Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Celestino.

Όταν παίρνεις μια απόφαση δεν έχεις την παραμικρή ιδέα που θα καταλήξει έτσι;
Και όμως πάντα πιστεύω ότι έχει σημασία μια μικρή πολύ μικρή απόφασή σου. Είσαι εκεί που είσαι για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο επέλεξες αυτό το μονοπάτι. Και κάτι θα σου φέρει αυτό το μονομάτι με τον τρόπο που το επέλεξες.
Και αν δεν το βλέπεις τώρα,αυτό που συμβαίνει την δεδομένη στιγμή,γίνεται όντως για κάποιο λόγο. Τα πράγματα γίνονται έτσι όπως ορίζουν οι μικρές αποφάσεις σου. Και όλα μαζί συνδέονται σε μια μεγάλη αλυσίδα στην οποία δεν έχει ιδέα ποιο θα είναι το τέλος της. Ή ποια θα είναι η αρχή της. 
Είναι η αιτία και το αποτέλεσμα. Ή αλλιώς η δράση και η αντίδραση.

karma εικόνα


17 Ιουλίου 2017.
Βρίσκομαι στο celestino. Η πρώτη μου μέρα στο κατάστημα του Χαλανδρίου. Με έχουν βάλει ταμείο. Αισθάνομαι επιτέλους παραγωγική. Πως κάνω κάτι για εμένα. Πως δεν το έβαλα κάτω και προσπαθώ. Η υπεύθυνή μου είναι πολύ υπομονετική πολύ γλυκιά. Την θαυμάζω με το πόσο ψύχραιμη είναι με πάρα πολύ κόσμο.

18 Ιούλιου
Είμαι πάλι στα ταμεία. Μπαίνει μέσα ένας νεαρός.
"Γεια σας" μου λεει χαμογελώντας.
"Γεια σας" λέω και εγώ.
"εε ήρθα για την παραλαβή,καινούργια είσαι;"
"Ααα ναιι."

Μου συστήνεται αργότερα στην αποθήκη. Είναι ο Δ. και μας κάνει τις παραλαβές. Με ρωτάει που μένω, τι σπουδάζω. Μένει Περιστέρι. Είχα έναν πρώην από εκεί του λέω. Καλό παιδί με ρωτάει. Κακό του απαντάω. Γελάει. Μα γιατί είμαστε καλά παιδιά από εκει. Μου λέει ότι είναι 30. Μου δίνει το τιμολόγιο,και φεύγει.

fashion, sweater, and clothes εικόνα

~~~

Οι μέρες του Ιουλίου στο celestino περνάνε με πολύ μα πολύ κούραση. Προσπαθώ με πολύ κόπο να μάθω τα ρούχα,να μάθω τους κωδικούς, κάνω κάθε μέρα 10ωρα γιατί έρχονται αλλαγές τιμών, ανεβοκατεβαίνω την απόθηκη συνέχεια καθώς είμαι η μικρότερη και στέλναν μόνο εμένα πάνω. Μαζί με την Α. που ήταν επίσης μικρή γελάμε, βάζουμε αντικλεπτικά,μιλάμε στην αποθήκη συχνά. Το μαγαζί γίνεται η ζωή μου.  Ενθουσιάζομαι όταν βλέπω τα λεφτά στην τράπεζα. Αισθάνομαι ότι επιτέλους κάνω κάτι.

Ο Δ. ξανά έρχεται για κάποιες παραλαβές.
"Καλημέρα" μου λέει κάθε φορά που έρχεται χαμογελώντας. Και εγώ κάπου μέσα μου χαίρομαι. Δεν ξέρω γιατί.. Για μια καλημέρα;
Πάω εσκεμμένα στην αποθήκη κάθε φορά όταν έρχεται για να του μιλήσω.
"Μόνο εσύ τρέχεις εδώ." μου λέει και πάλι χαμογελάει.
"Όχι εντάξει και οι άλλες κοπέλες κάνουν δουλειά."
"Εγώ μόνο εσένα βλέπω. Λοιπόν Μαράκι βγαίνω σε άδεια. Θα πάω Πρέβεζα. Λογικά θα τα πούμε μόλις γυρίσω." Θα τα πούμε όντως; σκέφτομαι.
 "Εσύ θα πάρεις άδεια;"
"Μπα όχι αφού είμαι καινούργια."
"Σωστά." μου λέει και χαμογελάει.

delena, the vampire diaries, and damon salvatore εικόνα

Παράλληλα στο μαγαζί έρχεται μια καινούργια κοπέλα η Ε. Κολάω αμέσως μαζί με την Ε. Μιλάμε ενώ διπλώνουμε ρούχα. Γελάμε. Της λέω ιστορίες μου,μου λέει δικές της.
Οι μέρες του Αυγούστο στο celestino είναι πιο εύκολες. Ο κόσμος λιγοστεύει,λιγοστεύουν και οι υποχρεώσεις. Έχω μάθει τα περισσότερα πράγματα. Ξέρω να κάνω ελλείψεις, βγάζω γρήγορα την παραλαβή, ξέρω τι είναι το μεταξωτό και τι το βισκόζι,ξέρω να κάνω αλλαγή ρούχου στο ταμείο,και δένομαι ακόμα πιο πολύ μέσα στην ομάδα.

Ο Αύγουστος σιγά σιγά περνάει. Και μέσα μου σιγά σιγά ξεθυμένει όλη αυτή η ανάγκη μου να δουλεύω πολύ για να μην σκέφτομαι τον Σ. Τον βρίζω κάποια πρωινά. Καθώς πηγαίνω στην δουλειά. Τον βρίζω. Και ύστερα το ξεχνάω. Γελάω με την Ε. Την Ν. την Α. Περνάω ωραία σχεδόν θα μπορούσε να πει κάποιος. Ο κόσμος λιγοστεύει. Δοκιμάζουμε ρούχα. Γελάμε.
"Θα έχουμε παραλαβή."
Κοιτάζω συνέχεια τα ονόματα στο ημερολόγιο της ημέρας. Πουθενά το όνομα του Δ.
Ίσως δεν τον ξανά στείλουν Χαλάνδρι. Ίσως δεν τον ξανά δω.

Μπαίνει ο Σεπτέμβριος και σχεδόν αισθάνομαι πάλι ο εαυτός μου. Έχω μπει σε μια σειρά με την δουλειά. Διαβάζω. Συνεχίζω να θαυμάζω την υπευθυνή μου την Ελ. καθώς με βοηθάει στα πάντα. Με διώχνει νωρίτερα εκείνες τις μέρες που πονάω και έχω ιατρικό θέμα. Δίνω μαθήματα της εξεταστικής μου. Βγαίνω κάθε Σάββατο και διασκεδάζω. Είμαι ξανά η Μαρία, και δεν το πιστεύω,που ξανά είμαι καλά. Με την Ε. μιλάμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Λέμε για σειρές κτλ. Και σχεδόν ανυπομονώ να κλείνω ή να ανοίγω το μαγαζί μαζί της.

coffee, city, and book εικόνα

~~~

12 Σεπτεμβρίου 2017

Έχω νεύρα. Δεν έχω ξυπνήσει καλά καθώς στο όνειρό μου είχα δει τον Σ. Μου έχουν πει να πάω αντί για 10 στις 11 στο κατάστημα. Πάω να μπω και ακριβώς απέξω είναι ο Δ. Βγάζει μια τελευταία σακούλα παραλαβής.
"Εεειιι" μου χαμογελάει και έρχεται προς το μέρος μου.
"Τι έγινε, τι κάνεις; Καιρό έχεις να μας έρθεις." του λέω.
"Όντως. Καλά είμαι. Που πήγες διακοπές;" με ρωτάει χαμογελώντας. Μου φεύγουν όλα. Τα νεύρα, η ένταση.
Μέσα στο κατάστημα δεν του μιλάω. Ούτε εκείνος. Όμως συνεχίζει να μου χαμογελάει. Πάω όμως μαζί του στην αποθήκη. 
"Πήγα στην Τζια. Εσύ;"
"Ικαρία. Ήταν πολύ ωραία."
Κοιταζόμαστε αμήχανα.
"Αχ είναι πολλά τα ρούχα; Γιατί πάλι εγώ θα κάνω κλασσικά παραλαβή."
"χχχα όχι μόνο 320 τεμάχια."
"Ωραία πάλι καλά."

Μου χαμογελάει και φεύγει. Πως θα μάθω κάτι παραπάνω; σκέφτομαι. Οτιδήποτε.
Το λέω στην Ε. 
"Συγνώμη δηλαδή μιλάτε; Σε εμάς δεν λέει κουβέντα!"
"Χαχ ναι και όμως!"
"Πφ δεν είναι ωραίος" μου λέει η Ε.
"Δεν είναι όντως. Αλλά έχει ωραίο χαμόγελο."

Τσεκάρω πότε είναι η επόμενη παραλαβή. Όμως είμαι βράδυ και όχι πρωί. Ποιος μας έκανε την παραλαβή τις προάλλες ρωτάω την Ε. Ένας μεγάλος μου λέει. Ίσως έρθει πάλι μετά από κανένα μήνα σκέφτομαι. Εκείνη την μέρα σκέφτομαι το χαμόγελό του. Την επόμενη φορά πρέπει να μάθω κάτι.

love, quotes, and grunge εικόνα

~~~~~

Παράλληλα κάνω όλες τις παραλαβές. Επιστρέφουμε όλα τα καλοκαιρινά και έρχονται συνέχεια φθινοπωρινά.  Ξέρω πιο καλά από όλους τι υπάρχει στο κατάστημα. Όμως το κατάστημα πέφτει.  Δεν πιάνουμε τους στόχους. Κάποιες φορές η υπεύθυνή διώχνει όλα τα κορίτσια σπίτι και μένουμε οι δυο μας στο μαγαζί, απλά σκουπίζοντας και παρακαλώντας να μπει πελάτης. Γελάω πολύ μαζί της. Είναι τόσο ευχάριστη η παρέα της.

~~~~~

30 Σεπτεμβρίου 2017

Έχω ξεκουραστεί τις προηγούμενες δυο μέρες καθώς ήμουν άρρωστη και είχα κάτσει σπίτι. Πάω το Σάββατο με ενέργεια στην δουλεια. Όλα πλέον γύρω μου είναι ζεστά,γνώριμα,χαμογελάω θερμά στην Ν., την Μ.,την Ε. Χαίρομαι όταν έρχεται η υπεύθυνη, η χαρά και η ζωντάνια του καταστήματος είναι. Θα έχουμε παραλαβή άκουσα να λένε.
Κάθομαι σαν πόστο στα δοκιμαστήρια. Λέω στις πελάτισσες τι τους πάει,τι όχι,τι είναι ωραίο πάνω τους. "ωωω γεια σααας" ακούω από μπροστά.
Η καρδιά μου χτυπάει λίγο πιο δυνατά. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι στην παραλαβή θα είναι ο Δ.
Και όντως ήταν.
"Καλημέρααα,τι κάνουμε;"μου λέει και χαμογελάει.
"Καλάα εσύ;" του απαντάω καθώς πάει ρούχα πάνω. Πρέπει κάτι να κάνω. Κάπως να του μιλήσω. Δεν μπορώ να αφήσω όμως το πόστο μου. Δεν γίνεται. Φεύγει. Καταφέρνω να φύγω μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Ξανά γυρνάει.
"Έχεις μήπως ένα φιλτράκι;" με ρωτάει. 
"Όχι "απαντάω" δεν καπνίζω."
Χαμογελάει και φεύγει.

Ανεβαίνω πάλι στην αποθήκη. Για άλλη μια φορά θα βγάλω εγώ την παραλαβή. Είμαι όμως χαρούμενη. Η εξεταστική έχει μόλις τελειώσει,εγώ αισθάνομαι καλά, και φλερτάρω έστω και ελάχιστα με τον Δ. Την επόμενη φορά πρέπει κάτι να μάθω.

Όπως είμαι στην αποθήκη,γύρω στις 2 το μεσημέρι ανεβαίνει η υπεύθυνη του προσωπικού. Τι θέλει αυτή εδώ; .
"Γεία σου Όλγα." της λέω με όρεξη.
"Μαρία,δεν ήρθα εδώ για καλό." μου λεει σοβαρά. Η καρδιά μου χάνει δύο χτύπους. "Έλα μέσα να μιλήσουμε."
Κάθομαι προετοιμασμένη μάλλον να ακούσω ότι θα με αλλάξουν κατάστημα.
"Τι έγινε;" της χαμογελάω όσο μπορώ.
"Μαρία. Δεν ξέρω...Μάλλον δεν ταίριαξες με το ύφος της εταιρείας. Είσαι πολύ καλό παιδί,κάνεις ότι σου λένε αλλά..."
Μισό,σκέφτομαι,θέλει να μου πει ότι με απολύει;
"Κοιτάξτε να δείτε. Το ξέρω πως στην αρχή δεν ήμουν καλή. Τον Ιούλιο γινόταν χαμός,έρχονταν συνέχεια παραλαβές,να μπουν αντικλεπτικά,τα είχα παίξει. Αλλά μετά τα έμαθα. Αυτή την στιγμή έχω κάνει μόνο εγώ όλη την χειμερινή παραλαβή και ξέρω τι υπάρχει κάτω καλύτερα από τον καθένα. Δηλαδή εγώ τώρα αισθάνομαι τέλεια."
"Που μου είπες ότι μένεις εσύ; Μήπως σε μεταφέρω."
Της απαντάω. Δεν μιλάει. Νιώθω σιγά σιγά να χάνω κάθε ενεργειά μου. Ούτε να μεταφέρει θέλω. Θέλω να μείνω στο Χαλάνδρι. Μαζί με τα κορίτσια. Η σιωπή αναμεσά μας είναι ατελειώτη.
"Σκέφτομαι..." μου λέει.
"Κοιτάξτε ξέρω ότι δεν είμαι η τέλεια στο κομμάτι της πώλησης αλλά το δουλεύω." της λέω με φωνή έτοιμη να σπάσει.
"Ναι αλλά αυτό είναι που θέλει πιο πολύ η εταιρεία...Καλύτερα να μείνουμε στην αρχική μας απόφαση." μου λέει γεμάτη στεναχώρια. Άραγε όντως να στεναχωριέται; "Δώσε μου το κινητό σου για να σου στείλω πότε να περάσεις για να υπογράψεις."
Της λέω τον αριθμό μου. Προσπαθώ να μην σπάσει η φωνή μου. Δεν θα κλάψω. Όχι μπροστά της.
"Εάν δεν είσαι καλά και θες να φύγει σήμερα θα το καταλάβω." μου λέει και φύγει. Μένω να κοιτάζω την κουζίνα. Πίνω νερό,ξανά κάθομαι.

Όντως με απέλυσε; Και τώρα τι θα κάνω; Τι θα κάνω κάθε μέρα; Δεν γίνεται να κάθομαι. Δεν μπορώ να κάθομαι. Πρέπει να απασχολώ το μυαλό μου. Πρέπει να μαζέψω λεφτά,να ξεπληρώσω λογαριασμούς,να μαζέψω λεφτά για μεταπτυχιακό. Όντως πρέπει να αφήσω την αποθήκη εδώ,και το μαγαζί; Τώρα που προσαρμόστηκα; Μετά από τόσο κόπο για να μάθω την δουλειά και να γίνω καλή; Μετά από τόση δουλειά που τους έβγαλα;

cry, quote, and sad εικόνα

Ανεβαίνει πάνω η Ελ. η υπεύθυνή μου.
"Τι σου είπε;" Με ρωτάει.
"Τι να μου πει..." της λέω και βάζω τα κλάματα. Δεν άντεξα άλλο. Δεν άντεχα στην ιδέα ότι θα αποχωριζόμουν και την Ελ.
Ήταν το γαμώτο. Δεν έκλαιγα για την δουλειά,γιατί τέτοιες δουλειές ξανά βρίσκεις. Έκλαιγα για το γαμώτο. Γι'ότι προσπάθησα πολύ, μα πάρα πολύ, κουράστηκα πάρα πολύ, και δεν εκτιμήθηκε. Μετά τον Σ. προσπάθησα με πάρα πολύ κόπο να φτιάξω μια καινούργια καθημερινότητα που δεν θα τον θυμίζει καθόλου,μια νέα ρουτίνα με ηρεμία, με νέους ανθρώπους και νέα πράγματα για να ξανά είμαι χαρούμενη,και ψυχικά υγιής. Και μόλις έφτιαξα έναν τέτοιο κόσμο,διαλύθηκε. Πάλι.
"Αυτοί είναι σκυλιά. Θέλουν ρομποτ. Δεν φταις εσύ. Μην τυχόν και θεωρήσεις τον εαυτό σου αποτυχημένη. Εσύ έχεις τα πτυχία σου,έχεις το μέλλον σου,μην στέκεσαι σε αυτό." Αχ τι ωραία που τα έλεγε η Ελ. "Εγώ να δω τι θα κάνω όταν θα μπαίνω εδώ μέσα με το πι και θα με απολύσουν." Γέλασα λιγάκι.
"Φύγε αν θες,έτσι δεν σου είπε;"
"Ναι έτσι μου είπε. Να χτυπηθώ όταν θα φύγω;" είχαμε κάρτα που χτυπάγαμε και για είσοδο και για έξοδο μας στο μαγαζί.
"Όχι ρε,μην χτυπηθείς. Θα γράψω εγώ ότι και καλά έφυγες στις 6 και δεν χτυπιόταν η κάρτα σου." Αχ αγαπημένη Ελ.
Μετά από λίγο ανεβαίνουν με σειρά πάνω η Μ. και η Ειρ. Με φιλάνε στο κεφάλι. Μου λένε κάθε εμπόδιο για καλό. Να μην στεναχωριέμαι. Αχ πως θα χαιρετήσω την Ν. και την Ε.; Δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς. Δεν μπορώ πια άλλους αποχαιρετισμούς στην ζωή μου.

Κατεβαίνω κάτω. Η Ν. είναι κλασσικά στο πόστο του δοκιμαστηρίου,είναι υπερβολικά καλή στην πώληση. Μόλις με βλέπει κλαμμένη φεύγει και με παίρνει πιο εκεί.
"Όχι τζούσι μου,δεν θα κλαις. Εσύ έχεις το πτυχίο σου,σου αξίζουν παραπάνω. Έχω φύγει και εγώ από δουλειές,ουυυ ήμουν τρελή,τι νομίζεις; Μην κοιτάς εδώ που στέριωσα."
"Δεν ξέρω,μάλλον τελικά με θέλαν μόνο για τις εκπτώσεις κτλ. Θα έρχομαι να σας βλέπω"
"Να έρχεσαι και θα σου κάνω εγώ την δική μου έκπτωση."
Η Ν. με αγκαλιάζει.

Πάω μπροστά στο ταμείο στην Ε. Έχει πολύ κόσμο. Λέω πνιχτά το ονομά της.
"Ναι ναι μου το είπανε. Τι νομίζεις ότι τώρα με χαιρετάς; Έτσι εύκολα νομίζεις θα ξεμπερδέψεις από εμένα;" μου λέει ενώ σκανάρει ρούχα.
"Αχ έχει πολύ κόσμο σήμερα ε;"
"Εχει ναι,θα σε πάρω εγώ μόλις σχολάσουμε."
"Οκ."

sad, shit, and quotes εικόνα

Η Ελ. με ξανά αγκαλιάζει πριν φύγω. "Χάρηκα που σε γνώρισα Μαράκι." Μου  ραγίζει την καρδιά αυτό.
"Και εγώ πολύ." Αχ μόνο πολύ; Την θαύμαζα. Έκανε τόσο σωστή δουλειά. Τόσο προσεγμένη. Περίμενε πρώτα να βγαίνουμε κάθε φορά όλες για διάλειμμα και μετά πήγαινε εκείνη τελευταία. Ότι και αν ρώταγα ήταν ψύχραιμη. Και λάθος να είχα κάνει στο ταμείο. Το μαγαζί ήταν πάντα στην εντέλεια. Ήταν τόσο χαμογελαστή με τόση ενέργεια κάθε μέρα.

Βγαίνω από το μαγαζί.
"Θέλει καμία κυρία βοήθεια;" ακούω από πίσω μου την τελευταία φράση της γλυκιάς Ελ.
Βγαίνω σ'έναν πεζόδρομο γεμάτο κόσμο,που χαμογελάει,ψωνίζει. Και εγώ; Εγώ κλαίω. Πάλι. Τι θα κάνω; Τώρα τι θα κάνω; Και το μεγαλύτερο γαμώτο; Δεν θα μάθω ποτέ τελικά τίποτε παραπάνω για τον Δ. από την παραλαβή.

Πάω σπίτι και κλαίω. Το βράδυ ηρεμώ κάπως. Έρχονται η Μ. και η Ν. να κοιμηθούν μαζί μου. Αγαπημένες μου φίλες. Τι θα έκανα χωρίς εκείνες;

Τους λέω πώς δεν θα μάθω ποτέ κάτι για τον Δ.
"Καλέ πες στην Ε. να του δώσει τον αριθμό σου. Ή πες της να ρωτήσει εκείνη για εσένα τον δικό του."
Μπα ,τους λέω. Βαρέθηκα. Αλήθεια κουράστηκα να κυνηγάω καταστάσεις. Δεν μπορώ να σκάσω και για αυτό. Έάν είναι να γίνει θα γίνει μόνο του. Ίσως με απέλυσαν για κάποιο λόγο. Πάντως εγώ αφήνω τα πράγματα στα χέρια της μοίρας. Βαρέθηκα να προσπαθώ για κάτι.

quotes, life, and sea εικόνα

Την επόμενη πάω βόλτα. Από Δευτέρα θα αρχίσω να ξανά στέλνω βιογραφικά σκέφτομαι. Τώρα που έχω την προυπηρεσία,σ'ένα γνωστό κατάστημα,σίγουρα θα ξανά βρω.

~~~~~~~

Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017

Η Όλγα μου έχει στείλει μήνυμα να πάω στην εταιρεία κατά της 11. Πάω στις 12. Σιγά και να αργήσω τι θα γίνει; σκέφτομαι.
Είμαι κοντά στο Αιγάλεω. Η μελαγχολία μου διπλή. Μπαίνω με βαριά καρδιά μέσα στο κτίριο. Σκέφτομαι για μια στιγμή τον Δ. καθώς βλέπω παρκαρισμένο απέξω το φορτηγάκι του celestino. Άραγε να δουλεύει;
Πάω πάνω. Υπογράφω τα χαρτιά που μου δίνει ο λογιστής. Με βαριά καρδιά παραδίδω πίσω την κάρτα μου που έγραφε το όνομά μου... Θυμήθηκα την πρώτη ημέρα εκείνου του Ιουλίου που είχα πάει πρώτη φορά,και δεν ήξερα τι θα αντιμετωπίσω, πως θα είναι τα πράγματα. Που ο λογιστής μου είχε δώσει την κάρτα μου, και μου είχε δείξει πως να βάζω το δαχτυλικό μου αποτύπωμα στο μηχάνημα για να αναγνωρίζεται η εισοδός μου στο κατάστημα... Πως περνάει έτσι ο καιρός. Εάν τώρα γύρναγα τον χρόνο πίσω θα μου έλεγα τότε να μην στεναχωριέμαι. Γιατί τελικά όλα θα πήγαιναν καλά.

quotes, world, and life εικόνα

Πάω να φύγω. Παίρνω το ανσασερ και καταλάθος κατεβαίνω στο υπόγειο. Ξανά μπαίνω μέσα και κατεβαίνω στον σωστό όροφο.
Ανοίγω την πόρτα του ανσασερ. Και εκεί μπροστά μου βρίσκεται ο Δ. να μου χαμόγελάει.
"Τι κάνεις εσύ εδώ;"τον ρωτάω.
"Εγώ δουλεύω εδώ,εσύ τι κάνεις εδώ;" Μου λέει και γελάει.
"Εμένα με απέλυσαν." του λέω. Νιώθω πως χάνω τα λόγια μου από την χαρά μου. Ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που περίμενα να δω μπροστά μου. Έτσι τυχαία. Δεν μπορεί να συνέβη όντως αυτό.
"Πω γιατί;"
"Ξέρω'γω ότι δεν ταίριαξα με το ύφος της εταιρείας."
"Πω αφού είναι μαλάκες οι άνθρωποι,κρατάνε πωλήτριες που βρίζουν τους πελάτες και διώχνουν εσένα."
"Εντάξει τι να πεις."
"Εντάξει θα ξανά βρεις κάπου σίγουρα." Παρατηρώ στα χέρια του πως κρατάει την δική του κάρτα με το όνομά του. Η δική του είναι πράσινη, η δικιά μου ήταν ροζ. Προσπαθώ να διαβάσω το επίθετό του αλλά δεν τα καταφέρνω.
"Εσύ πόσο καιρό δουλεύεις εδώ;"
"4 χρόνια. Έχω συνηθίσει. Συνήθως έχω ωράριο 9 με 5 αλλά περισσότερο εξωτερικές δουλειές."
"Αχά και τώρα που πας;" Τι να πω για να ζητήσω το κινητό του; Αχ ντρέπομαι,τι να πω; Δεν γίνεται να φύγω έτσι.
"Βγαίνω για διάλειμμα τώρα."
"Αχά εσύ Περιστέρι δεν μένεις; Είναι κοντά από εδώ." Από μέσα μου σιχτηρίζω και τις δύο περιοχές.
"Ναι... Θες να μου δώσεις το κινητό σου; Μήπως κανονίσουμε κάτι μια μέρα;"
"Ναι αμέ"
"Σου κάνω αναπάντητη."
Του το δίνω.
Με φιλάει σταυρωτά.
"Μιλάμε" του λέω χαμογελαστά και φεύγω.
Δεν γίνεται να συνέβη αυτό. Πόσες πιθανότητες υπήρχαν; Δεν γίνεται αυτό. Έτσι τυχαία μπροστά μου. Δεν γίνεται όντως!!
3 μήνες να προσπαθώ να μάθω κάτι για εκείνον. Και επιτέλους. Είχα το κινητό του.


boys, love quote, and sad εικόνα
~~~~~~~~~~~~

9 Οκτωβρίου 2017

Φυσάει λίγο από το καπνό από το τσιγάρο του ενώ χαζεύει την θάλασσα. Μαζί του την χαζεύω και εγώ. Είναι μυστήριος. Εμφανισιακά δεν έχει κάτι το σπουδαίο. Ένας απλός καστανός. Με πολύ καθημερινό ντύσιμο. Κάτι ανεξήγητο με ελκύει. Όμως με πιάνει μια μελαγχολία. Ένα πλάκωμα. Γιατί βρίσκομαι εδώ; Είναι σωστό να βρίσκομαι εδώ; Είμαι ακόμα μια κατάκτησή του μήπως; Αφού δεν θα οδηγήσει κάπου. Είμαστε διαφορετικοί κόσμοι, άλλοι άνθρωποι, σε άλλες καταστάσεις, με άλλα θέλω, και άλλες εμπειρίες και αναμνήσεις. Πως το ξέρεις θα με ρώταγε κάποιος. Έχω έντικτo; Ναι πάντα είχα. Ξέρω τι θα με οδηγήδει που, για πόσο και ποιος. Ξέρω να μετράω και να ζυγίζω τους ανθρώπους,και ξέρω σε ποιους θα αφήσω να χωθούν παραπάνω στην ζωή μου και σε ποιους όχι.

Φωτογραφία της Maria-Thekla Apostolopoulou.


"Πόσο είσαι είπαμε;"
"30 στα 31... Αλλά μέσα μου αισθάνομαι ακόμα 24."λέει και γελάει ενώ καπνίζει.
"Αχά..."
"Τι μουσική ακούς;" με ρωτάει.
"Ροκ κυρίως. εσύ;"
"Τα πάντα." αλλάξει τον σταθμό και βάζει red.
 Οι ερωτήσεις του πολλές. Έχεις αδέρφια. Τι σπουδάζεις. Που βγαίνεις. Οι δικές μου πιο λίγες.
"Έχω κάνει και παλιότερα και πιο βαριές δουλειές,οικοδομή κτλ."
Παρατηρώ τα χέρια του. Αν και λεπτός,έχει δυνατά χέρια.
Δεν μιλάω πολύ.
"Ώστε αύριο ξεκινάς στην benneton ε;"
"Ναι..."
"Καλή αρχή λοιπόν."
"Άντε να δούμε πως θα είναι." λέω με μελαγχολία.
"Έχουν τις άλλες τις χαζές στο κατάστημα και έδιωξα εσένα...Η άλλη φοράει γυαλιά ηλίου μέσα."
"χαχαχ την Ε. λες;"
"Την ξέρεις;"
"Έχει πολύ πλάκα μωρέ. Βέβαια σαν την υπευθυνή μου την Ελ. κανείς."
"Καλά δύσκολο να ξανά βρεις τέτοια υπεύθυνη...Μετά τι θα κάνεις;"
"Μπορεί να δω καμία σειρά."
"Χωρίς υπότιτλους;" με ρωτάει.
"Όχι συνήθως βάζω,εντάξει καταλαβαίνω και χωρίς αλλά οκ."
"Αλήθεια;"με ρωτάει με θαυμασμό. Τόσο περίεργο του φαίνεται;
"Ναι."
"Έχεις και facebook;"
"Χαχα ναι."
"Εγώ όχι."
"Ήμουν σίγουρη."
"Αα ναι; Πως ;"
"Εδώ δεν έχεις φωτογραφία στο viber σιγά μην είχες fb."
Γελάει."Ούτε εσύ έχεις."
"Δεν στην δείχνει; Eγώ έχω... Πως σε λένε στο επίθετο;" Τον ρωτάω." Από περιέργεια ξεκάθαρα.
Χαμογελάει και μου λέει.
Τι μυστήριος που είναι.

Γυρνάει και με ξανά φιλάει. Γιατί δεν μπορώ να του αντισταθώ; Γιατί με ελκύει τόσο πολύ χωρίς να ξέρω σχεδόν τίποτα για εκείνον;

alternative, blue, and tumblr εικόνα

Μετά από κάμια ώρα με γυρνάει σπίτι.
"Θα σου στείλω το Σαββατοκύριακό." μου λέει και μου πιάνει το χέρι. Δεν με νοιάζει να του απαντήσω κάτι σε αυτό.
"Σε είχα τσεκάρει από την πρώτη στιγμή." του λέω
"Τι εννοείς;"
"Ότι μου άρεσες από την πρώτη στιγμή."
"Ααα και εμένα,αφού σου είχα μιλήσει αμέσως."
"Και όταν με απέλυσε η Όλγα αναρωτιόμουν πως θα μάθω κάτι για εσένα."
"Και πως έτυχε τελικά ε; Να βρεθούμε έξω από την εταιρεία."
"Όντως..."
"Καληνύχτα."
"Καληνύχτα."

~~~~~~~~~~~~~~~

Οι μέρες στην Μπένετον είναι με πολύ κούραση. Μου λείπει πάρα πολύ το Celestino. Μου λείπει πολύ η Ε. και η Ελ. Οι μισές κοπέλες εκεί μέσα είναι υποτονικές και ξινές. Τσακώνομαι και με την υπεύθυνη γιατί αργώ για 10' λεπτά το πρωί λόγο λεωφορείου. Μου βάζουν σπαστό ωράριο. Δεν γίνεται να το κάνω αυτό σκέφτομαι. Πότε θα διαβάζω; Κάνω πολύ ώρα για να πάω. Με παίρνουν τηλ και από τα attrativo. Με ζητάνε. Τους λέω ότι θέλω 6ωρη. Το δέχονται. Το παίρνω απόφαση,και δηλώνω παραίτηση στην Μπένετον. Προσπαθούν στα κεντρικά να με πείσουν να μείνω,αλλά εξηγώ πως κάπου που θεωρούμε τεμπέλα επειδή άργησα 10' λεπτά δεν μένω.

~~~~~~~~~~~~

14 Οκτωβρίου 2017

Βράδυ. Ο αέρας είναι δυνατός και η θάλασσα έχει μεγάλα κύματα. Νιώθω κουρασμένη από την δουλειά.
Ο Δ. στρίβει πάλι ένα τσιγάρο.
"Ποτέ σου δεν κάπνιζες;" με ρωτάει.
"Όχι ποτέ. Καπνίζει πολύ η μαμά μου και το αντιπαθώ. Εσύ;"
" Στριφτό πιο πολύ. Και από το σχολείο ότι μου έδιναν συμμαθητές... Στο σχολείο, καλή μαθήτρια;"
"Ναι ναι. Αρκετά καλή."
"Ναι ε;" με κοιτάζει πάλι με θαυμασμό. Ίσως και να απορεί τι κάνω μαζί του.
"Μόνο ναργιλέ έχω δοκιμάσει,και μου άρεσε."του λέω.
"Ναι έχουμε και στο Περιστέρι..Έχεις πάει σε νησάκια;"
"Ναι.. Μήλο, Άνδρο, Κρήτη, Κέρκυρα, Ζάκυνθο...Εσύ;"
"Ναι..Είχα πάει φέτος Ικαρία. Εκεί τα πράγματα είναι τόσο χαλαρά. Οι άνθρωποι είναι χωρίς άγχος."
"Ξέρω να χορεύω ικαριότικο."
"Αλήθεια; Τότε θα σου άρεσε εκεί. Γίνεται μεγάλο γλέντι. Κάνουν συχνά οτοστοπ οι άνθρωποι. Το κρασί είναι πολύ φτηνό. Είναι τελειώς άλλη φάση."
"Ωραία φαίνονται τα αστέρια ε;" του λέω.
"αα που να δεις στην Ικαρία,σε κάποια φάση έπεφταν πολλά αστέρια,είχαμε πάθει πλάκα!"
"Ναι το ξέρω! Αυτό είναι στις 12 Αυγούστου! Είναι τα πεφταστέρια του Αυγούστου. Τα βλέπω συνήθως κάθε χρόνο με την κολλητή μου στην ταράτσα."
"Ναι δίκιο έχεις! Το θυμάμαι και εγώ ότι ήταν 12 γιατί θυμάμαι εκείνη την νύχτα ξεκίναγε το πανυγήρι. Ωραίες αυτές οι φάσεις."
Μου αρέσει μου μιλάμε πιο πολύ.
Γυρνάει και με ξανά φιλάει. Μου απομακρύνει τα μαλλιά από το πρόσωπο. Η ανάσα του μυρίζει στριφτό τσιγάρο,και για άλλη μια φορά νιώθω αδύναμη σ'αυτή την έλξη μαζί του.

black and white, kiss, and passion εικόνα

Αυτή την φορά δεν χρησιμοποιούμε gps για την επιστροφή. Οδηγός είναι,απομνημονεύει εύκολα δρόμους. Για άλλη μια φορά δεν του μιλάω πολύ.
"Που είμαστε εδώ ξέρεις;"
"Κοροιδεύεις;"
Χαμογελάει.
"Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο το ξέρεις;"τον ρωτάω.
"ωω ευχαριστώ για το κομπλιμέντο."
"Δεν είναι κομπλιμέντο. Εγώ πάντα λέω αλήθειες." του λέω και βγαίνω από το αμάξι. Όντως πάντα θα πω κάτι μόνο άμα το εννοώ. Δεν μου αρέσουν τα λόγια εξάλλου.
"Καλή ξεκούραση,θα σου στείλω." ακούγεται να μου λέει καθώς βγαίνω από το αμάξι και φεύγω.

~~~~~~~~~~~~~~~~
Φύσα λίγο τον καπνό από το τσιγάρο σου. Ναι αυτό το τσιγάρο , το στριφτό.
Χάζεψε την θάλασσα. Τα φωτάκια. 
Και κοίτα με εκείνο το αινιγματικό βλέμμα. 

Αυτό με το μυστήριο. Πάντα το μυστήριο είναι όμορφο. Μπαίνεις στην διαδικασία να το ψάξεις. Και παλιότερα το είχα ψάξει. Κάποτε. Δεν θυμάμαι. Σ'έναν άνθρωπο. Όχι θυμάμαι. Είχε σχεδόν το ίδιο μυστήριο στο βλέμμα,που καθήλωνε τα θέλω σου. Ωραίο το μυστήριο. Δεν σου αποκαλύπτει ποτέ όλα τα χαρτιά του. Μονάχα σε προδικάζει για μια ήδη τελειωμένη συμφωνία. Αυτή που θα ξέρεις λίγα. Που δεν θα έχεις δικαιώματα. Ούτε απαιτήσεις. Είναι δίκαιο. Κανείς δεν θα σε πληγώσει έτσι. Γιατί κανείς δεν θα σου υποσχεθεί. Και εσύ δεν θα ζητήσεις,γιατί ξέρεις ότι και να το ζητήσεις δεν θα γίνει. 

Να δεις,που ο αέρας μύρισε αλάτι και ταυτόχρονα πόνο. 
Δεν είναι βουρκωμένα τα μάτια από τον αέρα. Μα από τις καταστάσεις. Τόσες πολλές σε τόσο σύντομο διάστημα. 
Δες το τσιγάρο σου σχεδόν έσβησε. Για δες...που η ανάσα σου μυρίζει καπνό. 
Δες πως ξεσπάω πάνω σου τον πόνο μου. Με ορμή, με πάθος , με ψυχή , με "θέλω" που είχαν πνιχτεί, με ανεξήγητα νεύρα, με σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν. Αυτά πάντα υπήρχαν σχεδόν στην ζωή μου. Αρκετά ήρεμη για θυμό, και αρκετά συγκρατημένη για έρωτα. 
Για δες που ειρωνεύομαι εμένα την ίδια. Για δες που μεγάλωσα. Για δες που απομακρύνθηκα από αυτά που με απομάκρυναν. Για δες τι έκανα. Για δες που ρίχτηκα σε αυτά που με έλκυαν. Για δες. Και στο λέω με οργή. Δες. 

Θα ανάψεις άλλο τσιγάρο τελικά; Ή μπορώ να αφήσω για λίγο ακόμα γυμνή την ψυχή μου κοντά σου; Μπορώ να μείνω έτσι ακίνητη; Άδεια μέσα μου από τα πάντα; Από συναισθήματα και πόνους. Μπορώ να μείνω έτσι σήμερα; Χωρίς να σκέφτομαι το μετά ή το χθες. 

Ας μείνουμε σήμερα στο μυστήριο. Τα χέρια σου είναι τόσο όμορφα όπως κρατάνε το τσιγάρο. Μπορώ σχεδόν να σου χαμογελάσω. Γιατί ακόμα και το χαμόγελό σου δείχνει έναν τελειώς διαφορετικό κόσμο από τον δικό μου. Πλάκα έχει. Δώσε μου για σήμερα αυτό το "λίγο" γιατί το "πολύ" με κούρασε. 
Φθίνω βλέπεις. Παρακμάζω. Χάνω τις δυνάμεις μου. Και ξεσπάω ότι απωθημένο έχω σ'εσένα. Φθάρθηκα κιόλας. Πάλιωσα μην σου πω. Δώσε μου λίγο από το τσιγάρο σου. Και μαζί από την γεύση σου. Την μυρωδιά σου. Κουράστηκα να είμαι καλή σε όλα και για όλους. 

Σήμερα θα φθαρώ και άλλο. Μέχρι να ξανά γίνω εγώ. Με την δική μου γεύση... Αλλά για σήμερα πάρε ότι θες από εμένα. Είμαι τόσο άδεια. Που δεν στεναχωριέμαι ούτε στο ελάχιστο που εκμεταλλεύεσαι την ψυχή μου. 

love and kiss εικόνα

Σήμερα μετράω όλους τους ανθρώπους που θαύμαζα και σταμάτησα να τους βλέπω. Που τους έχασα ή που χάθηκαν. Ίσως από αύριο ξανά είμαι πιο δυνατή. Σήμερα όμως όλα είναι τόσο ξένα και κρύα. Που σχεδόν αναρωτιέμαι πως γίνεται να είχα φτάσει στο σημείο να είμαι χαρούμενη,και να ξανά πέφτω πάλι τόσο χαμηλά. Ίσως σε μερικούς μήνες να ξανά είμαι πάλι ο εαυτός μου. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που έχω χάσει πιο πολύ από όλους είναι ο εαυτός μου. Και μόλις τον βρήκα...Τον ξανά έχασα πάλι. Σε ηδονές, κλάματα και θυμούς.

~~~~~~~~~~~
21 Οκτωβρίου 2017

Βλέπω στο όνειρό μου τον Σ. με την άλλη. Νιώθω ένα πλάκωμα. Έναν πόνο στα σωθικά μου. Ξυπνάω. Ακόμα και αν έχουν χωρίσει, όλο αυτό ακόμα σιγουβράζει μέσα μου. Ακόμα δεν έχω αποδεχτεί αυτή την αδιανόητη τροπή των πραγμάτων. Ωστόσο η σκέψη πως έχουν όντως χωρίσει( και είναι επιβεβαιωμένο αυτό 100% ) με κάνει κάθε μέρα να αισθάνομαι μια υπέροχη δικαίωση. Ίσως να απολαμβάνω και το γεγονός πως πιστεύω πως κάπου μέσα του θα έχει μετανιώσει για όλο αυτό.

Μου λείπει; Μου λείπει. Ειδικά κάθε γαμημένο βράδυ που δεν έχω πια την αγκαλιά του. Παίρνω αγκαλιά εκείνο το αρκουδάκι του Γ. Υποκατάστατο βλέπεις.
Κάποιες στιγμές θολώνω. Πονάει η καρδιά μου ακόμα να τον θυμάμαι.  Να θυμάμαι πως δεν μιλάμε πια. Πόσο κόπο έκανα για να αγαπήσω ότι ήταν. Έχω κάνει τεράστια προσπάθεια για να ξεχάσω τα πάντα από πάνω του. Τα χέρια του,την μυρωδιά του,τον τρόπο που κοιμόταν. Σχεδόν τα έχω καταφέρει. Μόλις μου έρχεται μια ανάμνηση,ξέρω να την διώχνω και εκείνη την στιγμή να κάνω κάτι άλλο. Μόνο που κάποιες φορές αναστενάζω. Ακόμα δεν μπορώ να το ελέξνω αυτό.

Κοντεύουν 7 μήνες... Πως πέρασε έτσι ο καιρός. Μου λέω όμως μπράβο μου. Δεν έδειξα καμία αδυναμία. Δεν του έχω στείλει. Δεν τον έχω ξανά ψάξει. Πρώτη φορά ο εγωισμός μου και ο θυμός μου για έναν άνθρωπο είναι τόσο μεγάλος.

Φωτογραφία του χρήστη Movie Quotes.


Έχω καταφέρει να κυριαρχήσω στον εαυτό μου,και σχεδόν αισθάνομαι περίφανη.
Δουλειά,φίλοι,και διάβασμα, και όμορφες στιγμές.

Και επιτέλους ξανά ένιωσα μια έλξη. Σε κάνει να νιώθεις ζωντάνια η έλξη όσο χαζή η ανώφελη είναι...σου αποδεικνύει πως μπορείς να ξανά νιώσεις. Ακόμα και αν η καρδιά σου έχει τρύπες και πληγές.

~~~~~~~~~~~~

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Αρνούμαι σχεδόν σε όλους,έναν έναν. Ας μην αγγίζει κανείς την καρδιά μου. Δεν αντέχω να αποχωριστώ ξανά κάποιον που αγάπησα.
Δεν θέλω. Δεν μπορώ άλλο.
Αφήστε την καρδιά μου. Πονάει. Και εκεί και εκεί. Έχει πόνους. Έχει αναμνήσεις. Και θέλει να μείνει παγωμένη. Δεν θέλει να ξανά αφεθεί σ'άλλα χέρια. Δεν θέλει να της ξανά βάλουν μέσα της μαχαίρια.
Αυτή βέβαια είναι η πορεία της ζωής.
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Αλλά για την ώρα αφήστε με όλοι μόνη. Θα προστατεύσω την καρδιά μου μόνη μου, αφού δεν το κάνουν τα άτομα που τους την δίνω.



~~~~~~~

ΥΓ: Πέρασα ότι μάθημα έδωσα. Και κυρίως τα λατινικά. Πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο περηφανη για τον εαυτό μου. Ήθελα να κλάψω από χαρά...Να που έπεσα...Αλλά βρήκα την δύναμη να ξανά στηριχτώ στα πόδια μου. Μόνη μου. Και θα συνεχίσω να το κάνω. Έχω και άλλους στόχους που πρέπει να πραγματοποιήσω. Και πρώτα είναι το πτυχίο. Και ύστερα ένα μεταπτυχιακό. Θα το φτιάξω το μέλλον μου. Ακόμα και αν χρειαστεί να αφιερώσω και άλλες πολλές ώρες σε αποθήκες,όπως στο celestino ή στην Bennetton. Δεν έχω την τύχη να είμαι παιδί γονιών που έχουν λεφτά. Οπότε ότι καταφέρω θα είναι με δικό μου κόπο και δικά μου λεφτά. Ξέρω ότι δεν φτιάχτηκα για κάτι μέτριο. Ούτε σε ανθρώπους, ούτε στην δουλειά.
Και κάπου μέσα μου θυμάμαι πάντα το Γ. να λέει ότι μια ζωή την έχουμε. Εάν δεν προσπαθήσουμε τώρα για το αδύνατο,τότε πότε;

Μου λείπει πολύ και το Celestino. Το μαγαζάκι μου...Το πόνεσα πολύ. Πολύ όμως. Και έκανα ότι μπορούσα για να λειτουργήσει το καλοκαίρι τόσο σωστά. Έκανα 9ωρα, 10 ωρα,κάποιες μέρες πόναγα και με το θέμα που είχα.
Ίσως ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν πόσο περήφανη αισθάνομαι για εμένα. Δουλεύωντας, διαβάζοντας και ξανά χαμογελώντας, με τον στόχο μου να πάρω το πτυχίο να είναι μια ανάσα κοντά!

quotes, life, and gerard way εικόνα




It's strange what desire will make foolish people do

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)




You thought you had a plan, act like a gentleman
You thought you had it all effortlessly in hand
You thought you had me uh nana uh nana
But you can't fool me uh nana uh nana
There's no gentleman here
My everything is not for fun


I need a gentleman who holds my hand, won't hide anything from me
A gentleman, who understands won't take anything from me
But you're a cheat, you're dark and weak
And you break everything that you can
Can't you see that I can't see no gentleman

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Όταν σου ξύνουν τις πληγές.

Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη τι θέλω να γραψω σήμερα.
Συνήθως έχω πάντα ένα πλάνο για το τι θέλω να πω σε κάθε μου ανάρτηση.
Σ'αυτή δεν ξέρω.
Θέλω απλά να γράψω...Και να βγάλω ότι έχω από μέσα μου.

Αρχίκα ήθελα να γράψω πως εδώ και 1,5 μήνα δουλεύω σ'ένα μαγαζί με ρούχα. Κανείς δεν μου είπε να βρω δουλειά. Κανείς δεν με πίεσε. Σκέφτηκα απλά το καλοκαίρι μου χωρίς δουλειά,με το να κάθομαι και να σκέφτομαι τι όμορφα που πέρναγα πέρυσι και τρόμαξα.

Πρέπει να μην σκέφτομαι...
Πρέπει να βρω κάτι για να μην σε σκέφτομαι...
Είτε θα βουλιάξω στην θλίψη, είτε θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να σηκωθώ πάλι στα πόδια μου. Έπρεπε να με αναγκάσω. Να με αναγκάσω να βρω δύναμη. Να βρω κουράγιο να κάνω κάτι για εμένα. Κάτι που θα με έκανε να ξεχαστώ. Να μην θυμάμαι. Να περνάνε οι μέρες γρήγορα...ο καιρός να περάσει γρήγορα. Όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο μακριά από εκείνη την απαίσια μέρα. Εκείνη στις 2 Απριλίου.

Δεν περίμενα να με πάρουν η αλήθεια είναι. Και όμως με πήραν. Και με τοποθέτησαν και σε δύσκολο κατάστημα. Απαιτητικό βασικά.
Την πρώτη εβδομάδα έκλαιγα από την πίεση. Ήθελα να τα παρατήσω. Ήθελα να πάρω τηλέφωνο τον Σ. και να κλάψω πάνω απο το τηλέφωνο. Να του πω πόσο μου λείπει η ζωή μαζί του,οι συνειθιές μας...Ένιωθα ότι έπρεπε να τον πάρω τηλέφωνο.
Ήξερα όμως πως δεν σκέφτομαι καθαρά.

boss, goal, and job εικόνα

13 Ιουλίου ήταν τα γενεθλιά σου. Δεν σου έστειλα τίποτα. Ίσως να πίστευες ότι δεν σε σκέφτομαι. Ή ότι δεν σε θυμάμαι καν. Και όμως...σε σκεφτόμουν όλη μέρα. Συγκρατήθηκα τόσο πολύ να μην στείλω κάτι.
~

Θυμόμουν που πέρσι στα γενέθλιά σου πήγαμε σινεμά. Σου έχω ένα δώρο σου είπα ότια φτάσαμε σπίτι,και σου έδειξα το καινούργιο ρολόι που σου είχα πάρει. Με κόπο είχα μαζέψει εκείνα τα λεφτά για να στο πάρω θυμάμαι.
Το βράδυ κοιμηθήκαμε όπως πάντα αγκαλιά. Μου είχες πει ότι χαίρεσαι που είμαστε μαζί. Και σου είχα πει και εγώ το ίδιο....

~
Εγώ είμαι πάντα η καλή Μαρία υποτίθεται βέβαια. Αλλά αυτή την φορά ο θυμός μου είναι μεγάλος.

Σε βρίζω. Κάθε μέρα. Σε βρίζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ....Όσο δεν έχω βρίσει ποτέ κανένα άτομο στην ζωή μου.

Και κάπως έτσι καταλήγω να κάνω αυτό που κάνω πάντα, που ξέρω καλύτερα να κάνω ίσως, ζω για την πίεση. Γεμίζω την ημέρα μου. Με πράγματα , με πρόσωπα, με δουλειά.
Θεωρώντας πως έτσι θα πάψει να με χτυπάει κάθε μέρα το κενό του. Η συνειδητοποίηση αυτής της τροπής των πραγμάτων που δεν ανέμενα ούτε και περίμενα.
Η συνειδητοποίηση πως για πρώτη φορά στην ζωή μου πουλήθηκα. Σε χαμηλή τιμή. Λες και ήμουν τηλέφωνο που χάλασε.

Και όλο αυτό χρειάζεται μια διαδικασία μέσα σου για να το αποδεχτείς και να μην ουρλιάξεις. Οπότε κάνω αυτό που ξέρω. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Γιατί όταν σκέφτομαι το μόνο πράγμα που μου έρχονται στο μυαλό είναι αναμνήσεις. Γλυκές αναμνήσεις. Και μετά φέρνω τις άσχημες. Και συνέχεια σε βρίζω, σε βρίζω, τόσο πολύ, όσο δεν έχω βρίσει κανέναν. Μπας και ξεθυμάνει λιγάκι το κενό μέσα μου και αυτός ο θυμός που βράζει και σιγοκαίει.

Η ζωή μου είναι δουλειά και ύπνος. Και δεν με νοιάζει πια. Αλήθεια δεν με νοιάζει. Γιατί το μόνο που θέλω είναι να περάσουν οι μήνες. Να περάσει ο χρόνος. Και όλα αυτά να είναι ένα κακό όνειρο. Δεν θέλω να ξέρω εάν έχουμε χειμώνα ή καλοκαίρι. Τι ημερομηνία έχουμε. Τι ώρα είναι.

Και κάπως έτσι το κατάστημα έγινε η ζωή μου. Πέφτω στο κρεβάτι και το μόνο που σκέφτομαι είναι ρούχα...Στο όνειρο μου βλέπω κρεμάστρες. Σώθηκα σκέφτομαι. Δεν σε βλέπω πια στον ύπνο μου. Σώθηκα.




Και οι μέρες πέρασαν...Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησα μ'ενα ιατρικό πρόβλημα που είχε να κάνει αρκετά και με την ψυχολογία μου,που μου είχε βγει σε ψυχοσωματικό.
Όμως όλα λένε ότι γίνονται για κάποιο λόγο.
Μπορεί εκείνη την στιγμή που πήγα στο γιατρό να τρόμαξα,να έβαλα τα κλάματα, να φοβήθηκα,ωστόσο έγινα καλά...και όχι μόνο αυτό μου έδωσε αναρρωτική άδεια 3 ημέρών. Η οποία έτυχε να πέφτει και σε ρεπό μου,και στον 15αυγουστο.

Οπότε έκατσα μια εβδομάδα.
Και βρήκα ευκαιρία να πάω διακοπές!

Παρόλο που πόναγα εγώ σηκώθηκα,πήρα την βαλιτσούλα μου και έφυγα.

~~~~~~~
Κεα-Τζια 2017
Παρέα με τις αγαπημένες κολλητές μου από την σχολή. Την Μ. και τη Ν.
Η Μ. είχε εξοχικό εκεί.
Μαζί μου παρέα κατέφτασαν στο νησί και το αγόρι της Μ. ο Δ. και ο Μ.

Μετά 4 μήνες ξανά ένιωσα ξέγνοιαστη και ζωντανή. Γέλαγα, χαζοχαιρόμουν, ξύπναγα με όρεξη, ντυνόμουν και βαφόμουν με εξίσου όρεξη. Ένιωθα όμορφα που τα λεφτά που ξόδευα για τις διακοπές ήταν δικά μου. Τα είχα δουλέψει εγώ.
Ένιωθα υπέροχα που κοιμόμουν μαζί με την Ν. Που μετά από χρόνια καταφέραμε να πάμε και μαζί διακοπές.

Πηγαίναμε θάλασσα,τρώγαμε φαγητά της γιαγιάς της Μ., ο Δ. και ο Μ. έλεγαν συνέχεια καφρίλες και γέλαγα πολύ. Έχει τόση πλάκα να έχεις αγόρια στην παρέα σου. To βράδυ βγαίναμε. Παίζει μετά από μήηηηηνες ίσως και χρόνο να ξανά βγήκα σε κλαμπάκι και να χόρεψα. Ένιωθα πραγματικά ζωντανή,και ελεύθερη. Παίξαμε επιτραπέζια,πήγαμε βόλτα στο λιμάνι,πήγαμε σε συναυλία.
Την Δευτέρα στις 14 Αυγούστου είχανε live ο Μ. και η Μ. Τα δύο Μ όπως τους λέγαμε. Ήταν υπέροχο live δίπλα στην θάλασσα. Έχουνε και οι δυο πολύ όμορφες φωνές. Το γλέντι κράτησε μέχρι τα ξημερώματα. Γελάγαμε, χορεύαμε!
Ήταν τόσο ξέγνοιαστα!

Την επόμενη φάγαμε όλοι μαζί στην γιαγιά της Μ.μαζί με την μαμά της,τον παππού της και την θεία της.
Δεν ήθελα να φύγω από το νησί. Να γυρίσω στην πίεση του μαγαζιού. Στην καθημερινότητα...

Φωτογραφία της Maria-Thekla Apostolopoulou.

Kαι κάπου εκεί που ο ήλιος έλαμπε και μίλαγαν μεταξύ τους σκέφτηκα πόσο τις αγαπώ. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα τελευταία μου χρόνια χωρίς εκείνες. 
Είναι τόσο παράξενο όταν γυρνάς πίσω και αναλογίζεσαι μια μικρή γνωριμία. Δίνεις το χέρι,κάνεις χειραψία και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για τα πράγματα που θα ζήσεις με αυτό το άτομο. 
Και κάπως έτσι πέρασε σαν ταινία από μπροστά μου η κάθε σημαντική στιγμή μου, ή δική τους,στην οποία ήμασταν μαζί.
Όλα άρχισαν από το αμφιθέατρο...και ύστερα πάρτι, βόλτες,καφέδες,συζητήσεις στο τηλέφωνο, αγκαλιές,επισκέψεις, γενέθλια,γιορτές, διακοπές. Ναι και φτάσαμε στις διακοπές. Εάν δεν τις είχα γνωρίσει δεν θα ήμουν σε αυτό το νησί. Δεν θα πέρναγα τόσο ωραία και δε θα ρούφαγα την κάθε στιγμή.
4 μήνες πριν ήταν πάλι εκεί. Με έπιασαν όταν ήθελα να πέσω. Μου πήρανε την τσάντα απο τα χέρια και με άφησαν να κλάψω. Χωρίς να μιλάνε. Και εγώ έκλαψα με φωνή,με κραυγή,με πόνο, με δυνατούς λυγμούς, με ουρλιαχτό, με δάκρυα πολλά. Και όταν σταμάτησα με αγκάλιασαν. Μου έβαλαν να φάω. Και παίξαμε επιτραπέζια. 
Όταν αναλογίζομαι κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι. 
Και για άλλη μια φορά πιστεύω πως η πορεία και τα πράγματα γίνονται έτσι όπως πρέπει να γίνουν. Ή όπως είναι να γίνουν.


~~~~~~~

Όμως γύρισα. Χωρίς να πονάω πια σωματικά. Και πλέον ξεκούραστη και χαρούμενη που πήγα και εγώ κάποιες διακοπές.
Κοιμήθηκα από τις 11. Τόσες μέρες ξενύχτι χρειαζόμουν ύπνο. Κοιμήθηκα με μια μελαγχολία...Την επόμενη δούλευα. 

16 Αυγούστου 4 το πρωί. Ξύπνησα από το ξυπνητήρι μου. Ήταν η ώρα να πάρω το χάπι μου. Πήγα στο μπάνιο, ξανά γύρισα. Άνοιξα το κινητό. Είχα ένα νέο μήνυμα. Από την whats up  θα είναι κλασσικά σκέφτηκα και το άνοιξα.
"Σ."
Μέσα στο ύπνο μου δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ ότι όντως μου είχε στείλει μήνυμα στο κινητό. Δεν περίμενα να ξανά δω τον αριθμό του.

Το μήνυμα σταλμένο 4 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.
"Μαράκι χρόνια σου πολλά ήθελα να σου στείλω αλλά δεν το θεώρησα σωστό..Τελικά δεν άντεξα.."

Το διαβάζω δύο φορές για να καταλάβω τι λέει. Mαράκι;;;;;;;;;; MAΡΑΚΙ;;;;;;;
Γαμώ την τύχη μου. Σ'έχω βρίσει. Σ'έχω βρίσει άσχημα. Δεν σου έχω απαντήσει σε μήνυμα πριν δυο μήνες που είχες στείλει "τι κάνεις;" . Σε αγνοώ. Δεν σε ενοχλώ. Και πας και με γράφεις Μαράκι; Λες και είμαστε φίλοι από εχθές και ξεχαστήκαμε; 
Θράσος. Τόσο θράσος. 4 μήνες μετά δεν έχει κανένα θέμα να μου ταράξει την ψυχολογία. Δεν βλέπει ότι θέλω να είμαι μακριά του; Ότι δεν θέλω καμία επαφή; Είδε ότι τον έχω κάνει μπλοκ από παντού και αποφάσισε να μου στείλει μήνυμα και στο κινητό;
Γιατί μου τις ξύνεις τις πληγές; Γιατί μου τις πειράζεις;;

Γελοίε. Γελοίε. Μαλάκα με θράσος. Ούτε που θυμάται πότε ήταν η γιορτή μου. Η γιορτή μου είναι 21 Νοεμβρίου. Και είχες έρθει πέρσι σπίτι μου. Είχες φέρει γλυκά στην μαμά μου. Και σ'εμένα...Σ'εμένα λίγο πριν κοιμηθούμε μου είχες δώσει το δώρο μου. Μου είχες πάρει καινούργιο κραγιόν,μάσκαρα,άρωμα κτλ. Δεν γίνεται να μην θυμάσαι ότι ήταν χειμώνας. Ήταν χειμώνας.

Image result for κυκλικο τιτος πατρικιος

Τα γενεθλιά μου τον Μάιο; Αυτά δεν τα θυμήθηκες; Και τι θα πει δεν άντεξες; Άντεξες όμως να με αφήσεις. Άντεξες να με αντικαταστήσεις. Άντεξες να κοιμάσαι πια χωρίς εμένα. Γελοίε.
Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Μην είσαι καλός μαζί μου. Μην με θυμάσαι. Μείνε μακριά μου. Δεν θέλω να είσαι καλός μαζί μου. Δεν θέλω να έχεις επαφή μαζί μου. Δεν θέλω να με ενοχλείς. Θέλω να συνεχίσεις να είσαι ο μαλάκας που ήσουν. Αφού δεν σου είχα απαντήσει σ΄'εκείνο το "τι κάνεις". Τι μου ξανά στέλνεις και μου ξύνεις τις πληγές μου;

~~~

14 Αυγούστου 2016

Μου είχες πάρει δώρο μια μεγάλη ορχιδέα. Κανονικά δεν γιορτάζω σήμερα σου είχα πει. Δεν πειράζει είχες πει. Η ορχιδέα έμεινε για πάντα σπίτι σου. Εκεί στο Περιστέρι. Παραπονιόσουν και ήθελες να την πάρω μαζί μου. Δεν έχει διαφορά σου έλεγα. Αφού και εδώ σαν το σπίτι μου είναι. Έρχομαι συνέχεια.
Είδα για τελευταία φορά αυτή την ορχιδέα τον Μάρτιο. Ήταν τοποθετημένη κοντά στο παράθυρο του σαλονιού για να την βλέπει ο ήλιος. Είχε ανθίσει. Είχε βγάλει καινούργια μπουμπουκάκια. Ήταν τόσο όμορφη ορχιδέα.

15 Αυγούστου 2016 μεσάνυχτα. Είμαστε στην Σαλαμίνα. Έξω σ'ένα ωραίο μπαρ. Μαζί μας είναι τα ξαδέρφια σου.
"Πέρασε 12,χρόνια πολλά!" λέει η ξαδέρφη σου.
Κάθεσαι απέναντί μου. Φοράς μια ροζ μπλούζα κοντομάνικη. Είσαι όμορφος. Με τραβάει το δεξί σου χέρι από το λαιμό. Μου δίνεις ένα φιλί μπροστά στα παιδιά. Κάτι που έκανες σπάνια. "Χρόνια πολλά" μου λες.
"Ευχαριστώ." σου χαμογελάω και ανταποδίδω το φιλί.

gossip girl, love, and chuck bass εικόνα

~~~

Kλαιω. Κλαίω. και τα δάκρυα κυλούν. Γιατί μου ξυπνάς τις αναμνήσεις; Γιατί μου ξυπνάς τα συναισθήματα μου; Όλα κοιμόντουσαν τόοο ήρεμα τον τελευταίο ένα μήνα.

Και μου έξυσες τις πληγές. Μου τις άνοιξες. Και σαν θαρρεις μάτωσαν και ένιωσα το αίμα τους παντού πάνω μου. Ευάλωτη. Και τόσο αδύναμη σ'εσένα. Πάντα ήμουν αδύναμη σ'εσένα. Αδύναμη να σου αρνηθώ το οτιδήποτε. "Πως τον αντέχεις;" με είχε ρωτήσει μια φορά η μαμά σου. "Του έχω αδυναμία" της είχα απαντήσει.
Γιατί  όμως μου τις πειράζεις τις πληγές; Γιατί μου τις ξύνεις; Γιατί δεν τις αφήνεις να ηρεμίσουν και να σε ξεχάσουν; Έχω κάνει τόσο κόπο να τις κλείσω μόνη μου.
Μόνη μου. Γιατί μόνη μου πρέπει να το κάνω. Σχεδόν τα είχα καταφέρει. Σχεδόν ήμουν χαρούμενη και είχα ξεχάσει τα πάντα στο νησί. Μπορεί τελικά να καλύβω καμιά φορά τα προβληματά μου. Να τα κουκουλώνω. Να μην τα ξεπερνάω. Απλά να τα ξεχνάω....Δεν ξέρω. Ελπίζω πως δεν το κάνω. Δεν ξέρω. 
Καημένες μου πληγές που σας πείραξαν...Και σας ξύπνησαν. Ξύπνησαν τόσα συναισθήματα και αναμνήσεις. Τόσα πολλά που προσπαθούσα να κρύψω και να ξεχάσω. Με σχεδόν τρομαχτική επιτυχία.

quote and message εικόνα

Την επόμενη πήγα στην δουλειά σκεφτόμενη εάν πρέπει να απαντήσω κάτι ή όχι. Έσβησα και ξανά έγραψα το μηνυμά μου πολλές φορές. Ήθελα πολύ να γράψω ένα άντε και γαμήσου. Συγκρατήθηκα. Μετά σκέφτηκα να γράψω ότι δεν άντεξα ούτε εγώ να σε βρίσω οπότε ευχαριστώ. Αλλα ούτε αυτό μου άρεσε.
Ο χρόνος μου τελειώνε και έπρεπε να μπω στο κατάστημα. Εκείνη την στιγμή προσπάθησα να καθαρίσω την καρδιά μου. Το σύμπαν πως θα μου φερόταν καλύτερα; Ίσως εάν έδειχνα μια ανωτερότητα.
"Ευχαριστώ."  Απαντάω. Απλά και σκέτα.

Μπαίνω στο μαγαζί και λέω στην Ε. από την δουλειά τι έγινε.
"Δούλεψε τον. Πιάσε του κουβέντα. Μια ζωή την έχουμε! Δούλεμα του χρειάζεται. Και μετά στείλε σε πριντ σκριν τι γράψατε στην κοπέλα του. Εκεί να δεις!"
Χαμογελάω ειρωνικά.
"Εγώ πιστεύω στο κάρμα. Εάν είναι να χωρίσουν θα χωρίσουν από μόνοι τους. Χωρίς να κάνω κάτι εγώ."

Ωστόσο σκέφτομαι όλη την τροπή των πραγμάτων από την αρχή. Θέλω να κλάψω. Με βλέπει μαι κοπέλα στην δουλειά και μου λέει πως όλα θα πάνε καλά.
Ανεβαίνω πάνω για διάλειμμα.
"Συγνώμη αλλά δεν μπορούσα να μην στο στείλω"  μου έχει στείλει η αδερφή μου. Στο προφιλ του Σ. λέει "ελεύθερος".
Μπα; Από πότε η κατάσταση που έλεγε σε σχέση με την Β. άλλαξε σε ελεύθερος; Στο προφιλ αυτηνής λέει το ίδιο. Ελεύθερη.

Είναι χαζό όλο αυτό το ξέρω,αλλά ο Σ. είναι τέτοιος κάγκουρας που δεν θα είχε στο προφιλ του κάτι που δεν ισχύει. Και εκείνη το ίδιο. Γιατί πριν τα φτιάξει με τον Σ. είχε ελεύθερη. Μετά το έβαλε σε σχέση μαζί του(φυσικά από εγώ έφυγα από το πεδίο). Και έβαλε και φώτο προφίλ μαζί του. Είναι τόσο χαζό αλλά είμαι μεγάλη στόκερ στο fb. Μπορώ να μάθω και να ελένξω τα πάντα όταν έχω μάθει με τι ψυχολογία πάνω κάτω διαμορφώνει κάποιος το προφίλ του.
Και όπως είπα ο Σ. είναι τόσο κάγκουρας που όταν ήταν μαζί μου το "Σε σχέση" δεν το είχε πειράξει ποτέ του. Ακόμα και όταν στα νεύρα του μου είχε πει "τελειώσαμε"

Δεν ξέρω εάν ισχύει 100%...Πάντως σίγουρα απ'ότι φαίνεται δεν τα πάνε και τόσο καλά.

Άρχισα να γελάω. Εάν όντως ισχύει νιώθω πιο δικαιομένη από ποτέ. Και θα μάθω εάν ισχύει. Μέσω της κοπέλας του κολλητού του.

Γιατί για άλλη μια φορά το ένστικτο έχει πάντα δίκιο. Θα μείνεις μόνος. Δεν θα σε αντέξει καμία. Δεν υπάρχει άτομο με μεγαλύτερη υπομονή από εμένα. Ούτε και πιο αληθινό.
Πριν κάτι μέρες έλεγα πάλι το ίδιο. Ότι αληθινό είναι να μείνει μένει.
Οπότε δεν έχει νόημα να στεναχωριόμαστε. Γιατί μόνο τα αληθινά πράγματα κρατάνε σε αυτή την ζώη εξάλλου. Μόνο τα αληθινά.
Και όποιος δεν είναι αληθινός μέσα του, δεν μπορεί να διατηρήσει κάτι αληθινό.

Ρόδα είναι και γυρίζει. Στο είχα πει. Ρόδα είναι. Και στο ευχήθηκα. Να νιώσεις όπως ένιωσα. Το κακό που κάνουμε στους άλλους πάντα μας γυρνά πίσω.
Μπούμερανγκ. Το ήξερες και μόνος σου. Και το ευχήθηκα με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να σου γυρίσει μπούμερανγκ. Θεέ μου εύχομαι τόσο πολύ να σου γύρισε και ο δικός σου κόσμος ανάποδα..
Ή αλλιώς κάρμα.
Νιώθω πιο δικαιομένη από ποτέ. Ίσως να γυρίσεις και εσύ κάποτε όπως όσοι άλλοι έχουν φύγει και να ζητήσεις συγνώμη. Αλλά εγώ έχω μάθει να κοιτώ μόνο μπροστά. Και να μην γυρνάω ποτέ σε κάτι που πόνεσε.
Κάποτε έλεγα ότι είναι θέμα του πόσο διατεθημένος είσαι να πολεμήσεις για αυτή την αλλοιωμένη μαγεία. Κάποιες φορές ναι είσαι διαθετιμένος. Κάποιες άλλες όμως όχι, γιατί ίσως τελικά να μην υπήρξε και αληθινή μαγεία πότε.

Μόνο για τα αληθινά. Και τα αυθεντικά. Μόνο σε αυτά χωράνε δεύτερες προσπάθειες μαγείας.

Μία πράξη που έκανες στο παρελθόν θα έχει επίπτωση στο μέλλον.
Αιτία και αποτέλεσμα.
Ή αλλιώς δράση και αντίδραση.
Λέγεται κάρμα.
Πρόσεχε τις πράξεις σου. Θα σε βρουν στο μέλλον σου.


Μόνο που να... Έρχεται ο χειμώνας. Και το καλοκαίρι όλα είναι φωτεινά, λαμπερά, και λίγο πιο γλυκά.
Τον χειμώνα; Πως θα τον αντιμετωπίσω; Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο τελευταίος χειμώνας που ήμουν χωρίες εσένα. Νομίζω ήταν ο χειμώνας του '14.
Τι θα κάνω όταν θα κρυώνω; Το κρύο θα με χτυπάει όταν θα πέφτω στο κρεβάτι και εγώ θα αναζητήσω την ζεστασιά της αγκαλιά σου.

Θα φυσάει κρύος αέρας. Νιώθω ήδη το ρίγος του...Και Θέε μου με πιάνει τέτοια μοναξιά....
Που ξέρω πως θα μου λείπει το παπλωμα,το αερόθερμο εκείνο,το ζεστό δωμάτιο,η ασφάλεια και ο χειμώνας μαζί σου. Το χοντρό κολάν μου,το πουλόβερ μου αφημένο σ'εκείνη την καρέκλα...

Χαίρομαι που θα νιώθεις όμως την ίδια μοναξιά. Ελπίζω δηλαδή όντως να την νιώθεις. Μην λέω και μεγάλα λόγια...

Ίσως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι έγινε. Είναι κακό αλλά εύχομαι να σε κυνηγάνε τύψεις και να με βλέπεις στον ύπνο σου.
Και τον χειμώνα θέλω να νιώσεις και εσύ αυτό το αβάσταχτο ρίγος. Αυτό που ΄όταν θα κρυώνεις δεν θα είναι κανείς δίπλα σου να σε αγκαλιάσει. Να σε χαιδέψει, Και να σηκώσει το πάπλωμα μέχρι πάνω για να σε σκεπάσει.

Εύχομαι να νιώθει η καρδιά σου την ίδια παγωνιά. Το εύχομαι τόσο πολύ.
Όπως σου ευχήθηκα να νιώσεις τον ίδιο πόνο που ένιωσα.


Ρόδα είναι....

Ρόδα είναι και γύρισε...


Και μάντεψε...
Κάτι μου λέει πως θα συνεχίσει να γυρίζει προς υπέρ μου.


Γιατί πιστεύω σ'εμένα. Και σε αυτή την δικάιωση. Που αργά ή γρήγορα ήξερα πως θα ερχόταν.
Και αν δεν ήρθε όντως τώρα...Γιατί θα μάθω εάν ήρθε ή όχι και γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως γυρνάνε τα πράγματα...Θα έρθει έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή.
Λίγη σημασία έχει το πότε. Οι σχέσεις που δεν έχουν μαγεία είναι καταδικασμένες να τελειώνουν. Έτσι και αλλιώς όλα κάποτε τελειώνουν.
Και την αληθινή μαγεία ελάχιστα άτομα την κατέχουν, ελάχιστα άτομα την διατηρούν, την επενδύουν, την φροντίζουν...και την πάνε στο άπειρο.
Και ξέρω πως δεν είσαι ένα από αυτά τα άτομα. Και το λέω με μεγάλη...σχεδόν τεράστια λύπη.


~~~~~~~

Μου λείπεις. Είναι κακό. Χαζό. Και βλακώδες. Αλλά κάθε γαμημένη μέρα μου λείπεις. Νιώθω το άγγιγμά σου όταν κοιμάμαι μόνη μου.
Ακούω σχεδόν κάθε μέρα την φωνή σου στα αυτιά μου. Την ακούω τόσο καθαρά.

Και για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω.
Προσπαθώ να φλερτάρω με άτομα που δεν με γεμίζουν. Νιώθω κενή. Και σε όποιον και αν μιλήσω ακούω καθαρά την φωνή σου. 

Και κάπως έτσι ψάχνω πάλι για άμυνες. Όλο αυτό γυρνάει σ'ένα συνεχόμενο φαύλο κύκλο. Ψάχνω για άμυνες. Για επιβεβαίωση ότι αξίζω. Ότι είμαι κάτι ακριβό. Ότι υπάρχουν άτομα για τα οποία έχω κάποια αξία. Και όλα αυτά γιατί εσύ μου δημιούργησες ανασφάλειες που δεν είχα ποτέ.

couple, grunge, and pale εικόνα

Ξέρω όμως αυτό το παιχνίδι πολύ καλά. Μπορεί να βάζω τον εαυτό μου σε αυτή την διαδικασία όμως ξέρω που υπάρχουν όρια. Ξέρω που οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και που το παιχνίδι είναι παιχνίδι. Ένα παιχνίδι επιβεβαίωσης. Όμως εγώ μάτια μου μεγάλωσα με αξίες. Ηθικές. Που όσο και να θέλω κάποιες φορές να τις καταπατήσω και να κάνω και εγώ του κεφαλιού μου, τις έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου να μου φωνάζουν ότι εγώ δεν είμαι έτσι. Και όσο και να θέλω να προσπαθήσω, και να συμβαδίσω με αυτό το περιστασιακό που είναι οι άλλοι,δεν πρόκειται να γίνω. Θέλω είπα. Ναι θα ήθελα. Θα ήθελα τόσο πολύ κάποιες φορές να είμαι και εγώ μια αναίσθητη αυτής της εποχής. Να παίρνω την επιβεβαιωσή μου, και ύστερα να χαμογελάω και να φεύγω.
Όμως δεν μπορώ να είμαι έτσι. Γιατί όσες ανασφάλειες και αν μου φύτεψες ξέρω πως δυνατή θα είμαι μόνο εαν διαχειριστώ το εγώ μου μόνη μου.

Αυτό που με τρομάζει όμως είναι πως μπαίνω σε αυτή την διαδικασία. Και τα όρια είναι τόσο λεπτά. Που φοβάμαι μην τα ξεπεράσω. Όση αυτοκυριαρχία και αν θεωρώ πως έχω στον εαυτό μου. Όσο και αν χαμογελάω πως εμένα δεν με νοιάζει. Αυτή είναι η ζωή σου,και θα κάνω και εγώ την δική μου, όπως την γουστάρω, με όση περισσότερη τρέλα μπορώ. Αντίποινα βλέπεις. Τα οποία δεν θα μάθεις και ποτέ. Λες και θα καταφέρω τίποτα παραπάνω.
Το μόνο που θα καταφέρω είναι να νιώσω πιο κενή απ'ότι ήδη νιώθω.

Παροδικές χαρές. Και παιχνίδια ενός ανθρώπινου μυαλού που νομίζει πως οι τρύπες που σου αφήνουν οι άλλοι θα κλείσουν τόσο εύκολα. Με δουλειά,λεφτά, και νέα πρόσωπα.

Καημένε εαυτέ μου. Πόσο κενό μπορεί να νιώθεις, και πόσο μεγάλες μπορεί να είναι οι πληγές σου,που μάταια προσπαθείς κάθε μέρα σαν την χαζή να τις κλισεις.
Καημένες πληγές...


~~~~~~~~~~

Το μυαλό μου έχει μείνει σ'εκείνη την γλυκιά Κυριακή.



Κυριακή στις 5 Μαρτίου. Ακόμα και μετά από 5 μήνες δεν έχω χωνέψει πως γύρισαν όλα τόσο γρήγορα τούμπα. 
Είχες πάει να πλύνεις το αμάξι και εγώ κοιμόμουν στο κρεβάτι σου.
"Μωροοο μουυυυ,κοιιιτααααα τι έφεραααα" φώναζες σαν μικρό παιδί όταν γύρισες. Πίτσα, κιμαδόπιτα, και κοτόπιτα. Τα βάλαμε σ'ένα μεγάλο πιάτο και μετά είδαμε ταινία. Και μετά από αυτό αρχίσαμε να κατεβάζουμε παιχνίδια στο κινητό μας. Για να έχουμε να παίζουμε παρέα ακόμα και από απόσταση. Γελάγαμε, και γελάγαμε... Το απόγευμα με κούρεψες. Ευχαριστώ κομμωτή μου, σου είχα πει. Είδαμε θρίλερ.
Το χέρι σου κάτω από την κουβέρτα χαίδευε το δικό μου. Το βράδυ με φίλαγες. Δεν θυμόμουν πια ήταν η τελευταία φορά που με είχες ξανά φιλήσει τόσο.
Λες και ήθελες η τελευταία μας Κυριακή να είναι ξεχωριστή.


Τις επόμενες δύο Κυριακές ήσουν ψυχρός. Σε είχα ρωτήσει τι έχεις,τίποτα μου έλεγες. Εγώ όμως το ένιωθα. Κάτι δεν πάει καλά.



22 Μαρτίου. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι εκείνο το βράδυ θα ήταν το τελευταίο που θα κοιμόμασταν αγκαλιά. Ένιωθα πως μπορεί αν χωρίζαμε. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πίστευα ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο μας βράδυ.

Είχαμε πάει σινεμά. Έπαιζε το εξής τραγούδι :





Είδαμε το Logan. Όσο ακούω αυτό το τραγούδι νιώθω η καρδιά μου να σκίζεται στα δύο. Θυμάμαι που άρχιζε η ταινία και έπαιζε. Και σε ένιωθα απόμακρο. Πάντα όταν είχες κάτι και ήμασταν στο σινεμά περίμενα να δω τι θα κάνεις. Εάν θα μου πιάσεις το χέρι.
Σε κάποια φάση το έπιασες. Και το χαίδεψες.
"Φιλί;" σου είχα ζητήσει πριν ξεκινήσει η ταινία. Με κοίταξες με βλέμμα που πόναγε. Που μαρτυρούσε τύψεις. Που μαρτυρούσε προδοσία. Μου έδωσες απρόθυμα ένα φιλί.


Δεν μιλάγαμε πολύ εκείνο το βράδυ.

Όμως ως συνήθως απαίτησες τα χάδια μου. Εγώ σου γύρισα την πλάτη.
"εεε χαιδεψέ με" μου είχες πει. Όπως πάντα παραπονιόσουν. Σου γύρισα όμως την πλάτη και απλά τράβηξα το χέρι σου στην μέση μου.

love, hands, and couple εικόνα

Πέρασαν ακριβώς 5 μήνες από εκείνο το βράδυ. Αλλά ακόμα όταν το θυμάμαι πονάει η ψυχή μου. Πονάει και σαπίζει κάτι μέσα μου. Πόναει να θυμάμαι πόσο συνηθισμένη ήταν η τελευταία φορά. Εάν το ήξερα ίσως να σε κράταγα αγκαλιά πιο σφιχτά.
Δεν κατάλαβα πως μ'εσένα...που το μεγαλύτερο διάστημα που είχαμε περάσει χωρίς να κοιμηθούμε παρέα ήταν 3 ημέρες....ξαφνικά πέρασαν 5 μήνες.

Σίγουρα είμαι πολύ καλύτερα. Όσο ο χρόνος περνάει τόσο μικρότερη απειλή αισθάνομαι. Και τόσο λιγότερο πόνο. Όμως όλα ακόμα ζουν μέσα μου. Κάποιες φορές νιώθω σχεδόν το δικαίωμα να σε πάρω τηλέφωνο,να σε ρωτήσω πως πήγε η δουλειά, και αν αύριο θα δούμε ταινία παρέα και θα κοιμηθώ σ'εσένα. Είναι σαν να μην με άφησες ποτέ.
Όμως όλα είναι μια συνήθεια. Είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη.
Και έχω αρχίσει να συνηθίζω την ηρεμία μου. Τον ύπνο μόνη μου. Και να κοιμάμαι χωρίς κάποια καληνύχτα.
Και όταν μελαγχολώ. Έχω την δουλειά. Και δεν σκέφτομαι.

Το μόνο που με στεναχωρεί είναι που η σχολή μου έχει πάει πίσω. Είχα υπολογίσει να πάρω πτυχίο τον Ιούνιο αλλά τελικά μάλλον το βλέπω για Ιανουάριο.
Ένιωθα πως μόλις διάβαζα θα έπεφτα σε κατάθλιψη.

Αναλογίζομαι πως θα ήταν το καλοκαίρι μου εάν συνέχιζα μαζί σου. Λογικά δεν θα δούλευα. Θα έκανα μόνο πρωόθηση. Θα είχα τελειώσει με την σχολή και αν όχι θα διάβαζα. Και θα ήμασταν παρέα διακοπές είτε στην Σαλαμίνα είτε σε κάποιο άλλο μέρος.


 ΥΓ: Άραγε όντως να χώρισες;; Θα μάθω. Δεν θέλω να χαίρομαι χωρίς αποδείξεις.
Αλλά ακόμα και αν δεν χώρισες λίγη σημασία έχει. Κάποια στιγμή θα χωρίσεις. Και κάποτε θα είσαι μόνος. Κάποτε και εσύ θα καταλάβεις την αξία μου. Όπως ο Γ. που γύρισε μετά από 3 χρόνια, απογοητευμένος που δεν έχει βρει ακόμα κάτι σοβαρό, και λέγοντας ότι τότε ήταν περίεργος γιατί ήθελε να ζήσει εμπειρίες.

Ο χρόνος δείχνει την αξία μας. Βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Και σου δείχνει τι άξιζε και τι όχι.
Λίγη σημασία έχει πότε θα τελειώσει αυτή η φτηνή σου σχέση. Είτε τώρα είτε πιο μετά. Γιατί έτσι και αλλιώς κάποτε θα τελειώσει. Και βάζω και το χέρι μου στην φωτιά γι'αυτό.
Και όλες αυτές οι βλακείες που μου έλεγες ότι δεν σε κάλυπταν κάποτε θα έρθουν να σε χτυπήσουν κατακέφαλα.
Γιατί θα δεις πως αυτό που δεν σε κάλυπτε ήταν το φαίνεσθαι που ζήταγες.
Το είναι μου, ήταν υπερβολικά μεγάλο και βαθύ για να το αντέξεις.

ΥΓ2: To σώμα σου το δίνεις εύκολα αλλού. Την καρδία σου όμως;;; Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως έδωσες τόσο εύκολα αλλού την καρδιά σου. Την ψυχή σου. Μα τι λέω.... Ίσως και να μην έχεις καν καρδιά τελικά.




ΥΓ3:

I hurt myself today 
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole

The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end 

And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt
I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt
If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

You Could Be Happy.......


Είναι μια από αυτές τις μέρες που με πιάνει πάλι το παράπονο.
Έχω ρίξει κάθε άμυνα και έχω αφήσει τον εαυτό μου να εκτεθεί σε αυτόν τον πόνο που μου άφησε ο Σ.
Πονάω πάρα πολύ. Πάρα μα πάρα πολύ. Και φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι να ξανά εμπιστευτώ άτομο. Δεν θέλω να χρειαστεί να ξανά αποχωριστώ κανέναν που θα αγαπήσω. 
Από την άλλη φοβάμαι ότι θα μείνω για πάντα μόνη μου. Ότι κανένας δεν θα με αγαπήσει αληθινά και κανένας δεν με ερωτευτεί μέχρι τρέλας. 
Νιώθω πάλι τόσο σπασμένη. Τόσο πληγωμένη.
Βλέπω στα ονειρά μου τον Σ. 
Πετάγομαι στον ύπνο μου. Είναι σε κάθε όνειρο μαζί με την άλλη.
Προσπαθώ να διαχειριστώ το γεγονός πως το άτομο που εμπιστεύτηκα όσο τίποτα στον κόσμο με πούλησε τόσο εύκολα. Όμως δεν χωνεύεται εύκολα αυτό.
Πονάνε τα σωθικά μου.
Πονάνε οι αναμνήσεις.
Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου.
Κόμπος στο λαιμό μου.
Και εγώ νιώθω ανήμπορη. Ανήμπορη να ξανά αγαπήσω. Παγωμένη. Ευάλωτη. Φοβισμένη. Σπασμένη. Κομματιασμένη. 
Η αγάπη μου εξαντλήθηκε τόσο πολύ.
Η τεράστια υπομονή μου δόθηκε σ'ένα άτομο που δεν με εκτίμησε. Που πάντα ήθελε πολύ πιο πολλά από αυτά που πρόσφερα. Που ήθελε πιο πολλά από ότι ο ίδιος μου πρόσφερε συναισθηματικά.
Η αντοχή μου εξαντλήθηκε και αυτή.
Κουράστηκε να ψάχνει την αγάπη.
Είμαι μόνο 24 και κάθομαι και μιλάω λες και είμαι 40 χρονών.
Όμως έδωσα τόση ενέργεια σ'αυτό το άτομο που πραγματικά αισθάνομαι πως έχω μείνει μισή. Έδωσα τόσο πολύ τον εαυτό μου που μέχρι και το ίδιο μου το εγώ ένιωσε να εξαφανίζεται.

alone, sea, and quote εικόνα

Μακάρι να μου διέγραφα τις αναμνήσεις από το κεφάλι. Σήμερα με χτύπησε κατακέφαλα η απουσία του. Ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο και να κλάψω πάνω από το ακουστικό. Να του πω πόσο τον αγάπησα. Πόσο χαρούμενη ήμουν όταν χαμογέλαγε. Να του πω πόσο με έλκυε χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί και το πως. Να του πω, πως ακόμα δεν διανοούμαι πως με αντικατέστησε τόσο εύκολα. Πως πέταξε έτσι όλες μας τις στιγμές. Δεν γίνεται να μην μιλάμε σκέφτομαι. Δεν γίνεται να ζω χωρίς την φωνή μου. Χωρίς την αγκαλιά του.

Και τι να πούμε όμως; Εκείνος για την καινούργια του γκόμενα και εγώ για το πόσο μόνη νιώθω;; Δεν ήμασταν ποτέ φίλοι στα πλαίσια αυτής της σχέσης. Ο ένας δεν ανοιγόταν στον άλλον. Ούτε ο ένας υποσχόταν μεγάλες στιγμές και συναισθήματα στον άλλον. Το ήξερα ότι θα χάναμε. Το ήξερα πολλούς μήνες πριν χωρίσουμε. Θα καιγόμασταν. Ήμασταν τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, με τόσο διαφορετικά θέλω, απόψεις, και τόσο  διαφορετικούς χαρακτήρες που το ήξερα ότι θα χάναμε. Δεν ήμασταν φτιαγμένοι για να μείνουμε για πολύ καιρό μαζί.
Όμως αλήθεια δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει κάπου στην γη πιο υπομονετικό άτομο από εμένα.
Μπορεί να έχω γράψει σχετικά καλά λόγια για τον Σ. σ'αυτό το μπλογκ, η αλήθεια όμως είναι πως ήταν ένα πολύ μα πολύ δύσκολο άτομο.

Εγωιστής πολύ. Μου είχε κλείσει κάποιες φορές το τηλ. Στα νεύρα του μου μίλαγε απότομα. Μια φορά του είχα πει ότι φοβάμαι όταν νευριάζει. Μερικές φορές μίλαγα σιγανά και δεν με άκουγε,και αυτό επειδή με κόμπλαρε. Ξέχναγε βασικά πράγματα για την ζωή μου. Για την ημέρα μου. Δεν ερχόταν στα μέρη μου. Δεν έβγαινε με παρέα μου. Ήθελε να κάνουμε ότι εκείνος ήθελε. Ήθελε να βλέπουμε τις ταινίες που ήθελε. Ήθελε να βρισκόμαστε τις ημέρες που εκείνος μπορούσε. Τσαντιζόταν για χαζομάρες. Και μετά μου έλεγε με παράπονο σου μίλησα άσχημα ε; Δεν μου πρόσφερε συναισθηματική ασφάλεια.

quote, love, and hate εικόνα

Μια φορά. Το καλοκαίρι μου είχε στείλει το εξής μήνυμα."Μωράκι μου είσαι πολύ γλυκό κοριτσάκι. Μου λείπεις όταν είσαι μακρία."
Το είδα το πρωί. Ήθελα σχεδόν να κλάψω από την χαρά μου. Το έκανα πριντ σκριν και το κράτησα αυτό το μήνυμα. Ήταν μετρημένα τέτοια μηνύματα στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Όταν είχαμε να βρεθούμε μέρες πιο πολύ με ρώταγε εάν του έλειψα, πως ήμουν χωρίς εκείνον. Ήθελε να παίρνει ο εγωισμός του συνεχώς επιβεβαίωση. Και αυτό την ρημάδα την επιβεβαίωση προσπάθησα πολύ να του την δώσω. Τον έλεγα αγάπη μου. Ότι μου λείπει η αγκαλιά του. Είχα εκτυπώσει φωτογραφίες μας στον ένα χρόνο και του της είχα δώσει.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να καταλάβω πως η ψυχή του με έβγαλε τόσο γρήγορα από μέσα του. Ένα άτομο που ορκίζουν πως παρά τις αναποδιές του είναι συναισθηματικό. Ένα άτομο που ήμουν μονάχα η 2η σχέση του. Και ίσως η 1η του κανονική θα έλεγα εγώ. Ήμουν η πρώτη που είχε κοιμηθεί κάτω όπως μου είχε πει. Η 1η κοπέλα που πήγαινε μαζί της διακοπές. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω πως βγήκε τόσο εύκολα από το δικό μας εμείς, και έδωσε την καρδια του αλλού. Γιατί το σώμα το καταλαβαίνω. Την καρδιά όμως;; Πως την δίνεις τόσο εύκολα αλλού;; Πόσο ανώριμος μπορεί να είσαι για κάτι τέτοιο;

back, fight, and tumblr εικόνα

Μου λείπει πολύ το περσινό καλοκαίρι. Τα Σαββατοκύριακά μας στην Σαλαμίνα. Οι αγκαλιές μας. Μου λείπει η μαγευτική Μήλος μαζί του. Που με έπιανε αγκαλιά στο λιμάνι και γέλαγα που μας κοίταζαν οι τουρίστες. Η φατσούλα του που με ξύπναγε,και μου έλεγε ότι έπλυνε τα δόντια του και με φίλαγε. Οι πλάκες μας. Η ατελείωτη ενεργειά του....να παίξουμε με την κάμερα και τους περαστικούς,να του πάρω δώρο γλειφιτζούρια για να μην γκρινιάζει ότι μας τα πέταξε η καθαρίστρια στο δωμάτιο, το γέλιο μας όταν καταλάβαμε ότι ξέχασε όλα τα εσωρουχά του στην Αθήνα, η ανυπομονησία του να φτάσουμε στο λιμάνι, τα βιντεό μας, οι πέτρες οι άσπρες που κουβάλησε μαζί του από το Σαρακίνηκο, η άμμος στο μπουκάλι της μπύρας από το Παλιοχώρι...

Ίσως να ζηλέυω πολύ. Να ζηλεύω που αυτή πήρε την θέση μου στην ζωή του. Ίσως να ζηλεύω και την ζωή του Σ. Τους υπέροχους γονείς του, το Σιρόκο,την Λούσι, το εξοχικό στην Σαλαμίνα, το διπλό κρεβάτι, η παρέα του που γέλαγα.

Και μετά σκέφτομαι χαζομάρες. Όταν τον πρωτοφίλησα δεν είχα ιδέα για όλα αυτά. Απλά με μαγνήτιζε κάτι. Κάτι ανεξήγητο.

Θέλω να περάσει ο καιρός. Να περάσουν τα χρόνια. Και όλα αυτά πάλι να τα θυμάμαι κάποτε και να γελάω. Όπως αργότερα θυμόμουν αυτά με τον Γ. και είχαν σταμάτησει να με πονάνε. Και έλεγα τι χαζή τότε το '15 που έκλαιγα που είχε σχέση με άλλη. Ούτε πάνω από 4 μήνες δεν είχε κρατήσει. Και φτάνουμε στο σήμερα στο '17 και ο Γ. ακόμα μόνος και αναποφάσιστος είναι.



Μακάρι λοιπόν κάποτε να ξανά διαβάζω αυτά και όλα να είναι μια κακή και θολή ανάμνηση που δεν θα πονάει πια.

Η καρδιά μου για άλλη μια φορά έχει παγώσει. Έχει παγώσει τόσο απελπισμένα πολύ. Που για άλλη μια φορά χρειάζεται κάτι πολύ δυνατό για να την ξυπνήσει.



YΓ1:Θυμάμαι που έλεγα πως ξέρω ότι οι άνθρωποι φεύγουν,αλλά σε εκείνον είχα δει κάτι που ήθελε να μείνει. Όμως ψέμματα. Οι άνθρωποι πάντα θα φεύγουν.
Τι να σκέφτεται άραγε αυτή η κοπέλα; Με τι καρδιά χώθηκε ανάμεσα σ'ένα ζευγάρι; Που βρίσκουν την δύναμοι άραγε οι άνθρωποι να ποδοπατάνε τους υπόλοιπους τόσο εύκολα και απλά;


ΥΓ2:Πόσο θα ήθελα να τον άκουγα. Αλλά και τι να του έλεγα; Και μόνο η ιδέα με αναστατώνει, με πληγώνει, και νιωθω χάλια.
Πόσο παράλογο να σ'έχουν απατήσει και εσύ να αγαπάς ακόμα.

YΓ3: 3 μήνες και 18 ημέρες από την τελευταία φορά που κοιμήθηκα ήρεμη στην αγκαλιά του.
3 μήνες και 8 ημέρες από την τελευταία φορά που τον είδα.
2 μήνες από την τελευταία φορά που τον άκουσα.
Μόλις ένας μήνας από την τελευταία επικοινωνία. Γιατί δεν ξέρω εάν το ανέφερα μου έστειλε μέτα από το βρισίδι που του έριξα ένα "τι κάνεις;"
Δεν απάντησα. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου. Και πιστέψτε με....το να σκοτώνω την αγάπη που έχω για τον Σ. είναι ότι πιο δύσκολο έχω κάνει στην ζωή μου.





You could be happy, and I won't know
But you weren't happy the day I watched you go 
And all the things that I wished I had not said
Are played on lips till it's madness in my head 
Is it too late to remind you how we were?
But not our last days of silence, screaming, blur 
Most of what I remember makes me sure
I should have stopped you from walking out the door 
You could be happy; I hope you are
You made me happier than I'd been by far 
Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true 
Do the things that you always wanted to
Without me there to hold you back; don't think, just do 
More than anything I want to see you go
Take a glorious bite out of the whole world