Ο κόσμος φίλε μου γύρισε ανάποδα.Και έριξε ότι ήταν όρθιο.
Φωνές.Κλάματα.
Ανάποδα.Και στροβυλίζεσαι ανάποδα.
Με αέρα ή χωρίς ανάποδα.
Προσπαθώντας πάλι να πας ίσια.Μα μάταια.
Όλα ανάποδα.Ότι πίστευες ανάποδα.Ότι αγαπούσες ανάπουδα.
Γύρισαν όλα τούμπα.Έπεσαν όλα κάτω.
Και κάτι τέτοιες στιγμές που τα δάκρυα δεν σε αφήνουν να δεις,που μόνο θολές σκέψεις βρίσκονται στο μυαλό σου,που δεν βρίσκεις τίποτα όμορφο γύρω σου,που όλα σου μοιάζουν δύσκολα,που πνίγεσαι πάλι μέσα στο γιατί,το άδικο,που θες να ξεχάσεις,να γυρήσεις τον χρόνο πίσω...πρέπει εσύ να μένεις δυνατή.
Για πολλούς και για πολλά.
Για μια ακόμα αγκαλιά με φίλους.
Για ένα ακόμα ζεστό βλέμμα.
Για ένα ανέμελο καλοκαίρι.
Για έναν γλυκό χειμώνα.
Για μια όμορφη συζήτηση.
Για ένα όμορφο άγγιγμα.
Για να σε δεις φοιτήτρια.
Για ένα ακόμα ξέφρενο ξενύχτι.
Για μια ακόμα βόλτα στην πλατεία,στην θάλασσα,στην Αγία,στο Θησείο.
Για μια ακόμα εκδρομή.Στα Καμένα.Στην Θεσσαλονίκη.Στην Κόρινθο.
Για ακόμα μια σοκολάτα.
Για μια ακόμα ζωγραφιά.
Για μερικά ακόμα γλυκά φιλιά.
Για ακόμα μερικές στιγμές γέλιου.
Για όνειρα,για ελπίδες.
Για το αύριο σου.
Για εσένα.
Αρχικά αυτό:
Και αυτό:
Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει; Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι. Να' ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι. Κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας; Να μη μοιάζει με κανένα. Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας; Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.
Τι τραγούδι να σου πω που να' χει αέρα; Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που 'χουν λιώσει. Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει. Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας; Να μη μοιάζει με κανένα. Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας; Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.
Τι τραγούδι να σου πω χωρίς ουσία; Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι. Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει. Να μην έχει ούτε λάμψη,ούτε αξία. Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά.
ΥΣ:Εύχομαι να είστε όλοι καλά γιατί έχω καιρό να περάσω από τα μπλογκ σας.;) :P(Το Σάββατο έχω γενέλθια. :D
Είναι που μπλέκονται τα νήματα μεταξύ τους. Είναι που παλεύεις με τα κύματα.
Μία γέφυρα που καταστράφηκε. Περπατώντας ανάποδα την σκόνη φυσάω. Δάχτυλα που γράφουν ονόματα στο χώμα. Λέξεις ανορθόγραφες,πολύχρωμες.
Σκουριά στα ασημένια σίδερα. Όλα πάλιωσαν.Όλα άλλαξαν. Άδεια κουστούμια στην άδεια πόλη.
Το κλάμα που έμπηξες. Τα δάκρυα που έχυσες. Το γέλιο που έχασες. Οι νύχτες που έψαξες. Τα άτομα που αγάπησες.
Η ανάσα που σου κόπηκε. Τα χέρια σου που έτρεμαν. Η φθορά του άφθαρτου και η αλλοίωση του αλλοιωμένου.
Δεν φυσάει πια αέρας. Σκόνη παντού. Γυαλιά σπασμένα παντού.
Στις παλιές φωτογραφίες. Στις όμορφες αναμνήσεις. Στα ξεχασμένα ψέματα. Και στις πικρές αλήθειες.
Το χέρι που σου λείπει. Τα μάτια που ψάχνεις. Η αγκαλιά που αποζητάς.
Η ανηφόρα που σε κούρασε. Τα εμπόδια που στάθηκαν. Η προσπάθεια που σε δίδαξε.
Και ήταν μόνο το παράπονο.Το γιατί.Το πως. Οι φωνές που εξασθένησαν.Στην άδεια πόλη ένα κορίτσι.
Γλυκά ζαχαρωτά.Γλυκό άρωμα.Όνειρα μέσα στα όνειρα.Λουλούδια στις αυλές.Ουράνια τόξα στον ουρανό.
Μα είναι το παράπονο.Η αδικία.Ο πνιγμός. Οι φωνές που δυνάμωσαν.Άνθρωποι μόνοι στα στενά. Και όλα πνιγμένα στου βούρκου το αντίο.
Και αν θες ποτέ να μάθεις το γιατί,ψάξε στα μπλεγμένα νήματα.
Και αν βρεις το σωστό ρώτα το γιατί. Και αν σου απαντήσει πες του σε τι αγάπη επένδυσες. Και αν σου αντιμιλήσει δείξε του τι έχασες. Και αν σε θεωρήσει αδύναμη αναφερέ του σε τι άντεξες. Και αν αδιαφορήσει απόδειξέ του πως χαμογελάς.
Ηρεμία.Ησυχία. Σσσς.Δες.Είσαι στο μέλλον.Είσαι στο παρελθόν. Το δικό σου.Το όμορφο.Το αθώο.Το γλυκό.
Ξέμπλεξανε τα νήματα.Και σε κουράσανε.
Βήματα προς τις αγκαλιές.Προς τον ήλιο.Προς τον γαλάζιο ουρανό.
Βαρέθηκα το σκοτάδι. Πάμε ξανά στο φως.Πάμε πάλι στον αέρα.
Ξανά στο φως.
Μονάκριβη μου ελπίδα.
I don't know you But I want you All the more for that Words fall through me And always fool me And I can't react And games that never amount To more than they're meant Will play themselves out
Take this sinking boat and point it home We've still got time Raise your hopeful voice you have a choice You'll make it now
Falling slowly, eyes that know me And I can't go back Moods that take me and erase me And I'm painted black You have suffered enough And warred with yourself It's time that you won
Take this sinking boat and point it home We've still got time Raise your hopeful voice you have a choice
You've made it now Falling slowly sing your melody I'll sing it loud
ΥΓ1:Το παραπάνω ήταν μια έμπνευση το βράδυ της Κυριακής.;) ΥΓ2:Καλά είμαι.Αντέχω ακόμα.:P Την Τρίτη ξανά πήγα στο Κάψε το Σενάριο και έριξα τόσο γέλιο!!Το αγαπώ απλά! ΥΓ3:Καλό Πάσχα να έχετε,και καλή Ανάσταση σ'όλους.;)
Γειά σας! Ομολογουμένως έχω χαθεί ελάχιστα από την μπλογκόσφαιρα λόγω των διαβασμάτων μου.Βασικά όχι από το δικό μου μπλογκ,γιατί εγώ πάντα 2-3 αναρτήσεις κάνω τον μήνα,αλλά από τα δικά σας μπλογκ.:P Υπόσχομαι όμως όταν θα βρω λίγο χρόνο να περάσω μια βόλτα απ'άλλους.:P
Πριν μπω στο τελείως ψητό του θέματος θέλω να πω κάτι.:P Δεν μπορώ να μετρήσω την αγάπη.Έτσι δεν μπορώ και να πω ότι αγαπώ κάποιον από κάποιον άλλον περισσότερο ή λιγότερο.Αγαπώ τον καθένα απλά με διαφορετικό τρόπο.Αναλόγως το τι μου βγάζει ο κάθε άνθρωπος.;) Έτσι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι,στους οποίους μου βγαίνει να μιλήσω ανοιχτά για ότι με απασχολεί,ενώ υπάρχουν άλλοι που απλά δεν μου βγαίνει.:P Είναι θέμα ανθρώπου.
Την Κυριακή που λέτε,είχαμε meiting με τα παιδιά του HW.^_^ Και εκεί που θέλω να καταλήξω τέλος πάντων είναι πως η Ν. μου βγάζει αυτό το να θέλω να της μιλήσω για ότι πρόβλημα σκέφτομαι.:P Αφού λοιπόν ήρθε δίπλα παρέα με την Ελ.,και μου έπιασε το χέρι άρχισα να της λέω για το πρόβλημα που με απασχολεί τους τελευταίους μήνες. "Να μην στεναχωριέσαι.Και θέλω να είσαι καλά.Βασικά είναι πολύ μεγάλο αυτό που κάνεις.Και πέρα από αυτό,δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο άσχημο που μπορεί να σου συμβεί." "Ναι δεν είναι βέβαια πολύ εύκολο...Είναι δύσκολο." "Όχι να μην σε επηρεάζει.Και θα δεις το καλοκαίρι θα βγαίνουμε όλες μαζί,και θα πάμε και στην Θεσσαλονίκη!" "Αχ τι καλά!Κάνε με τώρα μια αγκαλίτσα"απαντάω και η Ν. με αγκαλιάζει γλυκά.
Να ρε παιδί μου,κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι το hw.^_^ Και τώρα που το σκέφτομαι στην Ν. και στην Ελ. είπα τόσα,όσο δεν έχω πει ακόμα σε καμία άλλη φίλη μου.Ίσως γιατί απλά δυσκολεύομαι και εγώ να συνειδητοποιήσω ότι συνέβει.;)
Και μετά από αυτά να μπω στο ψητό. Στο τέλος της βραδιάς παραμείναμε εγώ,η Ελ.,ο Ν. και η Εμ.:P Παρέμεινα πιστεύοντας ότι θα αργούσαμε αρκετά να το διαλύσουμε.:P
Τελικά καθώς συζητάγαμε σε ένα-ταβερνάκι ήταν? ουζερί ήταν?- στο Ψυρρί ο Ν. και Ελ. μου είπαν ότι θα το διαλύσουμε πιο νωρίς.Ο Ν. θα έφευγε με ταξί και η Ελ. με νυχτερινό τρόλευ.:P
Στην δική μου περιοχή όμως μετά της 12 το βράδυ δεν έρχεται τίποτα.Όλα τα λεωφορεία όπως και το μετρό ξεκινάνε στης 5 το πρωί.
Αφού πληρώσαμε,φύγαμε σκεπτόμενοι για κάποιον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να γυρίσω σπίτι μου. Το ταξί αποκλειόταν.Θα μου έπαιρνε υπερβολικά πολλά λεφτά.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από το μοναστηράκι πηγαίνοντας προς το Σύνταγμα για να ρωτήσουμε οποιονδήποτε που μπορούσε να ξέρει κάποιο μέσο που φτάνει πιο κοντά στην περιοχή μου. Παράλληλα ρίξαμε γέλιο,καθώς δυο σκυλιά μας είχαν πάρει από πίσω και η Ελ. φοβόταν.:P
Τρομακτική,ήσυχη αλλά και πολύ όμορφη η Αθήνα το βράδυ.Πρώτη φορά έβλεπα να μην κυκλοφορεί ψυχή.
Φτάσαμε στην πλατεία συντάγματος και ρώτησα έναν περιπτερά,ο οποιος όμως μου είπε για ένα λεοφωρείο που πάει Κηφισιά.-.- Η Ελ. μου πρότεινε να πάρω το ίδιο τρόλευ μαζί της μέχρι τα Άνω Πατήσια και να πάρω από εκεί ταξί.Αλλά πάλι θα μου έπαιρνε πολλά λεφτά.Εξάλλου οι γονείς μου είχαν της πεποίθηση ότι θα γυρίσω με μετρό.:P
Ξαφνικά μου ήρθε μια αναλαμπή ότι το μοναδικό νυχτερινό λεωφορείο που περνάει από την περιοχή μου είναι το Χ95,που πάει αεροδρόμιο.Δυστηχώς όμως δεν είχα ιδέα σε πια σημεία της Αθήνας υπάρχουν στάσεις του.Το μόνο που θυμόμουν είναι ότι πάει κέντρο. Επιπλέον για να μπω μέσα θα έπρεπε να έχω ειδικό εισητήριο,που είναι πολύ πιο ακριβό από το κανονικό(σημείωση:πάνω μου είχα μόνο 1 ευρώ.) ή να έχω ειδική κάρτα του λεωφορείου του αεροδρομίου.
Περπατήσαμε την πλατεία Συντάγματος και ανεβήκαμε τα σκαλιά,έχοντας απέναντι μας την Βουλή. Έστρεψα το κεφάλι μου δεξιά,και ξαφνικά σαν θαύμα είδα μακριά σ'ένα φανάρι σταματημένο το Χ95!!! "ΤΟ Χ95!!"φώναξα στον Ν. και την Ελ. και έτρεξα κατευθείαν εκεί που ήταν σταματημένο.
Μόλις έφτασα είδα ότι οι πόρτες του είναι κλειστές,και πως ήταν έτοιμο να φύγει. Του έκανα σήμα με το χέρι και μου άνοιξε τις πόρτες.
"Συγνώμη,να σας ρωτήσω κάτι?"είπα στον οδηγό. "Μπες,μπες μέσα!" Μπαίνω μέσα και με ρωτάει"Που πας?".Του απάντησα το όνομα της περιοχής μου και μετά με ρώτησε δείχνοντας την Ελ. και τον Ν."Τα παιδιά?" "Φίλοι μου.Μόνο εγώ πάω εκεί."
Αφού του είπα αυτό έκλεισε γρήγορα τις πόρτες και εγώ έκατσα σε μια θέση όσο πιο κοντά γινόταν στον οδηγό.Απέξω είδα την Ελ. να μου κάνει σήμα αν όλα είναι Οκ.Της έκανα και εγώ σήμα πως οκ και το λεωφορείο ξεκίνησε.
Μετά από 5' λεπτά ο οδηγός με φώναξε δίπλα του. "Για πες μου,ακριβώς που πας." Του ξαναλέω την περιοχή εξηγώντας του που θέλω να με αφήσει. "Στη εκκλησία μπροστά" "Α,οκ κατάλαβα.Και τώρα να σε ρωτήσω κάτι.Ήξερες ότι το λεωφορείο δεν κάνεις στάσεις για να κατέβουν οι επιβάτες?" "Η αλήθεια είναι πως όχι."απαντάω.Παρόλ'αυτά μετά από λίγο θυμήθηκα ότι όντως το Χ95 κάνει στάσεις ΜΟΝΟ για να ανέβουν επιβάτες.Όχι για να κατέβουν,αφού υποτίθεται ότι όποιος ανεβαίνει πάει αεροδρόμιο. "Έχεις μήπως εισητήριο?"με ρωτάει. "Όχι...Γι'αυτό ήθελα να περιμένετε λίγο πριν κλείσετε τις πόρτες,μήπως μου έδεινα λεφτά οι φίλοι μου να αγόραζα." "Τελικά σου έδωσαν?"μου λέει και γελάει. "Όχι"απαντάω και γελάω και εγώ."Δεν ξέρω βέβαια αν κάνει η κάρτα μου..." "Τι κάρτα είναι?" "Των 10 ευρώ,μειωμένη." "Όχι αποκλείεται δεν κάνει."μου απαντάει"Ωραία τότε θα κάνουμε μια μικρή βόλτα..."
*Σ'αυτό το σημείο σκέφτομαι πανικόβλητη-Στο αστυνομικό τμήμα?Γιατί τι έκανα?Επειδή δεν είχα εισητήριο.Δεν φταίω γι'αυτή μου την σκέψη.Έχω προιστορία με τους ελενκτες λεωφορείων*:P :P
"...μέχρι το αεροδρόμιο και θα σε αφήσω στην επιστροφή." "Οκ ότι θέλετε"απαντάω "Όχι δεν είμαι τόσο κακός."μου λέει χαμογελώντας και μετά από αυτό πήγα και έκατσα στην θέση μου.
Ανυπομονούσα να φτάσω όσο πιο γρήγορα γινόταν σπίτι μου.:P
Όταν πλέον άρχισαν να βλέπω γνώριμα μέρη ησύχασα και ο οδηγός με ξανά φώναξε κοντά του. "Εδώ,να σε βλέπω.Μην σε ξεχάσω κιόλας."μου είπε χτυπώντας το χέρι του στο μεγάλο κάθισμά του,ώστε να πάω πιο δίπλα του. "Από εκεί που θα σε αφήσω είναι μακριά το σπίτι σου?" "Όχι,το πολύ 5' λεπτά"του απάντησα χαμογελαστά. "Οι γονείς σπίτι?" "Χαχα,ναι." "Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ε? χαχαχ" "Χαχχα ναι"απαντάω γελώντας. "Που είχατε πάει?" "Εκεί,Σύνταγμα,Μοναστηράκι,Ψυρρί.:P" "Να προσέχετε εκεί του κλέφτες.Όλο βουτάνε." "Το ξέρω."
"Πως το ξέρεις?"με ρωτάει ξαφνιασμένος. "Ο ένας φίλος μου από την παρέα..." "Ποιος αυτός που ήταν ζευγάρι με την άλλη?"με ρωτάει. "Χχαχχα όχι φίλοι είναι."απαντάω γελώντας πιο δυνατά. "ααα,φίλοι.Και?" "Ο φίλος μου λοιπόν είχε χάσει το τσαντάκι του." "Που το είχε?" "Κρεμασμένο σε καρέκλα." "ααα,καλά άντε γεια τότε."μου απαντάει. "Τι είχε μέσα?" "Εε,κλειδιά.Λεφτά.Πάσο κλ." "Χχαχ,κατάλαβα.Ναι να προσέχετε από εκεί.Τυχερή ήσουνα.Έλα λεπτό αργότερα να είχες έρθει θα είχα φύγει." Χαμογελάω. "Για δες,εκεί θα σε αφήσω?" "Ναι,ευχαριστώ πολύ πάντως." "Τίποτα.:)"
Με την κουβέντα ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε.
"Εδώ έτσι?" "Ναι εδώ.Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ"του ξαναλέω. "Τίποτα,να προσέχεις."μου απάντησε,έκλεισε τις πόρτες και έφυγε.
Αφού βγήκα από το λεωφορείο άρχισα να χαζογελάω μόνη μου. Πόσο τυχερή παίζει να ήμουν?Πόσο καλός ο οδηγός?Τον κατασυμπάθησα.:P
Για να καταλάβετε η χαρά μου ήταν τέτοια εκείνη την στιγμή γιατί πριν από λίγα λεπτά ένιωθα κάτι σαν"εγκλωβισμένη" στο κέντρο της Αθήνας.Πίστευα ότι θα πλήρωνα χρυσά κάποιο ταξί ή ότι θα περίμενα δυο ολόκληρες ώρες μέχρι να ανοίξει το μετρό.
Και αντί γι'αυτό έφτασα σπίτι μου χωρίς καμία κούραση και χωρίς να πληρώσω τίποτα.Μα πόσο τέλειο?:P
Μόλις μπήκα στο δωμάτιο μου ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη ανακούφιση και βρήκα την αδερφή μου ξύπνια.Άρχισα να της λέω περήφανη πως γύρισα με το Χ95 και να χαζογελάω.:P
Ήταν τέλειο συναίσθημα να νιώθεις για λίγο πως η τύχη σ'αγαπά.:P
Αυτά είχα να πω.:P Καληνύχτα σας.:)
Αυτό γιατί έχεις τόσο υπέροχη μουσική και είναι τόσο υπέροχο και μελαγχολικό:
Και αυτό γιατί αγαπώ τους στίχους του και τον ρυθμό του:
Πάνω απ' όλα εσύ του κεφιού μου κρασί Στου ουρανού το πατάρι ασημένιο φεγγάρι
Μια στιγμούλα σοφός άσε λίγο το φως Στου κορμιού σου τα βάθη να ξεχνώ έχω μάθει
Θα ‘μαι μαζί σου όπου κι αν πας Μες τα τραγούδια που αγαπάς θα ζω θα ζω
Πάνω από όλα εμείς κι απ το χθες μας κανείς Σπάσε αυτό το ρολόι που τις ώρες μας τρώει
ΥΓ:Χρόνια πολλά στην Ελ. εχθές για τα γενέλθιά της.Και χρόνια πολλά σήμερα στην Κ. μου!!:D
