Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Μυρωδιά από φράουλες και αλκόολ.

Θα είναι βράδυ. Ανοιξιάτικο βράδυ. Σαββάτου βράδυ.
Ο κόσμος θα γελάει. Θα πίνει. Θα χορεύει. Γιατί βλέπεις είναι Σάββατο.

Και βάζεις και εσύ το μαύρο σου φόρεμα. Και το κόκκινο κραγιόν σου. Σε φυσάει απαλά ο αέρας καθώς διασχίζεις την Πανεπιστημίου.
Θα χορέψεις, θα πιεις και θα τραγουδήσεις.
Σ'ένα μπαρ σου είπαν. Σε μια πλατεία. Κάπου που θα μυρίζει κρασί,φράουλες. και αλκόολ. Ίσως σήμερα ξέχασες τι ήσουν. Πως ήσουν. Ποια ήσουν.


drink, dark, and red εικόνα

Τα χαμόγελα είναι διαπεραστικά καθώς ζητάς να σου φτιάξουν μια βότκα λεμόνι. Τα χέρια σου παγωμένα. Όχι τόσο όσο η καρδιά σου όμως.
Ξένα πρόσωπα. Ξένα και γνωστά σ'ένα μικρό ξύλινο μπαρ,με βαριά διακόσμηση.
Κάπου κάποια χέρια θα σε πιάσουν. Θα σε σφίξουν πάνω τους. Μου είπανε να μην φοβάμαι. Γιατί η ζωή πάει παρακάτω. Την ζωή πρέπει να την ζεις. Και κάπως έτσι. Έντονο άρωμα διαπερνά την μύτη σου,η αφή σου αντιλαμβάνεται άλλο δέρμα,και το στόμα σου μυρίζει αλκόολ. Γυρνάς και γυρνάς χορεύοντας. Μιλώντας. Τραγουδώντας. Γιατί σήμερα είναι Σάββατο. Έτσι δεν λένε όλοι; Το Σάββατο θα βγούμε,θα περάσουμε καλά; Έτσι δεν είπαν;



Και εσύ συμφώνησες. Δεν έχω άλλο τρόπο. Δεν έχω άλλο μέσο. Μονάχα μια μικρή φωνή που μου λέει να κάνω ότι με κάνει να νιώθω καλά. Να περάσω όμορφα.
Γιατί κάπου κάποτε η καρδιά μου πέρασε πολλά. Πάει ένας χρόνος βλέπεις. Ένας χρόνος από εκείνες τις μαύρες μέρες που τα δάκρυα κύλαγαν κάθε μέρα. Που σάπιζε μέσα μου όλο μου το είναι. Που σκιζόταν το μυαλό μου,που ξύπναγα και φώναζα ότι πονάω,πάρτε τον πόνο. Προχωρήστε τον χρόνο μπροστά. Ανάθεμα φώναζα,γιατί έχουμε ακόμα Απρίλιο; Που στοιχείωνονταν τα όνειρά μου. Που είχα κλειστεί σ'εμένα. Που περπάταγα μόνη μου στους δρόμους χωρίς προορισμό,απλά περπάταγα.

quotes, pain, and red εικόνα

Πέρασες ένας χρόνος ακούς; Φέρτε μου να πιω από την γαβάθα την στρογγυλή. Αυτή με τα καλαμάκια,τον πάγο,και το ποτό που σου έκαιγε τον λαιμό ελαφριά. Ρίγος σε διαπερνά. Και ζεις. Και γελάς,και μπλέκονται μαζί το κόκκινο,το μπλε, το πράσινο. Ο χαμηλός φωτισμός, ο καπνός, και εκείνοι που σε κοιτάζουν επίμονα και αναζητούν το φιλί σου.

Το φιλί σου. Τα χείλη σου. Την προσοχή σου. Το σώμα σου. Τελεία. Μέχρι εκεί. Αυτά ζητάνε.
Η πλατεία έχει κόσμο.
Δεν είσαι εσύ. Όχι ούτε εσύ είσαι. Μα ούτε και εσύ. Τι ψάχνεις; Αυτό τον άνθρωπο που θα γίνει κάτι μεγάλο στην ζωή σου. Μα το ξέρεις σχεδόν μετά από κάθε γεια. Δεν είσαι εσύ. Πως το ξέρεις; Αδυνατείς να το εξηγήσεις με λόγια. Είναι αυτό το κλικ. Και τότε ένα άτομο σου έρχεται στο μυαλό. Αυτό με τα σοκολά μάτια. Που είναι χώρες μακριά σου. Που σε έσωσε όταν πνιγόσουν.

Θα χορέψουμε μπατσάτα. Ερωτικοί και οι χοροί βλέπεις απόψε. Όπως τα μάτια που σε ψάχνουν. Και που σε γδύνουν με το βλέμμα τους.
Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Λέει κάποιος έξω στην πλατεία. Η μουσική έχει πέσει. Τα ποτήρια στέρεψαν από ποτό. Το φιλί δόθηκε χωρίς έρωτα. Ο χορός σταμάτησε χωρίς αγκαλιά. Και οι άνθρωποι έφυγαν χωρίς κλάματα.
Να περνάς όμορφα, λέει κάποιος.
Οι απόγονοι,λέει ένας άλλος.
Να αγαπάς ανιδιοτελώς,λες εσύ. Μα αυτό δεν είναι εφικτό σου λένε,είναι ουτοπικό.
Γι'αυτό θα έπρεπε να είναι και νόημα της ζωής.

moon, love, and quotes εικόνα


Ας πιούμε λίγο ακόμα. Πήρα πτυχίο. Πήρα πτυχίο. Θες να το φωνάξεις σ'όλη την πλατεία. Σ'ολο το μπαρ. Ας πιούμε,πήρα πτυχίο. Μετά από τόσα που πέρασα αυτά τα 5 χρόνια.
Μια μετακόμιση. 4 θάνατοι. 3 ερωτικές απογοητεύσεις.
Μέρες δουλειάς, πολύς δουλειά,κούρασης. 1 νοσηλεία σε νοσοκομείο και άλλες 3 επισκέψεις για σοβαρές καταστάσεις .7 ταξίδια.
Πολλά πρόσωπα,ξενυχτια με ποτό,ξενύχτια με διάβασμα.
Μέρες μετρώντας τα χρήματα στο πορτοφόλι μου.
Μέρες τρώγοντας μόνο στην σχολή.
Μέρες μένοντας στην γιαγιά.
Μέρες μένοντας στο γλυκό υπόγειο...εκείνο στο Περιστέρι.
Μέρες με αγκαλιές,μέρες με κλάμα,μέρες σε πάρτι,μέρες στην Φιλοσοφική,μέρες στην βιβλιοθήκη,στο αναγνωστήριο,σε φοιτητικά καφέ και σουβλατζίδικα.
Μέρες κάνοντας όνειρα για το μέλλον.
Μέρες ακούγοντας τους καθηγητές. Στιγμές διαβάζοντας ψυχολογία,γράφοντας εργασίες. Μέρες διαβάζοντας λατινικά
Μέρες με μαθήματα στο κοινωνικό φροντιστήριο κάνοντας μάθημα στα λυκειόπαιδα.
Στιγμές που η ανάσα σου κόπηκε από την πολύ ευτυχία. Νύχτες στην αγκαλιά ενός ανθρώπου που σε έσφιγγε από την μέση για να σ'έχει κοντά του.. Μέρες που ο έρωτας σου εξαφάνιζε τα πάντα...την δουλειά,την σχολή τα μαθήματα, όλα ήταν βαρετά γύρω σου.
Μέρες με αιώνια άνοιξη,με συνομιλίες στο σκαιπ,και αθώα χαμόγελα.
Μέρες με κρύο,με προσευχές να πάνε όλα καλά. Να μην φύγει άλλος άνθρωπος από κοντά σου.
Μέρες με εκδρομές. Μέρες με συμφοιτήτριες,με φίλες.
Μέρες με χαζομάρες μέσα στο αμφιθέατρο,με άγχος,με ψυθύρους. Ηλίολουστες μέρες έξω από την φιλοσοφική. Μια φιλοσοφική που έχει ακούσει τα πάντα. Για τα άγχη των φοιτητών της,για τις πονεμένες τους καρδιές,για τα όμορφα απογευματά τους,για τον κόπο που έκαναν για να φτάσουν στα σκαλιά της.
Βράδια που το κρύο ήταν τσουχτερό και η Πανεπιστημιούπολη τρομαχτική.
Μέρες....Βραδιές.

Πήρα πτυχίο,ακούτε; Όλα αυτά και άλλα τόσα ήταν τα φοιτητικά μου χρόνια. Ας πιούμε. Ας πιούμε,σε αυτά τα γλυκά χρόνια...

Archi, architecture, and park εικόνα

Μεγάλωσα. Ίσως. Λίγο; Μάλλον.
Και να που ψάχνουμε το νόημα της ζωής,σε μια πλατεία,έξω από ένα μπαρ. Και ποια δεν ακούγονται συνομιλίες για μαθήματα. Μα για δουλειές. Για μισθούς. Για άλλες χώρες. Για μεταπτυχιακά. Και είσαι γνωστός μέσα στους γνωστούς ή ξένος μέσα στους ξένους.

Θα ξημερώσει βλέπεις. Τραγούδησες πολύ σήμερα. Και η φωνή σου θα αγριέψει. Θα στερέψει όπως τα ποτά στα ποτήρια. Άνθρωποι με το ίδιο νοσηρό βλέμμα γύρω σου,αυτό της γλυκιάς έντασης μα και της συγκρατημένης χαράς θα σε χαιρετήσουν.

Όμορφα Σάββατα. Που πια σου υπενθυμίζουν πως ίσως να μεγάλωσες λίγο.

Γιατί πια το ποτό δεν είναι για τον χορό αλλά για να γλυκάνει την καρδιά.
Ο χορός δεν είναι για την εντύπωση, μα για την ερωτική ένταση.
Και οι συνομιλίες δεν είναι αθώες,μα συγκαλυμμένες με ερωτήματα που θάβονται από φόβο μην βγουν στην επιφάνεια.


Ξέρεις τραγούδησα πολύ σήμερα. Χόρεψα πολύ. Μα το βράδυ μόνη μου θα κοιμηθώ. Χωρίς αγκαλιά. Από επιλογή. Δύσκολο να ψάχνεις εάν η διασκέδαση είναι αρκετή για να σε κάνει να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις χαμογελώντας.

Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν 7 το πρωί. Ίσως αύριο το μυαλό σου να είναι πιο καθαρό,κ το σώμα σου να έχει χάσει κάθε ένταση από τον χορό. Η ανάσα σου θα ηρεμήσει.
Αύριο θα πάμε πάλι από την αρχή.
Γλυκιά αυγή....Γλυκιά....Όπως τα όνειρα εκείνων των ανθρώπων που σου έκαναν την τιμή σήμερα να αντικρίσουν το πρώτο φως σου. Γλυκιά...

drawing, bed, and art εικόνα


Αυτό για σήμερα:


 Και αυτό γιατί μέσα στον Μάρτιο είδα τα Χόμπιτ και τον Άρχοντα,και αγάπησα πολύ το σαουντρακ:
 

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Οι μήνες που πέρασαν...

Οι μήνες πέρασαν...
Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες από την τελευταία μου ανάρτηση...Και ένα πράγμα δείχνει συνήθως αυτό. Ότι είμαι καλά.
'Οταν δεν γράφω,όταν δεν έχω ανάγκη έντονη να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου σημαίνει ότι είμαι καλά. Ότι η ζωή μου βαίνει με καλούς ρυθμούς.

Τι έκανε λοιπόν η Μαρία σ'αυτούς τους 4 μήνες;
Ποια ήταν η ζωή της;

~~~~~~~~~~

1/11/17
Ξεκινάω στο καινούργιο κατάστημα. Για κάποιο λόγο προσαρμόστηκα στις 4 πρώτες μέρες. Δυο πράγματα μπορεί να έπαιξαν ρόλο...Μου φάνηκε πιο εύκολο,καθώς είχα περάσει τα χειρότερα στο προηγούμενο μαγαζί και ήξερα την δουλειά, καθώς και τα κορίτσια ήταν πολύ φιλικά.
Ω ναι,η κούραση σε αυτό το μαγαζί ήταν πολύ πιο διαφορετική. Οι δουλειές μοιράζονταν λίγο καλύτερα και δεν χωνόμουν εγώ συνέχεια στην αποθήκη. Τα κορίτσια τα περισσότερα κοντά στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερες.
Από την πρώτη στιγμή δένω με μια κοπέλα η οποία μου ψιθυρίζει από μακριά
"Τι ζώδιο είσαι;"
"Ταύρος,εσύ;"
"Και εγω! Σου αρέσει και εσένα το καλό φαγητό;"
"Το λατρεύω!"
Ήταν η Ελ. και έμενε σχετικά κοντά μου. Οπότε από εκεί και πέρα με γύρναγε όταν είχαμε βραδινές βάρδιες.

~~~~~~~~

 4/11/17

Σχολάω στις 5μιση μετά από ένα πραγματικά εξαντλητικό Σάββατο,με πάρα πολύ κόσμο.
Με παίρνει τηλέφωνο η Ν. από την σχολή μου.
"Θα βγούμε Μεταξουργείο θα έρθεις; Θα είναι και τα παιδιά." Έτοιμη να απορρίψω κάθε έξοδο λόγο κούρασης. Αλλάζω αμέσως την απόφασή μου,ένα Σάββατο έχω ρε γαμωτό.
"Ναι θα έρθω,έστω και για δυο ώρες,θα πάω πρώτα στην γιαγιά μου στο κέντρο για ένα ντους και μετά θα έρθω."

Βγαίνω στο Γκάζι,και με πιάνει μια μικρή μελαγχολία. Σαν σήμερα πριν δυο χρόνια σ'αυτό το μέρος είχα γνωρίσει τον Σ.
Αργότερα βρίσκω τα παιδιά,το αγόρι της Ν. και κάτι φίλους της.
Μαζευόμαστε μεγάλη παρέα. Φίλες μου,φίλοι των φίλων του αγοριού της αγαπημένης μου Ν., και άλλοι φίλοι.
"Μπορείς να φύγεις πιο αργά με μετρό." μου λέει η αδερφή μου στο τηλέφωνο,"Θα συναντηθούμε μετά στο μετρό και θα μας γυρίσει με αμάξι η Κ."

Είμαι μια κουρασμένη Μαρία,όμως ικανοποιημένη που ξανά δουλεύω και που βρίσκομαι δίπλα σε φίλους. Σε κάποια φάση έρχεται να προστεθεί στην παρέα άλλο ένα αγόρι, ο Π.  Επιτέλους ένα γοητευτικό αγόρι σκέφτομαι. "Ωραίο παιδί" μου ψιθυρίζει μια φίλη μου. "'Οντως" απαντάω.

acropolis, Greece, and Athens εικόνα

~~~~~~~~

Η εβδομάδα του Νοεμβρίου εξελίσσεται όμορφα.
Τα κορίτσια στην δουλειά είναι συμπαθητικά. Η συνυπεύθυνη μου λέει ότι είναι πολύ ευχαριστημένη μαζί μου. Ότι ξέρω να κινηθώ στον χώρο. Σχεδόν αισθάνομαι όμορφα με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι καλά. Μια αισιόδοξη Μαρία.

Σκέφτομαι σε κάποιες φάσεις εκείνο το αγόρι την Κυριακή. Να τον ψάξω στο φβ; Όχι. Εγώ δεν κάνω τίποτα. Βαρέθηκα. Εγώ δεν ξανά προκαλώ την τύχη μου. Ούτε θα κυνηγήσω τίποτα. Ας αφήσουν όλοι πια την καρδιά μου ήσυχη.

~~~~~~~

12/11/17

Βρίσκομαι μαζί με την Ν. και την Μ. , σπίτι της Ν. Μιλάμε,λέμε διάφορα. Λέμε να βγούμε Περιστέρι σ'ένα ωραίο μαγαζάκι που έχει ωραία φαγητά και κρασί. Σκέφτομαι να κοιμηθώ στην Ν. για να μην κάνω διαδρομές μεγάλες. Μπαίνουμε στο αμάξι και περνάμε σχεδόν ξυστά από το στενό του Σ.
Με πιάνει η καρδιά μου. Δεν περίμενα να στεναχωρηθώ τόσο. Βλέποντας αυτό το στενό που το είχα περπατήσει τόσες φορές, που είχα γελάσει εκεί,που κάποτε εκεί ήταν ένα σπίτι, το σπίτι μου....η ασφαλειά μου....η αγκαλιά μου...το γέλιο μου. Τελευταία φορά είχα περπατήσει αυτό το στενό την άνοιξη. Με τον Σ. να με διώχνει,και εγώ να κλαίω και να κλαίω,και να σπαράζει η ψυχή μου.
Ήταν Κυριακή...Μπορεί ο Σ. να βρισκόταν λίγα μέτρα πιο κάτω από εμένα.
"Στεναχωρέθηκα τώρα τόσο πολύ."
"Ωωω όχι έλα θα βγούμε και θα σου φτιάξει το κέφι,δεν περίμενες να περνάγαμε από εδώ ε;" με ρωτάει η Μ.
"Η αλήθεια είναι πως όχι...έχω κάνει προσπάθεια να μην μου τον θυμίζει τίποτα."
Πάμε στο μαγαζάκι,παραγγέλνουμε κρασί,ανοίγω το fb,αίτημα φιλίας από εκείνο το αγόρι, τον Π.
Μου στένλνει μήνυμα.
Ίσως να απαντήσω; Υποτίθεται ότι πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους σωστά; Ανεξάρτητα με το πόσο πληγωθήκαμε.
"ααα απάντα μωρέ, χαλαρά,εξάλλου ωραίος μοιάζει."
Απαντάω χαλαρά. Η συζήτηση κυλάει όμορφα. Έχουμε κοινά γούστα όπως ταινίες φαντασίας. Είναι μετρημένος,γλυκός και αρκετά σπουδαγμένος.

Athens, city, and photography εικόνα


~~~~~~~

19/11/17

"Θα βγω με τον Π." λέω στην Ν.
"Ουυ ωραία,έχεις κάποιο ένστικτο;"
"Ξέρω'γω,πιστεύω θα είναι ένα ακόμα αποτυχημένο ραντεβού,που θα γυρίσω σπίτι μου μπερδεμένη,Θέε μου εάν πάει να με φιλήσει τι να κάνω;"
"χαχα ηρέμησε δες πως θα πάει."

Το ραντεβού μόνο αποτυχημένο δεν ήταν τελικά. Σ'ένα όμορφο μικρό και χουχουλιάρικο μπαράκι στο Μοναστηράκι. Μιλάγαμε για ταινίες φαντασίας,για σειρές που μας αρέσουν,του έλεγα ότι χρωστάω δυο ιστορίες,και ήξερα να μιλήσει μαζί μου για ιστορία. 29 χρονών, υπολοχαγός στον στρατό,με μεταπτυχιακό και διδακτορικό σαν νομικός. Πολύ πιο ψηλός από εμενά, μελαχρινός με μελιά μάτια. Ήταν λες και ήταν στο μυαλό μου,ήξερε να με προσεγγίσει. Ήξερε να φερθεί,να μου μιλήσει. Μετά από 2 χρόνια ένιωσα ενθουσιασμένη. Όχι,ένιωσα τυχερή. Τυχερή που ξανά ένιωσα κάτι.

love, couple, and moon εικόνα

~~~~~~~

Οι επόμενες μέρες κυλάνε με εμένα να κοιμάμαι ελάχιστα από την χαρά μου και από την υπερέντασή μου. Μέχρι και η συνυπεύθυνη στο κατάστημα με ρώτησε γιατί χα,ογελάω συνέχεια. Τον θαύμαζα που ήταν έξυπνος. Που ήξερε να μου μιλήσει όμορφα. Που είχαμε κοινά γούστα. Που έκανε μαζί ωραίες συζητήσεις. Και το κυριότερο με παρακίνησε να διαβάσω. Έψαξα την ύλη στην Αρχαία και στην Νεότερη Ιστορία που χρωστάω. Τις μισές μέρες διαβάζαμε παρέα και ήξερε να μου εξηγήσει πράγματα. Κοιμάμαι σπίτι του. Αρχίζουμε μια σειρά μαζί. Και όλο αυτό με κάνει τόσο γεμάτη.

black, good, and hand εικόνα

~~~~~~

Δεκέμβριος 2017.

Όμως τα πράγματα στο μαγαζί αλλάζουν. Αλλάζει η υπεύθυνη δικτύου και έρχεται μια καινούργια νέα,γύρω στα 27. Μας βάζει ατομικές πωλήσεις για να δει τι τζίρο κάνει κάθε κοπέλα κάθε μέρα στο μαγαζί. Δεν είμαι ανταγωνιστικό άτομο. Δεν μπορώ να λειτουργήσω εύκολα έτσι. Ο Π. μου λέει να φύγω,και να στείλω βιογραφικά αλλού. Η υπεύθυνη μας πιέζει και εκείνη. Αρχίζει να μου την λέει για χαζά θέματα. Με πιέζει πολύ. Τα Σάββατα τα διαλείμματα αργούν λόγο του πολύ κόσμου,με αποτέλεσμα η τελευταία κοπέλα να βγαίνει διάλειμμα στις 6 το απόγευμα. Οι εμπορικές Κυριακές του Δεκεμβρίου στο σύνολο 3 (!!). Μαθαίνουμε ότι θα δουλεύουμε και 2 Ιανουαρίου. Οι μισές έχουμε ξενερώσει με όλο αυτό που συμβαίνει. Παράλληλα πιέζομαι και από τα μαθήματα. Η ύλη είναι χαοτική. Διαβάζω στο λεοφωρείο. Διαβάζω στα ρεπό μου. Διαβάζω αργά το βράδυ μετά την δουλειά. Ο Π. φεύγει για άδεια στην Θεσσαλονίκη. Και εγώ σχεδόν αυτό που κάνω ένα μήνα είναι να δουλεύω,και να διαβάζω. Αποκόπτομαι σχεδόν από φίλους και από ολα. Εν ολίγις δεν έχω ζωή.

"Ελ. πιστεύεις ότι μετά τις γιορτές θα φύγει κάποια;" ρωτάω την Ελ. που κάνουμε πιο πολύ παρέα στην αποθήκη. "Είμαστε πολλές για αυτό το κατάστημα που είναι μικρό,και αυτό το σύστημα με τις ατομικές πωλήσεις δεν μου αρέσει."
"Σίγουρα ρε,σίγουρα κάποιες θα τις διώξουν."
"Αχ,τότε σίγουρα είμαι ο πιο αδύναμος κρίκος. Οι παλιές αποκλείεται να φύγουν πιστεύω είμαι στους πιο αδύναμους κρίκους. Και δεν θέλω να φύγω, είστε όλες τόσο καλές."
"Ρε σε αυτές τις δουλειές δεν υπάρχει σιγουριά. Σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι."

Μαζεύω χρήματα στην τράπεζα. Φοβάμαι ότι για άλλη μια φορά θα απολυθώ.

Η προτελευταία νύχτα του 2017 με βρίσκει στο σπίτι του Π. κουκουλωμένη με την κουβέρτα και παρέα με τον γάτο του. Πόσο παράξενη αυτή η χρονία. Η πρώτη νύχτα του '17 ήταν με τον Σ. και η τελευταία είναι με άλλο άτομο. Πόσο πόνο έζησα σ'αυτή την χρονιά. Πόσο εκτίμησα τις φίλες που ήταν δίπλα μου. Πόσο πάλεψα για να δουλέψω και να κρατήσω την ψυχολογία μου σε καλά επίπεδα. Τι παράξενος και απρόβλεπτος χρόνος...

feelings, sad, and gif εικόνα

~~~~~~

Αρχές Ιανουάριος 2018

Ο νέος χρόνος με βρίσκει πάλι με διάβασμα και δουλειά. Α,και φυσικά φρονημήτες και άρρωστη. Έχουμε πάλι εμπορική Κυριακή. Και στα σκ μου βλέπω τον Π.
"Τα πάτε καλά ε;" με ρωτάει η αδερφή μου.
"Ναι...Βασικά ήρεμα. Απλά νιώθω ότι δεν είναι πολύ εκφραστικός,ενώ δείχνει πράγματα με τις πράξεις του. Δεν ξέρω..."

17 Ιανουαρίου.
Πάω στην δουλειά. Πιάνω στις 3. Έρχεται μέσα η υπεύθυνη δικτύου.
"Μαρία θέλω να μιλήσουμε." Ωχ λέω το έχω ξανά ακούσει αυτό.
Το περίμενα. Ήμουν σίγουρη. Δεν είμαι αυτό που θέλουν στην εξυπηρέτηση λένε. Είμαι γλυκιά,είμαι ευγενική,μιλάγα υπερβολικά πολύ,αλλά προφανώς δεν έχω θράσος και δεν είμαι αυτή η σπαστική πωλήτρια που θα ήθελαν να είμαι.

Χαιρετάω μια μια τις κοπέλες. Σε κάποιες βάζω τα κλάματα όταν τους μιλάω. Γιατί δεν με αφήνει ήσυχο το σύμπαν; Δεν έχω ζητήσει τίποτα παραπάνω πέρα από το να είμαι ήσυχη σε μια καθημερινότητα για αρκετό καιρό. Δεν αντέχω άλλο να αποχωρίζομαι ανθρώπους. Δεν αντέχω άλλο να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις και ύστερα να φεύγω. Δεν μπορώ άλλο. Γιατί κανείς δεν εκτιμάει πια τίποτα; Τόση δουλειά τους έβγαλα. Τόσες πωλήσεις. Τι παραπάνω θέλουν πια;

Ευτυχώς έχω τον Π. σκέφτομαι.
Και τώρα θα έχω χρόνο για να διαβάσω καλύτερα τα μαθηματά μου. Μετά της 22 Φεβρουαρίου μπορώ να αρχίσω να ξανά ψάχνω δουλειά.

cry, quotes, and alice εικόνα


~~~~~~~~~~

Αρχίζω να συνηθίζω στο ότι μπορώ να κοιμάμαι ότι ώρα θέλω και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Μου φαίνεται απίστευτο ότι έχω κενό χρόνο. Μαζί με τον Π. διαβάζουμε αρκετά συχνά. Εγώ αρχαία και νεότερη ιστορία,και εκείνος ένα βιβλίο που γράφει για την κατασκοπεία στο διεθνές δίκαιο. Τον έβλεπα όμως κάποια στιγμές λίγο σοβαρό. Άλλες μου έκλεινε το μάτι και με αγκάλιαζε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σκέφτεται.

love, couple, and shower εικόνα


~~~~~~~~~

8 Φεβρουαρίου 2018

Φεύγω από το σπίτου του Π. Χαιδεύω λίγο τον γάτο του τον Τσάρλι. Ο Π. είναι γυμναστήριο. Βγαίνω από το σπίτι,ανοίγω την πόρτα στο ανσασερ και βγαίνει εκείνος.
"ωω γεια σας" μου κάνει.
"Ωχ δεν περίμενα να σε προλάβω...Φεύγω να προλάβω το τρένο."
"Εντάξει." μου λέει και με φιλάει ζεστά.

Στις 1μιση το βράδυ του στέλνω καληνύχτα. Την επόμενη δουλεύω στην προώθηση. Αισθάνομαι τις τελευταίες μέρες δεν κάνουμε τόση πλάκα μεταξύ μας όπως στις αρχές.

Στης 2μιση το βράδυ έρχεται το μήνυμα που φοβόμουν. Δεν αισθάνεται παραπάνω πράγματα μου εξηγεί. Ότι είμαι ένας εξαιρετικός άνθρωπος,ένα εξαιρετικά όμορφο και έξυπνο κορίτσι που μου αξίζουν τα καλύτερα. Ότι να μην τον μισήσω γιατί είναι ειλικρινής. Ότι δεν θέλει να κάνει λάθη του παρελθόντος και να με πληγώσει όπως έχει κάνει σε άλλες κοπέλες. Ότι σημαίνει πολλά για εκείνον να μην τον μισήσω γιατί με εκτιμάει. Ότι θέλει να μαθαίνει νέα μου και θα είναι δίπλα μου ότι και αν χρειαστώ.

Γιατί άραγε αισθάνομαι πως αυτά τα έχω ξανά ακούσει; Κάθε άνθρωπος την τελευταία χρονιά που ήρθε και βγήκε στην ζωή μου,μου είπε το ίδιο. Αξίζω τα καλύτερα. Και όμως απορρίθφηκα από δουλειές,από ανθρώπους. Και είμαι πάλι στο απόλυτο 0. Όχι θα μου πει κάποιος,έζησες εμπειρίες,έμαθες πράγματα,έγινες ακόμα ένα τσακ πιο ώριμη. Πόσο πιο ώριμη να γίνω όμως μέσα σε μια χρονία; Δεν μπορώ άλλο.

Άραγε πόσους ακόμα θα κοιτάξω στα μάτια κλαμένη ,και θα τους πω ότι χάρηκα που τους γνώρισα; Πόσους ακόμα;

love, war, and black and white εικόνα

~~~~~~~~~~~

22 Φεβρουαρίου δίνω το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο. Δεν πήγε καθόλου καλά πιστεύω,και είμαι πολύ στεναχωρημένη για αυτό. Παράλληλα συνειδητοποιώ ότι η κολλητή μου,που την ξέρω 12 χρόνια,που την θαυμάζω,που την αγαπώ σαν αδερφή μου δεν μου πολύ μιλάει.

23 Φεβρουαρίου βρισκόμαστε να μιλήσουμε. Της έλεγα πως πόσο θέλω να προλάβει την ορκομωσία μου πριν φύγει για Αγγλία τον Σεπτέμβριο. Πως της είχα σαν κίνητρο για να διαβάζω. Πόσο πιέστηκα από την δουλειά τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο.
Η αντιμετωπισή της ψυχρή. Θεωρεί ότι την παράτησα. Λέω δεν γίνεται ένα άτομο που με ξέρει τόσα χρόνια να θεωρεί κάτι τέτοιο,να αμφισβητεί τόσο έντονα την αγάπη μου. Γιατί εάν δεν με χρειαζόταν δεν μου το είπε; Γιατί μου έβγαλε τώρα παράπονα μηνών αντί για να μου έχει μιλήσει. Στο γκομενάκι μου λέει όμως πήγαινες. Σηκώνεται και φεύγει από το μαγαζί,και εγώ κλαίω. Πάλι. Αρνούμαι να δεχτώ αυτή την απάθεια,αυτή την ψυχρότητα από ένα άτομο που ξέρει τα πάντα μου από 12 χρονών. Zήτησα συγνώμη ίσως έπρεπε να ήμουν πιο πολύ δίπλα της. Να έπρεπε να την έχω πάρει πιο πολλά τηλέφωνα. Όμως...όταν δεν βλέπω ούτε από τον άλλον πρόθεση...

light, art, and cry εικόνα

~~~~~~~~~

Λίγα λόγια για τον Π.

Θα θυμάμαι εκείνα τα πουκάμισα που είχες πίσω από την πόρτα. Στο υπνοδωμάτιο. Το σπίτι σου στον 11ο όροφο. Έβλεπε όλη την Αθήνα. Ξύπνησα αρκετά πρωινά εκεί απολαμβάνοντας την θέα. Το άρωμά σου έντονο. Και η μυρωδιά του σωματός σου χαρακτηριστική. Το μυαλό σου σύνθετο. Και έξυπνο. Η ζωή σου πειθαρχημένη, όπως αρμόζει σ'έναν σωστό υπολοχαγό.
Μόλις χτύπαγε το ξυπνητήρι στις 6 το πρωί σηκωνόσουν αμέσως. Έβαζες τη στολή σου,και ύστερα με φίλαγες στο μάγουλο,εγώ σε αγκάλιαζα και σε έσφιγγα. Δεν ήθελα να φύγεις.
"Σε κοιτάνε και άλλα γκομενάκια στο μετρό έτσι με την στολή;" σε ρώταγα γελώντας.

Κάποια στιγμή μου είχες αναφέρει αδιάφορα σχεδόν ότι είχες πάει για 6 μήνες στο Αφγανιστάν. Είχες παράσημα από τότε καθώς ήσουν σε εμπόλεμη ζώνη. Μου άρεσε που με παρακινούσες να διαβάσουμε.
Πολλές φορές σκεφτόμουν τι ακατάστατος που είσαι. Παντού πεταμένα ρούχα και σκόνι σε αυτό το παλιό σπίτι. Αυτό το σπίτι με τα βαριά έπιπλα,και την όμορφη θέα.
Θα θυμάμαι τον καφέ φίλτρου που μου έβαζες να πιούμε τα πρωινά. Με άρωμα φουντούκι.
Και εκείνες τις φορές που με περίμενες στην πόρτα. Που άνοιγες και μου έλεγες" Γεια σου αγάπη" και εγώ σε αγκάλιαζα. Σε αγκάλιαζα με θέρμη,γιατί μετά από 8 μήνες ξανά πίστεψα στα συναισθήματα. Γιατί με έκανες ξανά χαρούμενη.  Και ύστερα με έσφιγγες και εσύ πάνω σου. "Δεν με θεωρείς ψυχρό;" με ρώταγες σοβαρά. "Όχι το αντίθετο" σου απάνταγα.

Θα θυμάμαι και εκείνες τις μέρες με τους ναργιλέδες στα Πατήσια. Το γνωστό μας στέκι. Και πως φύσαγες τον καπνό σου μέσα στο στόμα μου. Το άρωμα,εκείνο που μυρίζει λουλούδια, που μου πήρες δώρο τα Χριστούγεννα, είναι πάνω στο γραφείο μου. Θα θυμάμαι τις φορές που έγινες κάφρος στα μηνύματα, και εγώ γέλαγα,γέλαγα και γέλαγα. Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα μαζί σου. Που ξάπλωσα με μάτια δακρυσμένα. Φοβήθηκα και το ένιωσα. Τι σου ήμουν ;  Τι θα είμαι στην συνέχεια; Και άμα συνηθίσω πάλι ένα σπίτι,μια αγκαλιά, και ένα κρεβάτι,και ξανά χρειαστεί να τα αποχωριστώ; Πάλι; Αλλά γίνεται να μην ζω; Γίνεται να μην νιώθω και να κλειστώ σ'εμένα; Όχι εγώ είμαι πάντα το άτομο που ζει. Που αρπάζει τις ευκαιρίες και τις ζει.

Δεν ήθελες αγκαλιά στον ύπνο. Ήταν το μόνο που με χάλαγε. Ξύπναγες εύκολα. Όμως όταν σηκωνόσουν το πρώτα πράγμα που θα με έκανες θα ήταν η αγκαλιά και ένα φιλί στο μάγουλο. Δεν θα ξεχάσω πως το διάβασμα που έκανα αυτούς τους μήνες, ήταν χάρης εσένα...Με παρακινούσες κάθε μέρα. Το πτυχίο σου. Το μέλλον. Έτσι έλεγες.

Εκείνο το πρωινό που με πήγες στην δουλειά οδηγώντας 2 ώρες. Μα και εκείνο το Σάββατο που ήρθες να με πάρεις όταν ήμουν κουρασμένη. "Πόσες μέρες έχω να σε δω;" είπες γλυκά και με φίλαγες στο κεφάλι.
Εκείνη την μέρα που απολύθηκα. "Κοίτα τι πήρα για να σου φτιάξει το κέφι." και είχες πάρει μια νουτέλα. Και το βράδυ σου ζήτησα αγκαλιά. Ήθελα να με πάρει ο ύπνος σε μια αγκαλιά. Να μην πονάω.

quotes, couple, and sad εικόνα

Οι φορές που μου είπες ότι είμαι όμορφη. Ότι έχω ωραίο σώμα. 
Όταν ξεκινήσαμε να βλέπουμε Star Wars. Ο Τσάρλι,αυτός ο ναζιάρης  βρετανικός κοντότριχος γάτος σου, που του κόβαμε παρέα τα νύχια και τον χτενίζαμε. Μου λείπει αυτός ο γάτος.
Σε σύγκρινα πολλές φορές με τον Σ. Άθελά μου αλλά το έκανα. Οι πράξεις σου ήταν ξεκάθαρα όμορφες κάθε φορά. Έδειχναν πιο ενδιαφέρον. Και το πιο όμορφο,δεν ήσουν εγωιστής ούτε στο ελάχιστο. Είχες κατανόηση όταν νύσταζα,όταν ήθελα να διαβάσω,όταν ήμουν κουρασμένη. Είχες κατανόηση στα πάντα. Το μόνο που δεν άκουγα στην φωνή σου,ήταν αυτό το κάτι,αυτό το κάτι που ξέρω ότι ο άλλος με θέλει. Η φωνή του Σ. πάντα μαλάκωνε όταν με άκουγε,όταν του έλεγα ότι μου έλειψε. Η δική σου ήταν ίδια πάντα,σαν μερικές φορές να μίλαγα απλά σ'εναν φίλο μου,και όχι στο αγόρι μου.

Δεν ήθελες να με κοροιδεύεις. Δεν μπορούσες. Είμαι είπες ένα πακέτο που θα ήθελε κάθε άντρας για να κάθεσαι μαζί μου χωρίς να νιώθεις παραπάνω πράγματα. Χωρίς να είσαι ερωτευμένος.
Τις πρώτες μέρες που δεν μιλάγαμε μου έλειπες αρκετά. Περισσότερο απογοητεύτηκα. Γιατί κατάφερες να με κάνεις να νιώσω. Μόνο άλλα δυο άτομα το έχουν καταφέρει αυτό. Ήσουν ο τρίτος. Μου έλειπαν οι καφρίλες σου. Η καλημέρα σου. 
Όμως κακά τα ψέματα... Μετά τον πόνο που μου άφησε ο Σ. όλα μοιάζουν πολύ πιο μικρά και ανώδυνά. Όλα είναι πιο εύκολα. Και όλα ξεπερνιούνται πιο εύκολα. Χαίρομαι που το τελείωσε όσο πιο νωρίς μπορούσε. Γιατί είμαι άτομο που δένομαι όσο περνάνε οι μέρες...οι μήνες...

Μόνο απογοητεύτηκα. Πίστεψα λίγο σε όλο αυτό. Και παρασύρθηκα από τον ενθουσιασμό μου. Και από εκείνα τα μελι σου μάτια. Από την ευγένιά σου. Την ηρεμία σου. Και από εκείνα τα στοργικά φιλιά που μου έδινες στο μέτωπο.
Είχα τόσο πολύ ανάγκη την ηρεμία σου...τόσο πολύ.


~~~~~~~~~~~~~~~~~

Και όπως είπα πιο πάνω νιώθω για άλλη μια φορά να βρίσκομαι στο απόλυτο 0. Έκανα τόσο μεγάλη προσπάθεια για να φτιάξω την ζωή μου. Και συναισθηματικά και επαγγελματικά. Και είμαι πάλι στο 0.  Νιώθω πως θέλω να κλάψω,αλλά από την άλλη δεν έχει νόημα να κλαίω.
Τουλάχιστον εάν ήμουν στο κατάστημα,παρέα με τα κορίτσια,τα πράγματα ίσως να ήταν λίγο καλύτερα. Νιώθω για άλλη μια φορά μόνη. Και ίσως αυτή την φορά και πιο αποτυχημένη. Γιατί νιώθω πως πήρα απογοητεύσεις από τα πάντα.

Από δουλειά (2η φορά), από έρωτα (3η φορά),από το μάθημα, από φιλία (αυτό και αν πόνεσε...είχα να κοιμηθώ σωστά 5 μέρες).

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος. Δίνω παντού και πάντα τον καλύτερό μου εαυτό και όμως αυτό δεν φτάνει. Και ειδικά στα ερωτικά,δεν προκαλώ καν την τύχη μου. Σκέφτομαι μετά τις δουλειές. Θέλω να μαζέψω λεφτά για να κάνω ένα μεταπτυχιακό. Είναι άραγε ρεαλιστικός ο στόχος μου; Θα αξίζουν τα χρήματα και ο κόπος μου;

Μήπως πρέπει και εγώ να φύγω; Όπως κάνουν όλοι; Και πως να εγκαταλείψω την οικογενειά μου; Το σπίτι μου; Πως να τα κάνω όλα αυτά;

Θέλω να προχωρήσουμε για άλλη μια φορά τον χρόνο μπροστά. Κατά προτίμηση στα γένεθλιά μου τον Μάιο.(θα γίνω 25 ουάου.) Και θέλω τότε να είμαι ήρεμη. Να είμαι σε μια δουλειά,ότι δουλειά και αν είναι. Να μην έχει ξανά πειράξει κάποιος την καρδιά μου. Kαι να έχω μαζέψει κάποια λεφτά στην άκρη. Α,και να έχω περάσει τα δυο τελευταία μαθήματα.
Αυτά.

happy, quote, and life εικόνα

~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό γιατί μου θυμίζει τις ήρεμες και χαρούμενες μέρες μου τον Νοέμβριο,και τον Δεκέμβριο.
  ~~~~~~~~~~~~

 Αυτό στον Π. Που με έκανε να ξανά πιστέψω στα συναισθήματα. Γιατί πάντα δεν είναι να "πρέπει" να κάνεις κάτι. Είναι να "θες". Από μέσα σου. Να πηγάζει σαν κινητήριος δύναμη και να παίρνουν φωτιά τα κύτταρά σου. Αυτό λοιπόν που το σφύριζε μέσα στο σπίτι. Που μου έμαθε να βλέπω Star Wars. Τι πάει να πει η force. Και πως σε όλους τους ανθρώπους υπάρχει μέσα τους και το καλό και το κακό...
Α,και ας μην ξεχάσω. Σ'ευχαριστώ που έκανες τα φετινά μου Χριστούγεννα όμορφα. Που ενώ ανέμενα να κοιμάμαι μόνη μου αυτό τον χειμώνα,να κρυώνω....υπήρχε η αγκαλιά σου. Έστω και λίγους μήνες.


~~~~~~~~~~~~~~

Για άλλη μια φορά θα κάτσω να μετρήσω τους ανθρώπους που θαύμαζα. Που αγάπησα. Που έφυγαν από την ζωή μου. Είτε επειδή έπρεπε,είτε επειδή ήταν γραφτό είτε με την θέλησή τους. Και θα μετρήσω αυτούς που με άφησαν στην ψυχρή συνειδητοποιήση των πραγμάτων.
Για άλλη μια φορά αισθάνομαι παγωμένη. Και δεν μπορώ να καταλάβω,πως από εκεί που είμαι χαρούμενη,ξανά καταλήγω πάλι λυπημένη.


ΥΓ: Ένα είναι σίγουρο. Η ανάμνηση του Σ. δεν πονάει πια. Μόνο καμία φορά μελαγχολώ. Μελαγχολώ για το πόσο προσπάθησα να αγαπήσω ότι ήταν. Το πόσο χρόνο ξόδεψα δίπλα του. Και πόσο εύκολα πουλήθηκα.

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Karma.

Όταν παίρνεις μια απόφαση δεν έχεις την παραμικρή ιδέα που θα καταλήξει έτσι;
Και όμως πάντα πιστεύω ότι έχει σημασία μια μικρή πολύ μικρή απόφασή σου. Είσαι εκεί που είσαι για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο επέλεξες αυτό το μονοπάτι. Και κάτι θα σου φέρει αυτό το μονομάτι με τον τρόπο που το επέλεξες.
Και αν δεν το βλέπεις τώρα,αυτό που συμβαίνει την δεδομένη στιγμή,γίνεται όντως για κάποιο λόγο. Τα πράγματα γίνονται έτσι όπως ορίζουν οι μικρές αποφάσεις σου. Και όλα μαζί συνδέονται σε μια μεγάλη αλυσίδα στην οποία δεν έχει ιδέα ποιο θα είναι το τέλος της. Ή ποια θα είναι η αρχή της. 
Είναι η αιτία και το αποτέλεσμα. Ή αλλιώς η δράση και η αντίδραση.

karma εικόνα


17 Ιουλίου 2017.
Βρίσκομαι στο μαγαζί. Η πρώτη μου μέρα στο κατάστημα. Με έχουν βάλει ταμείο. Αισθάνομαι επιτέλους παραγωγική. Πως κάνω κάτι για εμένα. Πως δεν το έβαλα κάτω και προσπαθώ. Η υπεύθυνή μου είναι πολύ υπομονετική πολύ γλυκιά. Την θαυμάζω με το πόσο ψύχραιμη είναι με πάρα πολύ κόσμο.

fashion, sweater, and clothes εικόνα

~~~

Οι μέρες του Ιουλίου στο μαγαζί περνάνε με πολύ μα πολύ κούραση. Προσπαθώ με πολύ κόπο να μάθω τα ρούχα,να μάθω τους κωδικούς, κάνω κάθε μέρα 10ωρα γιατί έρχονται αλλαγές τιμών, ανεβοκατεβαίνω την απόθηκη συνέχεια καθώς είμαι η μικρότερη και στέλναν μόνο εμένα πάνω. Μαζί με την Α. που ήταν επίσης μικρή γελάμε, βάζουμε αντικλεπτικά,μιλάμε στην αποθήκη συχνά. Το μαγαζί γίνεται η ζωή μου.  Ενθουσιάζομαι όταν βλέπω τα λεφτά στην τράπεζα. Αισθάνομαι ότι επιτέλους κάνω κάτι.


delena, the vampire diaries, and damon salvatore εικόνα

Παράλληλα στο μαγαζί έρχεται μια καινούργια κοπέλα η Ε. Κολάω αμέσως μαζί με την Ε. Μιλάμε ενώ διπλώνουμε ρούχα. Γελάμε. Της λέω ιστορίες μου,μου λέει δικές της.
Οι μέρες του Αυγούστου στο μαγαζί είναι πιο εύκολες. Ο κόσμος λιγοστεύει,λιγοστεύουν και οι υποχρεώσεις. Έχω μάθει τα περισσότερα πράγματα. Ξέρω να κάνω ελλείψεις, βγάζω γρήγορα την παραλαβή, ξέρω τι είναι το μεταξωτό και τι το βισκόζι,ξέρω να κάνω αλλαγή ρούχου στο ταμείο,και δένομαι ακόμα πιο πολύ μέσα στην ομάδα.

Ο Αύγουστος σιγά σιγά περνάει. Και μέσα μου σιγά σιγά ξεθυμένει όλη αυτή η ανάγκη μου να δουλεύω πολύ για να μην σκέφτομαι τον Σ. Τον βρίζω κάποια πρωινά. Καθώς πηγαίνω στην δουλειά. Τον βρίζω. Και ύστερα το ξεχνάω. Γελάω με την Ε. Την Ν. την Α. Περνάω ωραία σχεδόν θα μπορούσε να πει κάποιος. Ο κόσμος λιγοστεύει. Δοκιμάζουμε ρούχα. Γελάμε.

Μπαίνει ο Σεπτέμβριος και σχεδόν αισθάνομαι πάλι ο εαυτός μου. Έχω μπει σε μια σειρά με την δουλειά. Διαβάζω. Συνεχίζω να θαυμάζω την υπευθυνή μου την Ε. καθώς με βοηθάει στα πάντα. Με διώχνει νωρίτερα εκείνες τις μέρες που πονάω και έχω ιατρικό θέμα. Δίνω μαθήματα της εξεταστικής μου. Βγαίνω κάθε Σάββατο και διασκεδάζω. Είμαι ξανά η Μαρία, και δεν το πιστεύω,που ξανά είμαι καλά. Με την Ε. μιλάμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Λέμε για σειρές κτλ. Και σχεδόν ανυπομονώ να κλείνω ή να ανοίγω το μαγαζί μαζί της.

coffee, city, and book εικόνα

~~~~

Παράλληλα κάνω όλες τις παραλαβές. Επιστρέφουμε όλα τα καλοκαιρινά και έρχονται συνέχεια φθινοπωρινά.  Ξέρω πιο καλά από όλους τι υπάρχει στο κατάστημα. Όμως το κατάστημα πέφτει.  Δεν πιάνουμε τους στόχους. Κάποιες φορές η υπεύθυνή διώχνει όλα τα κορίτσια σπίτι και μένουμε οι δυο μας στο μαγαζί, απλά σκουπίζοντας και παρακαλώντας να μπει πελάτης. Γελάω πολύ μαζί της. Είναι τόσο ευχάριστη η παρέα της.

~~~~~

30 Σεπτεμβρίου 2017

Έχω ξεκουραστεί τις προηγούμενες δυο μέρες καθώς ήμουν άρρωστη και είχα κάτσει σπίτι. Πάω το Σάββατο με ενέργεια στην δουλεια. Όλα πλέον γύρω μου είναι ζεστά,γνώριμα,χαμογελάω θερμά στην Ν., την Μ.,την Ε. Χαίρομαι όταν έρχεται η υπεύθυνη, η χαρά και η ζωντάνια του καταστήματος είναι. Θα έχουμε παραλαβή άκουσα να λένε.

Ανεβαίνω πάλι στην αποθήκη. Για άλλη μια φορά θα βγάλω εγώ την παραλαβή. Είμαι όμως χαρούμενη. Η εξεταστική έχει μόλις τελειώσει και εγώ αισθάνομαι καλά.

Όπως είμαι στην αποθήκη,γύρω στις 2 το μεσημέρι ανεβαίνει η υπεύθυνη του προσωπικού. Τι θέλει αυτή εδώ; .
"Γεία σου." της λέω με όρεξη.
"Μαρία,δεν ήρθα εδώ για καλό." μου λεει σοβαρά. Η καρδιά μου χάνει δύο χτύπους. "Έλα μέσα να μιλήσουμε."
Κάθομαι προετοιμασμένη μάλλον να ακούσω ότι θα με αλλάξουν κατάστημα.
"Τι έγινε;" της χαμογελάω όσο μπορώ.
"Μαρία. Δεν ξέρω...Μάλλον δεν ταίριαξες με το ύφος της εταιρείας. Είσαι πολύ καλό παιδί,κάνεις ότι σου λένε αλλά..."
Μισό,σκέφτομαι,θέλει να μου πει ότι με απολύει;
"Κοιτάξτε να δείτε. Το ξέρω πως στην αρχή δεν ήμουν καλή. Τον Ιούλιο γινόταν χαμός,έρχονταν συνέχεια παραλαβές,να μπουν αντικλεπτικά,τα είχα παίξει. Αλλά μετά τα έμαθα. Αυτή την στιγμή έχω κάνει μόνο εγώ όλη την χειμερινή παραλαβή και ξέρω τι υπάρχει κάτω καλύτερα από τον καθένα. Δηλαδή εγώ τώρα αισθάνομαι τέλεια."
"Που μου είπες ότι μένεις εσύ; Μήπως σε μεταφέρω."
Της απαντάω. Δεν μιλάει. Νιώθω σιγά σιγά να χάνω κάθε ενεργειά μου. Ούτε να μεταφέρει θέλω. Θέλω να μείνω εκεί που είμαι. Μαζί με τα κορίτσια. Η σιωπή αναμεσά μας είναι ατελειώτη.
"Σκέφτομαι..." μου λέει.
"Κοιτάξτε ξέρω ότι δεν είμαι η τέλεια στο κομμάτι της πώλησης αλλά το δουλεύω." της λέω με φωνή έτοιμη να σπάσει.
"Ναι αλλά αυτό είναι που θέλει πιο πολύ η εταιρεία...Καλύτερα να μείνουμε στην αρχική μας απόφαση." μου λέει γεμάτη στεναχώρια. Άραγε όντως να στεναχωριέται; "Δώσε μου το κινητό σου για να σου στείλω πότε να περάσεις για να υπογράψεις."
Της λέω τον αριθμό μου. Προσπαθώ να μην σπάσει η φωνή μου. Δεν θα κλάψω. Όχι μπροστά της.
"Εάν δεν είσαι καλά και θες να φύγει σήμερα θα το καταλάβω." μου λέει και φύγει. Μένω να κοιτάζω την κουζίνα. Πίνω νερό,ξανά κάθομαι.

Όντως με απέλυσε; Και τώρα τι θα κάνω; Τι θα κάνω κάθε μέρα; Δεν γίνεται να κάθομαι. Δεν μπορώ να κάθομαι. Πρέπει να απασχολώ το μυαλό μου. Πρέπει να μαζέψω λεφτά,να ξεπληρώσω λογαριασμούς,να μαζέψω λεφτά για μεταπτυχιακό. Όντως πρέπει να αφήσω την αποθήκη εδώ,και το μαγαζί; Τώρα που προσαρμόστηκα; Μετά από τόσο κόπο για να μάθω την δουλειά και να γίνω καλή; Μετά από τόση δουλειά που τους έβγαλα;

cry, quote, and sad εικόνα

Ανεβαίνει πάνω η Ε. η υπεύθυνή μου.
"Τι σου είπε;" Με ρωτάει.
"Τι να μου πει..." της λέω και βάζω τα κλάματα. Δεν άντεξα άλλο. Δεν άντεχα στην ιδέα ότι θα αποχωριζόμουν και την Ελ.
Ήταν το γαμώτο. Δεν έκλαιγα για την δουλειά,γιατί τέτοιες δουλειές ξανά βρίσκεις. Έκλαιγα για το γαμώτο. Γι'ότι προσπάθησα πολύ, μα πάρα πολύ, κουράστηκα πάρα πολύ, και δεν εκτιμήθηκε. Μετά τον Σ. προσπάθησα με πάρα πολύ κόπο να φτιάξω μια καινούργια καθημερινότητα που δεν θα τον θυμίζει καθόλου,μια νέα ρουτίνα με ηρεμία, με νέους ανθρώπους και νέα πράγματα για να ξανά είμαι χαρούμενη,και ψυχικά υγιής. Και μόλις έφτιαξα έναν τέτοιο κόσμο,διαλύθηκε. Πάλι.
"Αυτοί είναι σκυλιά. Θέλουν ρομποτ. Δεν φταις εσύ. Μην τυχόν και θεωρήσεις τον εαυτό σου αποτυχημένη. Εσύ έχεις τα πτυχία σου,έχεις το μέλλον σου,μην στέκεσαι σε αυτό." Αχ τι ωραία που τα έλεγε η Ελ. "Εγώ να δω τι θα κάνω όταν θα μπαίνω εδώ μέσα με το πι και θα με απολύσουν." Γέλασα λιγάκι.
"Φύγε αν θες,έτσι δεν σου είπε;"
"Ναι έτσι μου είπε. Να χτυπηθώ όταν θα φύγω;" είχαμε κάρτα που χτυπάγαμε και για είσοδο και για έξοδο μας στο μαγαζί.
"Όχι ρε,μην χτυπηθείς. Θα γράψω εγώ ότι και καλά έφυγες στις 6 και δεν χτυπιόταν η κάρτα σου." Αχ αγαπημένη Ελ.
Μετά από λίγο ανεβαίνουν με σειρά πάνω η Μ. και η Ειρ. Με φιλάνε στο κεφάλι. Μου λένε κάθε εμπόδιο για καλό. Να μην στεναχωριέμαι. Αχ πως θα χαιρετήσω την Ν. και την Ε.; Δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς. Δεν μπορώ πια άλλους αποχαιρετισμούς στην ζωή μου.

Κατεβαίνω κάτω. Η Ν. είναι κλασσικά στο πόστο του δοκιμαστηρίου,είναι υπερβολικά καλή στην πώληση. Μόλις με βλέπει κλαμμένη φεύγει και με παίρνει πιο εκεί.
"Όχι τζούσι μου,δεν θα κλαις. Εσύ έχεις το πτυχίο σου,σου αξίζουν παραπάνω. Έχω φύγει και εγώ από δουλειές,ουυυ ήμουν τρελή,τι νομίζεις; Μην κοιτάς εδώ που στέριωσα."
"Δεν ξέρω,μάλλον τελικά με θέλαν μόνο για τις εκπτώσεις κτλ. Θα έρχομαι να σας βλέπω"
"Να έρχεσαι και θα σου κάνω εγώ την δική μου έκπτωση."
Η Ν. με αγκαλιάζει.

Πάω μπροστά στο ταμείο στην Ε. Έχει πολύ κόσμο. Λέω πνιχτά το ονομά της.
"Ναι ναι μου το είπανε. Τι νομίζεις ότι τώρα με χαιρετάς; Έτσι εύκολα νομίζεις θα ξεμπερδέψεις από εμένα;" μου λέει ενώ σκανάρει ρούχα.
"Αχ έχει πολύ κόσμο σήμερα ε;"
"Εχει ναι,θα σε πάρω εγώ μόλις σχολάσουμε."
"Οκ."

sad, shit, and quotes εικόνα

Η Ελ. με ξανά αγκαλιάζει πριν φύγω. "Χάρηκα που σε γνώρισα Μαράκι." Μου  ραγίζει την καρδιά αυτό.
"Και εγώ πολύ." Αχ μόνο πολύ; Την θαύμαζα. Έκανε τόσο σωστή δουλειά. Τόσο προσεγμένη. Περίμενε πρώτα να βγαίνουμε κάθε φορά όλες για διάλειμμα και μετά πήγαινε εκείνη τελευταία. Ότι και αν ρώταγα ήταν ψύχραιμη. Και λάθος να είχα κάνει στο ταμείο. Το μαγαζί ήταν πάντα στην εντέλεια. Ήταν τόσο χαμογελαστή με τόση ενέργεια κάθε μέρα.

Βγαίνω από το μαγαζί.
"Θέλει καμία κυρία βοήθεια;" ακούω από πίσω μου την τελευταία φράση της γλυκιάς Ελ.
Βγαίνω σ'έναν πεζόδρομο γεμάτο κόσμο,που χαμογελάει,ψωνίζει. Και εγώ; Εγώ κλαίω. Πάλι. Τι θα κάνω; Τώρα τι θα κάνω; Και το μεγαλύτερο γαμώτο; Δεν θα μάθω ποτέ τελικά τίποτε παραπάνω για τον Δ. από την παραλαβή.

Πάω σπίτι και κλαίω. Το βράδυ ηρεμώ κάπως. Έρχονται η Μ. και η Ν. να κοιμηθούν μαζί μου. Αγαπημένες μου φίλες. Τι θα έκανα χωρίς εκείνες;


quotes, life, and sea εικόνα

Την επόμενη πάω βόλτα. Από Δευτέρα θα αρχίσω να ξανά στέλνω βιογραφικά σκέφτομαι. Τώρα που έχω την προυπηρεσία,σ'ένα γνωστό κατάστημα,σίγουρα θα ξανά βρω.

~~~~~~~~~~~~

9 Οκτωβρίου 2017

Φυσάει λίγο από το καπνό από το τσιγάρο του ενώ χαζεύει την θάλασσα. Μαζί του την χαζεύω και εγώ. Είναι μυστήριος. Εμφανισιακά δεν έχει κάτι το σπουδαίο. Ένας απλός καστανός. Με πολύ καθημερινό ντύσιμο. Κάτι ανεξήγητο με ελκύει. Όμως με πιάνει μια μελαγχολία. Ένα πλάκωμα. Γιατί βρίσκομαι εδώ; Είναι σωστό να βρίσκομαι εδώ; Είμαι ακόμα μια κατάκτησή του μήπως; Αφού δεν θα οδηγήσει κάπου. Είμαστε διαφορετικοί κόσμοι, άλλοι άνθρωποι, σε άλλες καταστάσεις, με άλλα θέλω, και άλλες εμπειρίες και αναμνήσεις. Πως το ξέρεις θα με ρώταγε κάποιος. Έχω έντικτo; Ναι πάντα είχα. Ξέρω τι θα με οδηγήδει που, για πόσο και ποιος. Ξέρω να μετράω και να ζυγίζω τους ανθρώπους,και ξέρω σε ποιους θα αφήσω να χωθούν παραπάνω στην ζωή μου και σε ποιους όχι.

Μετά από κάμια ώρα με γυρνάει σπίτι.
"Θα σου στείλω το Σαββατοκύριακό." μου λέει και μου πιάνει το χέρι. Δεν με νοιάζει να του απαντήσω κάτι σε αυτό.
"Σε είχα τσεκάρει από την πρώτη στιγμή." του λέω
"Τι εννοείς;"
"Ότι μου άρεσες από την πρώτη στιγμή."
"Ααα και εμένα,αφού σου είχα μιλήσει αμέσως."
"Και όταν με απέλυσε η Όλ. αναρωτιόμουν πως θα μάθω κάτι για εσένα."
"Και πως έτυχε τελικά ε; Να βρεθούμε έξω από την εταιρεία."
"Όντως..."
"Καληνύχτα."
"Καληνύχτα."

~~~~~~~~~~~~~~~

Οι μέρες στην Μπένετον είναι με πολύ κούραση. Μου λείπει πάρα πολύ το μαγαζάκι μου. Μου λείπει πολύ η Ε. και η Ελ. Οι μισές κοπέλες εκεί μέσα είναι υποτονικές και ξινές. Τσακώνομαι και με την υπεύθυνη γιατί αργώ για 10' λεπτά το πρωί λόγο λεωφορείου. Μου βάζουν σπαστό ωράριο. Δεν γίνεται να το κάνω αυτό σκέφτομαι. Πότε θα διαβάζω; Κάνω πολύ ώρα για να πάω. Με παίρνουν τηλ και από ένα άλλο μαγαζί. Με ζητάνε. Τους λέω ότι θέλω 6ωρη. Το δέχονται. Το παίρνω απόφαση,και δηλώνω παραίτηση στην Μπένετον. Προσπαθούν στα κεντρικά να με πείσουν να μείνω,αλλά εξηγώ πως κάπου που θεωρούμε τεμπέλα επειδή άργησα 10' λεπτά δεν μένω.


~~~~~~~~~~~~~~~~

Φύσα λίγο τον καπνό από το τσιγάρο σου. Ναι αυτό το τσιγάρο , το στριφτό.
Χάζεψε την θάλασσα. Τα φωτάκια. 
Και κοίτα με εκείνο το αινιγματικό βλέμμα. 

Αυτό με το μυστήριο. Πάντα το μυστήριο είναι όμορφο. Μπαίνεις στην διαδικασία να το ψάξεις. Και παλιότερα το είχα ψάξει. Κάποτε. Δεν θυμάμαι. Σ'έναν άνθρωπο. Όχι θυμάμαι. Είχε σχεδόν το ίδιο μυστήριο στο βλέμμα,που καθήλωνε τα θέλω σου. Ωραίο το μυστήριο. Δεν σου αποκαλύπτει ποτέ όλα τα χαρτιά του. Μονάχα σε προδικάζει για μια ήδη τελειωμένη συμφωνία. Αυτή που θα ξέρεις λίγα. Που δεν θα έχεις δικαιώματα. Ούτε απαιτήσεις. Είναι δίκαιο. Κανείς δεν θα σε πληγώσει έτσι. Γιατί κανείς δεν θα σου υποσχεθεί. Και εσύ δεν θα ζητήσεις,γιατί ξέρεις ότι και να το ζητήσεις δεν θα γίνει. 

Να δεις,που ο αέρας μύρισε αλάτι και ταυτόχρονα πόνο. 
Δεν είναι βουρκωμένα τα μάτια από τον αέρα. Μα από τις καταστάσεις. Τόσες πολλές σε τόσο σύντομο διάστημα. 
Δες το τσιγάρο σου σχεδόν έσβησε. Για δες...που η ανάσα σου μυρίζει καπνό. 
Δες πως ξεσπάω πάνω σου τον πόνο μου. Με ορμή, με πάθος , με ψυχή , με "θέλω" που είχαν πνιχτεί, με ανεξήγητα νεύρα, με σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν. Αυτά πάντα υπήρχαν σχεδόν στην ζωή μου. Αρκετά ήρεμη για θυμό, και αρκετά συγκρατημένη για έρωτα. 
Για δες που ειρωνεύομαι εμένα την ίδια. Για δες που μεγάλωσα. Για δες που απομακρύνθηκα από αυτά που με απομάκρυναν. Για δες τι έκανα. Για δες που ρίχτηκα σε αυτά που με έλκυαν. Για δες. Και στο λέω με οργή. Δες. 

Θα ανάψεις άλλο τσιγάρο τελικά; Ή μπορώ να αφήσω για λίγο ακόμα γυμνή την ψυχή μου κοντά σου; Μπορώ να μείνω έτσι ακίνητη; Άδεια μέσα μου από τα πάντα; Από συναισθήματα και πόνους. Μπορώ να μείνω έτσι σήμερα; Χωρίς να σκέφτομαι το μετά ή το χθες. 

Ας μείνουμε σήμερα στο μυστήριο. Τα χέρια σου είναι τόσο όμορφα όπως κρατάνε το τσιγάρο. Μπορώ σχεδόν να σου χαμογελάσω. Γιατί ακόμα και το χαμόγελό σου δείχνει έναν τελειώς διαφορετικό κόσμο από τον δικό μου. Πλάκα έχει. Δώσε μου για σήμερα αυτό το "λίγο" γιατί το "πολύ" με κούρασε. 
Φθίνω βλέπεις. Παρακμάζω. Χάνω τις δυνάμεις μου. Και ξεσπάω ότι απωθημένο έχω σ'εσένα. Φθάρθηκα κιόλας. Πάλιωσα μην σου πω. Δώσε μου λίγο από το τσιγάρο σου. Και μαζί από την γεύση σου. Την μυρωδιά σου. Κουράστηκα να είμαι καλή σε όλα και για όλους. 

Σήμερα θα φθαρώ και άλλο. Μέχρι να ξανά γίνω εγώ. Με την δική μου γεύση... Αλλά για σήμερα πάρε ότι θες από εμένα. Είμαι τόσο άδεια. Που δεν στεναχωριέμαι ούτε στο ελάχιστο που εκμεταλλεύεσαι την ψυχή μου. 

love and kiss εικόνα

Σήμερα μετράω όλους τους ανθρώπους που θαύμαζα και σταμάτησα να τους βλέπω. Που τους έχασα ή που χάθηκαν. Ίσως από αύριο ξανά είμαι πιο δυνατή. Σήμερα όμως όλα είναι τόσο ξένα και κρύα. Που σχεδόν αναρωτιέμαι πως γίνεται να είχα φτάσει στο σημείο να είμαι χαρούμενη,και να ξανά πέφτω πάλι τόσο χαμηλά. Ίσως σε μερικούς μήνες να ξανά είμαι πάλι ο εαυτός μου. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που έχω χάσει πιο πολύ από όλους είναι ο εαυτός μου. Και μόλις τον βρήκα...Τον ξανά έχασα πάλι. Σε ηδονές, κλάματα και θυμούς.

~~~~~~~~~~~
21 Οκτωβρίου 2017

Βλέπω στο όνειρό μου τον Σ. με την άλλη. Νιώθω ένα πλάκωμα. Έναν πόνο στα σωθικά μου. Ξυπνάω. Ακόμα και αν έχουν χωρίσει, όλο αυτό ακόμα σιγουβράζει μέσα μου. Ακόμα δεν έχω αποδεχτεί αυτή την αδιανόητη τροπή των πραγμάτων.

Μου λείπει; Μου λείπει. Ειδικά κάθε γαμημένο βράδυ που δεν έχω πια την αγκαλιά του. Παίρνω αγκαλιά εκείνο το αρκουδάκι του Γ. Υποκατάστατο βλέπεις.
Κάποιες στιγμές θολώνω. Πονάει η καρδιά μου ακόμα να τον θυμάμαι.  Να θυμάμαι πως δεν μιλάμε πια. Πόσο κόπο έκανα για να αγαπήσω ότι ήταν. Έχω κάνει τεράστια προσπάθεια για να ξεχάσω τα πάντα από πάνω του. Τα χέρια του,την μυρωδιά του,τον τρόπο που κοιμόταν. Σχεδόν τα έχω καταφέρει. Μόλις μου έρχεται μια ανάμνηση,ξέρω να την διώχνω και εκείνη την στιγμή να κάνω κάτι άλλο. Μόνο που κάποιες φορές αναστενάζω. Ακόμα δεν μπορώ να το ελέξνω αυτό.

Κοντεύουν 7 μήνες... Πως πέρασε έτσι ο καιρός. Μου λέω όμως μπράβο μου. Δεν έδειξα καμία αδυναμία. Δεν του έχω στείλει. Δεν τον έχω ξανά ψάξει. Πρώτη φορά ο εγωισμός μου και ο θυμός μου για έναν άνθρωπο είναι τόσο μεγάλος.

Φωτογραφία του χρήστη Movie Quotes.


Έχω καταφέρει να κυριαρχήσω στον εαυτό μου,και σχεδόν αισθάνομαι περίφανη.
Δουλειά,φίλοι,και διάβασμα, και όμορφες στιγμές.

Και επιτέλους ξανά ένιωσα μια έλξη. Σε κάνει να νιώθεις ζωντάνια η έλξη όσο χαζή η ανώφελη είναι...σου αποδεικνύει πως μπορείς να ξανά νιώσεις. Ακόμα και αν η καρδιά σου έχει τρύπες και πληγές.

~~~~~~~~~~~~

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Αρνούμαι σχεδόν σε όλους,έναν έναν. Ας μην αγγίζει κανείς την καρδιά μου. Δεν αντέχω να αποχωριστώ ξανά κάποιον που αγάπησα.
Δεν θέλω. Δεν μπορώ άλλο.
Αφήστε την καρδιά μου. Πονάει. Και εκεί και εκεί. Έχει πόνους. Έχει αναμνήσεις. Και θέλει να μείνει παγωμένη. Δεν θέλει να ξανά αφεθεί σ'άλλα χέρια. Δεν θέλει να της ξανά βάλουν μέσα της μαχαίρια.
Αυτή βέβαια είναι η πορεία της ζωής.
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Αλλά για την ώρα αφήστε με όλοι μόνη. Θα προστατεύσω την καρδιά μου μόνη μου, αφού δεν το κάνουν τα άτομα που τους την δίνω.



~~~~~~~

ΥΓ: Πέρασα ότι μάθημα έδωσα. Και κυρίως τα λατινικά. Πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο περηφανη για τον εαυτό μου. Ήθελα να κλάψω από χαρά...Να που έπεσα...Αλλά βρήκα την δύναμη να ξανά στηριχτώ στα πόδια μου. Μόνη μου. Και θα συνεχίσω να το κάνω. Έχω και άλλους στόχους που πρέπει να πραγματοποιήσω. Και πρώτα είναι το πτυχίο. Και ύστερα ένα μεταπτυχιακό. Θα το φτιάξω το μέλλον μου. Δεν έχω την τύχη να είμαι παιδί γονιών που έχουν λεφτά. Οπότε ότι καταφέρω θα είναι με δικό μου κόπο και δικά μου λεφτά. Ξέρω ότι δεν φτιάχτηκα για κάτι μέτριο. Ούτε σε ανθρώπους, ούτε στην δουλειά.
Και κάπου μέσα μου θυμάμαι πάντα το Γ. να λέει ότι μια ζωή την έχουμε. Εάν δεν προσπαθήσουμε τώρα για το αδύνατο,τότε πότε;

Μου λείπει πολύ και το μαγαζάκι μου.Το πόνεσα πολύ. Πολύ όμως. Και έκανα ότι μπορούσα για να λειτουργήσει το καλοκαίρι τόσο σωστά. Έκανα 9ωρα, 10 ωρα,κάποιες μέρες πόναγα και με το θέμα που είχα.
Ίσως ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν πόσο περήφανη αισθάνομαι για εμένα. Δουλεύωντας, διαβάζοντας και ξανά χαμογελώντας, με τον στόχο μου να πάρω το πτυχίο να είναι μια ανάσα κοντά!

quotes, life, and gerard way εικόνα




It's strange what desire will make foolish people do

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)




You thought you had a plan, act like a gentleman
You thought you had it all effortlessly in hand
You thought you had me uh nana uh nana
But you can't fool me uh nana uh nana
There's no gentleman here
My everything is not for fun


I need a gentleman who holds my hand, won't hide anything from me
A gentleman, who understands won't take anything from me
But you're a cheat, you're dark and weak
And you break everything that you can
Can't you see that I can't see no gentleman