Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Μη χαλάς την καρδιά σου,καρδιά μου...

Οι Πανελλήνιες τελείωσαν,και μπορώ να πω σχεδόν με χαρά ότι έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.
Ναι σχεδόν...γιατί στα Λατινικά και στην Βιολογία Γενικής έκανα χαζομάρες.Ξέρετε τι είναι να εχεις γραμμένη την σωστή απάντηση στο προχειρό σου,να αμφιβάλλεις γι'αυτην και ετσι να την να γράφεις λάθος στο καλό?:P Πίκρα...:P

Νομίζω τελικά πως ίσως οι Πανελλήνιες είναι απο τα πιο ψυχθόρα πράγματα που έχω ζήσει μέχρι τώρα.Και αναφέρω αρχικά τις επιπτώσεις πάνω μου :P :
1.Το δεξί μου χέρι για μια περίοδο ηταν πολύ χάλια.:P Είχε πρηστεί και πόναγε.Με ταλαιπώρησε αρκετά καθώς μου κόστησε μερικά χάπια,δύο επισκέψεις σε ορθοπεδικούς,και άλλες δυο σε φυσικοθεραπευτη.:P Ευτυχως καλυτέρευσε χαρη τον φυσικοθεραπευτή.
Βέβαια δεν ήμουν το μόνο θύμα.Δυο φίλες μου έπαθαν τενοντίτιδα.:P

2.Απο της 11/5 μέχρι της 14/5 έτρωγα πάρα πολύ λιγο.:P Το στομάχι μου,είχε δεθεί κόμπος.Το φαί μου φαινόταν άγευστο και άνοστο.Με λίγα λόγια έτρωγα μόνο και μόνο για να σταματήσει να γουργουρίζει η κοιλιά μου.:P Η ορεξή μου ξανα άνοιξε χάρη τον κύριο της Λογοτεχνίας μου.Όταν του είπα ότι έχω πεσμένο ηθικό,με πήρε και αρχίσαμε και χορεύαμε.xD Και ύστερα μας έκανε ένα τεστ στην τάξη(το οποίο δεν θα σας πω γιατί είναι πρόστυχο :P )που με έκανε να λίωσω.Πραγματικά είχα δακρύσει.:P Να'ναι καλα ο καλός μου.<3 :P Βέβαια,τι και αν έλεγαν διατροφολόγοι,καθηγητές,γονείς κλ να μην πίνουμε καφέ το πρωί,εγώ έπινα.Πραγματικά έκανε το μυαλό να πέρνει στροφές 10 φορές πιο γρήγορα.:P

3.Κάθε πρωί μέχρι να έρθουν τα θέματα ανέβαζα δέκατα.Πραγματικα.:P Μια φιλη μου,είχε πιάσει το μετωπο μου και μου είχε πει"Εσυ καις!O_O" και ενα άλλος"Έχεις κοκκινήσει." "Δεν ειναι τίποτα,θα μου περάσει"απαντούσα.:P Ευτυχώς που είχα κρύα χέρια,και ευτηχώς που το άγχος δεν με εμπόδιζε να γράψω.





Αφού ανέφερα τις σωματικές επιπτώσεις να τονίσω πως οι ψυχικές είναι εξίσου οδυνηρές.:P
Όλη την χρονιά πέρασα απο πάρα πολλές διαθέσεις:Θα τα καταφέρω,δεν θα τα καταφέρω.Τα ξέρω,δεν θυμάμαι τίποτα.Πήγα καλά σ'αυτό το διαγώνισμα,στο τάδε πήγα χάλια.Θα γράψω καλά στο τέλος,δεν θα γράψω τίποτα.Ποτέ δεν ήμουν άριστη ωστόσο δεν είμαι μέτρια για να συμβιβαστώ με το μέτριο.Πρέπει να διαβάσω,πέντε λεπτά ξεκούρασης ακόμα.Πρέπει να πετύχω,δεν θα πετύχω όμως.Θα είμαι τυχερη?Βλακείες...ποτέ δεν είναι τυχερή.Άς διαβάσω,δεν μπορώ άλλο.Αγαπώ το διάβασμα,με κούρασε όμως.
Το πιο οδυνηρό ωστόσο ήταν το εξής:Να μην απογοτεύσω τους γονείς μου,να μην απογοητεύσω τους συγγενείς μου,φίλους που πιστεύουν σ'εμένα,τις καθηγητριές μου,μα πάνω απ'όλα να μην απογοητεύσω ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΟΥ.
Να μην αδικήσω τον ευατό μου,να του δώσω στο τέλος ότι του αξίζει και να μου αποδείξω ΟΤΙ ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ!
Γι'αυτό λοιπόν στεναχωρέθηκα για τα Λατινικά και την Βιολογία.Γιατί ξέρω ότι εκει με αδίκησα,και ότι δεν φταίει κανείς άλλος παρά εγω.Παρολ'αυτα αισθάνομαι ευχαριστημένη,γιατι στα άλλα μαθήματα δεν με αδίκησα και έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.:P
Ωστόσο οτι γέγραφεν γέγραφεν.:P

Επίσης να συμπληρώσω ότι όσο και να μου άρεσε να διαβαζω,απο τέλη Μαρτίου άρχιζε να μου βγαίνει όλη η κούραση.Και πλεον έβλεπα το διάβασμα λίγο σαν αγκαρία.:P Αλλά εννοείται ότι συνέχιζα να διαβάζω με τον ίδιο ρυθμό αλλά όχι με την ίδια όρεξη.

Καλά αποτελέσματα πάντως σ'όλους :) :D !
Υπολόγισα πάνω κάτω γύρω στο 16,2.:P Την σχολή που θέλω δεν την πιάνω απ'οτι προβλέπω αλλα δεν πειράζει.:P Θα δείξει,όταν δω τα αποτελέσματα...

Και μετά απο αυτά θα ήθελα να παραθέσω ένα πολύ ωραίο κείμενο που κάναμε στην Έκθεση στα θερινά στο φροντ. ,άρεσε σ'ολους μας πάρα πολυ και νομίζω πως αξίζει να το διαβασετε.

"Μη χαλάς την καρδιά σου, καρδιά μου...

Αυτή η Τετάρτη η Μαύρη Τετάρτη Τετάρτη ήταν και πέρασε. Μια βλαμμένη Τετάρτη. Μίζερη ανέραστη κι εκδικητική. Μια Τετάρτη που σε άγχωσε, που σε τρέλανε, που η καρδιά έφθασε στο στόμα και οι σφυγμοί σου χτύπησαν διακόσια. Μια συμπλεγματική Τετάρτη που έγινε σταρ, στα καλά καθούμενα, μόνο και μόνο γιατί κρατούσε στο τσεπάκι της τη ζωή σου. Το μέλλον σου. Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ σου. Τις βάσεις και τις βαθμολογίες σου. Τα όνειρά σου. Που σε πείσανε ότι είναι δικά σου. Και σε δέσανε. Και σε δεσμεύσανε.

Μη μένεις δέσμιος της δέσμης σου, καρδιά μου... Δεν φταις εσύ. Δε φταις εσύ που το εκπαιδευτικό σύστημα αλλάζει Τρίτη - Πέμπτη - Σάββατο. Που κάθε καινούργιος υπουργός, μόλις μπει στο ρετιρέ της Παιδείας, τον πιάνει μανία να αλλάξει τη διακόσμηση. Πάρτε από 'κεί τον καναπέ, φέρτε πίσω την εταζέρα, ξεκρεμάστε τον πίνακα, αλλάξτε το πορτατίφ, τις λάμπες, τα λαμπατέρ, αλλάξτε τους τα φώτα γενικώς. Δεν φταις εσύ που η μάνα σου κι ο πατέρας σου επενδύσανε τη μάνα τους και τον πατέρα τους πάνω σου. Που εδώ ο κόσμος καίγεται κι εκείνοι φαντασιώνονται μια μπρονζέ κορνίζα με το δίπλωμά σου πάνω από την κασέλα. Πώς το πάθανε αυτό; Πότε το πάθανε αυτό και δεν το πήρανε χαμπάρι; Μια χαρά γενιά του Πολυτεχνείου υπήρξαν οι άνθρωποι. Με τα πανό τους, με τα πλακάτ τους, με τον Μαρκούζε τους, με τον Ρομέρ και τον Γκοντάρ τους, με τις προγαμιαίες τους. Είδες, καρδιά μου, τι παθαίνει ο άνθρωπος μόλις πατάει τα σαράντα; Παθαίνει μία εξέλιξη. Μεταλλάσσεται ως Πόκεμον. Ό,τι κορόιδευε, τώρα το λούζεται. Ό,τι πολέμησε, τώρα το ασπάζεται. Δηλώνει αστός, φέρεται σαν μικροαστός και ψηφίζει Αριστερά. Άβυσσος η ψυχή του τεχνοκράτη. Μόλις μπει το Ηome Cinema από την πόρτα, βγαίνει ο Μαρξ από το παράθυρο. Κι έτσι, για τα προσχήματα, έτσι για ένα άλλοθι στο προχόλ της μέσης ηλικίας κάποιες μνήμες ανασύρονται ενίοτε. Κάποιες σπάνιες συναντήσεις με τους «παλιούς». Τους «συναγωνιστές» μην πω καμιά βαριά κουβέντα σαββατιάτικα: «Τι ωραία που ήταν όλα τότε, θυμάσαι βρε; Μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι στη Στουρνάρη, τρέχαμε στις διαδηλώσεις... Τι νόστιμα, τι γραφικά σαν ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη ένα πράμα. Θυμάσαι βρε; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το χακί αμπέχωνο; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το κατακόκκινο όραμα; Μπράβο βρε...». Κατάλαβες, καρδιά μου; Αυτός ήταν ο μπαμπάς σου κάποτε. Αυτή ήταν η μάνα σου. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ολόφωτα, σαν αστραπές στο σκότος και στο έρεβος. Μακριά μαλλιά, βλέμμα - αγκαλιά, σώμα χωρίς κυτταρίτιδα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα, με ρόμπα και τσόκαρο, σβήνουν το ένα τσιγάρο πίσω απ' το άλλο. Και Τετάρτη πρωί, ακριβώς στις δέκα, κάθονται κολλημένοι στην οθόνη, να δουν αν μπήκες εσύ στο Πανεπιστήμιο. Πώς να μπεις στο Πανεπιστήμιο, καρδιά μου; Πώς; Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να πιάσει βαθμολογία 19,7; Να στο δώσω και ολογράφως να το εντυπωθείς: Δεκαεννέα κόμμα επτά. Που σημαίνει ότι με 19,6 είσαι για φτύσιμο. Νούλα. Αποτυχημένος. Με 19,6 θα πουλάς εμφιαλωμένα νερά στα φανάρια. Έτσι κι αλλιώς, ως επιστήμων, δεν θα δεις προκοπή, καρδιά μου. Δικηγόρο έχω. Παθολόγο έχω. Καρδιολόγο έχω. Ενδοκρινολόγο, οδοντίατρο, γυναικολόγο, χειρουργό, ορθοπεδικό έχω. (Ψυχίατρο δεν έχω, αλλά πού θα πάει...). Τους έχω όλους αυτούς σε όλες τις συσκευασίες. Και σε καθηγητή και σε υφηγητή και σε κάτι πιο λάιτ, άμα μου 'ρχεται βαρύ στο στομάχι όλο αυτό το κρεμασμένο χαρτομάνι στο γραφείο του, όλη αυτή η διπλωματίλα, το ξένο Πανεπιστήμιο, το ντοκτορά και η διάκριση. Υδραυλικό δεν έχω, καρδιά μου. Στον ηλεκτρολόγο κάνω τάματα να 'ρθει να δει το ρελέ ασφαλείας που τα 'χει φτύσει. Καυστηρατζή δεν βρίσκω. Αυτοί λείπουν από τη ζωή μου. Αυτοί που έρχονται αν έρθουν κάθονται ένα τέταρτο, παίρνουν μια εικοσάρα και δεν σου δίνουν και απόδειξη. Και κάθε μισό λεπτό, βαράει το κινητό τους. Ουρές περιμένουν. Ουρές ατέλειωτες μέσα στην κατάνυξη. Τεχνικός μπήκε στο σπίτι μου ή ο Τίμιος Σταυρός;

Όχι, καρδιά μου, δεν σου λέω «γίνε υδραυλικός», επειδή δεν βρίσκω εγώ υδραυλικό. Δεν είναι τόσο ιδιοτελή τα κίνητρά μου. Σου λέω, απλώς, γράψ' την αυτή τη Μαύρη Τετάρτη. Γράψ' την κανονικά. Μπορεί να μη με πιστεύεις τώρα, αλλά κάποτε θα τη θυμάσαι και θα ρίχνεις το γέλιο της αρκούδας. Μπορεί να μην το ξέρεις τώρα τώρα που τα μάτια σου είναι υγρά ακόμα αλλά η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σου κλείνει το μάτι.

Δεν είναι η Κηφισίας ο μόνος δρόμος για να φθάσεις Σύνταγμα. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Κι αν δεν είσαι ακόμα σίγουρος ότι καλά και σώνει θέλεις να φθάσεις Σύνταγμα, ότι καλά και σώνει αυτός είναι ο προορισμός σου δεν πειράζει. Δεν έγινε και τίποτα.


Η διαδρομή μετράει, καρδιά μου... Κι όταν βρεις, όταν δεις το μέρος που θέλεις, μόνος σου θα το καταλάβεις. Θα παρκάρεις και θα βγεις. Θα κοιτάξεις γύρω σου. Θα έχεις φθάσει. Επιτέλους, ύστερα από χρόνια στα θρανία, ύστερα από δέσμες και δεσμά, βάσεις και Βασούλες, ύστερα από απύθμενες ηλιθιότητες, εσύ θα έχεις φθάσει. Εκεί που θέλεις. Εκεί που Εσύ θέλεις. Τελικά. Αρχικά.


Καλή αρχή, καρδιά μου.


Καλή ζωή...

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ"



I walk a lonely road
The only one that I have ever known
Don't know where it goes
But it's home to me and I walk alone

I walk this empty street
On the Boulevard of Broken Dreams
Where the city sleeps
and I'm the only one and I walk alone

I walk alone
I walk alone

I walk alone
I walk a...

My shadow's the only one that walks beside me
My shallow heart's the only thing that's beating
Sometimes I wish someone out there will find me
'Til then I walk alone

Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah, Aaah-ah,
Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah

I'm walking down the line
That divides me somewhere in my mind
On the border line
Of the edge and where I walk alone

Read between the lines
What's fucked up when everything's alright
Check my vital signs
To know I'm still alive and I walk alone

I walk alone
I walk alone

I walk alone
I walk a...

My shadow's the only one that walks beside me
My shallow heart's the only thing that's beating
Sometimes I wish someone out there will find me
'Til then I walk alone

Ah-ah, Ah-ah, Ah-ah, Aaah-ah
Ah-ah, Ah-ah

I walk alone
I walk a...

I walk this empty street
On the Boulevard of Broken Dreams
Where the city sleeps
And I'm the only one and I walk a...

My shadow's the only one that walks beside me
My shallow heart's the only thing that's beating
Sometimes I wish someone out there will find me
'Til then I walk alone...






Καληνύχτα σ'όλους.:)

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Το τελευταίο μας μάθημα.:)

…Και κατεβήκαμε τις σκάλες,έξι κορίτσια,κρατώντας τους ώμους της μπροστινής μας,σχηματίζοντας τρενάκι και γελώντας.Και ετσι τελείωσαν οι ωραίες Τρίτες…

…και έμεινα όπως πάντα δέκα λεπτά παραπάνω μιλώντας και χαιρετώντας όποιον έβρισκα.Κατευθύνθηκα ύστερα προς την στάση.Κοίταξα για μια τελευταία φορά το μικρό κτίριο,παρατηρώντας από μακρια τα άλλα κορίτσια που κάναν μάθημα και φαίνονταν από το παράθυρο.Και έτσι τελειώσαν οι όμορφες Τετάρτες…

…και ακούμπησε το δροσερό της χέρι στο μέτωπο μου και με ρώτησε αν έχω άγχος.Ύστερα βρήκα τα κορίτσια στην στάση και ακούγοντας ένα χαρούμενο”Maiiiiiryyy!”πήγα κοντά τους.Και ετσι τελείωσαν οι γλυκές Παρασκευές…

…και μείναμε ένα μισαωρο παραπάνω απ’ολους κάνοντας Λατινικά.Χαιρετήσαμε και ακούστηστε το συνηθισμένο”Αύριο γράφεταιι!”.Ναι…Αύριο πάλι.Και έτσι τελείωσαν τα γλυκά Σάββατα…

…και πρώτη φορά τελείωσα μια ώρα νωρίτερα,σίγουρη πως το διαγώνισμα ήταν εύκολο αλλά πεπεισμένη πως δεν έγραψα πάνω από 16.Μετα από μια μικρή βόλτα στην πλατεία και αφού φάγαμε ένα γλυκακι πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.Και ετσι τελείωσαν οι γλυκόπικρες Κυριακές…




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τετάρτη,2 το μεσημέρι.

Το τελευταίο μάθημα της Έκθεσης.Το λεγόμενο επαναληπτικό.

Η ατμόσφαιρα είναι παράξενη.Επικρατεί ησυχία στο φροντηστήριο.
Έγω ήμουν ψιλοχάλια απο την προηγούμενη καθώς ήμουν άρρωστη.Γενίκα λιγομήλιτη και λίγο αγχομένη.
Η Ε. αντίθετα λόγω κάποιων βιταμινών ήταν μέσα στην ενέργεια.Γέλαγε συνέχεια και γενικώς είχε πολύ όρεξη.:P
Η Κ. μπήκε στην τάξη επίσης με πολύ όρεξη."Ήρθα να σας ξεαγχώσω όλους."φώναξε χαρούμενα.:P
Ο Σ. και εκείνος αγχομένος αλλά σχετικά ήρεμος.
Η κυρία Μ. επίσης ήρεμη και αισιόδοξη.Βέβαια αυτό δεν κράτησε για πολύ.:P

Ηταν γενικά ίσως το καλύτερο μάθημα που έχουμε κάνει ποτέ.
Εγώ,η Κ. και ο Σ. πετάγαμε συνέχεια ιδέες και αναπτύσαμε διάφορα θέματα.Γενικά κάναμε απλώς επανάληψη και λύσαμε κάποιες μικρές απορίες.
Αλλα γενικα ηταν και μάθημα με ΠΟΛΥ γέλιο.:P

Κάποια στιγμή ακούγεται απέξω ένα"ουυυυυ" λόγω του αέρα.Ξέρετε αυτός ο ανατριχιαστικός ήχος.
"ΜΑΜΑΑΑ.:"φώναξε η Κ.
Δεν ξέρω γιατί αλλά εκείνη την στιγμή ακούστηκε πολύ αστείο και είχαμε σκάσει στα γέλια.:P
Μετά από αυτό ακούστηκε ενα δυνατό "Ντουπ!"
"Ωχ,κάτι έπεσε εξω"λέει η κυρία M.
"Παιδιά είμαστε όλοι εδώ? ή Αυτοκτόνησε κανείς λιγο πριν τις Πανελλήνιες?:P"φωναζει η Ε.*κοιτάει γύρω*"Εντάξει όλοι εδώ είμαστε."
αχχαχα γέλια εμείς.:P
"ΑΑΑΑ,ένα ζουζούνι στο γραπτό μου!ΩΩ,πάει πάνω στην μαζοποίηση!Μαζοποίηση θα πέσει!"λεει ξαφνικα η Κ.
χαχαχχα πάλι γέλια εμείς.
"Τελικά όσο και να με κούραζε η Κ. θα μου λείψει."κατέληξε η κυρία M.:P

Πλάκα είχαν και οι αναλάμπες της κυρίας."ΩΩΩ,έμπνευση!Γράψτε κάτι για την επιστήμη που βρήκα.":P

Κ"Εγώ μπερδεύομαι λίγο στην ενεργητική απο παθητική.""Θεωριτική και μπερδεύεσαι σ'αυτο?:P"της λεει η κυρία δίνοντας της ένα παράδειγμα."Η Μπουλίτσα έφαγε την τροφή της.Η τροφή φαγώθηκε απο την Μπουλίτσα."
Κ"Εντάξει αν πέσει για την Μπουλίτσα κάτι θα γράψω.:P"χαχαχχα πάλι γέλια εμείς.:P Την Ε. την είχε πιάσει σπαστικό :P.

Η κυρία Μ. στην συνέχεια ήρθε τουλάχιστον δυο φορές κοντά μου,με φίλησε και με αγκάλιασε λέγοντας."ΩΩ,το Μαράκι μου,που το λατρεύουν όλοι!Είναι αγχωμένη παιδιά η Μαρια,και μονο εγω το βλεπω.Εσείς δεν το είδατε βρε γουρούνια?:P"
Ωστόσο δεν ήταν τόσο το άγχος που με έκανε λιγομήλιτη όσο η ιδέα ότι κάναμε το τελευταίο μας μάθημα.

Σε κάποια φάση η κυρία πήγε μέσα στο γραφείο και η Ε. είπε"Εντάξει και αν δεν περάσουμε δεν χάθηκε και ο κόσμος."
Κ"Μα ναι!Οι Πανελλήνιες δεν είναι το τέλος.Πιο πολύ θα έλεγα μια αρχή."
Ε"Μα φυσικά,δεν είναι ανάγκη να πεθάνουμε κιόλας."
*Έχουν απόλυτο δίκιο σκέφτηκα.*
"Τι λέτε?:P"ρωταει μετά η κυρία.
Ε"Το έχουμε ρίξει στην φιλοσοφία.:P Οτί δεν χάθηκε και ο κόσμος άμα δεν πάμε καλά."
"Αυτό ισχύει."λεει η κυρια.Και τότε μάς είπε κατι που μου ακούστικε απόλυτα σωστό."Εγώ ειχα μια φίλη η οποία ηταν μέτρια μαθήτρια και τελικά πέρασε χωρίς να το θελει Βιβλιοθηκονομίας στο Βόλο.Και σχεδόν αμέσως διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Βόλου στην Βιβλιοθήκη.Και μετά συνάντησε τον μεγάλο της έρωτα,έκανε παιδία,έχει την δουλειά της και είναι ευτυχισμένη.Οπότε θα σας πω να κάνετε μια ευχή και εσείς και οι γονείς σας.Να περάσετε εκεί που είναι καλό για εσάς και όχι όπου θέλετε.Πολλές φορες το καλό μας δεν το ξέρουμε. Η ζωή ξέρει καλύτερα για εμάς."
Την κοιτάξαμε όλοι και συμφωνήσαμε σιωπηρά.
Ύστερα θέλησε να μας δώσει τις τελευταίες οδηγίες.
"Μαρία,μονάχα τα γραμματά σου."
"Μην ανυσηχείτε.Θα τα κάνω καλά."της είπα χαμογελώντας.

Συνέχησε δίνοντας και άλλες οδηγίες.Να είμαστε ψύχραιμοι,τα ξέρουμε,να ανασύρουμε απο το πηγάδι της γνώσης ότι έχουμε μάθει και πάνω απ'ολα να έχουμε συνδιαστική σκέψη.

Καθώς τα έλεγε αυτά την κοίταζα στα μάτια.Έτσι για κάποια στιγμή σταμάτησε να μιλάει κοιταζωντάς με και εκείνη.Και τα σκούρα καστανά δικά μου συνάντησαν τα μαύρα δικά της.Και για λίγα δευτερόλεπτα δεν μιλάγαμε.




Ύστερα γέλασε γλυκά και χαμήλωσε απότομα το κεφάλι.Γέλασα και εγώ και έστρεψα το βλέμμα μου στις σημειώσεις μου.Αλλά μετά ξανα κοιταχτήκαμε ταυτοχρόνως.Και ήταν ένα τόσο περίεργο συναίσθημα.Απο την μια ήθελα να με κοιτάζει τόσο βαθιά στα μάτια,αλλά απο την άλλη θυμόμουν όλα όσα περάσαμε αυτα τα δυο χρόνια <3 και ήθελα να κοιτάξω αλλού...Δεν μπορούσα...
Τελικά λύγισε πρώτη η κυρία Μ. καλύβοντας τα μάτια της,με τα χέρια της.
"Παιδιά δεν μπορώ να κοιτάζω την Μαρία..."είπε.
"Ναι...Ούτε εγω μπορώ να σας κοιτάζω γιατί με κοιτάτε κατευθείαν στα μάτια και δεν μπορώ."απάντησα.
"Παιδιά,απο το πρωί σκέφτομαι πως θα αναγκαστώ να αποχαιρετήσω την Μαρία..."
Νιώθω ξαφνίκα τα μάτια μου να βουρκόνουν και ξανακοιτάω την κυρία συνειδητοποιώντας πως έτρεχαν δάκρυα στα μάτια της.
"Να τα και τα κλάματα.:P"ειπε η Ε.
Γρήγορα κοίταξα αλλού γελώντας,βάζοντας τα πράγματα μου μέσα στην στάντα και προσπαθώντας να μην κλάψω και εγώ ενώ απο τα μάτια της κυρίας συνέχιζαν να κυλάνε δάκρυα.Για λιγα δευτερόλεπτα επικράτησε πάλι ησυχία.
Ύστερα δεν άντεξα και την ξανακοίταξα νιώθοντας πως τα μαύρα μάτια της έβλεπαν κατευθείαν μέσα στην καρδία μου.
"Θα σας πω κάτι και να το θυμάστε.Οι Πανελλήνιες είναι το λιγότετο πράγμα που μπορείτε να πάθετε.Παιδια,αύριο η Μαρία γίνεται 18 και θα βγεί στην κοινωνία.Και όλοι σας δηλαδή.Και θα δείτε πως έχετε να αντιμετωπίσετε πράγματα πολύ πιο σκληρά εκεί έξω.Να εύχεστε όλα σας τα προβλήματα να ήταν σαν τις Πανελλήνιες.Αυριο η Μαρία θα γίνει 18 και όταν γίνεται και εσείς δηλαδη και βγείτε στην ζώή θα δείτε πως οι Πανελλήνιες δεν ήταν τίποτα."είπε η κυρία M. ενώ σκούπιζε τα δάκρυα της και η φωνή της έτρεμε ελαφρώς.
Κ"Αυτό μου το είπε και η αδερφή μου.Μου είπε εχθες οτι δεν ξέρω πόσο τυχερή είμαι που αυτή την στιγμή έχω μόνο τις Πανελλήνιες.:P"

"Αυτά."μας είπε μετά η κυριά."Καλή τύχη.:)"

Οι υπόλοιποι σηκώθηκαν,αλλά εγώ πριν προλάβω να σηκωθώ ήρθε η κυρία και με αγκάλιασε σφιχτά.Και έτσι όπως με κράταγε άκουγα πόσο δυνατά χτύπαγε η καρδιά της.Ήθελα να της πω τόσα πολλά αλλα τελικά το μόνο που μου βγήκε ηταν"Θα μου λείψετε κυρία..."
"Θα δεις,μετά το καλοκαίρι θα πηγαίνουμε και για καφέ".μου είπε γλυκά.

Ύστερα όταν πήγαμε στο γραφειο η Τσ. μας είπε 8 το βράδυ να έχουμε κλείσει τα βιβλία.
"Στην τελική βγείτε και κάντε μια βόλτα.:P"
"Τι λες καλε? Και να με αρπάξει κανείς λίγο πριν τις Πανελληνιες?:P"είπε η Ε.
"Καλά,περπάτα πάνω κάτω στο σαλόνι.:P"

Και ύστερα αγκαλιάσαμε η κάθεμια μας ξεχωριστά την κυρία.Και ήταν μια τόσο γλυκιά αγκάλια,που δεν την άφηνα ούτε εκείνη εμένα."Μπορείτε αν θέλετε να μείνετε εδώ μέχρι αύριο.:P"είπε πειρακτικά η Κ.
"Θα σε δω και αυριο ναι?:)"με ρώτησε η κυρία καθως με φίλαγε σταυρωτά.
"Εννοείται.:)"
"Και μετά στα αποτελέσματα θα πάμε για καφέ.:)"μου είπε γλυκά.

Κούνησα καταφατικά το κεφάλι.

Και ενώ ξέραμε ότι σίγουρα θα ξαναβρεθούμε,ήταν τόσο δύσκολο.Γιατί ξέραμε ότι τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο.Ότι οι συνθήκες δεν θα είναι πια οι ίδιες.Ωω,είναι τόσο δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί...

Μετά κατέβηκα μαζί με τα κορίτσια.
Κάτω απο το φροντηστήριο κάναμε μία ομαδική αγκαλιά.
"Αντε καλή μας επιτυχία!"ειπε η Ε.
"Η επιτυχία είναι πάντα καλή,είναι πλεονασμός."απαντησα."Καλη τύχη πες."
"Ωραιαα,καλή τύχη!:P"

Ποτέ δεν ξανά ήμουν τόσο συναισθηματικά φορτισμένη όσο σήμερα.:)

Και σήμερα έζησα μερικές απο τις ΠΙΟ γλυκές και τις ΠΙΟ συγκινητικές στιγμές της ζωής μου μέχρι τώρα :).
Δεν έχω παρά να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που γνώρισα τέτοιους ανθρώπους :).






"Γιατί υπάρχουν μερικές εμπειρίες τις οποίες δεν γίνεται να μοιραστείς με κάποιους χωρίς ταυτόχρονα να δεθείς στενά μαζί τους."




Είναι τα μάτια σου
ένας διάδρομος παλιός
δάκρυα πνιγμένα
ξεφλουδίζουνε τους τοίχους
που ένας ένοικος αθόρυβος κρυφός
αντί συνθήματα
ζωγράφισε με στίχους

Και μέσα υπάρχουν τα σκαλιά
που οδηγούν
σ' ένα υπόγειο με παιχνίδια χαλασμένα
όσα οι άνθρωποι βαριούνται και ξεχνούν
μετά τη χρήση
τα φορτώνουνε σε σένα

Μου λες τα μάτια σου
να μη τα αγαπώ
και να μη πάψω
να πιστεύω στα δικά μου
μα αυτά τα μάτια όπου χαθώ
κι όπου βρεθώ
τα έχω πίσω μου
και μέσα και μπροστά μου

Μέσα στην ίριδα ανάβει μια φωτιά
που κάθε άστεγο
και άνεργο ζεσταίνει
κι η καλοσύνη τους
απλώνει σαν λαδιά
να μαλακώσει μιαν ανάγκη
πετρωμένη

Σ΄αυτά τα μάτια δεν υπάρχει λογική
όσο βαθιά κι αν τα κοιτάζω
μ΄αγαπούνε
της ιστορίας πυρπολούν τη φυλακή
στα παραμύθια και στ' αστέρια
να με βρούνε