Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Special night!

Γειά σας!:)
Πως περάσατε εσείς το 3ημερο? :P Εγώ μετά από χρόνια πέρασα τέλεια την Καθαρά Δευτέρα.:P

Βασικά να τα πάρω από την αρχή.

Κυριακή,γύρω στης 7 το απόγευμα.
Μαζευτήκαμε στο σπίτι μιας φίλη μας,για να γιορτάσουμε τα γενελθιά της.Μιας και δεν μπορέσαμε το προηγούμενο ΣΚ αφού είχε ακόμα εξεταστική.Είχα κανένα μήνα να δω αυτές τις δυο φίλες μου και χάρηκα πολύ.:P Εντάξει,εξάλλου και η ίδια έχει τόσο χιούμορ που δεν μπορούμε παρά να χαζογελάμε.:P
Φάγαμε τούρτα(φτιαχμένη από τα χεράκια της παρακαλώ!),δίπλες και ποπ κορν!
Συζητήσαμε,παίξαμε χαρτιά και βάλαμε και αποκριάτικες μάσκες έτσι για το καλό.:P
Βγάλαμε και φώτο(κλασσικά :P) να θυμόμαστε την ημέρα.

Μετά φύγαμε μαζί με την αδερφή μου κατά της 10 και πήγαμε να συναντήσουμε την Ε.Βλέπετε η καλή μου η Κ. μας κάλεσε σπίτι της να κοιμηθούμε καθώς έλειπαν οι γονείς της.
Με το που φτάσαμε σπίτι,αφού η Κ. μας έβαλε κοκα κόλα,πατατάκια και ποπ κορν αρχίσαμε να παίζουμε τίτσου.
Βέβαια μόνο δυο γύρους παίξαμε καθώς μετά έκανε την εμφάνισή της η Μ.!!Μαζί της είχε φέρει και ένα μπουκάλι ρακόμελο.Μιας και σπουδάζει και είναι και από την Κρήτη επιβαλλόταν.
Η Ε. είχε πιει πολύ την προηγούμενη και είχε δηλώσει ότι δεν θα πιει καθόλου.
Έλα όμως που τα ποτήρια μας συνέχεια άδειαζαν και γέμιζαν.:P



Συζητήσαμε,γελάσαμε,ξανά συζητήσαμε,γελάσαμε.
Συζητήσεις για την οικονομία,τα μαθήματα,για αναμνήσεις,για αγόρια,για πολλά!
Και κάπου εκεί ήταν που η Μ. μας είπε ότι η αγαπημένη μας κυρία Μ. απέκτησε σχέση.:P
Παίζει να αρχίσαμε να ουρλιάζουμε όλες όταν μας το είπε και να χαρήκαμε υπερβολικά πολύ.:P Επιτέλους θα έχει και κάποιον άλλον σπίτι εκτός από την Μπουλίτσα.:P

Και κάπου εκεί επίσης θα πρέπει να ήταν που αποφάσισα ταυτόχρονα μαζί με την Κ. να πάω στο μπάνιο.Τρέξαμε,άρχιζα να ουρλιάζω και να γελάω αλλά τελικά με πρόλαβε.Αποφάσισα να πάρω το αίμα μου πίσω και κρύφτηκα στο δωμάτιο,αγνοώντας το γεγονός ότι ζαλιζόμουν από το ρακόμελλο.Με το που βγήκε από το μπάνιο φώναξα"ΜΠΑΜ" και ακούστηκε από την Κ. ένα"ΑΑΑΑΑΑ".ΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑ ακόμα και τώρα που το περιγράφω γελάω.Όχι να το πενευτώ,αλλά την κατατρόμαξα.B)
Πήγα στο σαλόνι έχοντας σκάσει στα γέλια αλλά η Κ. έτρεξε από πίσω μου και έπεσε πάνω μου.Ήρθε και η Ε. και με πιάσανε σηκωτή.Άρχισα να ουρλιάζω και να γελάω τόσο πολύ ταυτόχρονα.
Κ"Που την πάμε?"
Ε"Δεν ξέρω αλλά θα μου πέσει!:P"
Έτσι ευτηχώς με άφησαν ήπια κάτω στο χαλί.:P



Μετά από αυτό συζητήσαμε και άλλο μαζί με την Μ. και βγάλαμε 1-2 φωτογραφίες.

Σε κάποια φάση λέει η Ε."Μα δεν ήμασταν πολύ ωραία τετράδα?".Ω,ναι τι γλυκό.Κάθε φορά που συναντιόμαστε και οι τέσσερις αυτό θα θυμηθούμε.Τι όμορφη και δεμένη τετράδα που ήμασταν στο φροντ. στην δευτέρα Λυκείου.Πόσο γλυκό συναίσθημα όταν θυμόμαστε περιστατικά από το φροντ.Και την Κυριακή ήμασταν όπως παλιά.Η κλασσική τετράδα της Θεωριτικής.Με την Κ. και την Ε. να με πειράζουν και την Μ. να εξισορροπεί την κατάσταση με τον συζητήσιμο χαρακτήρα της.Ανυπομονούμε για το καλοκαίρι που θα ξανά είμαστε μαζί και οι 4 στα Καμένα!B)



Όταν έφυγε η Μ. κατά της 3,αποφασίσαμε να ανοίξουμε και ένα μπουκαλάκι κρασί.Όταν τελειώσαμε αυτό ανοίξαμε άλλο ένα.



Παράλληλα παίζαμε τίτσου.Εντάξει τα φύλλα μου με είχανε καταραστεί.Χάσαμε με κάτι εξευτελιστικά νούμερα όπως 1200-235,1120-125.Χάλια μαύρα.:P
Το κυριότερο όμως ήταν πως ΓΕΛΑΣΑΜΕ,ΓΕΛΑΣΑΜΕ,ΓΕΛΑΣΑΜΕ.Καιρό είχα να γελάσω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ!
Εντάξει ίσως να έφταιγε λίγο και το κρασί.:P
Αλλά πολύ γέλιο.Χτυπιόμασταν και οι 4.:P

Σε κάποια στιγμή θυμήθηκα ένα αστείο περιστατικό από την Θεσσαλονίκη και προσπαθώντας να το διατυπώσω είπα στην Ε.
"Θυμάσαι...χαχαχ"Χωρίς να προλάβω να ολοκληρώσω.
"Ναιιι ρε θυμάμαιιιιιι!!Τι γέλιο!"
"χαχαχχαχαχχ"όλες μαζί.

"Σταματήστε,έχει πονέσει ο λαιμός μου από το γέλιο"έλεγα.:P



Άλλες στιγμές γέλιου χαρακτηρίζονταν από την Ε. να πέφτει πάνω μου καθώς τεντονόταν ή καθώς μου αφιέρωνε το"Παραγνωριστήκαμε".Εμένα να κουνάω συνέχεια τα χέρια μου όποτε μου άρεσε κάποιο τραγούδι που ακούγαμε.Την αδερφή μου να μου λέει"Μακάρι να μιλούσα φανελένιζα :D".Την Κ. να με προκαλεί να πιούμε μονορούφι ένα ποτήρι κρασί.Την Ε. να παρακαλάει να μην της ξανά δώσουμε τα σκυλάκια.Την αδερφή μου να λιώνει στα γέλια("Πάσο""Πάσο και εγώ""Πες και εσύ πάσο να πάρω μόνο τον μαχτζον"χαχαχαχχ)και εμένα να ξεφωνίζω "Αχ καλέ ΤΙ ωραία που περνάμε!".

Κατά της 5 αρχίσαμε και χορεύαμε.:P
Κ"Ρε,βάζουμε στο facebook ότι και καλά είμαστε κάπου?"
Ε"Ναιι.Πάμε Ισπανία?"
Κ"όχι δεν ακούγεται πειστικό.Ξάνθη?"
Μ"Ναι Ξάνθη,είναι καλό."
Χ"Μπά,καλύτερα κάπου εδώ στην Αθήνα."

Τελικά καταλήξαμε να βάλουμε πως βρισκόμασταν και καλά στο Vila Mercedes.Επίτηδες,για την μας την έχουν σπάσει όλοι με τα χαζά ταγκ τους που κάθε μέρα βρίσκονται και σε κάποιο κλαμπ.Είπαμε να τους την φέρουμε λίγο.B) :P

Κατά της 6 το πρωί τελειώσαμε άλλο ένα γύρω στο τίτσου.
"Πάμε άλλο ένα μέχρι της 7?"ρωτάω.
"Ναι πάμε!"

Έτσι τελειώσαμε κατά της 7 το πρωί να παίζουμε.
Κ"Άντε πάμε για νάνι σιγά σιγά"
Χ"Άντε καληνύχτα"
Ε"Ρε σεις,ξεμέρωσε!Καλημέρααααα!"
"χαχαχχαχχα"

Έτσι κατά της 7μιση ξαπλώσαμε.Εγώ και η αδερφή μου στο διπλό,και οι άλλες δυο στο δωμάτιο της Κ..Αφού πρώτα βέβαια η Κ. και η Ε. με κυνήγησαν λίγο,και εγώ ούρλιαζα "Βοήθειαααα,μακριάαα.:P".
Και αφού η αδερφή μου είπε"Ένα το 307 δίπλα κάνει πολύ φασαρία!"
Ε"Δεν φταίμε εμείς.Τα παράπονά σας στον ξενοδόχο!"



Και τέλος αφού η αδερφή μου ξανά είπε"Μπαίνει φως από το πατζούρι.Βλέπω ένα φως"
και της απάντησα"Τι φως? Φως στο τούνελ? Με την Νικολούλι?"

Τελικά κοιμηθήκαμε.Μπορεί να μην ακούγονται όλα αυτά πολύ αστεία αλλά εκείνες τις στιγμές είχαμε λιώσει.:P

Όταν πέσαμε για νάνι συνειδητοποίησα πως για τουλάχιστον 9 ώρες τα είχα ξεχάσει όλα.Είχα ξεχάσει κάθε άσχημο.Είχα ξεχάσει πως ξανά δίνω Πανελλήνιες.Είχα ξεχάσει την κούραση και το διάβασμα.Είχα ξεχάσει τα οικονομικά προβλήματα του σπιτιού μας.Είχα ξεχάσει τους τσακωμούς και τις φωνές τους.Είχα ξεχάσει πως σχεδόν βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου.Είχα ξεχάσει τα κλάματα,τα νεύρα.Είχα ξεχάσει κάθε ίχνος στεναχώριας.Είχα ξεχάσει πως είναι να νιώθεις λυπημένος ή κουρασμένος.Είχα ξεχάσει πως δυστυχώς θα ξανά έφευγαν σε μια εβδομάδα για τις σχολές τους.Τα είχα ξεχάσει όλα.Και έπεσα να κοιμηθώ με ένα πολύ γλυκό συναίσθημα.Γέλαγα.Όλο το βράδυ της Κυριακής γέλαγα.Να με βλέπατε...θα λέγατε αυτή όντως είναι η Μαρία και αυτή όντως μοιάζει να μην έχει καμία σκοτούρα στο κεφάλι της.;) :P



Και γι'αυτές τις στιγμές δεν λυγίζω δεν έχω λυγίσει και δεν πρόκειται να λυγίσω.Και γι'αυτές τις στιγμές ΑΠΛΑ ΖΩ!
Για αυτές τις στιγμές που γελάω.Τις στιγμές με αγκαλιές.Με πειράγματα.Με συζητήσεις.


"Θέλω να μείνω εδώ για πάντα."είπα το πρωί στην Κ.
"Γιατί?"
"Είναι ωραία.;)"

Κοιμηθήκαμε 8,ξυπνήσαμε κατά της 12 μιση -.-.Ήρθε να μας πάρει η μαμά για να πάμε στην ξαδέρφη της που μας είχε ετοιμάσει τραπέζι.:P
Φάγαμε κάτι ωραίες σουπιές.
Αφού βαρεθήκαμε την ζωή μας,μιας και πιάσανε για τα συγγενολόγια συζήτηση,πήγαμε για καφέ κατά της 7 πάλι με την Ε. και την Κ..Και μαντέψτε τι κάναμε!Παίξαμε τίτσου.:P xD

Η Κ. μου πρότεινε να πάω και εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ σπίτι της.Αφού ήρθαμε στο σπίτι κατά της 10 να πάρω μερικά πράγματα,φύγαμε για να πάμε στην στάση.
Ένα θα πω:ΤΙ ΚΡΥΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ???????? :|
Όταν με το καλό φτάσαμε στην πλατεία,πήγαμε να πάρουμε σουβλάκι(ναι κάναμε πολύ νηστεία!:P).Η διαδρομή από το σουβλατζίδικο μέχρι το σπίτι της μας φάνηκε αιώνας.Τέτοιος αέρας και κρύο...
"Δεν θα φτάσουμε ποτέ!"έλεγα.
"Έλα λίγο ακόμα μένει."έλεγε η Κ.
Καλά περιττό να πω ότι όταν τελικά φτάσαμε σπίτι δεν νιώθαμε ούτε χέρια,ούτε πόδια,ούτε μύτες,και ήμασταν μουσκεμένες.:P

Χαζέψαμε στην τηλεόραση,στον υπολογιστή και κατά της 3 πήγαμε για νάνι.
Κοιμήθηκα στο κρεβάτι της αδερφής της.^_^
"Θες να μιλήσουμε λιγάκι?"την ρώτησα.
"Ναι αμέ."
Έτσι για κανένα μισάωρο μιλάγαμε για διάφορα θέματα.:P

Μ"Άντε ας κοιμηθούμε τώρα.Έχω και μάθημα αύριο."
Κ"Άντε καληνύχτα."
Μ"Σ'αγαπάω.:*"
Κ"Χέσε μας.:P"
Μ"Δεν κοιμάμαι αν δεν μου πεις και εσύ σ'αγαπάω -.-"
Κ"χαχ,σ'αγαπώ μικρούλι.:*"
Μ"χαχα νύχτααα."
Κ"Νύχτααα."



Και κάπως έτσι κοιμηθήκαμε τελικά.^_^
Την επόμενη ξύπνησα 8,και νύσταζα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ!!
Άλλα με ρώταγε στην Ιστορία,άλλα απάνταγα.:P Το ίδιο απόγευμα κοιμόμουν 3 ώρες,και το επόμενο άλλες 2.Τς τς αυτά έχουν τα ξενύχτια.

Τελικά ήμαστε μια πολύ τρελή τρελή τρελή παρέα.Ήταν δυο επικά βράδια.Χαίρομαι όταν ήμασταν όλες μαζί Αθήνα.;)
Άντε,τώρα περιμένω το Πάσχα να μας ξανά έρθουν!

Τα βράδια με φίλους είναι τα ιδανικότερα.



Ζούμε τη ζωή μας χωρίς ανθρώπους γιατί έχουμε γίνει πιο εγωιστές από ποτέ.Η οικογένεια,είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε ό,τι κι αν γίνει.Αλλά μερικές φορές οικογένεια,μπορεί να είναι και οι φίλοι μας.
S1nGles


Αυτό γιατί είναι ένα από τα πιο ανεβαστηκά τραγούδια που έχω ακούσει,και γιατί το χορεύαμε την Κυριακή:



Και αυτό που χαρακτηρίζει κατά κάποιο τρόπο τα προβλήματα που με περιβάλλουν:


Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω από αυτό το φως
πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς
παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχνό
κι αν θέλεις να σ' ακούσω βγες να φύγουμε από 'δω

Μα που να πάμε που 'χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, που να πάμε;
Μα που να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, που να πάμε;

Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλήσει και χτυπάνε, που να πάμε;
Μα που να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λιγάνε, που να πάμε;

Κι όλες τις μεγάλες διαδρομές, τα δανεικά φτερά
χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενά
καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού
κι άμα θέλεις να σ' ακούσω βγες να φύγουμε για αλλού

Μα που να πάμε που 'χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, που να πάμε;
Μα που να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, που να πάμε;
Μα που να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε, που να πάμε;
Μα που να πάμε , να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε που να πάμε;
Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλήσει και χτυπάνε, που να πάμε;
Μα που να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε, που να πάμε;

Μα που να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λιγάνε, που να πάμε;
Μα που να πάμε , να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε που να πάμε;


Καληνύχτα από μια χαζοχαρούμενη Fluer.:)

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Χαμογελάω...

Φεβρουάριος

Είναι κάτι τέτοιες μέρες που νομίζω ότι για πάντα θα έχει κρύο.:P
Ότι δεν πρόκειται να ξαναδώ ήλιο και γαλάζιο ουρανό.Πως πάντα θα υπάρχουν σύννεφα,θα βρέχει και ο καιρός θα είναι μουντός.Τι ειρωνεία...Πέρσι λάτρευα αυτό τον καιρό.



Χαμογελάω λοιπόν.:)
Χωρίς ιδιαίτερο γιατί και πως.
Καιρός ήταν.
Και μόνο το γεγονός ότι έχω να κλάψω πάνω από 1,5 μήνα νομίζω πρέπει να με κάνει ευτυχισμένη.


Χαμογελάω λοιπόν μπαίνοντας μέσα στο μικρό άσπρο μας αυτοκίνητο,παρόλο που ξέρω ότι μόλις μπω το ραδιόφωνο θα παίζει πάλι σ'αυτούς που μιλάνε για τα νέα μέτρα.

Χαμογελάω φτιάχνοντας έναν ζεστό καφέ,παρόλο που ξέρω ότι αυτό σημαίνει πως θα αργήσω να κοιμηθώ άρα την επόμενη θα είμαι σαν ζόμπι.



Χαμογελάω χαιρετώντας την Ρ. και την Α. Παρόλο που δεν είμαι πολύ δεμένες μαζί τους.

Χαμογελάω κάνοντας Λατινικά και Έκθεση καθώς μου έρχονται αστεία περιστατικά από πέρυσι,παρόλο που τίποτα δεν είναι πια ίδιο.




Χαμογελάω χαιδεύοντας την σκυλίτσα μου την Έμυ,παρόλο που ξέρω ότι σε λίγο θα γκρινιάξω για να βγει έξω από το δωματιό μου.

Χαμογελάω μιλώντας και παράλληλα χασκογελώντας στο τηλ. μαζί με την Κ. παρόλο που έχω να την δω 3 εβδομάδες.(Πω,όταν έχεις ένα άτομο το οποίο έπι ένα χρόνο σε παίρνει Κ-Α-Θ-Ε μέρα τηλ. δεν μπορείς παρά να χαμογελας!:D)



Χαμογελάω παίζοντας τίτσου στο νετ πάλι μαζί με την Κ.Παρόλο που ανυπομονώ υπερβολικά πολύ για το άλλο Σάββατο ώστε να μαζευτούμε η κλασσική τετράδα και να εγκαινιάσουμε την καινούργια τράπουλα με την Ε.!

Χαμογελάω ακούγοντας στο τηλ. την φωνή της κυρίας Μ. Παρόλο που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να βρεθούμε.

Χαμογελάω βάζοντας με την αδερφή μου ένα επισόδειο Singles να δούμε.Παρόλο που ξέρουμε ότι δεν γίνεται να βάλουμε και 2ο γιατί την επόμενη δεν θα ξυπνάμε.

Χαμογελάω τρώγοντας μανταρίνια.Παρόλο που ξέρω ότι τα χέρια μου για τις επόμενες 3 ώρες θα μυρίζουν μανταρίνι.



Χαμογελάω κολλώντας χαρτάκια με αρχικούς χρόνους ρημάτων στο γραφείο μου.Παρόλο που ξέρω ότι ούτε φέτος θα γράψω πάνω από 16 αρχαία.

Χαμογελάω καθώς σκεπάζομαι με δυο παπλώματα και μια κουβέρτα.:P Παρόλο που τα 5' πρώτα λεπτά τουρτουρίζω.



Χαμογελάω κοιτώντας απέξω από το παράθυρο το σπίτι της φίλης μου.Παρόλο που έχω να την δω και να μιλήσουμε ένα μήνα.-.- :O

Χαμογελάω ψήνοντας ένα τοστ με μέσα μερέντα.Παρόλο που νομίζει η κυρία της Λογοτεχνάς πως δεν τρώω τίποτα xD :P.

Χαμογελάω βλέποντας τις σβησμένες μέρες στο ημερολόγιο,παρόλο που αργεί ακόμα η 1 Ιουνίου-τέλος Πανελληνίων.(ΠΑΡΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΜΠΕΙ Ο ΙΟΥΝΙΟΣ ΑΑΑΧ!!)



Χαμογελάω μπαίνοντας στο HW.Παρόλο που δεν βρίσκω τόσο χρόνο όσο θα ήθελα για να μπω.

Χαμογελάω κάθε φορά που γράφω ένα διαγώνισμα,γιατί σημαίνει ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στην καλυτερευσή μου.Παρόλο που κάθε διαγώνισμα στην αρχή μου μοιάζει βουνό.

Χαμογελάω ξέροντας ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα.Παρόλο που ξέρω ότι το μόνο που κάνω είναι να τον σπρώχνω.Σε σπάνιες περιπτώσεις τον απολαμβάνω.



Χαμογελάω γιατί σήμερα είχε γενέλθια μια αγαπημένη φίλη.Παρόλο που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να της δώσω αύριο το δώρο της.

Χαμογελάω ανυπομονώντας για την επόμενη βόλτα με την Ελ. και την αγαπημένη Δ. :D :P Παρόλο που τις βλέπω 1 φορά το μήνα και αν.



Χαμογελάω όσο μπορώ να κάνω ακόμα όνειρα.Παρόλο που έχω καταφέρει να υλοποιήσω λίγα.

Χαμογελάω όσο μπορώ ακόμα.Όσο αγαπώ ακόμα άτομα που βρίσκονται γύρω μου και με αγαπάνε.Παρόλο που μου λείπουν κάθε μέρα.


Αλλά ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ.




Και νομίζω πως τις τελευταίες εβδομάδες είμαι η Μαρία που πάντα αγαπούσα.Η Μαρία που χαμογελάει ότι και αν συμβαίνει γύρω της.Η Μαρία και ο χαζοχαρούμενος εαυτός της.


Παρολ'αυτά ναι δεν με πειράζει που ξανά κάνω όλο αυτό από την αρχή.
Δεν με πειράζει που ξανά διαβάζω εισαγωγές,γράφω ασκήσεις,διαγωνίσματα,ξενυχτάω,πιέζομαι,τρέχω στο φροντ.
Δεν με πειράζει που ξανά λέω για 11244687 φορά την Ιστορία απέξω.
Δεν με πειράζει που όλα είναι αλλιώς.

Αλλά με πειράζει γαμώτο που δεν έχω ένα χέρι να σφίξει το δικό μου όταν αγχώνομαι ΟΠΩΣ ΠΕΡΣΙ.

Και δεν σας κρύβω πως ανησυχώ πιο πολύ από ποτέ.Πρέπει οπωσδήποτε ένας από τους δυο γονείς μου να βρει δουλεία.Αλλιώς δεν μας βλέπω καλά...

Μια αγκαλίτσα θέλω τώρα...

Αλλά ξέρετε τι?
Είμαι η Μαρία.



Και χαμογελάω ακόμα.
Γιατί έτσι αρμόζει σε μια Γκρίφιντορ.Σε μια κοπέλα που το βασικό πράγμα που θυμούνται πάνω της είναι το χαμόγελό της.Σε μια δεκαωχτάχρονη που αγαπάνε να την φωνάζουν Μαράκι και να την πειράζουν.;)

ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ!




Χαμογελάω. Όσο ακόμα δεν χρεώνεται και αυτό.


Πάρτε και δυο αγαπημένα τραγουδάκια που μου έχουν κολλήσει εδώ και μέρες:






Βράδυ Σαββάτου κι εσύ ‘σαι κάπου
άραγε πού να βρίσκεσαι για τι να λες
περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος

κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του
και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς
βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του
σου τραγουδάω πού να είσαι δεν ακούς


Άδεια η πόλη πού πήγαν όλοι
κι όλοι ‘σαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις

άδεια η πόλη τι γίναν όλοι
αν με θυμάσαι στην υγειά μου κάτι πιες

Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του
να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές
βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του
να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις


Καληνύχτα.:)



ΥΓ:Πρέπει κάποια στιγμή να περάσω να δω την κυρία των αγγλικών μου.Έχω να την δω από 17 Νοεμβρίου όταν είχαμε πάει για καφέ.:O :P