Could you break my fall?

26 Νοεμβρίου γύρω στις 3 το πρωί.

"Τι λες για το friends with benefits;" με ρώτησε καθώς με τράβηξε στην αγκαλιά του και εγώ χώθηκα εκεί ξαπλωμένη δίπλα του. Μύριζε τόσο όμορφα.
"Αυτοί δεν συναντιούνται μόνο για το ερωτικό κομμάτι; Δεν βγαίνουν βόλτα όπως εμείς."
"Όχι κάνει λάθος. Βγαίνουν κιόλας."
"Είσαι σίγουρος;"
"Ναι σου λέω γι'αυτό λέγονται και friends. Αφού είναι φίλοι."
Δεν μίλησα για λίγο. Γύρω μας είχε σκοτάδι και εγώ ήμουν σκεπασμένη με μια λεπτή κουβέρτα.
"Δεν ξέρω νομίζω άλλος είναι ο ορισμός."είπα σιγανά.
"Αυτός είναι."
"Ίσως,δε ξέρω. Να το ψάξουμε να το βρούμε. Ίσως το μπερδεύω με το one night stand" γέλασα ελαφριά. Του γύρισα την πλάτη μου και με πήρε αγκαλιά..
"Ωχ.."
"Τι;"
"Ξέχασα να βάλω ξυπνητήρι. Μισό."
Διέκρινα την φιγούρα του να κουνιέται. Ύστερα πλησίασε σ'ένα πιάτο πάνω στο τραπέζι.
"Καλά πες μου ότι τρως τα μπιφτέκια."
"χαχαχ ναι,ενώ πριν δεν ήθελα. Νομίζω είμαι κυκλοθιμικός."
"Είσαι." του απάντησα με πλήρης σοβαρότητα.



Βρισκόμουν σ'ένα μικρό σαλόνι. Ημιυπόγειο χωρίς παράθυρα. Με λίγη ψύχρα. Δυο καναπέδες. Έναν διάδρομο για γυμναστική. Έναν μεγάλο καθρέφτη και μπροστά του μια καρέκλα. Το μικρό κρεβάτι ή αλλιως ράζτο που κοιμόμασταν. Και μια μεγάλη τηλεόραση. Πιο μέσα το μπάνιο και ένα άδειο υπνοδωμάτιο που περιμένει ακόμα να φτιαχτεί.

Ήταν η 3η φορά που βρισκόμουν μέσα σ'αυτό το μικρό ημιυπόγειο. Και για άλλη μια φορά με πήρε ο ύπνος με μελαγχολία. Ούτε την προηγούμενη φορά είχα κοιμηθεί χαρούμενη. Την πρώτη φορά ίσως και να ήθελα να κλάψω.
Αυτή την φορά ήταν καλύτερα.

"Ο Στράτος σ'έδειξε σ'ένα φίλο του και το άρεσες." μου είχε πει η Ν. η φίλη μου από την σχολή.

Κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό με τον Σ.  Πολύ ελπιδοφόρα στην αρχή. Πιο ρευστά τα πράγματα στην συνέχεια. Μυνήματα. Τηλέφωνα. Έξοδοι.

"Δεν είμαι σε φάση για σχέση αυτή την περίοδο...΄Μπορεί σ'ένα μήνα να θέλω. Δεν ξέρω. Τώρα μου αρέσει μαζί σου. Αλλά μπορεί σ'ενα μήνα να μην το θέλω άλλο. Το θέμα είναι τι θες εσύ. Μπορεί να θες κάτι πάρα πολύ σοβαρό..." Και κάπως έτσι ξεκίνησε η συζήτηση εκείνο το βράδυ. Πιο πριν είχαμε πάει σινεμά. Είχα περάσει πολύ όμορφα. Γελάγαμε. Μιλαγαμε. Μου κράταγε το χέρι.

"Τουλάχιστον είσαι ξεκάθαρος." Πήρα μια βαθιά ανάσα."Εγω...." Τι να πω εγώ;;; Πως είμαι αρκετά πληγωμένη για να πέσω σε κάποιον που δεν θέλει κάτι σοβαρό μαζί μου; Πως μπλέκω έτσι; Γιατί τα τελευταία αγόρια που έχω γνωρίσει δεν με βλέπουν σαν κάτι σοβαρό; Γιατί μπλέκω με τέτοια άτομα; Γιατί δεν μπορώ να πέσω στο φυσιολογικό;
"Βγάζεις στους άλλους να σ'εμπιστευτούν. Φαίνεται ότι δίνεις το 100% σου." Έτσι μου είχε πει. Και αφού όλοι το βλέπουν ότι είμαι τέτοιο άτομο γιατί σκατά ψάχνουν το περιστασιακό μαζί μου;
Εγω...Να πω ότι εγώ θέλω κάποιον να με αγαπάει; Κάποιον να με εκτιμάει; Κάποιον να είναι δίπλα μου; Κάποιον να μοιραστώ επιτέλους πράγματα; Να κάνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ μου;
Κυκλοθιμικέ. Κυκλοθιμικέ. Παλιο κυκλοθιμικέ. Την προηγούμενη εβδομάδα μου έλεγες ότι μαζί μου θες σχέση μάλλον. Παλιο Κυκλοθιμικέ.



"Ξέρεις δεν είναι η έννοια της ταμπέλας...Σχέση ή όχι. Είναι να βλέπεις ένα άτομο και να θες να προσπαθήσεις γι'αυτό."΄του είπα τελικά.
"Όχι δεν έχει να κάνει μ'εσένα."
"Μ'εμένα έχει να κάνει."
"Εντάξει μάλλον έχουμε διαφορετική οπτική γωνία."
"Μάλλον ναι."απάντησα.

Το σκέφτηκα λίγο ακόμα.
"Εγώ αυτό που θέλω είναι κάποιον να με κάνει να χαμογελάω." είπα. Και ήταν τόσο αλήθεια. Δεν με νοιάζει καμία ταμπέλα. Θέλω να χαμογελάω. Ότι και αν είναι αυτό. Όπως και αν λέγεται. "Κάποιον να περνάμε όμορφα,να ζήσουμε πράγματα...Και βλέπουμε στην πορεία πως πάει."
"Τότε θέλουμε το ίδιο." μου απάντησε.
"Μάλλον ναι." είπα σκεφτική.
"Έλα τότε εδώ. Έλα να σε πάρω μια αγκαλιά..." μου είπε καθώς ξάπλωνε. Πήγα κάπως απρόθυμα. Μέσα μου σχεδόν ήξερα πως δεν θέλουμε το ίδιο ακριβώς πράγμα.
"Απλά...κουράζουμε πολύ την κατάσταση και θα χαλάσει. Όλο εσύ το σκέφτεσαι και το αναλύεις όλο αυτό. Το έχεις προσέξει;"
"Ναι έχεις δίκιο." μου απάντησε.
"Ωραία χαλάρωσε,και βλέπουμε."

Μάλλον τον καθησύχασα με αυτά που είπα. Γιατί είχε κέφια μετά. Και την επόμενη το πρωί.

Από την πρώτη στιγμή που είδα τον Σ. ήξερα πως δεν θα ταιριάζαμε 100%. Είναι πιο μάγκας. Πιο αλήτης. Δεν είναι το καλό παιδί. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό από εμένα. Άλλο στυλ. Άλλη νοοτροπία. Άλλη ζωή.
Την 2η φορά που τον είδα μου ψυθίριζα πως θα φύγει κάποια στιγμή. Πως δεν είναι για πάντα. Πως σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Το ξέρω από μόνη μου πολύ καλά. Ίσως να τράφηκα για λίγο με ψεύτικες ελπίδες.

Σ'ένα άτομο είχα δει την λάμψη του για πάντα. Στον Γ. Όποιον βρίσκω ακόμα τον συγκρίνω μαζί του. Και όσους περισσότερους γνωρίζω τόσο πιο πολύ σιγουρεύομαι πως ο Γ. ήταν το τέλειο για μένα. Δεν φάνταζε. Ήταν.
Νιώθω κάτι μέσα μου να με τράβάει τόσο πολύ στον Γ. Λες και κάτι μ'εχει δεσμεύσει και ξέρω πως οποιαδήποτε σχέση και αν προσπαθήσω δεν θα επιτύχει. Γιατί για εμένα πρέπει να είναι ο Γ. Και το ίδιο να πρέπει να ίσχύει και για εκείνον. Να είμαι εγώ.

Τις προάλλες βρήκα κάτι φωτογραφίες στο προφίλ του στο fb. Όμορφος..Τόσο όμορφος. Για άλλη μια φορά μόλις είδα το πρόσωπό του ένιωσα σαν να ξέρω την μορφή του χρόνια. Σαν από πάντα. Θα του στείλω μύνημα σκέφτηκα.Θα του στείλω να δω τι κάνει.

Εχθές που γύρισα σπίτι κάθισα και βρήκα τις παλιές συνομιλίες μου με τον Γ. Τις διάβασα χωρίς κάποιο πόνο ή μελαγχολία. Απλά τις διάβασα για να μου θυμίσω πως αξίζω μια φυσιολογική σχέση με αγάπη. Κάτι που να με κάνει στ'αλήθεια ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη.
Αχ πόσο γέλαγα όταν μίλαγα με τον Γ. Πόσο μου λείπει ώρες ώρες.



Την Δευτέρα είχα πάρει μια σοκολάτα λάκτα. Σκεφτόμουν την κατάσταση με τον Σ. και έκλαιγα μόνη μου. Αναρωτήθηκα μήπως συμβιβάζομαι. Μήπως κάνω εκπτώσεις στα θέλω μου. Πάντα μου έλεγα ότι δεν συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο από το τέλειο.

Δύο επιλογές έχω.
Ή να το συνεχίσω αυτό το πράγμα με τον Σ. Γιατί μου αρέσει όταν περνάμε όμορφα. Μου αρέσει να βγαίνουμε. Μου αρέσει να κάνουμε πλάκες και να γελάμε και να κοιμόμαστε παρέα.
Να το συνεχίσω όλο αυτό με κίνδυνο όμως να φάω τα μούτρα μου. Γιατί ξέρω πως πληγώνομαι εύκολα. Και πως δένομαι εύκολα.Εκτός αν ο Σ. το δει κάπως πιο σοβαρά μαζί μου...

Ή να το κόψω μαχαίρι. Να το τελειώσω. Για δικό μου καλό να σκεφτώ την μετέπειτα ψυχολογία μου.
Από την άλλη μια ζωή την έχουμε...Λες και ο Γ. στο Μπράιτον θα έχει μονάσει και δεν θα έχει βγει με κοπέλες.

Αχ δεν ξέρω.

Πρώτη φορά πρέπει να επιλέξω αν θέλω μια κατάσταση ή όχι. Και πρώτη φορά πρέπει να είμαι πλήρως συνειδητοποιημένη για τα όποια αποτελέσματα.

Πάντα όμως είναι ο εαυτός μας. Ο εαυτός μας είναι πάντα η ευτυχία μας. Εγώ αυτό έχω καταλάβει. Ούτε καν οι φίλοι. Εσύ είσαι η δυναμή σου. Εσύ τα οριά σου. Εσύ η πηγή του καλού και του κακού σου. Ότι και να γίνει εσύ και ο εαυτός σου.

Και αφού πάντα θα είμαι εγώ...Πρέπει να τα βρω μ'εμένα. Και αν είναι να φάω τα μούτρα μου...Να πω ότι τουλάχιστον το έζησα. Ίσως...

Μάλλον είμαι έτοιμη να φάω τα μούτρα μου.

Γιατί...Μια ζωή την έχουμε και αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καταντήσουμε..λαλαλλαλα.

Αχ δεν είμαι καλά. Αυτά...δεν ξέρω. Θα συσκεφτώ για εκατοστή όγδοή φορά με τον εαυτό μου και θα απαντήσω στο μύνημα του Σ., φωναζωντάς μου ταυτόχρονια από μέσα μου πως ίσως δεν είναι αυτός ο άνθρωπος που θέλω...




ΥΓ1: Ο Σ. έχει τέσσερις ημέρες μετά γενέθλια από τον Γ. Καρμικό;; Παλιοκυκλοθιμικοί και οι δύο.

ΥΓ2:Χαίρομαι τουλάχιστον που αυτή την περίοδο τα προβληματά μου είναι μόνο τα προσωπικά μου και δεν έχουν να κάνουν σε σχέση με θανάτους,αρρώστιες κτλ όπως έχω συνηθίσει.

I've been here before
But always hit the floor
I've spent a lifetime running
And I always get away
But with you I'm feeling something
That makes me want to stay

I'm prepared for this
I never shoot to miss
But I feel like a storm is coming
If I'm gonna make it through the day
Then there's no use in running
This is something I gotta face

If I risk it all
Could you break my fall?

How do I live? How do I breathe?
When you're not here I'm suffocating
I want to feel love, run through my blood
Tell me is this where I give it all up?
For you I have to risk it all
Cause the writing's on the wall

A million shards of glass
That haunt me from my past
As the stars begin to gather
And the light begins to fade
When all hope begins to shatter
Know that I won't be afraid

If I risk it all
Could you break my fall?

How do I live? How do I breathe?
When you're not here I'm suffocating
I want to feel love, run through my blood
Tell me is this where I give it all up?
For you I have to risk it all
Cause the writing's on the wall

And who do you think you are?

22 (ή 23;) Οκτωβρίου γύρω στις 2:15 το πρωί. (Πάλι 22...)

Γύρισα το κεφάλι μου δεξιά και κοίταξα έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Μπροστά μας , μέσα από μερικούς θάμνους του Υμμητου , διακρίνονταν ξεκάθαρα τα φώτα της νυχτερινής Αθήνας. Μπορούσα να διακρίνω από μακρία την Πεντέλη. Τα φώτα της Μεσογείου και ίσως και της Κηφισσίας...Σχεδόν μπορούσα να νιώσω τον χτύπο της διασκέδασης στον οποίο κινούνταν οι άνθρωποι της όμορφης νυχτερινής Αθήνας.

"Είναι πραγματικά πολύ όμορφα."
"Σε πειράζει;" με ρώτησε. Γύρισα και είδα πως είχε βγάλει ένα τσιγάρο. "Έαν σε πειράζει και κρυώνεις μπορώ να βγω έξω να καπνίσω."
"Όχι δεν υπάρχει θέμα." του απάντησα και γύρισα πάλι να κοιτάξω την θέα.

Άνοιξε το παράθυρο. Μέσα μπήκε ένα ελαφρύ αεράκι. Σχεδόν λυτρωτικό.
Προσπάθησα να διακρίνω το Χαλάνδρι. Εκείνη την στιγμή ένιωσα ένα κενό. Αναρωτήθηκα τι να έκανε ο Γ. Που να βρισκόταν αυτή την ώρα. Αν ήταν καλά. Έμαθα χώρισε με την άλλη...Τον άφησε αυτή για κάποιον άλλον. 
Μου το είχε πει η Ε. Όταν όλα έρχονται ακριβώς όπως τα θες πάντα κάτι χαλάει. Μου το είχε πει. Θα δεις.
Και ύστερα πιάστηκα και εγώ από αυτό. Και μου ψιθύριζα για να μην κλαίω πως μόνο τα αληθινά πράγματα κρατάνε σ'αυτή την ζωή. Μόνο τα αληθινά.
Αλήθεια πως μπόρεσε και τον άφησε; Άραγε να ήταν καλά; Να κοιμόταν; Να διασκέδαζε;

"Eίπες ο πρώην σου έφυγε στην Αγγλία ε;"
"Nαι..." Τι στο καλό; Άκουσε την σκέψη μου; Τόσο κενό ήταν το βλέμμα μου που κατάλαβε τι σκεφτόμουν;
"Άσχημο αυτό. Όταν φεύγει ο άλλος. Σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος. Πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα." μου είπε ήρεμα λες και συνέχιζε να διαβάζει την σκέψη μου.
"Ισχύει..."
"Εγώ ευτυχώς με την πρώην μου χωρίσαμε ένα μήνα πριν φύγει για Αγγλία. Για άσχετο λόγο."
"Αχά..."
Ρούφηξε άλλο λίγο από το τσιγάρο.
"Ξέρεις όταν δύο άνθρωποι είναι μέσα στο αμάξι και ο αέρας ζεσταίνεται τα τζάμια θολώνουν. Γι'αυτό άρχισα να βήχω."
"Χαχ το άσθμα ε;"
"Ναι."

Στην διαδρομή για το σπίτι δεν μίλαγα. Με έπιασε μια νύστα. Μία κούραση. Ίσως συνέχιζα να νιώθω και το κενό που είχα πριν. Μου έλεγε για τα φανάρια. Πως το βράδυ καμία φορά δεν τα κοιτάζει. Δεν είμαι σίγουρη. Δεν έδωσα πολύ σημασία.

Φτάσαμε έξω από το σπίτι. Με φίλησε. Έκανα να φύγω όμως τα χείλη του δεν με άφησαν.
"Πρέπει να φύγω..." μου ψιθύρισε συνειδητοποιώντας πως δεν ήθελα ούτε εγώ να φύγει ακόμα.
"Το ξέρω. Πες μου να φύγω εγώ..."
"Δεν θέλω να σου πω να φύγεις. Ξέρω όμως πως πρέπει να φύγω εγώ..." Είχε στήσει μερικούς φίλους του ήδη 3 ώρες.
"Μμμμ..." Σήκωσα το χέρι μου ανάμεσα μας και χαίδεψα πρώτα το μούσι του και έπειτα τα χείλη του. Κοίταξα για μια στιγμή τα γαλαζοπράσινα μάτια του. Αυτά τα μάτια του που τα ήξερα δυο χρόνια τώρα. Πολύ πριν τον Γ. Αυτά τα μάτια που ήξερα πως ποτέ δεν θα ήταν δικά μου. Ούτε καν εκείνη την νύχτα δεν ήταν δικά μου. Ούτε καν εκείνη την στιγμή.

"Πρέπει να φύγεις."ψιθύρισα. "Καληνύχτα"
"Καληνύχτα. Μιλάμε." μου απάντησε γλυκά.
Βγήκα από το αμάξι. Με είδε να μπαίνω μέσα στο σπίτι και έφυγε.

Ξαπλώνοντας ένιωσα μια γλύκα. Μια χαρά. Μια μικρή δικαίωση που έπειτα μετά από δύο χρόνια ζούσα κάτι μαζί του. Και έπειτα πάλι αυτό το κενό...
Φύγε. Φύγε...
Έτσι και αλλιώς όλοι φεύγουν. Το ξέρω από πρώτο χέρι. Δεν θα ήσουν ο πρώτος λοιπόν.
Φύγε και εσύ. Το ξέρω πως θες.
Έτσι είναι καλύτερα για όλους. Δεν υπάρχει ποτέ πόνος για κανέναν.
Φύγε όπως όλοι.
Οι άνθρωποι φτιάχτηκαν για να φεύγουν.
Ίσως να ξανα γυρίσουν...Σίγουρα θα ξανά γυρίσουν κάποιοι,αλλά θυμίσου μόνο οι αληθινοί θα μείνουν...Τουλάχιστον αυτό προσπαθώ να λέω στον εαυτό μου.

Και μετά πάλι αυτό το κενό...Μάτια μου...Αν υπάρξει κάποια μέρα που αναλωθώ και εγώ σε κάτι ψεύτικο...Αν υπάρξει κάποια μέρα που δεν χαρίσω αλλά δανείσω τα φιλιά μου...Αν υπάρξει κάποια μέρα που το πάθος του έρωτα είναι παραπάνω από το πάθος της ψυχής μου...Σε παρακαλώ έλα πίσω.
Έλα μόνο γι'αυτό τον λόγο.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να δίνεις πράγματα από την ψυχή σου.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να χαμογελάω.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να χτυπάει δυνατά η καρδιά μου.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να ανησυχώ για κάποιον.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να σε νοιάζονται.
Έλα να μου θυμίσεις τι πάει να πει να είμαι στ'αλήθεια ευτυχισμένη.

Μερικά πράγματα τελικά γίνονται την στιγμή ακριβώς που πρέπει να γίνονται. Ούτε πιο πριν. Ούτε πιο μετά.
Όντως ίσως να πρέπει να έχουμε λίγη παραπάνω εμπιστοσύνη στο σύμπαν. Ξέρει πολύ καλά πότε θα σου εμφανίσει ξανά κάποιον στην ζωή σου και ποιον.
Και τότε θα μάθεις μόνος σου όλα τα  γιατί  και όλα τα  πως.

ΥΓ1.:Παράξενο αλλά έχουν ακόμα μια απίστευτη ηρεμία τα γαλαζοπράσινα μάτια του.
ΥΓ2: Η ανάρτηση αυτή είναι σαν ξαφνικά να είναι η συνέχεια αλλά μετά από καιρό της ανάρτησης "Night all my lights are on,this useless helpless feeling"  Δεκέμβριος 2013. 

ΥΓ3: Αν πραγματικά είμαι μέρος του μύθου σου,μάτια μου, θα επιστρέψεις μια μέρα. Πάουλο Κοέλο.

ΥΓ4:Υπάρχουν στιγμές που ηχούν ακόμα εκείνα τα λόγια σου μέσα μου. Με στοιχειώνουν ακόμα.
"Ίσως αν βρεις ένα καλύτερο παιδί εδώ..."
"Δεν θέλω καλό παιδί εσένα θέλω..."

Kάνω αυτό που μου είπες λοιπόν. Ψάχνω αυτό το κάτι καλύτερο που υποτίθεται θα βρω και θα με κάνει ευτυχισμένη. Όμως δεν το βρίσκω. Και αναλώνομαι. Και αν το βρω...Ξέρω πως δεν θα σου μοιάζει.
Όμως με υπεριφάνεια σου λέω...Πως κάνω ότι μου είπες.
Είσαι ευχαριστημένος;

ΥΓ5:
Σταματήστε πια αυτήν την άθλια τραγωδία. 
Όλα είναι λάθος, τα πρόσωπα, ο τόπος, ο χρόνος. 
Ποιός μοίρασε τους ρόλους;

Τάσος Λειβαδίτης

I know I can't take one more step towards you

'Cause all that's waiting is regret

Don't you know I'm not your ghost anymore

You lost the love I loved the most

I learned to live half alive

And now you want me one more time

And who do you think you are?

Runnin' 'round leaving scars

Collecting your jar of hearts

And tearing love apart

You're gonna catch a cold

From the ice inside your soul

So don't come back for me

Who do you think you are?

I hear you're asking all around

If I am anywhere to be found

But I have grown too strong

To ever fall back in your arms

And I've learned to live half alive

And now you want me one more time

And who do you think you are?

Runnin' 'round leaving scars

Collecting your jar of hearts

And tearing love apart

You're gonna catch a cold

From the ice inside your soul

So don't come back for me

Who do you think you are?

And it took so long just to feel alright

Remember how to put back the light in my eyes

I wish I had missed the first time that we kissed

'Cause you broke all your promises

And now you're back

You don't get to get me back

And who do you think you are?

Runnin' 'round leaving scars

Collecting your jar of hearts

And tearing love apart

You're gonna catch a cold

From the ice inside your soul

So don't come back for me

Don't come back at all

And who do you think you are?

Runnin' 'round leaving scars

Collecting your jar of hearts

Tearing love apart

You're gonna catch a cold

From the ice inside your soul

Don't come back for me

Don't come back at all

Who do you think you are?

Summer moments...

Ξέγνοιαστα λένε πρέπει να είναι τα καλοκαίρια. Μετά από αρκετά καλοκαίρια νομίζω πως ένιωσα πάλι το ξέγνοιαστο. :) 

~

Ξανά μετά από καιρό. Βασιλικοί δεν υπήρχαν πια. Ούτε κληματαριές. Ούτε καν ντομάτες και αγγούρια φρέσκα στον κήπο. Όμως το σπίτι ήταν ίδιο. Ίδιο όπως το θυμάμαι από όταν ήμουν μικρή....πολύ μικρή. Απ'όταν θυμάμαι τον εαυτό μου.
Οι θάλασσες ίδιες. Ίδια και η αυλή. Αυτή η αυλή που φιλοξενεί εδώ και χρόνια τα γέλια παιδιών και μεγάλων. Μεγάλο τραπέζι. Φαγητά. 

Όλα θύμιζαν ένα ίδιο και απαράλλαχτο καλοκαίρι στην Κόρινθο...
Μονάχα εσύ έλειπες παππού.

Είναι παράξενος μερικές φορές πως οι ζωές μας αλλάζουν τόσο πολύ ενώ τα μέρη,τα συναισθήματα,οι αναμνήσεις...μένουν πάντα ίδιες.

~

Όταν σε κάνουν να νιώθεις σαν το σπίτι σου αλλά σ'ένα ξένο σπίτι νομίζω δεν υπάρχει καλύτερο.
Δεν ήθελα να φύγω. Εύβοια...Μαζί με συμφοιτήτριες της αδερφής μου. Όλη μέρα στην θάλασσα. Πολύ φαγητό. Όχι άγχοι. Όχι κούραση. Όχι σκοτούρες.
Μονάχα θάλασσα, φαγητό και παιχνίδια. 

~
Και μετά Πάτρα.
Όμορφη πόλη. Θύμιζε αρκετά την Αθήνα. Αλλά όμορφη.
Πάλι ένα φιλόξενο σπίτι.
Γέλια.
Ταινίες.
Θάλασσα.
Ταβερνάκια.
Βόλτες με το ποδήλατο. Ω,ναι...Βόλτες που τραγουδάγαμε "Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα."

Οι μπύρες...Αχ αυτές οι μπύρες που έπινα και γέλαγα με την καρδιά μου. Ας μην τελειώναν ποτέ αυτές οι μέρες. Αυτές που είμαι χαρούμενη δίπλα σε άτομα που αγαπώ. Αυτές οι μέρες που δεν πρέπει να σκέφτομαι τα μαθήματα. Τα οικονομικά του σπιτιού. Την δυσκολία στις ανθρώπινες σχέσεις. Τα γιατί και τα πως. 

Αυτές οι μέρες που είναι μόνο αγκαλιές γέλιο και θάλασσα.

Και όταν ο ήλιος βουτάει στην θάλασσα....θα αναλογιζόμαστε παρέα τις αρχές,τις αλήθειας και τα ψέμματα...Πως φτάσαμε ως εδώ και πόσα έχουμε ακόμα να ανακαλύψουμε. Μα στο τέλος αυτής της μέρας...Που θα έχει σκοτινιάει,που θα βλέπω για άλλη μια φορά τα αστέρια να πέφτουν απορώντας που είναι τα δικά μου,η ψυχή μου θα έχει γαληνέψει...Γιατί βρήκε παρηγοριά στα δικά μας καλοκαιρινά, αληθινά μα πάνω απ'όλα αθώα χαμόγελα.

12 Αυγούστου κάθε χρόνο που πέφτουν αστέρια. Πολλά αστέρια.
"Ήταν εκεί δεξιά το είδατε;"
"Να και αλλο."
"Ελατε να φάτε."
"Βλέπουμε αστέρια."
"Και δεν θα φάτε;"
"Τς φυσικά και θα φαμε. χαχα"

"Τι εντύπωση είχες σχηματίσει για εμένα όταν με είχες πρωτοδεί;"
"Ότι είσαι πολύ γλυκιά. Βγάζεις μια αθωότητα. Και ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα."
"Και εγώ ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα. Γι'αυτό σου είχα πει τότε να έρθεις και για ταινία."
"χαχχα...Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια ε;"
"Πάντως εγώ άνετα θα συμβιώνα μαζί σου.""
"χαχα μωρεεε..."
"Εσυ μαζί μου;"
"ααα θες και να το ακούσεις...χαχα κ εγω γλυκουλι μουυυυυ."

Πόσα κοινά βιώματα μπορούμε να βρούμε μεταξύ μας;

Ισως και όλη μας την ζωή.

"Μου έλειψε το γέλιο σου."
"Εμένα μου έλειψε να γελάω μαζί σας."

~~~~~~~~~~~

Whatever happens tomorrow we've had today.

And if we should bump into each other sometime in the future, well that's fine too, we'll be friends...

Βγες από τα ονειρά μου...Βγες από το υποσυνείδητό μου. 

Άραγε είσαι καλά;

Άραγε έφυγες όπως μου είχες πε μετά τις 10 Αυγούστου;

Άραγε σκέφτεσαι τίποτα για εμένα;

Άραγε σε κάνει η αλλή χαρούμενο;

Άραγε....

Μήπως τα μυθοποιώ πολύ στο μυαλό μου;