Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Οι αποχωρισμοί και ο έρωτας.

28 Απριλίου 2018.

Βρίσκομαι σε μια περίεργη φάση. Έχω βγάλει εδώ και 1,5 εβδομάδα φρονιμίτες, ετοιμάζομαι να ξεκινήσω την επόμενη εβδομάδα εκπαίδευση για ένα καφέ που ανοίγει κοντά στην περιοχή μου,και είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου καθώς έχω πάρει πτυχίο.

Πριν κάτι μέρες είχε γιορτή ο Γ.  Και μετά από καιρό επιτέλους κανονίζουμε να μιλήσουμε μέσω βίντεο κλήσης.

Ποιος γίνεται να μην θυμάται τον Γ; Τα άπειρα κείμενα που έχω γράψει για εκείνον. Τα μπες και βγες από την ζωή μου τα τελευταία 4 χρόνια. Είναι από τα πρόσωπα που με έχουν σημαδέψει,και πάνω απ'όλα το μεγαλύτερο απωθημένο μου.

Μελαχρινός πολύ,με μεγάλα σοκολά μάτια,ζεστό χαμόγελο και στρογγυλά γυαλιά.
"Ει τι κάνεις;"
"Πω καιρό έχουμε να μιλήσουμε ε;" Μου λέει γελώντας.
"Αμμμ...."
"Εντάξει φταίω,αυτή την φορά όντως φταίω εγώ."

Ως συνήθως ξεκινάμε να λέμε για το πως είμαστε τώρα στην ζωή μας. Του λέω εγώ για το πτυχίο,μου λέει εκείνος για το μεταπτυχιακό του. Τους λέω για τις δουλειές από τις οποίες πέρασα. Για το πως ήταν ο χειμώνας μου. Μου λέει εκείνος πως είναι ακόμα στο Αμπερντιν,αλλά σε άλλο μεταπτυχιακό. Συζητάμε για έναν γνωστό μου εκεί. Λέμε χαζά νέα. Η ώρα μαζί του περνάει όπως πάντα απίστευτα γρήγορα...Οι ώρες που συνομιλούμε εκείνο το βράδυ στο σύνολο 6 συνεχόμενες.

"Πες μου κάτι άλλο για εσένα."
"Σαν τι;" ρωτάω. Ποτέ δεν ανοίγω εγώ τέτοιες κουβέντες.
"Κάτι προσωπικό." λέει γελώντας.

Του λέω για τον Π. που ήμασταν μαζί 3 μήνες. Αλλά φέρθηκε πολύ εντάξει. Του λέω για 1-2 μικρές περιπέτειές μου. Η σειρά του...Μου αναφέρει ότι μόλις χώρισε πριν μια εβδομάδα. Γνώρισε λέει μια κοπέλα τον Δεκέμβριο στην Αθήνα,η οποία σπουδάζει Βουλγαρία. Έχω πάει τρεις φορές Βουλγαρία λέει και ότι πήγε και εκείνη Αμπερντιντ. Κάτι με τρώει μέσα μου,φωνάζει σχεδόν:συγνώμη προσπάθησε σχέση από απόσταση;;; Επικεντρώνομαι όμως στο καλό.
"Γιατί χωρίσατε;"ρωτάω αδιάφορα. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι είναι δική του απόφαση. Ξενερώνει εύκολα.
"Εεε,είδα πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν στον χαρακτήρα της,είχε αφήσει γενικά τον εαυτό της,δεν είχε στόχους,ήταν λίγο πιεστική,περίεργη...και όλο αυτό τελειώσε αρκετά άσχημα." Ακούω προσεκτικά ότι λέει...Αναρωτιέμαι πως προσπάθησε 4 μήνες έτσι όπως τα περιγράφει.

couple εικόνα

"Αισθάνομαι λίγο άσχημα..."Μου λέει σε κάποια στιγμή.
"Γιατί;"
"εεεε,με την περσινή συμπεριφορά μου. Που εξαφανίστηκα. Δεν ήταν σωστό. Και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη."
"Εντάξει τώρα δεν είναι ανάγκη να μου ζητάς..."
"Όχι θέλω να σου ζητήσω. Απλώς και εγώ είχα τα ψυχολογικά μου με το πανεπηστίμιο,είχα το θέμα μου με την υγεία,δεν είχα ξανά περάσει κάτι τέτοιο."
"Αχ μωρε Γ.  Ξέρεις,μερικές φορές κάνεις τα πράγματα τεράστια στο μυαλό σου,ενώ τελικά σου έρχονται ακριβώς όπως τα θες. Και καλώς ή κακώς σε ξέρω πάρα πολύ καλά."
"Το γεγονός όμως πως με ξέρεις καλά δεν πάει να πει ότι δεν πρέπει να σου φέρομαι με σεβασμό. Και θα πρέπει να το πήρες και λίγο άσχημα." με θυμώνουν αυτά τα λόγια.
"Εντάξει εκνευρίστηκα λίγο,αλλά μέχρι εκεί. Ξέρεις η ζωή είναι μικρή,και δεν μπορώ και εγώ να κάθομαι να ασχολούμαι πολύ με κάτι,κοιτάζω και εγώ το δικό μου καλό." Με κοιτάζει λίγο με θαυμασμό,σίγουρα δεν ανέμενε τέτοια απάντηση,λογικά είχε συνηθίσει σε μια πιο ευαίσθητη εικόνα μου.
"Πάντως είσαι ακόμα εξίσου όμορφη,και έχεις κατακτήσεις."
"Ευχαριστώ" του απάνταω γλυκά.

Η συζήτηση συνεχίζει με τον Γ. να με ρωτάει πως μου φάνηκε όταν κοιμηθήκαμε για πρώτη φορά μαζί. "Οικειότητα" είναι η λέξη που ακούγεται και από τους δυο μας. Στην συνέχεια με ρωτάει εάν μου άρεσε ποτέ κάποιος πολύ. Εσύ κ ο πρώην μου του απαντάω. Μου λέει ότι είμαι μια από τις κοπέλες που του άρεσαν πολύ.

Η συζήτηση μας δεν έχει τελειωμό με τον Γ. να είναι ιδιαίτερα θερμός απεναντί μου. Θες να μιλήσουμε και αύριο; Με ρωτάει. Στείλε μου του λέω,και θα δούμε πως θα είμαι.
Μιλάμε και της επόμενη 29 Απριλίου. Η καληνύχτα του γλυκιά. Και η συζήτησή του γεμάτη λεκτικά δικαιώματα.
Την επόμενη μου ξανά στέλνει. Του λέω όμως πως είμαι κουρασμένη,και ότι και καλά θέλω να κοιμηθώ. Δεν τον εμπιστεύομαι. Πως μπορώ να τον ξανά εμπιστευτώ; Γιατί μου το κάνει αυτό; Γιατί θέλει να μου μιλαέι; Και πόσο δύσκολο μου είναι να αρνούμαι στον Γ. Εγώ να αρνούμαι στον Γ.

gif and couple εικόνα

Όμως μετά από λίγες μέρες μπαίνω στο τρυπάκι. Θέλω να τον ξανά ακούσω. Πάντα θα θέλω. Μου λέει ότι μαζί μου αισθάνεται διαφορετικά. Και ότι μακάρι να ήμουν εκεί. Υπόσχεται να μου στείλει μετά τις εξετάσεις του.
Του στέλνω καλή επιτυχία και κανονίζουμε να ξανά μιλήσουμε.
Κάνουμε πλάκα για τις άπειρες ώρες που μιλάμε μαζί.
" Και μόνο το γεγονός ότι μιλάμε λες και ήμασταν και εχθές παρέα, νομίζω κάτι σημαίνει." μου λέει.

Είναι ανεξήγητα θερμός απεναντί μου. Μου λέει ότι κρίμα που πέρσι δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε πράγματα παρέα. Μου εξομολογείται ότι δεν με βλέπει φιλικά. Μιλάμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ μέσα στην ημέρα. Μου λέει πως αυτή την φορά το βλέπει διαφορετικά μαζί μου. Τον αμφισβητώ πολύ,όμως εκείνος προσπαθεί κάθε μέρα να με πείσει για τα συναισθηματά του. Μου λέει ότι με σκέφτεται κάθε λεπτό. Ότι για εμένα θα είναι πάντα εκεί.
Και εγώ τα πιστεύω. Γιατί πάντα πίστευα στην καλή μας χημεία. Πάντα πίστευα πως είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε μαζί. Γιατί δεν μπορούσα ποτέ μου να εξηγήσω πως γίνεται όταν μιλάμε να μιλάμε για ώρες. Πίστευα πάντα στην υπέροχη εγκεφαλική μας επικοινωνία.

Μου εξηγεί και εκείνος ότι είμαι σημαντικό άτομο για εκείνον. Και εγώ πιστεύω πως αυτή την φορά το καλοκαίρι που μου χρωστάει εδώ και χρόνια θα γίνει πραγματικότητα. Πως επιτέλους όλο αυτό θα το ζήσω μαζί του.

Στα γενέθλιά μου με παίρνει τηλέφωνο στην αλλαγή της ημέρας. Το μήνυμα που μου στέλνει είναι όμορφο και γλυκό. Στην ημέρα της ορκομωσίας μου,μου λέει συνέχεια πως θα ήθελε να είναι εκεί. Οι ώρες που αφιερώνουμε σε βιντεοκλήση κάθε μέρα πολλές. Και ως συνήθως να μιλάμε για όνειρα,φοβίες μας,σκέψεις μας,εμπειρίες,γεγονότα που ζήσαμε.

6 Ιουνίου 2018.

Περπατάω στους δρόμους του Χαλανδρίου και κατευθύνομαι σπίτι του. Νιώθω πως όλα γύρω μου είναι όμορφα. Δεν θέλω να περάσει αυτή η μέρα. Όλα είναι τόσο ήρεμα. Θέλω να κρατήσει για πάντα.

[1 χρόνος ακριβώς από την τελευταία φορά που σε είδα]

Και ήσουν εκεί στην πόρτα. Χαμογελαστός. Με ζεστό βλέμμα. Μελαχρινός. Με τα μαύρα σου γυαλιά.
"Τι κάνεις;" τον αγκαλιάζω θερμά. Με σφίγγει πάνω του. Η καρδιά μου ξανά μπήκε στην θέση της. Ένιωσα για άλλη μια φορά ολοκληρωμένη. Τα κομμάτια μου ενώθηκαν. Η ψυχή μου γαλήνεψε,και το μυαλό μου καθάρισε.
Με φιλάει απαλά. Πάω να τραβηχτώ και με ξανά φιλάει. Η μυρωδιά του...Η αφή των χειλιών του..
"Μου έλειψες." μου λέει.


amor, girl, and love εικόνα

Καθόμαστε χαλαρά στον καναπέ και λέμε να παρεγγείλουμε κινέζινο. Τον κοιτάζω και μου μοιάζει σαν ψεύτικος. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι τον έχω δίπλα μου. Μου μοιάζει τόσο αλλιώτικος από κοντά σε σχέση από την κάμερα που τον έβλεπα τόσο καιρό. Λέμε τα νεά μας,γελάμε,και αισθάνομαι ότι η ώρα περνάει τόσο γρήγορα. Τρώμε κινέζικο στην βεράντα. Τον ρωτάω για πως ήταν το ταξίδι του και η επιστροφή του.
Με φιλάει πιο θερμά. Και ορκίζομαι,ορκίζομαι πως από όσα χείλι έχω φιλήσει στην ζωή μου,έχει το ωραιότερο. "Πόσο μου έλειψε το φιλί σου." του λέω. Χαμογελάει και μου κάνει μια γλυκιά γκριμάτσα για να τον φιλήσω στο μάγουλο. Τον φιλάω,και τον φιλάω,και δεν σταματάει να έχει αυτή την γκριμάτσα.
"Μα τι φάτσα που είσαι."

Κοιμηθήκαμε κατά της 2, αφού προηγήθηκαν πολλά μα πολλά φιλιά...Ξάπλωσα δίπλα του γαληνεμένη. Πήγα να χαιδέψω το μούσι του,όμως κράτησε το χέρι μου σφιχτά πάνω του. Ο Γ. μου. Ο Γ. μου που τον ξέρω εδώ και χρόνια. Που τον στηρίζω σιωπηλά εδώ και χρόνια. Που η σκέψη μου είναι πάντα μαζί του. Είναι δίπλα μου για άλλη μια φορά. Και αν κάποτε ευχόμουν σ'ένα ακόμα βράδυ μαζί του. Τελικά το είχα.
Μα γίνεται να υπάρχει κάτι ομορφότερο σ'αυτή την ζωή από εκείνον,αναρωτιέμαι.
"Ομορφούλη;" ένα υποκοριστικό που είχα για εκείνον από το '14.
"Ναι γλυκούλα..."όπως για εμένα και εκείνος το ίδιο υποκοριστικό εδώ και χρόνια.
"Καληνύχτα."του απαντάω. Βάζει το χέρι του στο πρόσωπό μου και το αφήνει εκεί,με σφίγγει κοντά του,εισπνέω την μυρωδιά του...
Και μας παίρνει ο ύπνος κάπως έτσι. Όλο το βράδυ με τραβάει κοντά του. Με αγκαλιάζει. Όταν του απλώνω το χέρι μου το πιάνει κ το σφίγγει πάνω του.

b & w, beauty, and boyfriend εικόνα



7 Ιουνίου 2018 

Την επόμενη ξυπνήσαμε πάλι με φιλιά. Με χάδια και αγκαλιές. Ήπιαμε γάλα και φάγαμε μουστοκούλουρα. "Θες να σου φέρω και άλλο;" με ρώταγε συνέχεια.
Η μητέρα του ήρθε στο σπίτι κατά της 12. Την είχα ξανά δει άλλες δυο φορές. Και όμως την θυμόμουν πολύ καλά. Δεν ξέρω εάν με θυμόταν. Πάντως μου έλεγε συνέχεια ότι χάρηκε πολύ. Μου είχε πει ο Γ. ότι και παλιά με συμπαθούσε πολύ,ίσως πιο πολύ και από κάθε άλλη κοπέλα του.

Αποφασίζουμε να πάμε για βόλτα στο golden hall που θα έχει αιρ κοντίσιον,καθώς πραγματικά έχει πολύ ζέστη. Στον δρόμο μιλάμε. Λέμε για την δουλειά μου στην καφετέρια και του λέω πόσο περίεργο είναι το κλίμα και πως μου κάνουν συνέχεια παρατηρήσεις. Μου λέει για την πτυχιακή του. Τον θαυμάζω όταν μιλάει για το μέλλον του και για τα όνειρά του. Μου λέει για κάτι προβλήματα που έχει με την εστία του.  Πως του λένε ότι χρωστάει λεφτά,πως έχουν βάλει δικηγόρο.

Σχολιάζουμε κάτι καφετέριες μέσα στο μολ.  Γελάμε μ'ενα μαγαζί που δεν μπαίνει ούτε ένα πελάτης. Καθόμαστε για καφέ σε μια και παίρνουμε σμούθις και παγωτό.
Μιλάμε,γελάμε,μου κρατάει συνέχεια το χέρι.  Στην συνέχεια πάμε βόλτα στο Αvenue δίπλα. Αισθάνομαι πως η ώρα μαζί του περνάει τόσο γρήγορα. Περπατάμε και χαζεύουμε τα μαγαζιά. Θυμήθηκα τότε εκείνα τα Χριστούγεννα του '14.
4 χρόνια πριν. Που δούλευα στο Avenue και με είχε πάρει τηλέφωνο. Και έκανα βόλτες αναστατωμένη ακούγοντας την φωνή του. Που να ήξερα τι θα γινόταν 4 χρόνια μετά...

love, quotes, and grunge εικόνα

Επιστρέψαμε σπίτι. Η μαμά του μας είχε φτιάξει φακές,γιατί λέει να τρώει ο Γ. κάτι υγιεινό τώρα που είναι Ελλάδα. Φάγαμε στο μπαλκόνι. Ένιωθα ότι όλα γύρω μου έχουν μια απίστευτη ηρεμία.
Ύστερα πήγαμε να ξαπλώσουμε για λίγο. Βλέπαμε χαζά βιντεάκια και γελάγαμε. Παίζαμε παιχνίδια στο κινητό του. Μου φαινόταν περίεργο που πέρναγα χρόνο μαζί του. Που μοιραζόμουν στιγμές. Είχα να περάσω τόσο χρόνο μαζί του από το '14.
Αργότερα ήρθε η μητέρα του να τον πάρει για να πάνε για φαγητό. Μαθαίνω ότι αύριο είμαι βραδυνή τελικά στην δουλειά.
"Πω και δεν θα σε δω αύριο καθόλου δηλαδή;" Το Σάββατο έφευγε για μια εβδομάδα Κύπρο και ήθελα να κερδίσω όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές μαζί του.
"Κάτσε τι ώρα δουλεύεις;"
"Στις 1:30"
"Εντάξει,θα έρθω για καφέ στην περιοχή σου το πρωί." μου λέει γλυκά. Τι όμορφο.

Η μαμά του, μαζί με τον Γ. με πήγαν μέχρι ένα σημείο με το αμάξι για να πάρω το λεοφωρείο.
Γυρνώντας,και περπατώντας προς το σπίτι μου ένιωθα πως όλα γύρω μου είναι υπέροχα. Ήμουν ξανά ευτυχισμένη μετά από καρό.

adorable, boy, and couples εικόνα

8 Ιουνίου 2018

Ο Γ. βγαίνει έξω από το λεωφορείο. Τον περιμένω σε μια στάση κοντά στην δουλειά μου.
"Θα σε πάω στην πιο high καφετέρια της περιοχή μας." του λέω,
Μου φαίνεται απίστευτο. Ο Γ. στην περιοχή μου. Ο Γ. που στο μυαλό μου τον έχω συνηθίσει χιλιόμετρα και χώρες μακριά μου. Δεν μπορώ να εξηγήσω με απλά λόγια πόσο υπέροχο ήταν το συναίσθημα.

Κάτσαμε χαλαρά για καφέ. Τον κοίταζα και ένιωθα λες και δεν τον είχα ξανά δει ποτέ μου. Ως συνήθως έπαιρνε μια γλυκιά φάτσα που ήθελε φιλί στο μάγουλο.
Δεν ήθελα να περάσουν οι ώρες. Δεν ήθελα να πάω στην δουλειά. Ήθελα να μείνουμε σ'αυτό το καφέ,συζητώντας, φιλώντας ο ένας τον άλλον για πάντα.
Οι ώρες όμως πέρασαν και εγώ μαζί με τον Γ. πήγαμε περπατώντας αγκαλιά στην στάση του λεωφορείου. Με φίλησε πολλές φορές πριν μπει στο λεωφορείο. Σκέφτηκα πως κάνουμε σαν κάτι χαζά μικρά και αθώα έφηβα.
Εκείνη την ημέρα,δεν είχα ξανά πάει με περισσότερη όρεξη στην δουλειά.


11 Ιουνίου 2018

Ο Γ. βρίσκεται στην Κύρπο για διακοπές.
"Μαρία?" έρχεται μήνυμα στο κινητό μου.
"?"
"Μου αρέσεις πολύ."
"χαχα αυτό ήταν σοβαρό,με προσφώνηση. Και εμένα μου αρέσεις πολύ Γ."
"Χχαα ήθελα να σε ξαφνιάσω."
"Τα κατάφερες."

Τα γλυκόλογά του εκείνη την ημέρα δεν έχουν τελειωμό. 
Το κινητό μου χτυπάει αργά το βράδυ.

"Έλα ομορφούλη"
"Να σου πω κάτι;"
"Τι;"
"Μου λείιπειιις."
"Χαχα και εμένα μου λείπεις."
"Θα ήθελα να είσαι εδώ."
"Και εγώ θα το ήθελα αλλά δεν πειράζει,σε λίγες ημέρες θα ξανά είμαστε μαζί."
"Ναι ναι όντως. Αχχ μετά που θα ξανά φύγω για Σκωτία θα είναι το δύσκολο."
"Θα το συζητήσουμε τότε."

~

Οι μέρες περνάνε. Μιλάμε το βράδυ μετά την δουλειά μου. Του λέω για μερικά άσχημα συμβάντα που συμβαίνουν στην δουλειά. Μου λέει για την εστία,και πόσα νεύρα έχει που δεν βρίσκουν λύση.
"Δεν μπορώ να σε ακούω έτσι ηρέμισε." του απαντάω,και όντως σκίζεται η καρδιά μου να τον ακούω στεναχωρημένο.
"Και εσύ αύριο που έχεις day off κοίτα τα να ξεκουραστείς." Χαχ τα ασυνείδητα αγγλικά που πετάει με τα χρόνια έχουν αυξηθεί πιο πολύ.

Θέλω τόσο να τον ξανά δω. Μια ημέρα πριν έρθει μου στέλνει ότι του έχω λείψει πολύ. Να ήξερες του απαντάω πόσο πιο πολύ λείπεις σε εμένα. Και ότι έγραφα το έγραφα και το εννοούσα με την ψυχή μου. Δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει για εμένα.

couple, love, and hands εικόνα

~

17 Ιουνίου 2018

Η μέρα βροχερή. Ο Γ. κουρασμένος από το ταξίδι. Πάω από το σπίτι του. Στον δρόμο τα μυρίζουν βρεγμένα πεύκα.
Η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Όπως πάντα λίγο πριν τον δω. Και βρίσκεται πάλι εκεί,με το όμορφο χαμογελό του και τα χέρια του ανοιχτά να προσμένουν να με αγκαλιάσουν.
Τον αγκαλιάζω και με σφίγγει. Η καρδιά μου γύρισε πίσω στην θέση της. Γύρισε πίσω ένα κομμάτι της. 

"Μου έλειψες" μου λέει και με φιλάει ζεστά.
Καθόμαστε στον καναπέ. Τον ρωτάω για τις διακοπές του στην Κύπρο. Στην τελεόραση παίζει το μουντιάλ. Από τότε που τον θυμάμαι αγαπούσε το ποδόσφαιρο.
"Δείξε μου καμία φωτογραφία στο κινητό σου." του δείχνω φωτογραφίες από στιγμές στην ζωή μου ενώ με κρατάει αγκαλιά. Μου φέρνει να φάω μπισκότα με σοκολάτα.
"Άμα θες φάε και όλο το κουτί"
"χαχα τι είμαι για να φάω ολόκληρο κουτί;"

Θέλω να βολευτώ και  κάπως και εγώ πάνω στον καναπέ. Δεν χωράμε οπότε πάμε να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι.
"Το ξέρεις ότι η αδερφή σου έχει πιο ωραία μύτη;"
"ιιιιιιι,δεν σου μιλάω." παίρνει το μαξιλάρι και μου γυρνάει πλάτη.
"χαχχαχα ελπίζω να παιδιά σου να μην πάρουν την μύτη σου." του λέω και σ'αυτή την σκέψη χαμογελάω γιατί πιστεύω ότι κάποτε θα γίνει ένας πολύ καλός πατέρας.
"ααα αυτό ήταν μεγάλη κακία"
"χαχχαχα έλαααα φατσα μουυυυ, ξέρεις ότι κάνω πλάκα, έχεις την πιο όμορφη φάτσα όλου του κόσμου." Του είπα,και το εννοούσα.
"Άσε τη φάτσα μουυ. Δεν δέχομαι ψέματα,άκου όλου του κόσμου"
"αχχα Γ. εεεεε" προσπαθώ να τον αγκαλιάσω και έχει γυρισμένη την πλάτη.
"Καλάααα"πάω να απομακρύνω το χέρι μου,όπως με τραβά. Δεν με αφήνει να φύγω.
"χαχχα τι θες; θα φύγωωω"
"Όχιιιι" λέει ναζιάρικα συνεχίζοντας να κρατά το χέρι μου.
Γυρνάει σε κάποια φάση δίπλα μου. "Γαργαλιέσαι;"
"Μμμ...ναι στα πλευρά" του απαντάω. Αρχίζει και με τσιγκλάει ενώ με έχει ακινητοποιήσει.
Ουρλιάζω" μηηη μηη,έλααααα, σταμάταααα"
Σταματάει γελώντας.
Χαιδεύω τα χέρια του,και χώνει το προσωπό του στα πλευρά μου.
"Άνετα κοιμάμαι τώρα..."
Ένιωθα τόσο ήρεμη. Πόσο θα ήθελα να κάτσω όλο το βράδυ μαζί του...

love, couple, and hug εικόνα

Η ώρα δυστυχώς πέρασε.
"Μα γιατί περνάει τόσο γρήγορα η ώρα μαζί σου;"
"χαχα αυτό είναι καλό. Γλυκούλα δεν κάναμε πολλά πράγματα σήμερα,όμως τις άλλες μέρες θα κάνουμε πιο πολλά. Αύριο τι θα κάνουμε;"
"Δεν ξέρω,εσύ τι λες;"
"Δεν ξέρω θα δω πως θα είμαι από την δουλειά και μιλάμε."
"Εντάξει." τον φιλάω ζεστά και φεύγω.

Την επόμενη μου στέλνει ότι τελικά είναι κουρασμένος. Εγώ βγαίνω για καφέ παρο'αυτά με τις φίλες μου. Το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο,και μου λέει να τον ξανά πάρω πριν κοιμηθώ.
"Άμα θες να βρεθούμε αύριο που έχω ρεπό"του λεώ."Αλλά όπως νιώθεις εάν είσαι πολύ κουρασμένος δεν πειράζει."
"Όχι θέλω να σε δώ." απαντάει γλυκά
"Μμμ ωραία θα τα πούμε αύριο."
"Και εσύ να ξεκουραστείς."
"Ναι ομορφουλή μου,καληνύχτα."
"Καληνύχτα γλυκούλα."

Την επόμενη (19 Ιουνίου) μου στέλνει στις 6 το απόγευμα ότι δεν θα μπορέσει γιατί αισθάνεται πολύ κουρασμένος. Μου λέει όμως ότι θα με πάρει μόλις πάει σπίτι να με ακούσει. Θυμώνω λίγο. Γιατί δεν μου προτείνει να πάω να κοιμηθούμε παρέα έστω.
Η ώρα περνάει και πάει 11 το βράδυ χωρίς ο Γ. να έχει επικοινωνήσει μαζί μου. Στης 12 μου στέλνει ότι πάει να ξαπλώσει και ότι θα με πάρει αύριο. Θυμώνω ακόμα πιο πολύ. Και γιατί θυμώνω; Γιατί ξέρω τον Γ. απέξω και ανακατωτά. Έτσι κάνει όταν απομακρύνεται.

Στης 20 δεν μου στέλνει τίποτα όλη μέρα. Τον παίρνω εγώ κατά της 10μισή όμως δεν το σηκώνει. Μου στέλνει ότι θα με πάρει σε 20λεπτά. Η ώρα περνάει...Του στέλνω μήνυμα.
Μου ζητάει συγνώμη ξερά,και ότι θα με πάρει αύριο να συζητήσουμε για κάτι που θέλει.
Δεν χρειάζεται να γράψει άλλη λέξη.

"Κατάλαβα. Πάλι κάτι σκέφτεσαι;" του στέλνω
"Ναι αλλά αυτή την φορά θα είμαι ξεκάθαρος μαζί σου."
"Ξεκάθαρος θα ήσουν εάν έκανες πράξη όσα μου έχεις πει ότι θα κάνεις για εμένα."
"Ναι απλώς θέλω να μου βγαίνει αυθόρμητα. Δεν θέλω να πιέζω καταστάσεις."
"Εάν πέρσι σε συγχώρεσα αυτή την φορά το θεωρώ απαράδεκτο αυτό που κάνεις."
"Δεν το θεωρώ απαράδεκτο,δεν θέλω να μαλώσουμε,αντίθετα είμαι ξεκάθαρος μαζί σου."
"Και ποιος σου δίνει το δικαίωμα να εμφανίζεσαι και να εξαφανίζεσαι στην ζωή μου; Αξίζει η "αγάπη" που σου έχω τόσα χρόνια; Την αξίζεις; Γιατί δεν κάνεις πράξη όσα μου έχεις πει;"
"Εντάξει δεν είναι έτσι. Συγνώμη τώρα αλλά αυτό αισθάνομαι,και είχα όλη την καλή διάθεση να το προσπαθήσουμε,απλώς μετά είδα ότι κάποια πράγματα δεν μου έβγαιναν αυθόρμητα."
"Και αυτά τα κάποια πράγματα τα κατάλαβες σε λίγες ώρες την Κυριακή; Ποτέ δεν πρόκειτια να καταλάβω γιατί δεν μας δίνεις ποτέ μια ουσιαστική γαμημένη προσπάθεια. Είμαι η μόνη κοπέλα που σε κάθε απόφασή σου σε στηρίζω,νοιάζομαι ειλικρινά,θέλω να είσαι καλά,και ποτέ δεν μας έχεις δώσει μια πρακτική προσπάθεια. Δεν ξέρω τι συμβαίνει μαζί σου,ούτε καταλαβαίνω πως από την μια γίνεται να μου λες τόσα λόγια,και από την άλλη να τα παίρνεις πίσω. Ειναι σαν όταν έχουμε απόσταση να με θες,και όταν με έχεις να μην με θες."του έγραψα με μεγάλη πίκρα.
"Προτιμώ να στο πω τώρα πάρα μετά,ότι αισθάνομαι το λέω."
"Είναι απαράδεκτο, δεν θα θεωρούσες και εσύ στην θέση μου ότι ένα άτομο που σου έχει πει τόσα λόγια αλλά δεν έχει κάνει κάτι πράξη ότι είναι σαν να σε κοροιδεύει;"
"Μα πίστευα ότι σου έλεγα, απλώς κάποια στιγμή είδα ότι ήταν διαφορετικά κάποια πράγματα"
"Τότε δεν ξέρεις να διαχωρίζεις τα συναισθηματά σου. Ότι λες πρέπει να το κάνεις πράξη. Τις 4 μέρες εσύ τις θεωρείς χρόνο και προσπάθεια δηλαδή; Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται από την μία μέρα στην άλλη να σου αλλάζουν έτσι να συναισθήματα. Θεωρώ ότι είσαι πολύ παρορμητικός και όχι ψυχικά σταθερός."
Και το εννοούσα τόσο πολύ αυτό. Όταν φτάνεις 25 και η μόνη σοβαρή σου σχέση (ένω έχεις γνωρίσει πολλές κοπέλες και έχεις κάνει κάτι με πολλές) ήταν 7 μήνες,κάτι στραβό έχεις εσύ. Όχι η άλλη κοπέλα ή η οποιαδήποτε άλλη κοπέλα.
"Και δεν θέλω να μου ζητάς συγνώμη. Εγώ φταίω που πίστεψα πως αυτή την φορά όσα έλεγες θα τα έκανες πράξη. Πιθανότατα δεν σου αξίζει η "αγάπη" που σου έχω,γιατί επειδή σε ξέρω χρόνια σε εκτιμάω. Αλλά δεν ξέρω εάν θα έπρεπε πια να το κάνω,όμως το γεγονός να σε χάσω σαν άνθρωπο από την ζωή ,που,μου κοστίζει πολύ μα πολύ περισσότερο από το να σε χάσω σαν "γκόμενο". Όμως δεν ξέρω εάν αξίζει όλο αυτό προς εσένα πια." 
Του έγραψα τελειώς πικραμένη,έτοιμη να βάλω τα κλάματα.
"Και εγώ σε θαυμάζω και θα ήθελα να κρατήσουμε επαφή. Ανεξάρτητα από όλο αυτό όντως σε θεωρώ πολύ κοντά μου." 
Τα λόγια του δεν με παρηγορούν καθόλου.

heart, broken, and sad εικόνα

Λέμε θα μιλήσουμε και την επόμενη από το τηλέφωνο.
Έχω νευριάσει. Αυτή την φορά έχω όντως νευριάσει πάρα πολύ μαζί του. Αισθάνομαι πως έπαιξε μαζί μου. Δεν μπορώ να κοιμηθώ από τα νεύρα μου. Πρέπει να ξυπνησω 5 το πρωί για την δουλειά. Κοιμάμαι μόνο 1 ώρα. Δεν γίνεται να πάω έτσι. Τους παίρνω και τους λέω ότι και καλά ζαλίζομαι.
Κοιμάμαι,κλαίω. Δεν μπορώ να χωνέψω αυτή την συμπεριφορά από ένα άτομο που είχα ψήλά για χρόνια στα μάτια μου.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2018
8 το βράδυ.

Βρίσκομαι έξω από το Μέγαρο Μουσικής για μια συναυλία. Περιμένω τηλέφωνο από τον Γ.
Αυτή την φορά δεν έχει γλύκες. Δεν έχει κατανόηση. Δεν έχει ίσως κάποτε,κάποια στιγμή ξανά μαζί. Τέλος. Δεν έχω άλλο πια μέσα μου. Δεν έχω άλλη ελπίδα. Όχι σ'ένα άτομο που του έδωσα 3 ευκαιρίες να με έχει κοντά του και με πέταξε και τις 3.

"Δεν μου βγαίνει,δεν τραβάει από μεριάς μου."
"Και όλα αυτά που μου έλεγες;"
"Εννούσα ότι έλεγα."
"Γ. είσαι παρορμητικός."
"Δεν είμαι."
"Μην θυμώνεις,στο λέω με όλη την καλή διάθεση που έχω,δρας και λες πράγματα εμ βρασμό ψυχής,χωρίς να είσαι σίγουρος εάν μπορείς να τα διατηρήσεις."
"Μα δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον."
"Τότε να είσαι πιο προσεκτικός! Να κρατάς μια πισινή!"
"Δεν ξέρω εγώ ότι νιώθω το λέω."
"Και γιατί έκανες σχέδια,γιατί μου είπες να έρθω στο Αμπερντιν;"
"Εντάξει αυτά ήταν μακροχρόνια."
"Ακόμα χειρότερα. Γιατί να το κάνεις; Δεν μου έχει τύχει με άλλο άτομο να λέει ότι του λείπω και λίγες μέρες μετά αυτό το πράγμα. Και άλλα άτομα με έχουν χωρίσει αλλά ήταν απόμακρα μαζί μου. Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ψυχικά σταθερό όλο αυτό; Και τι είμαι εγώ; Καμία των 4 ημερών; Αυτό είμαι; Αυτό αξίζω;"
"Όχι όντως μου έλειπες. Και με στεναχωρεί να πιστεύεις κάτι τέτοιο,αλλά εάν το πιστεύεις δεν μπορώ να σου αλλάξω εγώ γνώμη."
"Δεν θέλω να το πιστέψω απλώς σου λέω τι μου δείχνει η συμπεριφορά σου." του λέω με πείσμα.
"Απλά σε αυτή την φάση,δεν μπορώ να άλλάξω έτσι κ αλλιώς γνώμη γιατί είμαι σε μια μεταβατική περίοδο,όχι ότι είναι αυτό δικαιολογία."
"Και δεν θα κάνεις σχέσεις γιατί είσαι σε μεταβατική περίοδο; Τι περίοδο εννοείς;"
"Ε έχω την πτυχιακή,την δουλειά,τους τρελούς στην εστία,δεν ξέρω που θα βρίσκομαι από Σεπτέμβριο."
"Και τι μου τα λες όλα αυτά;"
"Στα λέω γιατί με ρώτησες."
"Εσύ τα ανέφερες."
"Τέλος πάντων,είχαμε πει όμως μαζί Μαρία πως θα δούμε πως θα πάει. Ίσως απλά λάθος μου που το ξεκίνησα όλο αυτό"
"Το θα δούμε και το θέλω να το προσπαθήσουμε πολύ, για εμένα στο μυαλό μου είναι πολύς χρόνος όχι 4 μέρες."
"Εντάξει μην τα ισοπεδώνουμε όλα όμως και αυτά χρόνος ήταν."
"Χρόνο θεωρείς αυτό;; Γ. έχω κάνει σχέση 2 χρόνια σχεδόν, την αλήθεια θα σου πω,ότι οι 4 ημέρες μου φαίνονται κάτι; Τίποτα δεν μου φαίνονται. Και πλέον δεν είμαστε 15 χρονών. Είμαστε 25."
"Εντάξει,εγώ θεωρώ πως προσπάθησα πάντως."
"Αυτό δεν ήταν προσπάθεια,και με πειράζει που έχεις δώσει ευκαιρία σε οποιαδήποτε άλλη κοπέλα εκτός από εμένα. Με πειράζει που σε στηρίζω τόσα χρόνια...Και; Είναι αυτή αντιμετώπιση;"
"Πως κάνεις έτσι; Λες και σε χτύπησα." Ακούω αυτό και θυμώνω πολύ.
"Δεν καταλαβαίνεις ότι είναι σαν να έπαιξες με τα συναισθηματά μου;"
"Ναι αλλά δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον."
"Καλά,ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε στην αντίληψη του χρόνου της προσπάθειας. Έτσι και αλλιώς το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει."
"Μα εάν είναι το αποτέλεσμα πάντα αρνητικό θα είναι. Γιατί δεν καταλήγουν όλες οι σχέσεις στο γάμο,αντίθετα οι περισσότερες καταλήγουν στον χωρισμό."
" Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι στο τέλος λες αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτά για εμένα. Αυτός ο άνθρωπος δεν θυσίασε τίποτα για εμένα. Γ. ξέρεις ότι είσαι σημαντικός για εμένα. Αλλά δεν έχω άλλη κατανόηση. Ήταν η απόσταση,ήταν η συνθήκες. Τώρα όμως έχει να κάνει με συναισθήματα. Δεν έχω άλλη πια κατανόηση μέσα μου πόση να δείξω;"
"Κοίτα δεν θέλω να τσακωθούμε,και ότι σε εκτιμάω σαν άτομο σε σχέση με άλλες κοπέλες αυτό δεν αλλάζει."
"Χαχ...τουλάχιστον θα μπορούσες να στέλνεις ένα μήνυμα."
"Μα ούτε με τους κολλητούς μου δεν μιλάω κάθε μέρα."
"Δεν λέω αυτό. Αλλά όχι να σου στέλνω μόνο εγώ μετά από 1 εξάμηνο,ενώ εσύ ποτέ."
"Σ'αυτό έχεις δίκιο...Τέλος πάντων. Πρέπει να κλείσω."
"Ναι και εγώ να πάω στα παιδιά.
"Ότι θέλεις πάρε με." μια ατάκα που μου λέει πάντα,όμως ποτέ δεν μου έχει δείξει πως όντως ότι θέλω θα είναι εκεί.

peter pan, goodbye, and quotes εικόνα


Τα επόμενα πρωινά μου πολύ δύσκολα. Με κλάματα. Του έστειλα ένα μήνυμα. Να του πω πόσο ψυχρή είμαι η συνειδητοποίηση ότι δεν ένιωσε κάτι πιο δυνατό για εμένα. Πόσο ψυχρή.
Ψυχρή σαν τίποτε άλλο.
4 χρόνια τώρα νόμιζα ότι φταίει η απόσταση. Ή οι συνθήκες. Αλλά πίστευα πως όταν θα μας δινόταν η ευκαιρία θα ήμασταν μαζί. Απογοητεύτηκα. Ακόμα δεν το έχω χωνέψει.
Και αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως γίνεται όταν μιλάμε να έχουμε τόσο άριστη εγκεφαλική επικοινωνία. Να μιλάμε για ώωωωρες. Να ξέρει τα πάντα για εμένα και εγώ για εκείνον. Όμως από κοντά να μην αρπάζει την ευκαιρία. Άτιμο απωθημένο. Άτιμο.
Ποτέ δεν θα μπορέσω να εξηγήσω σε λόγια την σύνδεση που αισθάνομαι μαζί του. Πως νιώθω σαν να τον ξέρω από πάντα. Του είπα ακόμα πως πέρσι ήταν το μόνο θετικό και όμορφα πράγμα στην ζωή μου μετά τον χωρισμό μου. Πως μ'έκανε να δω τα πράγματα αλλιώς. Εκεί που βούλιαζα...Που πνιγόμουν...
Όμως και πέρσι το ίδιο. Δεν έκανε τίποτα πράξη από όσα μου έλεγε.

~~~
Είχα πει ότι για άλλη μια φορά θα σε αφήσω ελεύθερο. Ώστε όταν και αν γυρίσεις να το θες πάλι μόνος σου. Χωρίς εγώ να έχω κάνει τίποτα.
Είπα και εγώ μέσα μου στον εαυτό μου να μου δώσει άλλη μια χρονιά. Και αν τελικά επιβεβαιωθώ πάλι πως μέσα μου σιγοκαίει το είναι μου για εσένα, τότε θα σε δεχτώ.

[Ένα χρόνο μέτα...]
Ήρθες πίσω μόνος σου. Ήμουν πάλι εδώ για εσένα. Γιατί όπως έλεγα κάποτε,δίνω πάντα μια ολόκληρη ζωή για να σε ξανά δω. Όπως κάθε φορά είχες τα χέρια σου ανοιχτά και εγώ έτρεξα στην αγκαλιά σου. Και η καρδιά μου μπήκε στην θέση της,ο κόσμος μου έγινε φωτεινός,η ψυχή μου ηρέμησε,και το μυαλό μου καθάρισε.
Όλοι μας  στην ζωή μας έχουμε κάποιες ευτυχισμένες μέρες. Και εκείνες οι μέρες για εμένα ήταν ευτυχισμένες. Δεν είχα υπάρξει πιο ήρεμη τον τελευταίο χρόνο. Ούτε πιο τυχερή. Χαμογέλαγα και τα πάντα γύρω έπαιρναν χρώμα. Μου έμοιαζες σαν ψεύτικος,και σε κοίταζα,έλεγα όντως είσαι εδώ; Είσαι δίπλα μου; Ξέρεις τα πάντα (σχεδόν) για εμένα. Και ξέρω τόσα για εσένα. Ίσως οι ώρες που έχω περάσει μαζί σου συνομιλώντας σου μέσω βίντεοκλήσεων να μετριούνται σε μήνες. Και τώρα δα μπορούσα να σε μυρίσω,να σε αγγίξω. Θα ήθελα να κράταγαν εκείνες οι μέρες για πάντα. Τα σοκολά μάτια σου, ο τρόπος που μου μίλαγες, το γνώριμο φιλί σου,η οικειότητα που σου έχω εδώ και χρόνια...Μα γίνεται να υπήρχε σ'αυτή την γη κάτι πιο όμορφο από εσένα;


boy, hug, and stay with you εικόνα

Οι μέρες όμως πέρασαν και εγώ ξύπνησα μ'ένα χάλια συναίσθημα,και μια ανακατοσούρα. Ξανά έφυγες από εμένα. Για 3η φορά. Και αυτή την φορά έκλαψα. Έκλαψα όπως πριν 4 χρόνια. Με πόνο, με ψυχή. Με άρνηση ότι δεν γίνεται να μην με θες. Εάν όντως αισθάνομαι κάτι τόσο μεγάλο,πρέπει να είναι αμοιβαίο. Έτσι είχες πει. Πολλές φορές. Όχι μόνο φέτος. Χρόνια. Και έκλαψα για την υπομονή που έκανα. Για όσα έπνιγα μέσα μου από φόβο μην σε τρομάξω και σε χάσω. Έκλαψα που σε στήριζα πάντα είτε δυνατά είτε σιωπηλά χωρίς να το ξέρεις. Έκλαψα που το μυαλό μου πάντα ανησυχούσε για εσένα. Έκλαψα που ένας άνθρωπος λέει ότι με νιώθει πολύ κοντά του,όμως με διώχνει πάλι μακριά του. Έκλαψα γιατί πρώτη φορά ένιωσα τα συναισθηματά μου,όχι κάποιων εβδομάδων,αλλά χρόνων να μην βρίσκουν αυτό που τους αξίζει. Να μην μπορούν να ζωντανέψουν για πολύ και μετά να κοπάσουν.
Έκλαψα γιατί αυτή την φορά έπρεπε να βάλω την τελεία μέσα μου.

Δεν έχω άλλη υπομονή μέσα μου. Ούτε άλλη κατανόηση. Κάποτε έλεγα πως είναι ωραίο να αγαπάς ανιδιοτελώς, και να ρισκάρεις. Μα ρίσκαρα πια για εσένα την ψυχική μου ηρεμία 3 φορές. 
Κάτι που μου δίδαξε η τελευταία χρονιά είναι να είμαι εγωίστρια. Και έχω γίνει. Όποιος δεν θέλει να είναι δίπλα μου τον αφήνω πια να φύγει. Δεν είμαι πια 20. Δεν έχω το ίδιο ρομαντικό και αθώο μυαλό που είχα κάποτε.
Λόγια. Λόγια. Λόγια.

smoke, sad, and quotes εικόνα

Είμαι 25. Και έχω μάθει τα τελευταία χρόνια πως οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Ο χρόνος που σου δίνουν από την ζωή τους. Έκει έμαθα να ζυγίζω τους ανθρώπους. Και αν ακόμα αφιέρωσες χρόνο στις άπειρες συζητήσεις μας,δεν με πολυ νοιάζει. Γιατί η ζωή είναι εκεί έξω,και όχι μέσα από την οθόνη του κινητού. Εκεί φαίνεται τι είσαι διατεθιμένος να κάνεις και τι μπορείς να ρισκάρεις για κάποιον. Ποιος ήταν δίπλα μου όταν έπεσα. Όταν απογοητεύτηκα; Ποιος όταν πέτυχα; Σε ποιον έλειψα; Και ποιος άρπαξε την ευκαιρία να χτίσει μαζί μου εμπειρίες και να γίνει κάτι σημαντικό στην ζωή μου;
Στο τέλος φαίνονται οι άνθρωποι. Όταν μετράς τι σου έδωσαν,και τι τους έδωσες.
Η ζωή είναι μικρή, και δεν θέλω πια την μετριότητα. Την είχα χρόνια την μετριοτητά σου. Ένας άνθρωπος όμως που μπορεί να προσφέρει στους άλλους μόνο μέτρια πράγματα,και πόσο μάλλον σ'έμενα, δεν τον θέλω.
Τα μεγάλα πράγματα,οι μακροχρόνιες ιστορίες,οι μεγάλες σχέσεις,οι μεγάλοι έρωτες,οι όμορφες οικογένειες... Όλα αυτά έγιναν από άτομα που πήραν κάτι μικρό,και το έκαναν τόσο μεγάλο, γιατί δεν φοβήθηκαν ποτέ τους να ρισκάρουν τα πάντα, να επενδύσουν στους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους,και πάνω απ'όλα ήταν διατεθημένοι να καταλάβουν ότι αυτή η ζωή είναι πολύ μικρή για να την σπαταλάς συνέχεια σε μικρές ιστορίες και περιπέτειες χωρίς νόημα. Όταν κάποτε μεγαλώσεις,το για πάντα θα είναι τόσο μα τόσο δύσκολο,θα θέλει τόση αγάπη,τόσο υπομονή,τόση θέληση,που μόνο οι άνθρωποι που αισθάνονται και μεγάλοι μέσα τους, μπορούν να το καταφέρουν.

Και αυτό που ξέρω είναι πως δεν φτιάχτηκα για κάτι μικρό. Και πως ούτε είμαι μέτρια για να συμβαδίζω με μέτριους χρόνους,μέτριους ανθρώπους και μέτρια συναισθήματα.

Εάν με ρωτήσει κάποιος...Ακόμα σου έχω μια ανεξήγητη αγάπη,και ακόμα πιστεύω πως όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία,και πως ίσως ο ρόλος σου στην ζωή μου δεν είναι για να μου μάθει το για πάντα,αλλά για κάθε φορά να μου θυμίζει ποια είμαι,τι θέλω,τι αξίζω,και μέχρι που είμαι διατεθημένη να φτάσω.
Ακόμα πιστεύω ότι είσαι κομμάτι μου,αλλά κάποια κομμάτια μας στην ζωή μας ίσως να ορίζονται με λίγο διαφορετικό τρόπο. Έχω μια ανεξήγητη σχέση μαζί σου...
Είχα υποσχεθεί κάποτε στον εαυτό μου. Και το προσπάθησα τόσο πολύ...που πια δεν έχω άλλο μέσα μου.
Ίσως κάπου ψεύτικα πιστεύω πως ξέρω για άλλη μια φορά το μέλλον,και ίσως πάλι ψεύτικα μου λέω,πως πάντα θα γυρίζεις.
Δεν έχω όμως άλλο να δώσω. Θα έπρεπε να σ'έχω στα μάτια μου κανονικά πιο κάτω από οτιδήποτε,γιατί πρακτικά δεν έχεις κάνει τίποτα σοβαρό για εμένα. Ούτε ξέρω γιατί ακόμα με πληγώνει η ψυχρή συνειδητοποίηση ότι με άφησες σ'εκείνο ακριβώς το σημείο που ένιωθα ευτυχισμένη.

alone, boyfriend, and breakup εικόνα

Όμως η εμπιστοσύνη μου χάθηκε εντελώς. Είσαι και δεν είσαι φίλος μου. Είσαι και δεν είσαι έρωτας.

Αν αυτή την φορά κάνω μια ευχή,αυτή θα είναι να πιστέψω πως υπάρχει κάποιο άτομο εκεί έξω με το οποίο να έχω καλύτερη χημεία από την δική μας. Γιατί εξάλλου σ'αυτό πόνταρα πάντα. Στην απίστευτη χημεία μας και οικειότητά μας.

Ρίσκαρα και έχασα. Φοβόμουν τόσο πολύ μην σε χάσω...Μην χαθεί όλο αυτό. Μην πέσει στα μάτια μου... Μα αυτά έχει η ζωή. Είμαι πολύ καλή για να μην αξίζω αυτά που πρέπει,και αυτή την φορά αρκετά εγωίστρια για να συγχωρέσω όποιος πούλησε τα συναισθήματά μου.
Σαν η άνοιξη πάντα να μας έχει ευλογήσει να είμαστε μαζί. Και το καλοκαίρι να είμαστε χώρια. Χαζή...που για άλλη μια χρονιά πίστευα πως μπορώ στα γενέθλια σου να σου ευχηθώ από κοντά.

ΥΓ:Μόνο πράξεις από εδώ και πέρα. Όχι λόγια.

~~~~

29 Ιουνίου 2018

Ο υπεύθυνος της καφετέριας που δουλεύω με φωνάζει μέσα. Δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε μαζί μου λέει.
Βάζω τα κλάματα σαν συνηθισμένη Μαρία.
"Ρε Μαρία,μην κλαις. Έτσι είναι οι δουλειές. Η ενέργειά σου...Είσαι φτιαγμένη για κάτι άλλο. Όχι για αυτές τις δουλειές. Εδώ θέλει νεύρο. Εσύ είσαι ήρεμη,υπομονετική. Κυνήγα αυτό που έχεις τελειώσει,γι'αυτό είσαι φτιαγμένη. Και η Δ. το μόνο που ξέρει είναι να παίζει ξύλο. Έχει πτυχίο; Όχι. Δεν είσαι για εδώ. Και εσύ σίγουρα αύριο μεθαύριο θα μου το έλεγες."
Η αλήθεια είναι πως έστελνα παράλληλα αρκετά βιογραφικά γιατί πιεζόμουν πολύ,μα πάρα πολύ ψυχολογικά εκεί.
"Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που πάω σπίτι η Νεφέλη (η κόρη του) απ'όλα τα κορίτσια εδώ ρωτάει για εσένα.'
"ωωω αλήθεια;" Η αλήθεια ήταν πως ήταν η χαλαρωσή μου κάθε φορά που ερχόταν στο μαγαζί. Την ρώταγα τι κάνανε στο σχολείο,ποιο είναι το αγαπημένο της μάθημα.
"Να σας ρωτήσω; Μπορώ να φύγω νωρίτερα;"
"Ναι ναι εννοείται."
"Τώρα στα κορίτσια δεν μπορώ να πω τίποτα. Πείτε εσείς ότι θέλετε."

Έφυγα σχεδόν τρέχοντας από το μαγαζί. Χωρίς να με δει κανένας. Δεν άντεχα άλλους αποχωρισμούς σε δουλειές. Δεν μπορούσα άλλο. Όχι να αποχαιρετήσω για άλλα άτομα και να κλάψω στην αγκαλιά τους.
Εξάλλου...Είχα ήδη έναν αποχαιρετισμό που έπρεπε να κάνω.

Τρέχω στο σπίτι της Ε. της κολλήτης μου. Η ώρα 1 το μεσημέρι. Σε δύο ώρες πετάει για Αγγλία. Πιθανότατα για μόνιμα.
Κολλητή εδώ και 13 χρόνια. Στο σπίτι έχουν μαζευτεί αρκετές φίλες της.
Της λέω λίγο το δράμα της δουλειάς μου. Είναι ψύχραιμη.
Πάμε κάτω τις βαλίτσες. Πάμε τα πράγματά της. Νιώθω να πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω που χαιρετάει σαν παιδάκι το ποδηλατό της. Αυτό το ποδήλατό που θυμάμαι να το έχει από τότε που την γνωρίσαμε πρώτη φορά εγώ και η αδερφή μου.

sky, friends, and grunge εικόνα

"Εσύ το κλάμα τώρα το έχεις εύκολο."μου λέει και βουρκώνει.
"Καλά πανεύκολο" ξανά βάζω τα κλάματα. "Θα μου λείψεις"
"Αχ με εμένα θα μου λείψεις."λέει η Ε. και βάζει και εκείνη τα κλάματα με λυγμούς. Ήταν η 3η φορά στα 13 χρόνια που την έβλεπα να κλαίει.
"Να προσέχεις τον εαυτό σου. Και να μου στείλεις μόλις φτάσεις."
"Θα σου στείλω."

Χαιρετάει και την Α.
Τα κορίτσια βάζουν τις βαλίτσες της στο αυτοκίνητο.
Νιώθω πως φεύγει και άλλο κομμάτι της καρδιά μου.

~~~~

Παρασκευή 29 Ιουνίου λοιπόν του 2018.

Απολυμένη. Για 3η φορά. Με ένα πτυχίο στα χέρια ωστόσο,αυτή την φορά.
Ερωτικά απογοητευμένη,και πληγωμένη από τον ίδιο άνθρωπο για 3η φορά.
Συν,ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας,του εαυτού μου σχεδόν θα έλεγα, φεύγει μακριά.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Η αδερφή μου λείπει στο αγόρι της.
Και εγώ για άλλη μια φορά αισθάνομαι να πονάω. Παντού. Και αισθάνομαι πάλι μόνη. Πως δεν θα αγαπηθώ σωστά όπως μου πρέπει ποτέ. Ότι δεν θα πετύχω πουθένα. Ότι δεν εκτιμάται τίποτα απ'ότι κάνω.
Ότι οι άνθρωποι γενικά δεν εκτιμάνε. Ούτε οι άνθρωποι,ούτε οι εργοδότες,ούτε αυτή η χώρα.

Ένα μήνα πριν,τον Μάιο,ήμουν χαρούμενη. Δούλευα,έστω και κάτω από πίεση, είχα τον Γ. κάθε βράδυ να με ακούει και να συζητάει μαζί μου,και ανέμενα την παραλαβή του πτυχίου μου.
Ένα μήνα αργότερα δεν έχω τίποτα από αυτά,πλην του πτυχίου. Έχω τρύπες και κενά. Και ίσως παραπάνω εμπειρίες. Βέβαια είναι και αυτό...

gossip girl, goodbye, and quotes εικόνα


~~~~

4 χρόνια πριν. Εκείνα τα μοιραία λεπτά στο μετρό. Θα ήταν ελεύθερη η ψυχή και το μυαλό μου. Προσευχές για να είσαι καλά. Και ελπίδες για να σε ξανά έχω.
 Έστω και για λίγο πάλι.
 Έστω για άλλη μια μέρα μονάχα αυτής της ζωής μου.
Ποτέ δεν έπαψα να επιμένω σ'εσένα.
Να σε περιμένω με υπομονή. Να γυρίσεις πίσω σ'εμένα. Μόνος σου. Χωρίς πίεση. Χωρίς τίποτα.

love, him, and quotes εικόνα

2014:"Πάντως ότι και αν γίνει μεταξύ μας,ήθελα να ξέρεις πως δεν θα ήθελα να σε χάσω σαν άτομο από την ζωή μου."

2018:"Είσαι ένα πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό άτομο για εμένα όπου δεν το έχω νιώσει με καμία άλλη αυτό και αυτό για εμένα λέει πολλά"
"Και για εμένα είσαι ένα σημαντικό άτομο,που σίγουρα δεν θέλω να χάσω,ότι και αν συμβαίνει ή συμβεί μεταξύ μας...''

2014:Φοράς ένα όμορφο γαλάζιο πουκάμισο. Με αφήνεις έξω από το μετρό μετά από μια ψυχοφθόρα συζήτηση.
"Δεν θέλω να σε αφήσω." σου λέω. Το βλέμμα σου πονεμένο,μα το φιλί σου ζεστό.

2018 "Τόσο κακός είμαι;"
"Όχι,όχι αγόρι μου." σου πιάνω το χέρι και στο χαιδεύω. Κάθεσαι χαλαρά απεναντί μου. "Απλώς πιστεύω πως δεν ξέρει να διαχειρίζεσαι σωστά τα συναισθηματά σου. Γι'αυτό και οι φίλες μου σε νομίζουν για ασταθή."

2017"Δεν βαριέμαι να μιλάω μαζί σου."
"Χαχ κάποτε θα βαρεθείς." σου λέω με σιγουριά.
"Δεν νομίζω. Δεν παίζει"
"Ναι..."

"Όχιιι,όχι μην παίρνεις τέτοιο ύφος,θέλω να έρθω να σε κάνω αγκαλιά"
"Τι αισθάνεσαι για εμένα;" η ερώτηση γλυκιά. Και απλή.
"Οικειότητα. Είσαι ο πιο όμορφος άνθρωπος που ξέρω."
"χαχα δεν έχω καν οντότητα σαν αγόρι,είμαι απλά άνθρωπος."
"Εσύ για εμένα;"
"Μου αρέσει ο χαρακτήρας σου. Που είσαι καλή. Μου σου μιλάω με τις ώρες. Μου βγάζεις κάτι για το οποίο αξίζει να προσπαθήσω.

2014"Αυτός ο αρκούδος θα σου κρατάει παρέα. Και δεν θα είσαι ποτέ μόνη σου."
2018" Τι κάνεις;"
"Εδώ μου κρατάει παρέα ο αρκούδος σου. Έχω αυτόν αγκαλιά αντί για εσένα.
"Θα έρθω και εγώ. Λίγες μέρες ακόμα και θα είμαστε μαζί.

Ακόμα με τον αρκούδο του κοιμάμαι. Άραγε να ήταν τίποτα από όλα αυτά αλήθεια;

Θα πω κάτι που έλεγα από τότε.
Ας κυλήσει ο χρόνος. Και ας αφήσει αυτός να φανούν τα αποτελέσματα των επιλογών μας.


Whatever happens tomorrow we've had today.

And if we should bump into each other sometime in the future, well that's fine too, we'll be friends...


Εάν πραγματικά είμαι μέρος του μύθου σου θα επιστρέψεις μια μέρα. Πάουλο Κοέλο.



love, quotes, and care εικόνα


~~~~~~~~~~~
 Νομίζω δεν με εκφράζει περισσότερο τραγούδι από αυτό:



Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
And I'm waiting for you
With or without you
With or without you
I can't live
With or without you
And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give
And you give yourself away
My hands are tied
My body bruised, she's got me with
Nothing to win and
Nothing left to lose



ΥΓ:Έναν χρόνο μετά τον χωρισμό με τον Σ. δεν ξέρω εάν τελικά βρήκα το καλό μου. Πάλεψα πάρα πολύ μέσα σε μία χρονιά για να το βρω. Πάλεψα πάρα πολύ για να κρατήσω την ψυχολογία μου σε καλά επείδη. Αλλά δεν ξέρω αλήθεια τι κατάφερα...
Οπότε για άλλη μια φορά θα ήθελα να προχωρήσουμε τον χρόνο πολύ πολύ μπροστά. Και να έρθει η ημέρα που θα ξανά είμαι ψυχικά ήρεμη. Που θα έχω βρει το καλό μου. Και που θα ξανά νιώθω ευτυχισμένη.

ΥΓ2: Πονάει πολύ να αναπνέουμε τον ίδιο αέρα,και όμως από επιλογή να κοιμάσαι χωρίς εμένα δίπλα σου. Αυτή τη φορά πρέπει πραγματικά να θυμώσω μαζί σου. Απλά πρέπει. 

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Μυρωδιά από φράουλες και αλκόολ.

Θα είναι βράδυ. Ανοιξιάτικο βράδυ. Σαββάτου βράδυ.
Ο κόσμος θα γελάει. Θα πίνει. Θα χορεύει. Γιατί βλέπεις είναι Σάββατο.

Και βάζεις και εσύ το μαύρο σου φόρεμα. Και το κόκκινο κραγιόν σου. Σε φυσάει απαλά ο αέρας καθώς διασχίζεις την Πανεπιστημίου.
Θα χορέψεις, θα πιεις και θα τραγουδήσεις.
Σ'ένα μπαρ σου είπαν. Σε μια πλατεία. Κάπου που θα μυρίζει κρασί,φράουλες. και αλκόολ. Ίσως σήμερα ξέχασες τι ήσουν. Πως ήσουν. Ποια ήσουν.


drink, dark, and red εικόνα

Τα χαμόγελα είναι διαπεραστικά καθώς ζητάς να σου φτιάξουν μια βότκα λεμόνι. Τα χέρια σου παγωμένα. Όχι τόσο όσο η καρδιά σου όμως.
Ξένα πρόσωπα. Ξένα και γνωστά σ'ένα μικρό ξύλινο μπαρ,με βαριά διακόσμηση.
Κάπου κάποια χέρια θα σε πιάσουν. Θα σε σφίξουν πάνω τους. Μου είπανε να μην φοβάμαι. Γιατί η ζωή πάει παρακάτω. Την ζωή πρέπει να την ζεις. Και κάπως έτσι. Έντονο άρωμα διαπερνά την μύτη σου,η αφή σου αντιλαμβάνεται άλλο δέρμα,και το στόμα σου μυρίζει αλκόολ. Γυρνάς και γυρνάς χορεύοντας. Μιλώντας. Τραγουδώντας. Γιατί σήμερα είναι Σάββατο. Έτσι δεν λένε όλοι; Το Σάββατο θα βγούμε,θα περάσουμε καλά; Έτσι δεν είπαν;



Και εσύ συμφώνησες. Δεν έχω άλλο τρόπο. Δεν έχω άλλο μέσο. Μονάχα μια μικρή φωνή που μου λέει να κάνω ότι με κάνει να νιώθω καλά. Να περάσω όμορφα.
Γιατί κάπου κάποτε η καρδιά μου πέρασε πολλά. Πάει ένας χρόνος βλέπεις. Ένας χρόνος από εκείνες τις μαύρες μέρες που τα δάκρυα κύλαγαν κάθε μέρα. Που σάπιζε μέσα μου όλο μου το είναι. Που σκιζόταν το μυαλό μου,που ξύπναγα και φώναζα ότι πονάω,πάρτε τον πόνο. Προχωρήστε τον χρόνο μπροστά. Ανάθεμα φώναζα,γιατί έχουμε ακόμα Απρίλιο; Που στοιχείωνονταν τα όνειρά μου. Που είχα κλειστεί σ'εμένα. Που περπάταγα μόνη μου στους δρόμους χωρίς προορισμό,απλά περπάταγα.

quotes, pain, and red εικόνα

Πέρασες ένας χρόνος ακούς; Φέρτε μου να πιω από την γαβάθα την στρογγυλή. Αυτή με τα καλαμάκια,τον πάγο,και το ποτό που σου έκαιγε τον λαιμό ελαφριά. Ρίγος σε διαπερνά. Και ζεις. Και γελάς,και μπλέκονται μαζί το κόκκινο,το μπλε, το πράσινο. Ο χαμηλός φωτισμός, ο καπνός, και εκείνοι που σε κοιτάζουν επίμονα και αναζητούν το φιλί σου.

Το φιλί σου. Τα χείλη σου. Την προσοχή σου. Το σώμα σου. Τελεία. Μέχρι εκεί. Αυτά ζητάνε.
Η πλατεία έχει κόσμο.
Δεν είσαι εσύ. Όχι ούτε εσύ είσαι. Μα ούτε και εσύ. Τι ψάχνεις; Αυτό τον άνθρωπο που θα γίνει κάτι μεγάλο στην ζωή σου. Μα το ξέρεις σχεδόν μετά από κάθε γεια. Δεν είσαι εσύ. Πως το ξέρεις; Αδυνατείς να το εξηγήσεις με λόγια. Είναι αυτό το κλικ. Και τότε ένα άτομο σου έρχεται στο μυαλό. Αυτό με τα σοκολά μάτια. Που είναι χώρες μακριά σου. Που σε έσωσε όταν πνιγόσουν.

Θα χορέψουμε μπατσάτα. Ερωτικοί και οι χοροί βλέπεις απόψε. Όπως τα μάτια που σε ψάχνουν. Και που σε γδύνουν με το βλέμμα τους.
Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Λέει κάποιος έξω στην πλατεία. Η μουσική έχει πέσει. Τα ποτήρια στέρεψαν από ποτό. Το φιλί δόθηκε χωρίς έρωτα. Ο χορός σταμάτησε χωρίς αγκαλιά. Και οι άνθρωποι έφυγαν χωρίς κλάματα.
Να περνάς όμορφα, λέει κάποιος.
Οι απόγονοι,λέει ένας άλλος.
Να αγαπάς ανιδιοτελώς,λες εσύ. Μα αυτό δεν είναι εφικτό σου λένε,είναι ουτοπικό.
Γι'αυτό θα έπρεπε να είναι και νόημα της ζωής.

moon, love, and quotes εικόνα


Ας πιούμε λίγο ακόμα. Πήρα πτυχίο. Πήρα πτυχίο. Θες να το φωνάξεις σ'όλη την πλατεία. Σ'ολο το μπαρ. Ας πιούμε,πήρα πτυχίο. Μετά από τόσα που πέρασα αυτά τα 5 χρόνια.
Μια μετακόμιση. 4 θάνατοι. 3 ερωτικές απογοητεύσεις.
Μέρες δουλειάς, πολύς δουλειά,κούρασης. 1 νοσηλεία σε νοσοκομείο και άλλες 3 επισκέψεις για σοβαρές καταστάσεις .7 ταξίδια.
Πολλά πρόσωπα,ξενυχτια με ποτό,ξενύχτια με διάβασμα.
Μέρες μετρώντας τα χρήματα στο πορτοφόλι μου.
Μέρες τρώγοντας μόνο στην σχολή.
Μέρες μένοντας στην γιαγιά.
Μέρες μένοντας στο γλυκό υπόγειο...εκείνο στο Περιστέρι.
Μέρες με αγκαλιές,μέρες με κλάμα,μέρες σε πάρτι,μέρες στην Φιλοσοφική,μέρες στην βιβλιοθήκη,στο αναγνωστήριο,σε φοιτητικά καφέ και σουβλατζίδικα.
Μέρες κάνοντας όνειρα για το μέλλον.
Μέρες ακούγοντας τους καθηγητές. Στιγμές διαβάζοντας ψυχολογία,γράφοντας εργασίες. Μέρες διαβάζοντας λατινικά
Μέρες με μαθήματα στο κοινωνικό φροντιστήριο κάνοντας μάθημα στα λυκειόπαιδα.
Στιγμές που η ανάσα σου κόπηκε από την πολύ ευτυχία. Νύχτες στην αγκαλιά ενός ανθρώπου που σε έσφιγγε από την μέση για να σ'έχει κοντά του.. Μέρες που ο έρωτας σου εξαφάνιζε τα πάντα...την δουλειά,την σχολή τα μαθήματα, όλα ήταν βαρετά γύρω σου.
Μέρες με αιώνια άνοιξη,με συνομιλίες στο σκαιπ,και αθώα χαμόγελα.
Μέρες με κρύο,με προσευχές να πάνε όλα καλά. Να μην φύγει άλλος άνθρωπος από κοντά σου.
Μέρες με εκδρομές. Μέρες με συμφοιτήτριες,με φίλες.
Μέρες με χαζομάρες μέσα στο αμφιθέατρο,με άγχος,με ψυθύρους. Ηλίολουστες μέρες έξω από την φιλοσοφική. Μια φιλοσοφική που έχει ακούσει τα πάντα. Για τα άγχη των φοιτητών της,για τις πονεμένες τους καρδιές,για τα όμορφα απογευματά τους,για τον κόπο που έκαναν για να φτάσουν στα σκαλιά της.
Βράδια που το κρύο ήταν τσουχτερό και η Πανεπιστημιούπολη τρομαχτική.
Μέρες....Βραδιές.

Πήρα πτυχίο,ακούτε; Όλα αυτά και άλλα τόσα ήταν τα φοιτητικά μου χρόνια. Ας πιούμε. Ας πιούμε,σε αυτά τα γλυκά χρόνια...

Archi, architecture, and park εικόνα

Μεγάλωσα. Ίσως. Λίγο; Μάλλον.
Και να που ψάχνουμε το νόημα της ζωής,σε μια πλατεία,έξω από ένα μπαρ. Και ποια δεν ακούγονται συνομιλίες για μαθήματα. Μα για δουλειές. Για μισθούς. Για άλλες χώρες. Για μεταπτυχιακά. Και είσαι γνωστός μέσα στους γνωστούς ή ξένος μέσα στους ξένους.

Θα ξημερώσει βλέπεις. Τραγούδησες πολύ σήμερα. Και η φωνή σου θα αγριέψει. Θα στερέψει όπως τα ποτά στα ποτήρια. Άνθρωποι με το ίδιο νοσηρό βλέμμα γύρω σου,αυτό της γλυκιάς έντασης μα και της συγκρατημένης χαράς θα σε χαιρετήσουν.

Όμορφα Σάββατα. Που πια σου υπενθυμίζουν πως ίσως να μεγάλωσες λίγο.

Γιατί πια το ποτό δεν είναι για τον χορό αλλά για να γλυκάνει την καρδιά.
Ο χορός δεν είναι για την εντύπωση, μα για την ερωτική ένταση.
Και οι συνομιλίες δεν είναι αθώες,μα συγκαλυμμένες με ερωτήματα που θάβονται από φόβο μην βγουν στην επιφάνεια.


Ξέρεις τραγούδησα πολύ σήμερα. Χόρεψα πολύ. Μα το βράδυ μόνη μου θα κοιμηθώ. Χωρίς αγκαλιά. Από επιλογή. Δύσκολο να ψάχνεις εάν η διασκέδαση είναι αρκετή για να σε κάνει να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις χαμογελώντας.

Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν 7 το πρωί. Ίσως αύριο το μυαλό σου να είναι πιο καθαρό,κ το σώμα σου να έχει χάσει κάθε ένταση από τον χορό. Η ανάσα σου θα ηρεμήσει.
Αύριο θα πάμε πάλι από την αρχή.
Γλυκιά αυγή....Γλυκιά....Όπως τα όνειρα εκείνων των ανθρώπων που σου έκαναν την τιμή σήμερα να αντικρίσουν το πρώτο φως σου. Γλυκιά...

drawing, bed, and art εικόνα


Αυτό για σήμερα:


 Και αυτό γιατί μέσα στον Μάρτιο είδα τα Χόμπιτ και τον Άρχοντα,και αγάπησα πολύ το σαουντρακ:
 

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Οι μήνες που πέρασαν...

Οι μήνες πέρασαν...
Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες από την τελευταία μου ανάρτηση...Και ένα πράγμα δείχνει συνήθως αυτό. Ότι είμαι καλά.
'Οταν δεν γράφω,όταν δεν έχω ανάγκη έντονη να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου σημαίνει ότι είμαι καλά. Ότι η ζωή μου βαίνει με καλούς ρυθμούς.

Τι έκανε λοιπόν η Μαρία σ'αυτούς τους 4 μήνες;
Ποια ήταν η ζωή της;

~~~~~~~~~~

1/11/17
Ξεκινάω στο καινούργιο κατάστημα. Για κάποιο λόγο προσαρμόστηκα στις 4 πρώτες μέρες. Δυο πράγματα μπορεί να έπαιξαν ρόλο...Μου φάνηκε πιο εύκολο,καθώς είχα περάσει τα χειρότερα στο προηγούμενο μαγαζί και ήξερα την δουλειά, καθώς και τα κορίτσια ήταν πολύ φιλικά.
Ω ναι,η κούραση σε αυτό το μαγαζί ήταν πολύ πιο διαφορετική. Οι δουλειές μοιράζονταν λίγο καλύτερα και δεν χωνόμουν εγώ συνέχεια στην αποθήκη. Τα κορίτσια τα περισσότερα κοντά στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερες.
Από την πρώτη στιγμή δένω με μια κοπέλα η οποία μου ψιθυρίζει από μακριά
"Τι ζώδιο είσαι;"
"Ταύρος,εσύ;"
"Και εγω! Σου αρέσει και εσένα το καλό φαγητό;"
"Το λατρεύω!"
Ήταν η Ελ. και έμενε σχετικά κοντά μου. Οπότε από εκεί και πέρα με γύρναγε όταν είχαμε βραδινές βάρδιες.

~~~~~~~~

 4/11/17

Σχολάω στις 5μιση μετά από ένα πραγματικά εξαντλητικό Σάββατο,με πάρα πολύ κόσμο.
Με παίρνει τηλέφωνο η Ν. από την σχολή μου.
"Θα βγούμε Μεταξουργείο θα έρθεις; Θα είναι και τα παιδιά." Έτοιμη να απορρίψω κάθε έξοδο λόγο κούρασης. Αλλάζω αμέσως την απόφασή μου,ένα Σάββατο έχω ρε γαμωτό.
"Ναι θα έρθω,έστω και για δυο ώρες,θα πάω πρώτα στην γιαγιά μου στο κέντρο για ένα ντους και μετά θα έρθω."

Βγαίνω στο Γκάζι,και με πιάνει μια μικρή μελαγχολία. Σαν σήμερα πριν δυο χρόνια σ'αυτό το μέρος είχα γνωρίσει τον Σ.
Αργότερα βρίσκω τα παιδιά,το αγόρι της Ν. και κάτι φίλους της.
Μαζευόμαστε μεγάλη παρέα. Φίλες μου,φίλοι των φίλων του αγοριού της αγαπημένης μου Ν., και άλλοι φίλοι.
"Μπορείς να φύγεις πιο αργά με μετρό." μου λέει η αδερφή μου στο τηλέφωνο,"Θα συναντηθούμε μετά στο μετρό και θα μας γυρίσει με αμάξι η Κ."

Είμαι μια κουρασμένη Μαρία,όμως ικανοποιημένη που ξανά δουλεύω και που βρίσκομαι δίπλα σε φίλους. Σε κάποια φάση έρχεται να προστεθεί στην παρέα άλλο ένα αγόρι, ο Π.  Επιτέλους ένα γοητευτικό αγόρι σκέφτομαι. "Ωραίο παιδί" μου ψιθυρίζει μια φίλη μου. "'Οντως" απαντάω.

acropolis, Greece, and Athens εικόνα

~~~~~~~~

Η εβδομάδα του Νοεμβρίου εξελίσσεται όμορφα.
Τα κορίτσια στην δουλειά είναι συμπαθητικά. Η συνυπεύθυνη μου λέει ότι είναι πολύ ευχαριστημένη μαζί μου. Ότι ξέρω να κινηθώ στον χώρο. Σχεδόν αισθάνομαι όμορφα με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι καλά. Μια αισιόδοξη Μαρία.

Σκέφτομαι σε κάποιες φάσεις εκείνο το αγόρι την Κυριακή. Να τον ψάξω στο φβ; Όχι. Εγώ δεν κάνω τίποτα. Βαρέθηκα. Εγώ δεν ξανά προκαλώ την τύχη μου. Ούτε θα κυνηγήσω τίποτα. Ας αφήσουν όλοι πια την καρδιά μου ήσυχη.

~~~~~~~

12/11/17

Βρίσκομαι μαζί με την Ν. και την Μ. , σπίτι της Ν. Μιλάμε,λέμε διάφορα. Λέμε να βγούμε Περιστέρι σ'ένα ωραίο μαγαζάκι που έχει ωραία φαγητά και κρασί. Σκέφτομαι να κοιμηθώ στην Ν. για να μην κάνω διαδρομές μεγάλες. Μπαίνουμε στο αμάξι και περνάμε σχεδόν ξυστά από το στενό του Σ.
Με πιάνει η καρδιά μου. Δεν περίμενα να στεναχωρηθώ τόσο. Βλέποντας αυτό το στενό που το είχα περπατήσει τόσες φορές, που είχα γελάσει εκεί,που κάποτε εκεί ήταν ένα σπίτι, το σπίτι μου....η ασφαλειά μου....η αγκαλιά μου...το γέλιο μου. Τελευταία φορά είχα περπατήσει αυτό το στενό την άνοιξη. Με τον Σ. να με διώχνει,και εγώ να κλαίω και να κλαίω,και να σπαράζει η ψυχή μου.
Ήταν Κυριακή...Μπορεί ο Σ. να βρισκόταν λίγα μέτρα πιο κάτω από εμένα.
"Στεναχωρέθηκα τώρα τόσο πολύ."
"Ωωω όχι έλα θα βγούμε και θα σου φτιάξει το κέφι,δεν περίμενες να περνάγαμε από εδώ ε;" με ρωτάει η Μ.
"Η αλήθεια είναι πως όχι...έχω κάνει προσπάθεια να μην μου τον θυμίζει τίποτα."
Πάμε στο μαγαζάκι,παραγγέλνουμε κρασί,ανοίγω το fb,αίτημα φιλίας από εκείνο το αγόρι, τον Π.
Μου στένλνει μήνυμα.
Ίσως να απαντήσω; Υποτίθεται ότι πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους σωστά; Ανεξάρτητα με το πόσο πληγωθήκαμε.
"ααα απάντα μωρέ, χαλαρά,εξάλλου ωραίος μοιάζει."
Απαντάω χαλαρά. Η συζήτηση κυλάει όμορφα. Έχουμε κοινά γούστα όπως ταινίες φαντασίας. Είναι μετρημένος,γλυκός και αρκετά σπουδαγμένος.

Athens, city, and photography εικόνα


~~~~~~~

19/11/17

"Θα βγω με τον Π." λέω στην Ν.
"Ουυ ωραία,έχεις κάποιο ένστικτο;"
"Ξέρω'γω,πιστεύω θα είναι ένα ακόμα αποτυχημένο ραντεβού,που θα γυρίσω σπίτι μου μπερδεμένη,Θέε μου εάν πάει να με φιλήσει τι να κάνω;"
"χαχα ηρέμησε δες πως θα πάει."

Το ραντεβού μόνο αποτυχημένο δεν ήταν τελικά. Σ'ένα όμορφο μικρό και χουχουλιάρικο μπαράκι στο Μοναστηράκι. Μιλάγαμε για ταινίες φαντασίας,για σειρές που μας αρέσουν,του έλεγα ότι χρωστάω δυο ιστορίες,και ήξερα να μιλήσει μαζί μου για ιστορία. 29 χρονών, υπολοχαγός στον στρατό,με μεταπτυχιακό και διδακτορικό σαν νομικός. Πολύ πιο ψηλός από εμενά, μελαχρινός με μελιά μάτια. Ήταν λες και ήταν στο μυαλό μου,ήξερε να με προσεγγίσει. Ήξερε να φερθεί,να μου μιλήσει. Μετά από 2 χρόνια ένιωσα ενθουσιασμένη. Όχι,ένιωσα τυχερή. Τυχερή που ξανά ένιωσα κάτι.

love, couple, and moon εικόνα

~~~~~~~

Οι επόμενες μέρες κυλάνε με εμένα να κοιμάμαι ελάχιστα από την χαρά μου και από την υπερέντασή μου. Μέχρι και η συνυπεύθυνη στο κατάστημα με ρώτησε γιατί χα,ογελάω συνέχεια. Τον θαύμαζα που ήταν έξυπνος. Που ήξερε να μου μιλήσει όμορφα. Που είχαμε κοινά γούστα. Που έκανε μαζί ωραίες συζητήσεις. Και το κυριότερο με παρακίνησε να διαβάσω. Έψαξα την ύλη στην Αρχαία και στην Νεότερη Ιστορία που χρωστάω. Τις μισές μέρες διαβάζαμε παρέα και ήξερε να μου εξηγήσει πράγματα. Κοιμάμαι σπίτι του. Αρχίζουμε μια σειρά μαζί. Και όλο αυτό με κάνει τόσο γεμάτη.

black, good, and hand εικόνα

~~~~~~

Δεκέμβριος 2017.

Όμως τα πράγματα στο μαγαζί αλλάζουν. Αλλάζει η υπεύθυνη δικτύου και έρχεται μια καινούργια νέα,γύρω στα 27. Μας βάζει ατομικές πωλήσεις για να δει τι τζίρο κάνει κάθε κοπέλα κάθε μέρα στο μαγαζί. Δεν είμαι ανταγωνιστικό άτομο. Δεν μπορώ να λειτουργήσω εύκολα έτσι. Ο Π. μου λέει να φύγω,και να στείλω βιογραφικά αλλού. Η υπεύθυνη μας πιέζει και εκείνη. Αρχίζει να μου την λέει για χαζά θέματα. Με πιέζει πολύ. Τα Σάββατα τα διαλείμματα αργούν λόγο του πολύ κόσμου,με αποτέλεσμα η τελευταία κοπέλα να βγαίνει διάλειμμα στις 6 το απόγευμα. Οι εμπορικές Κυριακές του Δεκεμβρίου στο σύνολο 3 (!!). Μαθαίνουμε ότι θα δουλεύουμε και 2 Ιανουαρίου. Οι μισές έχουμε ξενερώσει με όλο αυτό που συμβαίνει. Παράλληλα πιέζομαι και από τα μαθήματα. Η ύλη είναι χαοτική. Διαβάζω στο λεοφωρείο. Διαβάζω στα ρεπό μου. Διαβάζω αργά το βράδυ μετά την δουλειά. Ο Π. φεύγει για άδεια στην Θεσσαλονίκη. Και εγώ σχεδόν αυτό που κάνω ένα μήνα είναι να δουλεύω,και να διαβάζω. Αποκόπτομαι σχεδόν από φίλους και από ολα. Εν ολίγις δεν έχω ζωή.

"Ελ. πιστεύεις ότι μετά τις γιορτές θα φύγει κάποια;" ρωτάω την Ελ. που κάνουμε πιο πολύ παρέα στην αποθήκη. "Είμαστε πολλές για αυτό το κατάστημα που είναι μικρό,και αυτό το σύστημα με τις ατομικές πωλήσεις δεν μου αρέσει."
"Σίγουρα ρε,σίγουρα κάποιες θα τις διώξουν."
"Αχ,τότε σίγουρα είμαι ο πιο αδύναμος κρίκος. Οι παλιές αποκλείεται να φύγουν πιστεύω είμαι στους πιο αδύναμους κρίκους. Και δεν θέλω να φύγω, είστε όλες τόσο καλές."
"Ρε σε αυτές τις δουλειές δεν υπάρχει σιγουριά. Σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι."

Μαζεύω χρήματα στην τράπεζα. Φοβάμαι ότι για άλλη μια φορά θα απολυθώ.

Η προτελευταία νύχτα του 2017 με βρίσκει στο σπίτι του Π. κουκουλωμένη με την κουβέρτα και παρέα με τον γάτο του. Πόσο παράξενη αυτή η χρονία. Η πρώτη νύχτα του '17 ήταν με τον Σ. και η τελευταία είναι με άλλο άτομο. Πόσο πόνο έζησα σ'αυτή την χρονιά. Πόσο εκτίμησα τις φίλες που ήταν δίπλα μου. Πόσο πάλεψα για να δουλέψω και να κρατήσω την ψυχολογία μου σε καλά επίπεδα. Τι παράξενος και απρόβλεπτος χρόνος...

feelings, sad, and gif εικόνα

~~~~~~

Αρχές Ιανουάριος 2018

Ο νέος χρόνος με βρίσκει πάλι με διάβασμα και δουλειά. Α,και φυσικά φρονημήτες και άρρωστη. Έχουμε πάλι εμπορική Κυριακή. Και στα σκ μου βλέπω τον Π.
"Τα πάτε καλά ε;" με ρωτάει η αδερφή μου.
"Ναι...Βασικά ήρεμα. Απλά νιώθω ότι δεν είναι πολύ εκφραστικός,ενώ δείχνει πράγματα με τις πράξεις του. Δεν ξέρω..."

17 Ιανουαρίου.
Πάω στην δουλειά. Πιάνω στις 3. Έρχεται μέσα η υπεύθυνη δικτύου.
"Μαρία θέλω να μιλήσουμε." Ωχ λέω το έχω ξανά ακούσει αυτό.
Το περίμενα. Ήμουν σίγουρη. Δεν είμαι αυτό που θέλουν στην εξυπηρέτηση λένε. Είμαι γλυκιά,είμαι ευγενική,μιλάγα υπερβολικά πολύ,αλλά προφανώς δεν έχω θράσος και δεν είμαι αυτή η σπαστική πωλήτρια που θα ήθελαν να είμαι.

Χαιρετάω μια μια τις κοπέλες. Σε κάποιες βάζω τα κλάματα όταν τους μιλάω. Γιατί δεν με αφήνει ήσυχο το σύμπαν; Δεν έχω ζητήσει τίποτα παραπάνω πέρα από το να είμαι ήσυχη σε μια καθημερινότητα για αρκετό καιρό. Δεν αντέχω άλλο να αποχωρίζομαι ανθρώπους. Δεν αντέχω άλλο να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις και ύστερα να φεύγω. Δεν μπορώ άλλο. Γιατί κανείς δεν εκτιμάει πια τίποτα; Τόση δουλειά τους έβγαλα. Τόσες πωλήσεις. Τι παραπάνω θέλουν πια;

Ευτυχώς έχω τον Π. σκέφτομαι.
Και τώρα θα έχω χρόνο για να διαβάσω καλύτερα τα μαθηματά μου. Μετά της 22 Φεβρουαρίου μπορώ να αρχίσω να ξανά ψάχνω δουλειά.

cry, quotes, and alice εικόνα


~~~~~~~~~~

Αρχίζω να συνηθίζω στο ότι μπορώ να κοιμάμαι ότι ώρα θέλω και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Μου φαίνεται απίστευτο ότι έχω κενό χρόνο. Μαζί με τον Π. διαβάζουμε αρκετά συχνά. Εγώ αρχαία και νεότερη ιστορία,και εκείνος ένα βιβλίο που γράφει για την κατασκοπεία στο διεθνές δίκαιο. Τον έβλεπα όμως κάποια στιγμές λίγο σοβαρό. Άλλες μου έκλεινε το μάτι και με αγκάλιαζε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σκέφτεται.

love, couple, and shower εικόνα


~~~~~~~~~

8 Φεβρουαρίου 2018

Φεύγω από το σπίτου του Π. Χαιδεύω λίγο τον γάτο του τον Τσάρλι. Ο Π. είναι γυμναστήριο. Βγαίνω από το σπίτι,ανοίγω την πόρτα στο ανσασερ και βγαίνει εκείνος.
"ωω γεια σας" μου κάνει.
"Ωχ δεν περίμενα να σε προλάβω...Φεύγω να προλάβω το τρένο."
"Εντάξει." μου λέει και με φιλάει ζεστά.

Στις 1μιση το βράδυ του στέλνω καληνύχτα. Την επόμενη δουλεύω στην προώθηση. Αισθάνομαι τις τελευταίες μέρες δεν κάνουμε τόση πλάκα μεταξύ μας όπως στις αρχές.

Στης 2μιση το βράδυ έρχεται το μήνυμα που φοβόμουν. Δεν αισθάνεται παραπάνω πράγματα μου εξηγεί. Ότι είμαι ένας εξαιρετικός άνθρωπος,ένα εξαιρετικά όμορφο και έξυπνο κορίτσι που μου αξίζουν τα καλύτερα. Ότι να μην τον μισήσω γιατί είναι ειλικρινής. Ότι δεν θέλει να κάνει λάθη του παρελθόντος και να με πληγώσει όπως έχει κάνει σε άλλες κοπέλες. Ότι σημαίνει πολλά για εκείνον να μην τον μισήσω γιατί με εκτιμάει. Ότι θέλει να μαθαίνει νέα μου και θα είναι δίπλα μου ότι και αν χρειαστώ.

Γιατί άραγε αισθάνομαι πως αυτά τα έχω ξανά ακούσει; Κάθε άνθρωπος την τελευταία χρονιά που ήρθε και βγήκε στην ζωή μου,μου είπε το ίδιο. Αξίζω τα καλύτερα. Και όμως απορρίθφηκα από δουλειές,από ανθρώπους. Και είμαι πάλι στο απόλυτο 0. Όχι θα μου πει κάποιος,έζησες εμπειρίες,έμαθες πράγματα,έγινες ακόμα ένα τσακ πιο ώριμη. Πόσο πιο ώριμη να γίνω όμως μέσα σε μια χρονία; Δεν μπορώ άλλο.

Άραγε πόσους ακόμα θα κοιτάξω στα μάτια κλαμένη ,και θα τους πω ότι χάρηκα που τους γνώρισα; Πόσους ακόμα;

love, war, and black and white εικόνα

~~~~~~~~~~~

22 Φεβρουαρίου δίνω το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο. Δεν πήγε καθόλου καλά πιστεύω,και είμαι πολύ στεναχωρημένη για αυτό. Παράλληλα συνειδητοποιώ ότι η κολλητή μου,που την ξέρω 12 χρόνια,που την θαυμάζω,που την αγαπώ σαν αδερφή μου δεν μου πολύ μιλάει.

23 Φεβρουαρίου βρισκόμαστε να μιλήσουμε. Της έλεγα πως πόσο θέλω να προλάβει την ορκομωσία μου πριν φύγει για Αγγλία τον Σεπτέμβριο. Πως της είχα σαν κίνητρο για να διαβάζω. Πόσο πιέστηκα από την δουλειά τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο.
Η αντιμετωπισή της ψυχρή. Θεωρεί ότι την παράτησα. Λέω δεν γίνεται ένα άτομο που με ξέρει τόσα χρόνια να θεωρεί κάτι τέτοιο,να αμφισβητεί τόσο έντονα την αγάπη μου. Γιατί εάν δεν με χρειαζόταν δεν μου το είπε; Γιατί μου έβγαλε τώρα παράπονα μηνών αντί για να μου έχει μιλήσει. Στο γκομενάκι μου λέει όμως πήγαινες. Σηκώνεται και φεύγει από το μαγαζί,και εγώ κλαίω. Πάλι. Αρνούμαι να δεχτώ αυτή την απάθεια,αυτή την ψυχρότητα από ένα άτομο που ξέρει τα πάντα μου από 12 χρονών. Zήτησα συγνώμη ίσως έπρεπε να ήμουν πιο πολύ δίπλα της. Να έπρεπε να την έχω πάρει πιο πολλά τηλέφωνα. Όμως...όταν δεν βλέπω ούτε από τον άλλον πρόθεση...

light, art, and cry εικόνα

~~~~~~~~~

Λίγα λόγια για τον Π.

Θα θυμάμαι εκείνα τα πουκάμισα που είχες πίσω από την πόρτα. Στο υπνοδωμάτιο. Το σπίτι σου στον 11ο όροφο. Έβλεπε όλη την Αθήνα. Ξύπνησα αρκετά πρωινά εκεί απολαμβάνοντας την θέα. Το άρωμά σου έντονο. Και η μυρωδιά του σωματός σου χαρακτηριστική. Το μυαλό σου σύνθετο. Και έξυπνο. Η ζωή σου πειθαρχημένη, όπως αρμόζει σ'έναν σωστό υπολοχαγό.
Μόλις χτύπαγε το ξυπνητήρι στις 6 το πρωί σηκωνόσουν αμέσως. Έβαζες τη στολή σου,και ύστερα με φίλαγες στο μάγουλο,εγώ σε αγκάλιαζα και σε έσφιγγα. Δεν ήθελα να φύγεις.
"Σε κοιτάνε και άλλα γκομενάκια στο μετρό έτσι με την στολή;" σε ρώταγα γελώντας.

Κάποια στιγμή μου είχες αναφέρει αδιάφορα σχεδόν ότι είχες πάει για 6 μήνες στο Αφγανιστάν. Είχες παράσημα από τότε καθώς ήσουν σε εμπόλεμη ζώνη. Μου άρεσε που με παρακινούσες να διαβάσουμε.
Πολλές φορές σκεφτόμουν τι ακατάστατος που είσαι. Παντού πεταμένα ρούχα και σκόνι σε αυτό το παλιό σπίτι. Αυτό το σπίτι με τα βαριά έπιπλα,και την όμορφη θέα.
Θα θυμάμαι τον καφέ φίλτρου που μου έβαζες να πιούμε τα πρωινά. Με άρωμα φουντούκι.
Και εκείνες τις φορές που με περίμενες στην πόρτα. Που άνοιγες και μου έλεγες" Γεια σου αγάπη" και εγώ σε αγκάλιαζα. Σε αγκάλιαζα με θέρμη,γιατί μετά από 8 μήνες ξανά πίστεψα στα συναισθήματα. Γιατί με έκανες ξανά χαρούμενη.  Και ύστερα με έσφιγγες και εσύ πάνω σου. "Δεν με θεωρείς ψυχρό;" με ρώταγες σοβαρά. "Όχι το αντίθετο" σου απάνταγα.

Θα θυμάμαι και εκείνες τις μέρες με τους ναργιλέδες στα Πατήσια. Το γνωστό μας στέκι. Και πως φύσαγες τον καπνό σου μέσα στο στόμα μου. Το άρωμα,εκείνο που μυρίζει λουλούδια, που μου πήρες δώρο τα Χριστούγεννα, είναι πάνω στο γραφείο μου. Θα θυμάμαι τις φορές που έγινες κάφρος στα μηνύματα, και εγώ γέλαγα,γέλαγα και γέλαγα. Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα μαζί σου. Που ξάπλωσα με μάτια δακρυσμένα. Φοβήθηκα και το ένιωσα. Τι σου ήμουν ;  Τι θα είμαι στην συνέχεια; Και άμα συνηθίσω πάλι ένα σπίτι,μια αγκαλιά, και ένα κρεβάτι,και ξανά χρειαστεί να τα αποχωριστώ; Πάλι; Αλλά γίνεται να μην ζω; Γίνεται να μην νιώθω και να κλειστώ σ'εμένα; Όχι εγώ είμαι πάντα το άτομο που ζει. Που αρπάζει τις ευκαιρίες και τις ζει.

Δεν ήθελες αγκαλιά στον ύπνο. Ήταν το μόνο που με χάλαγε. Ξύπναγες εύκολα. Όμως όταν σηκωνόσουν το πρώτα πράγμα που θα με έκανες θα ήταν η αγκαλιά και ένα φιλί στο μάγουλο. Δεν θα ξεχάσω πως το διάβασμα που έκανα αυτούς τους μήνες, ήταν χάρης εσένα...Με παρακινούσες κάθε μέρα. Το πτυχίο σου. Το μέλλον. Έτσι έλεγες.

Εκείνο το πρωινό που με πήγες στην δουλειά οδηγώντας 2 ώρες. Μα και εκείνο το Σάββατο που ήρθες να με πάρεις όταν ήμουν κουρασμένη. "Πόσες μέρες έχω να σε δω;" είπες γλυκά και με φίλαγες στο κεφάλι.
Εκείνη την μέρα που απολύθηκα. "Κοίτα τι πήρα για να σου φτιάξει το κέφι." και είχες πάρει μια νουτέλα. Και το βράδυ σου ζήτησα αγκαλιά. Ήθελα να με πάρει ο ύπνος σε μια αγκαλιά. Να μην πονάω.

quotes, couple, and sad εικόνα

Οι φορές που μου είπες ότι είμαι όμορφη. Ότι έχω ωραίο σώμα. 
Όταν ξεκινήσαμε να βλέπουμε Star Wars. Ο Τσάρλι,αυτός ο ναζιάρης  βρετανικός κοντότριχος γάτος σου, που του κόβαμε παρέα τα νύχια και τον χτενίζαμε. Μου λείπει αυτός ο γάτος.
Σε σύγκρινα πολλές φορές με τον Σ. Άθελά μου αλλά το έκανα. Οι πράξεις σου ήταν ξεκάθαρα όμορφες κάθε φορά. Έδειχναν πιο ενδιαφέρον. Και το πιο όμορφο,δεν ήσουν εγωιστής ούτε στο ελάχιστο. Είχες κατανόηση όταν νύσταζα,όταν ήθελα να διαβάσω,όταν ήμουν κουρασμένη. Είχες κατανόηση στα πάντα. Το μόνο που δεν άκουγα στην φωνή σου,ήταν αυτό το κάτι,αυτό το κάτι που ξέρω ότι ο άλλος με θέλει. Η φωνή του Σ. πάντα μαλάκωνε όταν με άκουγε,όταν του έλεγα ότι μου έλειψε. Η δική σου ήταν ίδια πάντα,σαν μερικές φορές να μίλαγα απλά σ'εναν φίλο μου,και όχι στο αγόρι μου.

Δεν ήθελες να με κοροιδεύεις. Δεν μπορούσες. Είμαι είπες ένα πακέτο που θα ήθελε κάθε άντρας για να κάθεσαι μαζί μου χωρίς να νιώθεις παραπάνω πράγματα. Χωρίς να είσαι ερωτευμένος.
Τις πρώτες μέρες που δεν μιλάγαμε μου έλειπες αρκετά. Περισσότερο απογοητεύτηκα. Γιατί κατάφερες να με κάνεις να νιώσω. Μόνο άλλα δυο άτομα το έχουν καταφέρει αυτό. Ήσουν ο τρίτος. Μου έλειπαν οι καφρίλες σου. Η καλημέρα σου. 
Όμως κακά τα ψέματα... Μετά τον πόνο που μου άφησε ο Σ. όλα μοιάζουν πολύ πιο μικρά και ανώδυνά. Όλα είναι πιο εύκολα. Και όλα ξεπερνιούνται πιο εύκολα. Χαίρομαι που το τελείωσε όσο πιο νωρίς μπορούσε. Γιατί είμαι άτομο που δένομαι όσο περνάνε οι μέρες...οι μήνες...

Μόνο απογοητεύτηκα. Πίστεψα λίγο σε όλο αυτό. Και παρασύρθηκα από τον ενθουσιασμό μου. Και από εκείνα τα μελι σου μάτια. Από την ευγένιά σου. Την ηρεμία σου. Και από εκείνα τα στοργικά φιλιά που μου έδινες στο μέτωπο.
Είχα τόσο πολύ ανάγκη την ηρεμία σου...τόσο πολύ.


~~~~~~~~~~~~~~~~~

Και όπως είπα πιο πάνω νιώθω για άλλη μια φορά να βρίσκομαι στο απόλυτο 0. Έκανα τόσο μεγάλη προσπάθεια για να φτιάξω την ζωή μου. Και συναισθηματικά και επαγγελματικά. Και είμαι πάλι στο 0.  Νιώθω πως θέλω να κλάψω,αλλά από την άλλη δεν έχει νόημα να κλαίω.
Τουλάχιστον εάν ήμουν στο κατάστημα,παρέα με τα κορίτσια,τα πράγματα ίσως να ήταν λίγο καλύτερα. Νιώθω για άλλη μια φορά μόνη. Και ίσως αυτή την φορά και πιο αποτυχημένη. Γιατί νιώθω πως πήρα απογοητεύσεις από τα πάντα.

Από δουλειά (2η φορά), από έρωτα (3η φορά),από το μάθημα, από φιλία (αυτό και αν πόνεσε...είχα να κοιμηθώ σωστά 5 μέρες).

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος. Δίνω παντού και πάντα τον καλύτερό μου εαυτό και όμως αυτό δεν φτάνει. Και ειδικά στα ερωτικά,δεν προκαλώ καν την τύχη μου. Σκέφτομαι μετά τις δουλειές. Θέλω να μαζέψω λεφτά για να κάνω ένα μεταπτυχιακό. Είναι άραγε ρεαλιστικός ο στόχος μου; Θα αξίζουν τα χρήματα και ο κόπος μου;

Μήπως πρέπει και εγώ να φύγω; Όπως κάνουν όλοι; Και πως να εγκαταλείψω την οικογενειά μου; Το σπίτι μου; Πως να τα κάνω όλα αυτά;

Θέλω να προχωρήσουμε για άλλη μια φορά τον χρόνο μπροστά. Κατά προτίμηση στα γένεθλιά μου τον Μάιο.(θα γίνω 25 ουάου.) Και θέλω τότε να είμαι ήρεμη. Να είμαι σε μια δουλειά,ότι δουλειά και αν είναι. Να μην έχει ξανά πειράξει κάποιος την καρδιά μου. Kαι να έχω μαζέψει κάποια λεφτά στην άκρη. Α,και να έχω περάσει τα δυο τελευταία μαθήματα.
Αυτά.

happy, quote, and life εικόνα

~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό γιατί μου θυμίζει τις ήρεμες και χαρούμενες μέρες μου τον Νοέμβριο,και τον Δεκέμβριο.
  ~~~~~~~~~~~~

 Αυτό στον Π. Που με έκανε να ξανά πιστέψω στα συναισθήματα. Γιατί πάντα δεν είναι να "πρέπει" να κάνεις κάτι. Είναι να "θες". Από μέσα σου. Να πηγάζει σαν κινητήριος δύναμη και να παίρνουν φωτιά τα κύτταρά σου. Αυτό λοιπόν που το σφύριζε μέσα στο σπίτι. Που μου έμαθε να βλέπω Star Wars. Τι πάει να πει η force. Και πως σε όλους τους ανθρώπους υπάρχει μέσα τους και το καλό και το κακό...
Α,και ας μην ξεχάσω. Σ'ευχαριστώ που έκανες τα φετινά μου Χριστούγεννα όμορφα. Που ενώ ανέμενα να κοιμάμαι μόνη μου αυτό τον χειμώνα,να κρυώνω....υπήρχε η αγκαλιά σου. Έστω και λίγους μήνες.


~~~~~~~~~~~~~~

Για άλλη μια φορά θα κάτσω να μετρήσω τους ανθρώπους που θαύμαζα. Που αγάπησα. Που έφυγαν από την ζωή μου. Είτε επειδή έπρεπε,είτε επειδή ήταν γραφτό είτε με την θέλησή τους. Και θα μετρήσω αυτούς που με άφησαν στην ψυχρή συνειδητοποιήση των πραγμάτων.
Για άλλη μια φορά αισθάνομαι παγωμένη. Και δεν μπορώ να καταλάβω,πως από εκεί που είμαι χαρούμενη,ξανά καταλήγω πάλι λυπημένη.


ΥΓ: Ένα είναι σίγουρο. Η ανάμνηση του Σ. δεν πονάει πια. Μόνο καμία φορά μελαγχολώ. Μελαγχολώ για το πόσο προσπάθησα να αγαπήσω ότι ήταν. Το πόσο χρόνο ξόδεψα δίπλα του. Και πόσο εύκολα πουλήθηκα.