Πρωτόγνωρες εμπειρίες! :P

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου.
Το ξυπνητήρι μου χτυπάει γύρω στις 11 να μου υπενθυμίσει πως θέλω να πάω νωρίτερα στην σχολή,πριν την προκαθορισμένη ώρα που δίνω το μάθημα της Λογοτεχνίας.Πρώτη εξαταστική.Πρώτο μάθημα.
Πατάω αναβολή...αναβολή...αναβολή...
Τελικά ξυπνάω στις 12,και συνειδητοποιώ πως θα αργήσω.
Φτιάχνω γρήγορα ένα τσάι τρώω φρυγανιές με μερέντα και τρέχω να ετοιμαστώ.
Τελικά φεύγω από το σπίτι 1,και ανατωτιέμαι πως στο καλό θα έχω προλάβει μέχρι της 2,να βρίσκομαι στην Πανεπιστήμιούπολη.

Τελικά,και ενώ μου έχει πιάσει κουβέντα μια γιαγιά στην στάση,εμφανίστηκε το λεοφωρείο.
Αλλά είχα αγχωθεί.Πίστευα πως δεν θα προλάβω.
Μπήκα τρέχοντας στο μετρό.Βγήκα τρέχοντας.
Και ενώ βγήκα στην στάση 2 παρά δέκα,ήθελα 2 να είμαι σχολή.
Ευτυχώς εμφανίστηκε μπροστά μου το 220,που είναι από τα λεωφορεία που φτάνει γρήγορα στην σχολή.Μπήκα σ'αυτό και παράλληλα είχα πάρει πολλές φορές την φίλη μου την Ν. να δω αν είχε φτάσει,σε ποια αίθουσα θα πήγαινε κλ."Μην αγχώνεσαι θα προλάβουμε"μου έλεγε,ενώ παράλληλα εκείνη μαζί με την Κλεο. ήτανε στο 221.

"Λοιπόν είμαι στην πύλη,που είστε?"
"Έξω από την ΑYLA...τέλεια άντε έλα!"μου είπε στο τηλ. η Ν.
"Σ'αφήνω να τρέξω."

Η ώρα είχε πάει 2 και δέκα.Άρχισα να τρέχω.Νομίζω δεν έχω ξανά ανέβει ποτέ πιο γρήγορα εκείνη την βασανιστική ανηφόρα της Φιλοσοφικής.:P
"Που είστε??"
"Στην 204!"
"Που στο καλό είναι αυτή?"

Ενώ έκανα κύκλους στις σκάλες,αναγνώρισα μερικές γνώριμες φάτσες και ρώτησα.Ήτανε και εκείνοι ΦΠΨ.Τους ακολούθησα και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι καθόμουν επί 2 λεπτά έξω από την σωστή αίθουσα την οποία έπρεπε να μπω.:P
Μόλις μπήκα οι επιτηρήτριες με έβαλαν να κάτσω γρήγορα για να ξεκινήσουμε.Έκατσα αφού πρώτα άδειασα το μισό νερό της Ν.
Η επιτήρηση ήταν σχετικά χαλαρή αλλά δεν μίλησα με κανέναν.Απλά κοίταγα σε μερικές στιγμές τις συμφοιτητριές μου,Νορ.,Βασ,Κλέο,και Πολ. που κάθονταν απεναντί μου.Τους χαμογέλαγα,και τους έκανα νόημα πως θα κοπώ.:P
Ναι πιστεύω πως κόπηκα στην Λογοτεχνία.Αν και είχα διαβάσει.:P Βασικά αναγνώρισα στην τύχη σωστά πιο κείμενο ήτανε.Και στην τύχη απάντησα σωστά άλλη μια ερώτηση.:P Στις άλλες 2 έγραψα δικά μου,και ότι μου ερχόταν.:P

Τελικά κατά της 3 και κάτι,τελειώσαμε σχεδόν όλοι.
Βγήκαμε με ένα αίσθημα χαράς,πως τουλάχιστον αναγνωρίσαμε σωστά το κείμενο και αρχίσαμε να χαζογελάμε μεταξύ μας.
Ύστερα κατεβήκαμε στο εστιατόριο στο οποίο συναντήσαμε και τους υπόλοιπους.Οι μισοί παίζανε τίτσου,και οι υπόλοιποι τρώγανε.

Είχα πει στα κορίτσια από τις προηγούμενες μέρες πως ήθελα οπωσδήποτε σουβλάκι μετά την εξέταση.Αφού έδωσα στην Νεφ. το στικάκι μου για να μου περάσει τις φωτογραφίες από το πάρτι της που είχαμε πάει,αρχίσαμε να ρωτάμε ποιος άλλος θέλει να έρθει για σουβλάκι.
Τελικά μαζευτήκαμε γύρω στους 10 άτομα και πήγαμε όλοι μαζί προς την στάση του 608,το οποίο το περιμέναμε και κανένα τέταρτο.-.-
Αφού ήρθε,μπουκάραμε τρέχοντας και πιάσαμε μια τετράδα εγώ,ο Γιωρ.ο Κωστ. και η Γεωρ.

Εκεί που συζητάγαμε λοιπόν ωραία και καλά για το πως μας φάνηκε η πρώτη γεύση της εξεταστικής,και εκεί που μίλαγα με τον Κων. για τα λεωφορεία της σχολής,ξαφνικά η Βασ. μας είπε ότι δεν αισθάνεται καλά.
Την βάλαμε να κάτσει σίγουροι όλοι πως θα νιώσει καλύτερα.Αλλά άρχισε να ζαλίζεται.Της δώσαμε να πιει ντεπόν και νερό,αλλά αντί για να γίνει καλύτερα έγινε χειρότερα.Άρχισε να τρέμει και είχε ασπρίσει.
Μόλις φτάσαμε την βάλαμε να ξαπλώσει στην στάση,και εγώ πήγα και της πήρα κρουασάν και χυμό γιατί ήτανε με ένα μήλο από το πρωί.
Η Γεωρ. ανέλαβε να πάρει τηλέφωνο τους γονείς της για να έρθουν να την πάρουν αλλά δεν απάνταγε κανείς.Και όσο πέρναγε η ώρα τόσο χειροτέρευε η Βασ.Είχε ασπρίσει πιο πολύ,πόναγε σ'όλη την κοιλιά της και κρύωνε.Και κυρίως έτρεμε και δεν μπορούσε να μιλήσει.Έτσι έτρεξαν δύο από τα αγόρια να ρωτήσουν αν εφυμερεύει ο Ευαγγελισμός.
Παράλληλα προσπαθούσαμε να της πούμε να ηρεμήσει και ότι όλα καλά θα πάνε,αλλά εγώ είχα κατατρομάξει και προσπαθούσε να ηρεμήσει και εμένα η Ν και ο Κων.. :P
Τα αγόρια γύρησαν γρηήγορα και μας είπαν,ότι τους είπαν να την πάμε στα έκτακτα παρόλο που δεν εφημέρευε.
Ο Κωσ.,ο Παν. και ο Κων. την πιάσανε και οι τρεις αγκαλιά και την μετέφεραν.Ενώ οι υπόλοιποι μεταφέραμε τα πραγματά της και η Γεωρ. προσπαθούσε ακόμα να επικοινωνήσει με τους γονείς της.

"Αχ...για ένα σουβλάκι ήθελα να πάμε,και καταλήξαμε στα νοσοκομεία."έλεγα παραπονεμένα.
"Σταμάτα τώρα.Εμένα μου έχει κοπεί κάθε όρεξη.:P"μου είπε ο Γιωρ.
"Τώρα που το λες...και εμένα.Δεν μπορώ τα νοσοκομεία.Η καημένη η Βασ. :("
Αφού με έκανε αγκαλίτσα ο Γιωρ. μπήκαμε παρέα στο νοσοκομείο.Τα υπόλοιπα αγόρια ακούμπησαν την Βασ. σ'ένα φορείο και την πήρανε οι γιατροί μέσα στο καρδιολογικό.Και φυσικά δεν άφησαν κανέναν μας να μπει μέσα.:P

Τελικά βρήκε η Γεωρ. τους γονείς της.Αλλά μετά από μεγάλη ταλαιπωρία το να βρει μαζί με το Γιωρ. το τηλέφωνο του σπιτιού της.

"Πρέπει να ανοίξουμε μια επιχείρηση."είπε ο Γιωρ. σκεφτικός."Εσύ Γεωρ. θα κάνεις τις δημόσιες σχέσεις."
"Eσύ Ν. και Κλ. θα κάνετε την διαφήμιση."
"Εγώ θα μιλάω με παραπονεμένους πελάτες.:P"είπα ενθουσιασμένη.
"Ναι!Και εγώ,θα είμαι ο διευθυντής....Ωραία όλα τα σκεφτήκαμε,αλλά δεν σκεφτήκαμε τι επιχείρηση θα είναι αυτή."
χαχχαχχαχα γέλια όλοι.
"Τώρα είναι σωστό που γελάμε ενώ η Βασ. είναι μέσα?"ρώτησε η Κλεο.
"Ναι.Απλά έχει γίνει κάτι κακό,και ο οργανισμός αμύνεται :P"είπε ο Γιωρ.
"Σωστό!"συμφώνησα
"Μήπως έπαθε κρίση πανικού? Εγω είχα πάθει μια φορά καθώς ήμουνα μέσα στο τρένο.Και είχανε μουδιάσει τα χείλι μου και δεν μπορούσαν να αναπνεύσω και τέτοια."είπε ο Γιωργ.
"Μπα κάτι άλλο έμοιαζε να έχει.:P"του απάντησα.

Παράλληλα μπαινόβγαιναν μερικοί γιατροί χωρίς να μας λένε ΤΙΠΟΤΑ.
Και ο Κωστ. τους κοίταζε με μισό μάτι.
"Έρχονται από πολύ μακριά οι γονείς της?"ρώτησε σε κάποια φάση.
"εεε,κανένα 20λεπτο θα το κάνουν...μπορεί και 30 λεπτά.Δεν πρόκειται να διακτινιστούν πάντως,"
"Με σκόνη από το τζάκι.."μου ψιθύρισε δίπλα μου η Κλέο.
"χαχαχχα με σκουπόξυλα"της απάντησα και εγώ.
"χαχχαχχα"

Εντομεταξύ ο Κων. προσπαθούσε να θυμηθεί τους στίχους από το Κρητικό του Σολωμού,και του λέγαμε "ΦΤΑΝΕΙ"κάθε φορά που έμπαινε σε καινούργια στροφή.:P

"Πάντως εγώ ακόμα θα ήθελα ένα σουβλάκι"έλεγε ο Γιωρ.
"Αχ και εγώ.Κοντεύω να πέσω κάτω από την πείνα.Να πάμε μετά όπωσδήποτε"είχε πάει 5μιση,και όλοι φυσικά πεινάγαμε.:P

Σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε επιτέλους μια γιατρός.
"Καλύτερα είναι η φίλη σας."
"εε,τι έπαθε?"ρώτησα με περιέργεια.

Μας είπε η γιατρός ότι αδιαθέτησε,αλλά έπαθε παράλληλα κάτι σαν κρίση...που προκάλεσε διαστολή της μήτρας.Κάτι τέτοιο.Δεν συγκράτησα πολλά.Μας έφτανε που ήτανε καλά η Β.

Βγήκα και το είπα μαζί με τον Γιωρ. σε μερικά άλλα παιδιά που περίμεναν απ'έξω από το νοσοκομείο,και είχανε βοηθήσει και αυτά.

Μετά μας φώναξε η νοσοκόμα και μας είπε ότι ήθελε να μας δει η Β.
Μπήκαμε γύρω στα 8 άτομα μέσα.
"Πόσοι είστε? :O"μας ρώτησε έκπληκτη.

Χαρήκαμε μόλις είδαμε την Β. καλά,και ξανά όρθια στα πόδια της.Μας αγκάλιασε και μας φίλησε όλους."Είστε όλοι τέλειοι.Σας ευχαριστώ πολύ για όλα."μας έλεγε χαρούμενη.
"Δεν κάναμε τίποτα."της λέγαμε.

Οι μισοί πήγανε παρέα της,και κάτσανε σε κάτι καρέκλες.Ο Γιωρ. της έδωσε το μπουφάν του για να μην κρυώνει.

Εγώ με τον Κωστ. και τον Κων. περιμέναμε έξω για να δούμε μήπως εμφανιστούν οι γονείς της.
"ααα,αυτοί είναι κόβω το κεφάλοι μου."
"Ρε Κωστ. μου,μελαχρινή μας είπε είναι η μαμά της,όχι ξανθιά.χαχα"του απάνταγα
"ΑΑΑ,αυτή αυτή ειναι!"
"Και αυτή ξανθιά είναι ρε Κωστ. -.- χαχαχ"
Πολύ γέλιο.

Τελικά μπήκα μέσα να κάτσω και εγώ με τα παιδιά γιατί είχανε πονέσει τα πόδια μου.
"Β. μου,τι σου έκαναν?"την ρώτησα.
"Τρεις ενέσεις και μου έδωσαν και ένα πονστάν"μου απάντησε ήρεμα.

Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίστηκαν και οι γονείς της.Η μαμάς της έτρεξε και την αγκάλιασε.Θα τους είχαμε κατατρομάξει τους καημένους.
"Σας ευχαριστώ όλους και πάλι.Θα σας κάνω το τραπέζι.Σας ευχαριστώ."
"Δεν κάνει τίποτα βρε Β."της λέγαμε.
"Εντωμεταξύ το τραγικότερο δεν σας το είπα."είπε η Γεωρ."Μου έδωσες λάθος αριθμός της αδερφής σου,και εγώ πήρα και τα έλεγα σε μια άσχετη χαχα."
"χαχαχ γέλια"
"Να'σαι καλά αγάπη μου,που μας ειδοποίησες"είπε η μαμά της Β.

Μετά από όλο αυτό,και αφού η Β. ήτανε καλά μας άνοιξε η όρεξη.
Πήγαμε για σουβλάκια όπως είχαμε σχεδιάσει.
Και ρίξαμε πολύ γέλιο στο σουβλατζίδικο,και μέσα στο μετρό.:')
"Τελικά σήμερα ζήσαμε δυο πρωτόγνωρες εμπειρίες ε? Την πρώτη μας εξεταστική που άρχισε,και την επιδρομή της Φιλοσοφικής στο νοσοκομείο.αχαχα" είπε η Κλέο. και όλοι συμφωνήσαμε.


Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς πως στα δύσκολα,πρέπει να είσαι ενωμένος με τον άλλον.
Και πως δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ανθρωπιά μας.Είτε γνωρίζουμε τον άλλον 10 χρόνια είτε μόνο 4 μήνες,όπως στην περίπτωση της Β.


"Σήμερα γίναμε λίγο παραπάνω καλύτεροι άνθρωποι ."είπα στον Γιωρ. καθώς φεύγαμε από το νοσοκομείο και τον κράταγα αγκαζέ.
"Ναι όντως.Γι'αυτό ας ελπίσουμε ότι έχουμε περάσει το μάθημα της Κ."
"Το μάθημα δεν ξέρω αν το περάσαμε,αλλά κάναμε ένα καλό!"του απάντησα.
"Ναι κάναμε!"
"Μπορεί μια μέρα να πάμε στον παράδεισο.:P"
"Ναι αν υπάρχει."
"Ναι αν υπάρχει.."συμφώνησα και εγώ.
Και συνεχίσαμε να περπατάμε ξέγνοιαστη προς το μετρό,σκεπτόμενοι πως κάναμε έναν άνθρωπο χαρούμενο,και ονειροπολώντας το λαχταριστό σουβλάκι που είχε πάρει 2 ώρες αναβολή.

You took your coat off, and stood in the rain

You were always crazy like that

And I watched from my window

Always felt I was outside, looking in, on you

You were always the mysterious one with

Dark eyes and careless hair

You were, fashionably sensitive, but too cool to care

You stood in my doorway, with nothing to say

Besides some comment on the weather

Well in case you failed to notice

In case you failed to see

This is my heart bleeding before you

This is me down on my knees

1-These foolish games are tearing me apart

And your thoughtless words are breaking my heart

You're breaking my heart

You were always brilliant in the morning

Smoking your cigarettes, and talking over coffee

You're philosophies on Art Baroque moved you

You loved Mozart and you'd speak of your loved ones

As I clumsily strummed my guitar

(You'd teach me of honest things

Things that were daring, things that were clean

Things that knew what an honest dollar did mean

So I hid my soiled hands behind my back

Somewhere along the line

I must've gone off track with you)

Excuse me, think I've mistaken you for somebody else

Somebody who gave a damn, somebody more like myself

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα.Φιλάκια πολλά από μια χαμογελαστή Fleur.:)

Πικρό μου 2012!

Έχω καιρό να γράψω...
Καταρχάς ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ Σ'ΟΛΟΥΣ.Να έχετε υγεία και αγάπη! :) Αν και λίγο αργά,αλλά και πάλι,έχουνε περάσει μόνο 14 μέρες του καινούργιου έτους,του 2013.
Την συγκεκριμένη ανάρτηση ήθελα να την κάνω πριν από την Πρωτοχρονιά αλλά όλο δεν έβρισκα χρόνο.
Είναι ένας απολογισμός,ας πούμε μια σύνοψη από τα πράγματα που μου συνέβησαν το 2012.Είναι καθιερωμένη αυτή η ανάρτηση.Είχα κάνει παρόμοια και το 2010,και το 2011. :P

Ιανουάριος
Ξεκίνησε όμορφα.Διάβασμα είχα κλασσικά...αλλά 9 Ιανουαρίου θυμάμαι μια όμορφη βραδιά με πολύ κρασί και χορό.Πέρασε παράξενα γρήγορα.Υπήρχαν στιγμές βέβαια που και τον Ιανουάριο,έλεγα ότι δεν αντέχω άλλο.Ένιωθα πιεσμένη από το διάβασμα...Οπότε μπορεί και για 2-3 εβδομάδες το μόνο που να έβλεπα να ήτανε το σπίτι μου και το φροντ.-.-

Ήσουνα τι ήσουνα μια παξιμαδοκλέφρα

τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις σούρτα φέρτα

Ήσουνα ξυπόλυτη και γύρναγες στους δρόμους

τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις ιπποκόμους

Φεβρουάριος
Και όμορφος και άσχημος.Όμορφος γιατί βγήκα και ξέσκασα.Με τα παιδιά από το hw.Με φίλες μου από το φροντ.Κάθε Φεβρουάριο βέβαια δεν αντέχω αυτό που κάθε μέρα έχει μουντό καιρό.-.- Θυμάμαι που είχα σπαστεί φοβερά γιατί άκουγα παντού για τα νέα μέτρα και την οικονομική κρίση.Οι γονείς μου είχανε μείνει και οι δύο άνεργοι...Απάλευτη κατάσταση(και περισσότερο απάλευτη η απαισιοδοξία της μαμά μου),με την χαζοχώρα που ζούμε! :/ Θυμάμαι που έφτιαχνα συχνά ζεστό καφέ,και τοστ με μερέντα.Που έβλεπα κάθε βράδυ με την αδερφή μου Singles,και κάθε μέρα έτρωγα μανταρινάκια.:D Που είχα γράψει ένα σωρό διαγωνίσματα στο φροντ.Που ένιωθα πως ο Ιούνιος είναι υπερβολικά μακριά...Οι τσακωμοί των γονιών μου φούντοναν πολύ θυμάμαι κάποιες μέρες.Και όλο ένιωθα πως θέλω να φύγω από αυτό το σπίτι,πως θα διαβάζω αιωνίος,και πως όλα πάνε στραβά.Ένιωθα και κάπως μόνη αρκετές μέρες.Παρολ'αυτά συνέχιζα να χαμογελάω.Όπως και εκείνο το επικό βράδυ πριν από την Καθαρά Δευτέρα που είχα ρίξει πολύ γέλιο με τις φίλες μου από το φροντ.:) (Φεβρουάριο αποκτήσαμε κ την τράπουλα τίτσου μας! B) :P )

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του

και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς

βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του

σου τραγουδάω που να είσαι δεν ακούς

Άδεια η πόλη που πήγαν όλοι

κι όλοι'σαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις

Μα που να πάμε,να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε που να πάμε?

Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλήσει και χτυπάνε,που να πάμε?

Μα που να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε,που να πάμε?

Μα που να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λιγάβε,που να πάμε?

Μάρτιος
Κάτι χιονάκια θυμάμαι είχε ρίξει Μάρτιο και δεν το πίστευα.Έκανα κρύο γενικότερα,αλλά σιγά σιγά άρχισα να φτιάχνει ο καιρός και να νιώθουμε άνοιξη.Συνέχιζα εντατικά μαθήματα.Πάλι καλά που ήτανε καλοί όλοι οι καθηγητές,και την μια κοπέλα από το φροντ την συμπαθούσα πάρα πολύ! :) Toν Μάρτιο θυμάμαι επίσης ωραίες συναντήσεις με τα παιδιά από το hw,και εμένα να παζαρεύω το Χ95 να με πάει σπίτι μου.:P Θυμάμαι μια όμορφη βραδιά σε πάρτι κολλητής με χορό.Χαχχα θυμάμαι και εκείνη την ταινία τους 3 σωματοφύκες που είχαμε δει μαζί με τις φίλες μου.Τι γέλιο.Αλλά εμείς φταίγαμε που το είχανε παρακάνει και ενώ ήτανε εποχής γίνονταν εξωπραγματικά πράγματα? χαχα Και κάπως έτσι πέρασε και ο Μάρτιος.

Θα'μαι μαζί σου όπου κι αν πας

Μες τα τραγούδια που αγαπάς

θα ζω θα ζω

Πάνω από όλα εμείς κι απ'το χθες μας κανείς

Σπάσε αυτό το ρολόι που τις ώρες μας τρώει

Απρίλιος
Τι άλλο?Διάβασμα.Αλλά ήμουν αισιόδοξη.Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω.Δεν είχα άγχος.Ένιωθα πως έχω ήδη περάσει και έτσι έγραφα καλά.:P Άνοιξε και ο καιρός. Το πάσχα δεν ήτανε και κάτι το ιδιαίτερο.Χάλια είχα περάσει,με εξαίρεση τις βόλτες με τα παιδιά απο το hw,και την κολλητή! :P ;) Ειδικά την Ανάσταση...Ενώ στην αρχή όλα ήτανε καλά...μετά θυμάμαι που τσακώθηκα με την μαμά,και που είχα μιλήσει στο τηλ με όλους του συγγενείς που ήτανε Κόρινθο και ζήλευα,και κατέληξα με κλάματα.:P Τουλάχιστον εκείνη την μέρα είχα πάει με την αδερφή μου να δούμε τον Τιτανικό...!!:P Απρίλιο είχα καεί να πηγαίνουμε στο Κάψε το Σενάριο!!Πόσο τέλειο?? Όλο τον Απρίλιο λέγαμε ατάκες,και μπαίναμε στο Mega TV με την αδερφή μου και ξανά βλέπαμε τα επισόδεια.:P

Falling slowly,eyes that know me

And I can't go back

Moods that take me and erase me

And I'm painted black

You have suffered enough

And warred with yourself

It's time than you won

Μάιος

Οι συγκρούσεις των γονιών μου συνεχίζονταν,και όλο ένιωθα να πνίγομαι...και όλα αυτά λίγο πριν αρχίσουμε τις Πανελλήνιες...Θυμάμαι επίσης που Μάιο πηγαινοφέρναμε τον υπολογιστή στον τεχνικό με αποτέλεσμα να μας παίρνει λεφτά,αλλά να μην τον φτιάχνει.-.- Τα γενέλθια μας ήτανε βαρετά..διαβάζαμε.Κάπου στο Μάιο έφυγε και ο μπαμπάς μας.Επιτέλους είχε βρει δουλειά.Αλλά εκτός Αθηνών.Οι Πανελλήνιες μου φάνηκαν οκ.Δεν είχα πρόβλημα σε κανένα μάθημα,εκτός από την Βιολογία.Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου,πως η κυρία των αρχαίων μας,πέτυχε το άγνωστο κείμενο.:P Αν δεν το πετύχαινε δεν ξέρω αν θα είχα γράψει 14.3 και αν θα πετύχαινα την σχολή που ήθελα.:P Μόνο η αδερφή μου ήταν πολύ απογοητευμένη από την Φυσική και την Χημεία,το καημένο μου.:P Και έτσι πέρασε και ο Μάιος.

Sometimes everything is wrong

Well,everybody hurts sometimes

Everybody cries

And everybody hurrts sometimes

Ιούνιος
Ο υπολογιστής μου τα είχε φτύσει πια,και εγώ μόλις είχα τελειώσει τις Πανελλήνιες.Τι γκαντεμιά.:P :P Δεν πειράζει.Άρχισα να ξανά βγαίνω βόλτες με την Ειρ. και την Α. και να τρώμε παγωτά,πίτσες,ναι παίζουμαι uno.Γενικώς τα δικά μας ωραία πράγματα.Τους μάθαμε και τίτσου!:D 10 Ιουνίου,νομίζω έζησα μια από τις ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ μέρες της ζωής μου.Και έκλαιγα εκείνη την μέρα...τόσο πολύ,δεν είχα σταματημό.Γενικότερα ήτανε περίεργη η κατάσταση με την μαμά μου...Και όλο και μας έπνιγαν τα οικονομικά.Τέλη Ιουνίου βγήκαν και οι βαθμοί και χαρήκαμε γιατί είχαμε γράψει σχετικά αρκετά καλά.Και όσες φίλες μας ξανά δίνανε.;) :) Συμπληρώσαμε το μηχανογραφικό και φύγαμε ΣΚ για την όμορφη Κόρινθο με τον θείο Α.,την θεία Μ. και την ξαδέρφη!Τι όμορφα που περάσαμε,και τι γέλιο είχαμε ρίξει με την Κ.Πόσο μου είχανε λείψει η γιαγιά,ο παππούς,και το όμορφο σπιτάκι με την μεγάλη αυλή του!!

Και τι μας νοιάζει πια

αφου η νύχτα πήρε τα κουπιά

τα μάτια κλείστε

και δώστε στ'όνειρο

Ιούλιος
Ξεκίνησε με εμένα και την αδερφή μου να πηγαίνουμε διακοπές για 1 εβδομάδα στην Κόρινθο.Όμορφα ήτανε.Παίζαμε χαρτιά με τον παππού.Πηγαίναμε θάλασσα.Η γιαγιά μαγείρευε τα ωραία φαγητά της.Περπάταγα ξέγνοιαστη τα απογεύματα στην αυλή και στον κήπο του παππού.Όταν ξαφνικά η μαμά μας πήρε τηλ. από τον ψυχίατρο,ο οποίος της είχε προτείνει νοσηλεία.Και να σου πάλι τα κλάματα.Και να αναρωτιέμαι πότε στο καλό θα σταματήσει αυτή η κατρακίλα των άσχημων γεγονότων.Ένιωθα πως αυτό ήτανε η σταγόνα που ξεχείλιζε το ποτήρι.Και να σου να είμαστε μαζί με την αδερφή μου όλο τον Ιούλιο με μια βαλίτσα στο χέρι.Κόρινθος-Αθήνα-Νοσοκομείο-Κόρινθος-Αθήνα-Νοσοκομείο-Κόρινθος.Αλλά παράλληλα ο Ιούλιος ήτανε και γλυκός.Ξανά είδα μετά από καιρό την θεία Β.,τον θείο Κ. και τα ξαδερφάκια μας Δ. και Γ.Και ήτανε τόσο όμορφα.Και ξανά δεθήκαμε πάλι όλοι μαζί.Και ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουνε.Και πράγμα παράξενο αλλά μέσα στον Ιούλιο ξανά ένιωσα ευτυχισμένη.Γιατί ξανά είχα άτομα που νοιάζονταν για εμένα."Μέχρι να βγει η μαμά σας από το νοσοκομείο,εγώ θα είμαι και μαμά και γιαγιά σας!" μας είχε πει η γιαγιά.Και έτσι ένιωθα ζεστά και όμορφα κάθε μέρα με τον παππού και την γιαγια.Μαζί με τα όμορφα πειράγματα του παππού,τις όμορφες συζητήσεις τις γιαγιάς,την φατσούλα του Γ.,το κουράγιο που μας έδινε η θεία Β.,την μπλε θάλασσα,πέρασε και ο Ιούλιος.

Eίσαι ότι έψαχνα να βρω

Καθέ ελπίδα που είχα να ερωτευτώ

Δωσ'μου το χέρι σου και νιώσε τον χτύπο του σε θέλω,σ'αγαπώ

Κάνε με να ανέβω πιο ψηλά

Πλησιασέ με κρατησέ με πιο σφιχτά

If you believe in me I'll try

And give it to you right

Mamacita mamacita buena

Αύγουστος
Βγήκε η μαμά από το νοσοκομείο.Είδαμε πιο θετικά τα πράγματα.Κάναμε διακανονισμό με την τράπεζα που είχε μείνει κάτι μήνες απλήρωτο το δάνειο.Βέβαια ήτανε και σε γενικές γραμμές βαρετός μήνας.Είχανε φύγει σχεδόν όλοι.xD Οπότε σχεδόν κάθε μέρα παρέα με την όμορφη παρέα Α. και Ειρ.! :) Είχαμε και άλλο ένα ευχάριστο 3ημερο στην Κόρινθο.Τι όμορφο εκείνο το βράδυ που είχαμε λιώσει στην αυλή όλοι μαζί με παντομίμα και χαλασμένο τηλέφωνο.Στα τέλη Αυγούστου βγήκαν και οι βάσεις και που περάσαμε.Ένιωθα πολύ χαρούμενη και εγώ και η αδερφή μου!:D Επιτέλους ένιωσα πως οι κόποι μου δικαιώνονταν! ;) Μία μέρα μετά τις βάσεις πέθανε ο παππούς μου...Ανακοπή.Έτσι ξαφνικά...Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που πήρε και μας το είχε ο μπαμπάς.Και εκείνη την στιγμή έρχονται τόσες απανωτές σκέψεις στο μυαλό σου...Πως δεν θα τον ξανάδεις...πως δεν θέλεις να το πιστέψεις...πως τον αγαπάς...πως δεν θα του ξανά μιλήσεις.Και βάζεις τα κλάματα χωρίς να το συνειδητοποιήσεις.Απαίσιο συναίσθημα...Και απαίσια και η επόμενη μέρα στην κηδεία.Ποιος να παρηγορήσει ποιον σε τέτοιες καταστάσεις?Και χαιρότανε τόσο που είχαμε περάσει...Μου λείπει.Πολύ.Σ'όλους μας.
Παππού μου σ'αγαπώ και σε θυμάμαι πάντα......

Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας?

Να μη μοιάζει με κανένα.

Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας?

Μα να μοιάζει μ'όλα όσα αγαπάς.

Σεπτέμβριος
Βαρετός...Χάλια.:P Είχα μάθει όλα τα προγράμματα της τηλεόρασης απέξω!! :P Είχα βαρεθεί τις βόλτες.Γενικά ποτέ δεν μου άρεσε ο Σεπτέμβριος.:P Δεν είχα και ακόμα υπολογιστή οπότε...βράστα! Το μόνο καλό ήτανε που είχα πάει να γραφτώ στην σχολή μου,και γνώρισα μια κοπέλα στις εγγραφές που κάνουμε παρέα μέχρι σήμερα πάρα πολύ.Και περνάνε πολύ ωραία!:) Γενικά όταν θα λείψω εκείνη παίρνω τηλ,πάμε μαζί στην σχολή,σ'εκείνη θα στείλω πιο άνετα μνμ να δω που βρίσκεται με  τ'άλλα κορίτσια.Και αγαπώ το γέλιο της.:P Είναι δυνατο! :P Στα τέλη του μήνα είχαμε και τα 40μηνα του παππού....

Όλα τ'αδέσποτα ρωτώ

μήπως σε είδαν

Που να σε βρω

Της αγάπης την ουσία

τη μετρώ στην απουσία

κι όλο γίνομαι κομμάτια

πράσινα γλυκά μου μάτια.

Οκτώβριος
Η αδερφή μου ξεκίνησε σχολή.Και είχε αγχωθεί τόσο πολύ.Αν θα βρει παρέες,αν θα της συμπαθήσουν.Μια χαρά παρέες θα βρεις τις έλεγα,αλλά δεν με άκουγε.Τελικά βρήκε σχεδόν αμέσως μια παρέα γύρω στα 12 άτομα(είναι και που το τμήμα τους παίρνει μόνο 46),και ήτανε ευχαριστημένη.Τους έχω γνωρίσει και εγώ,έχουμε βγει πολλές φορές και είναι όλοι τέλεια παιδιά.:D
Δεν μπορώ να το πω ότι ήμουν το ίδιο ευχαριστημένη όταν άρχισα και την δική μου σχολή.Πέρα από την κοπέλα που κάνουμε πολύ παρέα και την συμπαθώ κλ,ο Οκτώβριος πέρασε έχοντας γνωρίσει μόνο άλλη μια πολύ καλή κοπέλα.Όλοι μου φαίνονταν ακοινώνιτοι εκεί μέσα.:P Και γενικά έβρισκα ευκαιρίες να μην πολύ πηγαίνω στην σχολή.Κατ'άλλα τον Οκτώβριο μου έκανε εντύπωση που μέχρι τα τέλη σχεδόν ήμασταν με τα κοντομάνικα.:P

Και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχν'αμε

και να μένουμε μόνοι...

Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει

να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά

η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

πάντα....

Νοέμβριος
Όμορφος μήνα.Θυμάμαι κάτι ωρές Κυριακές που μας κάλεσε η θεία σπίτι για φαγητό.Και περνάγαμε όλη την μέρα παρέα τους.Θυμάμαι δύο όμορφα ξενύχτια με την κοριτσοπαρέα από το φροντ...Τον Νοέμβριο ας πούμε ότι χώρισαν και "επίσημα" οι γονείς μου......Τον Νοέμβριο γνώρισα και άλλα άτομα στην σχολή!Τα υπόλοιπα κορίτσια που κάνω μαζί τους παρέα και τα συμπαθώ και αυτά πολύ.Γενικότερα μου αρέσει να γνωρίζω καινούργια άτομα και να έχω μέγαλες παρέες.Τώρα στην σχολή περπατάω και όλο κάποιον χαιρετάω.Οι φίλες μου από την σχολή  με λένε πολύ κοινωνική.Παλιά δεν ήμουν έτσι.Ίσως και να είμαι,ειδικότερα αν καλοσκεφτείς κάποιος ότι έχω στην ζωή μου αρκετές διαφορετικές παρέες,και μου αρέσει αυτό!

Τους ανθρώπους της ζωής μου 

θα'θελα να τους κρατήσω...

Τα αγρίμια,τους αγγέλους

και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι

όσους πήρε το σκοτάδι,

τους εκείνους,τους τυχαίους

τους πολύ προσωπικούς.

Τι να σου πω?

Γι'αυτά που ήρθαν,γι'αυτά που πάνε?

Για ότι χάθηκε στα μάτια μου μπροστά?

Γι'αυτά που έφυγαν και δεν γυρνάνε?

Δεκέμβριος
Και αυτός πολύ όμορφος μήνας.Προσαρμόστηκα στην σχολή.Άρχισα να παιρνάω όμορφες στιγμές με τα κορίτσια.Και έχω γνωρίσει και ένα καλό παιδί που λιώνουμε παρέα στο τίτσου.Και γενικότερα συνέχεια γνωρίζω.:P Ήρθαν και οι όμορφες διακοπούλες.Και ενώ ήθελα να βγούμε όλες μαζί από την σχολή μια φορά παρέα,καταλήξαμε οι μισές.-.- Τουλάχιστον εγώ έκανα προσπάθεια να τις οργανώσω!:P Πήγαμε βέβαια και σινεμά στις αρχές Δεκεμβρίου! Είδα που λέτε χριστουγεννίατικες ταινίες με φίλες.Καλώς ορίσαμε την φίλη μας από την Θεσσαλονίκη με τίτσου.Έφτιαξε η μαμά μελομακάρονα,και πίτσα,και νόστιμη βασιλόπιτα!Πήρα από τους θείους και τις θείες χριστουγεννιάτικα δώρα.:D ! Έκανα βόλτα στην στολισμένη Αθήνα.Βγήκα με τα παιδιά από το hw!!Και την Πρωτοχρονιά ξεσαλώσαμε με την αδερφή μου και τους συμφοιτητές της σ'ένα κλαμπ.:P

Blue jeans,white shirt

Walked into the room you know you made my eyes burn

Say you'll remember,oh baby,say you'll remember

I will love you till the end of time

Μέσα μου σε ζούσα

να σε βρω αργούσα

κι έτσι αργούσε κι η ζωή

Τα μικρά μετρούσα

μα ήρθες εσύ

Δεν λέω....Είχε και τα καλά της αυτή η χρονιά.Αλλά αν την συγκρίνω με όοοοοολα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου ήταν η πιο άσχημη.Με τα πιο άσχημα γεγονότα.Και το πιο χάλια καλοκαίρι.Δεν λέω,και τα άσχημα σε μαθαίνουν και σε κάνουν να δεις τα πράγματα διαφορετικά...αλλά σίγουρα η χρονιά μου θα ήτανε καλύτερη χωρίς αυτά,και ας μην έβλεπα τίποτα διαφορετικά.Ναι μάλλον είναι η πρώτη χρονιά που σίγουρα δεν θα χαρακτήριζα την ζωή μου μονότονη και μες την ρουτίνα.Όπως παλιότερα έλεγα δεν συνέβει και τίποτα το συνταρακτικό.Αλλά τώρα θα προτιμούσα χίλιες φορές η χρονιά του 2012 να ήτανε μονότονη.Που δυστηχώς δεν ήτανε....

Εύχομαι το 2013 να είναι γεμάτο υγεία πάνω απ'όλα και ΑΓΑΠΗ.:)
Φιλιά πολλά σ'όλους! :)

ΥΓ:Ναι όλες οι φωτό είναι τραβηγμένες by me.:P :P

Tomorrow...I will smile.

Απαραίτητη η μουσική συνοδεία :) :

Παχιά η σκόνη της θλίψης.

Σκουριασμένη η αυριανή μέρα.

Ξεχασμένη η ιδέα της χαράς.

Μυρίζουν όμορφα λουλούδια.

Χαιδεύει το απαλό αεράκι.

Οι μέρες.Οι μέρες μας.Οι μέρες σου.Οι μέρες μου.

Λαμπερές οι ακτίνες του ήλιου.Κρύες οι σταγόνες της βροχής.

Το αύριο.Το αύριο μας.Το αύριο σου.Το αύριο μου.

Ήρθε η κατρακύλα.Ήρθε η κατηφόρα.Μια χρονιά.Ανάποδα.

Προσπαθείς.Προσπαθούμε.Προσπαθώ.

Κράτα γερά τα χέρια μου.

Κράτα ζεστή την καρδιά σου.

Πόσο εύκολο να λυγίσεις?

Πόσο εύκολο να αντέξεις?

Δεν είναι που κλαις.Είναι που δεν ήθελες να ξανά κλάψεις.

Δεν είναι που τρόμαξες.Είναι που αυτό το ξαφνικά σε τσακίζει.

Και αν ποτέ κοιτάξεις πίσω,κοίταξε προσεχτικά.

Κοίταξε εσένα.Κοίταξε εμένα.

Κρίση σε όμορφες καρδιές.

Χωρισμός σε δύσκολη εποχή.

Αρρώστια σε ανύποπτες μορφές.

Θάνατος σε ξέγνοιαστη στιγμή.

Είναι που ήρθαν μαζεμένα.Είναι που σου γέλασε γλυκά το ψέμα.Που σε κορόιδεψε παιχνιδιάρικα το κλάμα.Που σου έκλεισε πονηρά το μάτι η μελαγχολία.

Σημάδια αντοχής στο πρόσωπό σου.

Υποσχέθηκα.Σ'εμένα.Σ'εσένα.Για εμένα.Για εσένα.

Γλυκές μελωδίες που ακούγονται στην ερημιά της νύχτας.

Ένα πιάνο που συνεχίζει να παίζει.

Ένα ακλόνητο εγώ.

Σώπασαν όλα.Ηρέμησαν όλα.

Δεν μπορεί να γκρεμιστεί η γιαλάδα του νερού.

Δεν μπορεί να σβήσει η φλόγα του κεριού.

Αγκάλιασε με να ξανά νιώσω ζωντανή.

Κοίτα με πάλι να πάρω ενέργεια.

Βαθιές ανάσες.

Κοιτάς απροσδόκητα μέσα σου.

Μια χαοτική πόλη.

Κάτι πάνω από εσένα.

Αγάπες που χάλασαν και ξανά χτίστηκαν.

Γέλια που ξανά ακούστηκαν.

Όμορφα χείλι που ξανά χαμογέλασαν.

Μια κοπέλα ψάχνει.Να σωθεί από στιγμές.

Ψάχνει.Και ξανά βρίσκει το εγώ της.Το όμορφο και πεταμένο εγώ της.

Αγκάθια σε ανίκητα πάθη.Μέρες που σε προκαλούν να ζήσεις.

Μάτια.Βλέμματα.Μάτια καστανά,γαλάζια,πράσινα,καστανοπράσινα,σκούρα καστανά.Μάτια που σε κοιτούν γλυκά.

Πάμε να διασκεδάσουμε σε γλυκές νύχτες.Χορτάσαμε θλίψη.Καιρός να ξανά γευτούμε την ευτυχία.

Ξανά εσύ.Ξανά ο εαυτός σου.

Ξανά με ζωντάνια.

Ξανά με ελπίδα.Ακόμα και αν σε μια χρονιά έφτασες στον πάτο.

Τώρα το αύριο μοιάζει πιο ελκυστικό από ποτέ.

Και το πρόσωπό σου πιο όμορφο από ποτέ.

Επειδή ξανά χαμογελάς.

Και αυτό γιατί το έχω αγαπήσει:

Blue jeans, White shirt

Walked into the room you know you made my eyes burn

It was like James Dean, for sure

You so fresh to death & sick as ca-cancer

You were sorta punk rock, I grew up on hip hop

But you fit me better than my favorite sweater, and I know

That love is mean, and love hurts

But I still remember that day we met in December, oh baby!

I will love you till the end of time

I would wait a million years

Promise you'll remember that you're mine

Baby can you see through the tears?

Love you more

Than those bitches before

Say you'll remember, oh baby, say you'll remember

I will love you till the end of time

Big dreams, gangster

Said you had to leave to start your life over

I was like: "no please, stay here,"

We don't need no money we can make it all work

But he headed out on Sunday, said he'd come home Monday

I stayed up waitin', anticipatin' and pacin' but he was

Chasing paper

"Caught up in the game" that was the last I heard

I will love you till the end of time

I would wait a million years

Promise you'll remember that you're mine

Baby can you see through the tears?

Love you more

Than those bitches before

Say you'll remember, oh baby, say you'll remember

I will love you till the end of time

You went out every night

And baby that's alright

I told you that no matter what you did I'd be by your side

Cause Ima ride or die

Whether you fail or fly

Well shit, at least you tried.

But when you walked out that door, a piece of me died

I told you I wanted more-but that not what I had in mind

I just want it like before

We were dancin' all night

Then they took you away- stole you out of my life

You just need to remember...