Αυτή την Τετάρτη,Μεγάλη Τετάρτη ήτανε...

Και είναι μια Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη που είπες θα τα αφήσω σήμερα όλα. Που είπες θα αφεθώ μια φορά στην ελκυστική μα ταυτόχρονα μάταιη ρηχότητα.
Και είπες θα χαμογελάσω. Και θα ανταποδώσω. Θα σου δώσω σχεδόν ότι θες. Σχεδόν. Τα όλα είναι μόνο για τους εκλεκτούς.
Και δώσε μου και εσύ ότι θέλω. Είπα θα παίξουμε τίμια σήμερα. Σαν καλοί φίλοι στο καζίνο. Ότι δίνεις παίρνεις. Πρόσεχε τι δίνεις.

Έτσι είπα και έτσι έκανα.
Φανάρια.
Βροχή.
Σκοτάδι.
Μουσική.



Ένα χέρι έπιασε το δικό μου.Ξένο χέρι; Επικύνδινο; Δελεαστικό; Τρομαχτικό; Τι χέρι να ήτανε αυτό;
Ήταν Τετάρτη. Μεγάλη Τετάρτη. Και μαζί ήταν και δύο χείλη. Να τα εμπιστευτώ; Με ξέρουν;
Γλυκιά και η πλάνη των χειλιών.
Δε θες να με μάθεις.
Δε θέλω να σε μάθω.

Μην αγγίξεις την καρδιά μου,δεν έχει νόημα. Είναι πληγωμένη. Είναι σε κομμάτια. Είναι θαμμένη. Ούτε και θες εξάλλου. Τα χείλη σου δεν θέλουν την καρδιά μου. Καλύτερα έτσι. Πιο καλά είναι έτσι. Δεν υπάρχει πόνος. Δεν χρεώνει τίποτα κανένας σε κανέναν. Ούτε εγώ σου χρεώνω. Εδώ θα είμαι μα δε σου χρεώνω. Δε σου ζητάω τίποτα παραπάνω,αφού δεν θέλω κάτι παραπάνω, αφού ξέρω πως δεν μπορείς να δώσεις κάτι παραπάνω.



Ησυχία είχε. Μονάχα κάτι σταγόνες βροχής τάραζαν λιγάκι τους ψιθύρους σου. Όμορφοι ψίθυροι δε λέω. Μα όταν έγινες επιτακτικός, έγινα και εγώ πεισματάρα.
Έτσι είμαι. Με πείσμα.
Με τείχους.
Με φράγματα.
Η εμπιστοσύνη με κλειστά μάτια δεν υπάρχει. Δεν την κατέχω πια. Είναι για λίγους και εκλεκτους....
Ετσι με πείσμα.
Ότι θέλω εγώ αλλιώς ο καθένας στην δικιά του πλάνη,στο δικό του εγώ,και στις δικές του αμαρτίες.
.
.
.
.
Μ.Τετάρτη 8 Απριλίου.

Εκείνη την Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη ήταν το πρωί δούλευα. Το μυαλό μου στιγμές στιγμές έφευγε σ'εσένα μάτια μου. Όχι δεν πρέπει να σε λέω έτσι. Έχει νόημα να σε λέω έτσι τώρα πια;
Δυο εβδομάδες πιο πριν σου είχα στείλει μύνημα. Το σκεφτόμουν μια εβδομάδα. Αλλά τελικά το πήρα απόφαση. Ήθελα να μάθω πως είσαι. Σου είπα τα νέα μου έμαθα λίγο τα δικά σου. Δεν ήμουν σίγουρη μ'εκείνη την συζήτησή μας. Ένιωθα πως υπήρχε ακόμα κάτι...όμως το τέλος της συζητησής μας ήταν απότομο. Αντί να νιώσω καλύτερα ένιωσα χειρότερα. Ήμουν μελαγχολική για μια εβδομάδα. Θα είσαι Μ.εβδομάδα στην Αγγλία, μου είχες πει.

Αυτή την Τετάρτη λοιπόν, Μεγάλη Τετάρτη ήταν,  πίεσα τον εαυτό μου να μην σε σκέφτεται καθόλου. Πάσχα σε είχα γνωρίσει...Πάσχα ήταν και πέρσι. Αχ γλυκό περσινό Πάσχα. Όχι Μαρία να σκέφτεται μονάχα την δουλειά και να χαμογελάς.
Την προηγούμενη Μ.Τρίτη μετά από μήνες κατάφερα να δω φωτογραφίες σου. Ήταν κάτι και αυτό. Χωρίς να στεναχωρηθώ πολύ, κατάφερα να δω αρκετές φωτογραφίες σου. Δεν θα ήθελα βέβαια μετά να τις ξανά δω. Αλλά μπόρεσα να τις χαζέψω για λίγο.




Κάποια στιγμή μου φάνηκε πως είδα κάποιον που του έμοιαζε. Απλά του έμοιαζε. Όμως για λίγα λεπτά αναλογίστηκα την μορφή του. Δεν έχει νόημα τώρα πια. Είναι στην Αγγλία έτσι και αλλιώς. Ούτε πρόκειται να τον δεις πουθενά. Δεν είναι καν εδώ. Μου έλεγα για να με καθυσηχάζω και συνέχιζα να μοιράζω εκείνα τα κουπονάκια στο σουπερ μάκερτ και τις πασχαλινές συνταγές του Παρλιάρου.
.
.
.
Και έτσι αύτη την Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη ήτανε αποφάσισα να γευτώ την μυρωδιά της γλυκιάς δίνης. Της δίνης του αλλιώτικου. Και του διαφορετικού. Της διαφορετικής γεύσης από την δική σου.

Κάπως έτσι είπα. Και έδωσα το φιλί μου αλλού. Και τα χείλη μου αλλού και αυτά.
Τα χέρια....Ήταν άλλα χέρια. Αλλιώτικα χέρια. Δεν ήταν τόσο υπέροχα όσο τα δικά σου. Ούτε καν το φιλί...δεν θύμιζε σε τίποτα το δικό σου.
Καλύτερα έτσι.

Και πάλεψα λίγο με το σκοτάδι μου. Να μην με πλανέψουν αυτά τα μαύρα δίχτυα. Αυτά της σκέψης μου για εσένα. Όχι η σκέψη μου δεν ήταν σ'εσένα. Ίσως ελάχιστα.
Μα έκανα το βήμα. Έκανα ένα βήμα μακριά σου.
8 μήνες και έκανα επιτέλους ένα βήμα πιο εκεί. Ή προσπάθησα. Προσπάθησα να χαμογελάσω μ'άλλο χαμόγελο. Και προσπάθησα να χαρώ με άλλη πλάνη.
Μα έτσι είναι το παιχνίδι.
Τίμιο παιχνίδι αυτό το παιχνίδι. Όχι του έρωτα το παιχνίδι. Μα το παιχνίδι της απόλαυσης.



Μια μοχάνα δίνη, πλάνη ...

Kαι κάπου εκείνη την στιγμή...
Κάπου εκεί γύρω στις 10παρά το βράδυ...
Κάπου εκείνη την ημέρα , 1 εβδομάδα πριν κλείσει ένας χρόνος από την γνωριμία μας...
Κάπου εκεί που τα χείλη μου μετά από 8 ρημαδομήνες ανταπέδωσαν αλλού...ήρθε ένα μύνημα στο κινητό μου!

"Τι κάνεις;" με ρώταγες. Βλέπω λάθος. Όχι βλέπω λάθος. Ίσως να μπερδεύτηκε και να μου ξανά έστειλε το μύνημα που μου είχε στείλει τα Χριστούγεννα. Έτσι και αλλιώς υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να είναι στην Αγγλία. Δεν γίνεται να το έστειλε από την Αγγλία. Μήπως τα έχει παίξει το κινητό μου και μου ξανά εμφανίζει παλιά μυνήματα; Όχι αποκλείεται. Και βρήκε να το στείλει τώρα; Τώρα;;;;;; Δηλαδή δεν γίνονται αυτά. Δεν συμβαίνουν αυτά. Δεν μπορεί όντως να συμβαίνουν αυτά. Λες και μια φωνή του φώναξε,πως φίλε,ξέρεις η Μαρία αποφάσισε επιτέλους να ξεκολλήσει από εσένα οπότε άμα την θες κάνε κάτι. Δηλαδή δεν γίνεται.

Πείσμωσα και μόλις το είδα δεν απάντησα και έχωσα το κινητό στο παλτό.
Το χέρι που κράταγε εκείνη την στιγμή το δικό μου δεν κατάλαβε τίποτα. Και όμως το μυαλό μου ήταν αλλού. Σκεφτόμουν πως στο καλό....Τι στο καλό...πως αυτά δεν συμβαίνουν.
Το χέρι άφησε το δικό μου. Με χαίδεψε λιγάκι.
Και όμως εγώ άλλα ένιωθα. Μια ταχυπαλμία. Τα χέρια μου ψιλοέτρεμαν. Για άλλον όμως. Για άλλα χείλη. Για άλλα χέρια.



Σου απάντησα σχεδόν μετά από μισή ώρα όταν γύρισα σπίτι.
Δεν μ'ένοιαζε άλλος. Μόνο εσύ. Εσύ που στα ξαφνικά μου έφερες πάλι τα πάνω κάτω.

Σου απάντησα.
Μου απάντησες σχετικά γρήγορα."Πως περνάς;"
Σου είπα πως δούλευα. Σε ρώτησα γιατί δεν είσαι στην Αγγλία.
Μου απάντησες πως άλλαξες τα εισητήρια για την Τρίτη του Πάσχα για να δεις του φίλους σου. Και πως είσαι όλη μέρα έξω.
Σου απάντησα και εγώ πως καλά κάνεις. Και πως και εγώ θέλω μόνο να βγαίνω αλλά έχω και κάτι εργασίες να κάνω.

Αργούσες να απαντήσεις μετά. Άλλαξα την κάρτα σιμ και την έβαλα στο κινητό της αδερφής μου, μήπως είχε κολλήσει πάλι το κινητό μου. Πάλι αργούσες. Σου έστειλα πως αν έχεις απαντήσεις να το ξανά στείλεις γιατί ίσως να κόλλησε πάλι το κινητό μου. Μου απάντησες συγνώμη γιατί ετοιμαζόσουν για έξω. Και μου είπες πως σκεφτόσουν εαν ήθελα να τα λέγαμε από κοντά μια από αυτές τις μέρες.

Έχετε δει ποτέ 5χρονο που του παίρνουν το πιο όμορφο δώρο στο παιχνιδάδικο ; Έτσι έκανα. Χαμογέλαγα. Μετά νομίζω ούρλιαζα. Μετά χοροπήδαγα στο κρεβάτι. Νόμιζα πως θα μου κοπεί η αναπνοή από την χαρά!! :P Και τέλος αγκάλιαζα την αδερφή.
"Θα ξανά φύγει,μην το ξεχνάς." μου είπε εκείνη.
"Ναι ναι έχεις δίκιο." ηρέμησα. Νόμιζε μάλλον πως το μύνημα δεν μου είχε έρθει και το ξανά έστειλε.
Απάντησα πως ναι αμέ.
"Να ρωτήσω και πότε τον βολεύει; Μπα όχι αν θέλει ας ρωτήσει εκείνος." είπα στην αδερφή μου.
"Πότε σε βολεύει;" ήρθε η απάντησή του. Μην είσαι στο μυαλό μου,ήθελα να του απαντήσω.
"Ε όχι χαχαχχα" είπε γελώντας η αδερφή μου.

Κανονίσαμε την Μ.Παρασκευή. Κατά της 5. Απογευματάκι για ένα καφέ όπως μου είπες. Εκεί στην πλατεία. Στην εκκλησία. Όπως το καλοκαίρι. Αλλά θα μου έστελνες και για σιγουριά και την επόμενη γιατί δεν ήσουνς σίγουρος για την ώρα. Με καληνύχτισες γιατί ήσουν έξω και μου είπες πως μιλάμε και αύριο. Με μια χαμογελαστή φατσούλα στο τέλος του μυνήματος.



Αυτή την Τετάρτη...Μεγάλη Τετάρτη λοιπόν ένιωσα μια μικρή γεύση ευτυχίας ξανά. Δεν περίμενα να τον δω για να γίνει κάτι. Δεν μ'ένοιαζε αυτό. Ήθελα απλά να τον δω. Απλά να τον δω για λίγο. Να τον δω και του πω τα νέα μου. Έχω τόσα να του πω. Και να μου πει και εκείνος τα δικά του.

Αυτή την Τετάρτη...Μεγάλη Τετάρτη...Πριν κοιμηθώ δεν ήξερα ποιον να ευχαριστήσω. Το σύμπαν; Το Θεό; Τον Γ.; Την τύχη;
Θα γυρίσεις. Μια μέρα θα γυρίσεις. Αυτό ψιθύριζα στο εαυτό μου τον Σεπτέμβριο για να με παρηγορώ. Κάποια στιγμή θα σε ξανά δω. Δεν γίνεται να μην σε ξανά δω. Δεν γίνεται αυτό. Το ξέρω πως εμείς δεν έχουμε τελειώσει. Ναι το ξέρω. Αυτό το είχα γράψει και στο μπλογκ μου τον Αύγουστο.
Δικαίωση; Λίγη ναι.



Την επόμενη βγήκα για καφέ. Ήμουν χαμογελαστή.
Ήρθε το απόγευμα και μύνημά σου δεν είχε έρθει στο κινητό μου. Άρχισα να νιώθω ένα βάρος. Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό για να συμβεί όντως. Σαν κάποιος να πήρε το κινητό του Γ. και να μου έκανε απλά πλάκα. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει.
Άρχισα να νιώθω άσχημα. Πως κάτι θα γίνει. Ποτέ όταν είμαι χαρούμενη δεν πάνε τα πράγματα όπως τα θέλω.

Μύνημα δεν ήρθε την Μ.Πέμπτη.

Υποθετικά ίσχυε για την Μ.Παρασκευή. Και όμως δεν αισθανόμουν καλά.
Άρχισα να μετράω τις ώρες μέχρι να τον δω.
Το βράδυ ξύπνησα 4 φορές. Είχα υπερένταση. Όπως είχα πάντα πριν τον δω.
Την επόμενη ξύπνησα και χτύπαγε η καρδιά μου γρήγορα.
Θα δω όντως το χαμογελό του;
Θα δω και αυτά τα ζεστά καστανά του μάτια;
Και θα μιλήσουμε και θα πούμε τα νέα μας;

Σου έστειλα αν ίσχυει για το απόγευμα.
Καλήμερα μου έλεγες ξερά και απλά. Μου είχες στείλεις και εχθές μύνημα αλλά δεν ήξερες αν μου ήρθε. Συγνώμη ζήταγες. Κάτι προέκυψε με τον πατέρα σου. Κανονίζουμε κάποια άλλη φορά.

Απλά και ξέρα.
Ένιωσα μια απογοήτευση μέσα μου. Ήθελα να κλάψω αλλά δεν το έκανα.



Δεν μπορεί όντως να είναι τόσο ηλίθιος...... Και μετά θύμωνε που τον έλεγα κυκλοθιμικό.

Τι τον έκανε να αλλάξει γνώμη; Γιατί άλλαξε γνώμη; Γιατί άλλαξες γνώμη; ΓΙΑΤΙ;

Σου έστειλα δεν πειράζει. Βλακείες......Μια ζωή δεν πειράζει λέω στους άλλους. Κάποια στιγμή πρέπει να πειράξει. Σε ρώτησα αν μπορείς άλλη μέρα. Πιο πολύ από εγωισμό το ρώτησα αυτό. Δεν γίνεται ρε φίλε να έρχεσαι,να με αναστατώνεις,να κανονίζουμε μέρα,ώρα,μέρος κτλ και έτσι απλά μετά σαν κύριος να ξανά φεύγεις. Όχι!!

Δεν απάντησες.
Σε είδα μετά από μια ώρα στο skype. Σε ρώτησα αν σου ήρθε το μύνημά μου και μου είπες όχι. Δεν το πίστεψα. Σου είπα πως εχθές δεν μου είχε έρθει το δικό σου μύνημα. Και πως αν μπορείς άλλη μέρα.
Δεν πειράζει μου είπες. Λογικά θα μπορείς αλλά δεν ξέρεις γιατί έχεις κανονίσει διάφορα αλλά αν είναι θα μου στείλεις για να κανονίσουμε.
Μαλακίες ήθελα να γράψω αλλά κρατήθηκα στο ύψος μου.
Ήθελα να σε κάνω να νιώσεις λίγο άσχημα.
Να νιώσεις λιγάκι πως παίζεις με την ψυχολογία μου. Πως πάντα αυτό έκανες. Και πως πάντα μόνο λόγια ήσουν. Ήθελα να σε κάνω να κατανοήσεις πόσο πόσο....δεν ξέρω ούτε πως ακριβώς να το περιγράψω αυτό που μου έκανες.

Οκ.Απλά επειδή εσύ μου είπες φαντάστικα πως θα είχες χρόνο. Εξάλλου εγώ δεν είχα θέμα να τα πούμε από κοντά.
Ακούστικα απελπισμένη;; Ελπίζω όχι. Πάντως περισσότερο να σε κάνω να καταλάβεις πως δεν φέρθηκες σωστά ήθελα.
Δεν απάντησες σ'αυτό.
Σου έστειλα χωρίς φατσούλες,και λιγάκι θυμωμένα,πως άμα θες στείλε σκαιπ και να έχεις καλή ανάσταση. Πάλι δεν απάντησες.
Σιχτίρ σκέφτηκα.

Εγώ φταίω που είμαι ευγενική πάντα μ'όλους.



Την επόμενη Μ. Σάββατο ξύπνησα με μια μελαγχολική διάθεση. Δηλαδή δεν μπορεί να συνέβει όντως αυτό. Δεν μπορεί όντως να μου ζήτησες να βγούμε και μετά να άλλαξες γνώμη.

Το ξέρω πως άλλαξες γνώμη. Την ώρα που και καλά θα βγαίναμε ήσουν μέσα στο skype. Δεν ήσουν με τον πατέρα σου. Το νιώθω πότε μου λες αλήθεια και πότε ψέματα. Το αισθάνομαι.

Γιατί στο καλό με σκεφτόσουν; Γιατί ήθελες να με δεις; Και γιατί μετά άλλαξες γνώμη;


Το απόγευμα χτύπησε το κινητό μου. Μ'έπαιρνες τηλέφωνο. Το σήκωσα με χέρια που έτρεμαν.
"Ναι;;; Nαι;;;;" έλεγα.
Δεν απάνταγες. Άκουγα φασαρία.
Ξαφνικά άκουσα την φωνή σου από μακριά. Αχ αυτή η όμορφη φωνή σου..."Έλα...Πόσο κάνει αυτό;"
"5 ή 6" σου απάνταγε ένα παιδάκι.
"Καλά πάμε." του έλεγες.

Κατάλαβα πως είχε πατηθεί καταλάθος ο αριθμός μου. Και με είχες πάρει καταλάθος τηλ.
Ναι...άκουσα για λίγο την φωνή σου...Και μετά το έκλεισα.
Σου έστειλα μύνημα εάν με πήρες και πως άκουγα μια φασαρία.

Μου απάντησες στο skype μετά από δυο ώρες πως κατά λάθος με πήρες,πατήθηκε ο αριθμός μου.
οκ δεν πειράζει,σου απάντησα και εγώ ξερά.

Ήθελα να σιχτιρίσω για άλλη μια φορά την τύχη μου που για λίγο χτύπησε πάλι δυνατά η καρδιά μου μόλις είδα τον αριθμό σου στο κινητό μου.

Δηλαδή εσάς πόσο συχνά τυχαίνει να σας πάρει κατά λάθος ο πρώην σας;;;;;
Γιατί απ'όλους τους αριθμούς που έχει στο κινητό του έπρεπε να πατηθεί ο δικός μου;;;;;;
Δηλαδή δεν συμβαίνουν αυτά.

Προσπαθώ να επικεντρωθώ στο καλό. Πως έστω για λίγο με σκέφτηκε. Τον Μάρτιο είχα φαγωθεί πως έχει άλλη... Δεν ξέρω γιατί... Αλλά είχα φαγωθεί... Ήμουν σχεδόν πεπεισμένη. Όμως αν είχε δεν θα μου έστελνε. Το ξέρω...δεν είναι τέτοιο άτομο. Ήταν "δυστυχώς" πάντα πολύ σωστός και ξεκάθαρος στις σχέσεις του.
Οπότε να ένα καλό...
(αχ τα υπεραναλύω στο μυαλό μου και αυτό δεν είναι καλό :P )

Επίσης ήθελε να με δει,παρόλο που μετά άλλαξε γνώμη...
Γιατί να άλλαξε δεν μπορώ να καταλάβω...
Τι σκατά μεσολάβησε...
Τι σκεφτότανε;;;

Αχ μάτια μου (όχι δεν πρέπει να σε λέω έτσι πια, δεν πρέπει) τι στο καλό σκεφτόσουν; Δεν μπορεί όντως να μην νιώθεις και εσύ κάτι για εμένα. Δεν μπορεί να μην σου έχω λείψει και εσένα.
Αχ αγάπη μου γλυκιά...Να ήξερες μονάχα τι μεγάλη ζημιά μου έχεις κάνει.



Τέλος...το όλο σκηνικό μου θυμίζει σαν να παίζω σε κάποια ρομαντική κομεντί ταινία. Που η πρωγανωνίστρια κοντεύει να τρελαθεί ή καλύτερα να την τρελάνει αυτός που της αρέσει. Γιατί περί τρέλας πρόκειται όλο αυτό. Με την καλή έννοια.

Αυτό το τραγούδι το άκουγα την Μ.Τρίτη και σε σκεφτόμουν. Νόμιζα ότι είσαι Αγγλία. Παλιό κυκλοθιμικέ.

It's just another night
And I'm staring at the moon

I saw a shooting star
And thought of you

I sang a lullaby
By the waterside and knew
If you were here,

I'd sing to you
You're on the other side
As the skyline splits in two
I'm miles away from seeing you

I can see the stars
From America
I wonder, do you see them, too?

So open your eyes and see
The way our horizons meet
And all of the lights will lead
Into the night with me
And I know these scars will bleed
But both of our hearts believe
All of these stars will guide us home

I can hear your heart
On the radio beat
They're playing 'Chasing Cars'
And I thought of us

Back to the time,
You were lying next to me
I looked across and fell in love

So I took your hand
Back through lands and streets I knewEverything led back to you

So can you see the stars?
Over Amsterdam
You're the song my heart is
Beating to

So open your eyes and see
The way our horizons meet
And all of the lights will lead
Into the night with me
And I know these scars will bleed
But both of our hearts believe
All of these stars will guide us home

And, oh, I know
And oh, I know, oh
I can see the stars

From America 

ΥΓ:Ας πω πάλι στον εαυτό μου πως θα γυρίσεις. Κάποια στιγμή θα ξανά γυρίσεις. Δεν μπορεί να είναι τυχαία όλα αυτά. Δεν μπορεί δηλαδή... Δεν πιστεύω εξάλλου στα τυχαία...

ΥΓ2:Εύχομαι να περάσατε όλοι ένα όμορφο Πάσχα. Με υγεία και αγάπη πάνω απ'όλα. :) 

ΥΓ3: Ο μπαμπάς μου τις προάλλες μου θύμισε πως είμαστε περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αθήνα. Θέε μου, είσαι εδώ σχεδόν μόνο χριστούγεννα, πάσχα και καλοκαίρι (και σχεδόν ούτε τότε γιατί συχνά φεύγετε και εκτός Αθηνών με την μητέρα σου και την αδερφή σου) . Ανάμεσα σε 2 εκατομμύρια ανθρώπους το γεγονός να σε πετύχω κάπου στο κέντρο πέρυσι θα πρέπει να ήταν 1/150. Ίσως και λιγότερες πιθανότητες.
Αν δεν σε είχα πετύχει τότε, τώρα το μυαλό μου, και η διαθεσή μου θα ήταν ελεύθερη. Ακόμα θυμάμαι που η Ν. και η Ε. μου είχαν πει να φύγουμε νωρίτερα. Όχι είχα πει. Ας κάτσουμε λίγο για να μπω παρά δέκα στο μετρό και μετά να πάρω το λεοφωρείο των και τέταρτο. Και έτσι πήγαμε πιο μετά στο μετρό.

Θεέ μου πέντε λεπτά πιο μετά και δεν θα σε είχα δει. Δεν θα είχαμε γνωριστεί. Και ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Δεν θα πόναγα τώρα. Δεν θα μελαγχολούσα τώρα. Δεν θα σκεφτόμουν πως η καρδιά μου ανήκει σε κάποιον που είναι τόσο μακριά μου. Θα ήμουν ελεύθερη. Ελεύθερο θα ήταν το μυαλό μου. Και η ψυχή μου θα ήταν ελεύθερη από εσένα. Δεν θα πόναγε. Δεν θα αναρωτιόταν τι κάνεις. Δεν θα βασανιζόταν το μυαλό μου 8 μήνες τώρα. Δεν θα σε έψαχνα παντού. Δεν θα προσπαθούσα να κρατήσω επαφή μαζί σου. Δεν θα πόναγα κάποιες νύχτες συλλογισμένη την μορφή σου. Δεν θα πόναγε τόσο να δω ξανά μια φωτογραφία σου. Δεν θα όριζες έτσι την καρδιά μου. Το εγώ μου. Τις σκέψεις μου.Την ελευθερία μου.

Αχ Θέε μου, εκείνα τα λεπτά...Εκείνα τα "παλιό" λεπτά.

Tried to keep you close to me but life got in between...

Πολλές πολλές καλησπέρες! Δεν ξέρω γιατί έδωσα αυτό τον τίτλο σ'αυτή την αναρτησή μου. Είναι από ένα τραγούδι όμως που μου αρέσει πολύ οπότε ήθελα να τον βάλω.
Δεν ξέρω από που να αρχίσω και τι να πρωτογράψω...Πάντως για άλλη μια φορά θα εκπλαγείτε από τις ανατροπές της ζωής μου. :P

Θα πάρω τα πράγματα κλασσικά από εκεί που τα άφησα στην τελευταία μου ανάρτηση. Είχα μείνει νομίζω λέγοντας πως το προγραμμά μου είναι γεμάτο και θα άρχιζα εξεταστική.
Λοιπόν,η αλήθεια είναι πως σαν εχθές μου μοιάζει η ημερομινία 20/1 που ξεκίνησα την εξεταστική. Παράλληλα όμως με κόλλησε και η αδερφή μου μια ίωση η οποία με ξέκανε. Πήγα να δώσω μάθημα με πυρετό και περίπου για 2 εβδομάδες θα πρέπει να έτρεχε η μύτη μου και να είχα βήχα.
Όμως εγώ εκεί να τα προλάβω όλα...Και τα παιδιά κάθε Δευτέρα στον Εθελοντισμό,και το Ραδιόφωνο της Τετάρτες και την εξεταστική.
9 μαθήματα έδωσα. Χαράς το κουράγιο σου μου λένε μερικοί αλλά έτσι και αλλιώς δεν γινόταν αλλιώς. 8 Μονάχα ήταν του εξαμήνου μου,και έδωσα και ένα χρωστούμενο-Αρχαία άγνωστο πρώτου έτους...Έτυχε και διάβασα 10 άγνωστα κείμενα από τα 100 που μας έδωσε και έπεσε ένα από αυτά.Δηλαδή εάν δεν έχω περάσει ούτε τώρα δεν ξέρω πότε. :P
Προς το παρόν έχουν βγει 4 μαθηματά μου και τα πέρασα. Περιμένω τα άλλα 5 που τα ψιλοφοβάμαι κιόλας. Αλλά είχα πει πως θα τα δώσω όλα και ότι βγει όπως έρθει. Το ξέρω βέβαια πως δεν πήγαινα πολύ αυτό το εξάμηνο,ούτε πολύ διάβαζα πριν την εξεταστική,γι'αυτό δεν περιμένω κανένα μαθημά μου να είναι πάνω από 7. Βλακεία μου θα μου πεις,αλλά είχα κουραστεί πολύ από την προηγούμενη χρονιά που μέσα σ'ένα χρόνο βγάλαμε 4 εξεταστικές! Μόνο η Φιλοσοφική αυτά. :P

Η ψυχολογία μου μέσα στην εξεταστική ήταν πολύ καλή. Νομίζω πως το έχω ξανά πει πως είμαι κορίτσι φτιαγμένη για πίεση. Μου αρέσει να νιώθω πως κάνω κάτι. Πως έχω ένα στόχο. Πως κάνω κάτι για εμένα. Ωστόσο δεν ξεκουραζόμουν όπως έπρεπε. Έτρεχα όσο το δυνατόν να τα προλάβω όλα και όλους. Καθόμουν μετά και πολλές ώρες στον υπολογιστή.
Γενικά από τον Νοέμβριο και πέρα ήξερα πως δεν είχα αφήσει σχεδόν καθόλου τον οργανισμό μου να ξεκουραστεί. Αρχίκα γιατί ήθελα να απασχολώ το κεφάλι μου ώστε να μην σκέφτομαι τον Γ.,δευτερεύοντα γιατί μου άρεσε και ένιωθα όμορφα. Από πάντα μου άρεσε να γεμίζω την μέρα μου. Και όταν την γεμίζω νιώθω πως περνάει και πιο γρήγορα και πιο ευχάριστα ο χρόνος.Οπότε ήμουν καλά. Ήμουν χαρούμενη με τις πλάκες μου και με τα όλα μου. Μια χαζοχαρούμενη Fleur που πολλοί θα έχουν συνηθίσει. ^_^

Και να που μόλις τελειώσα την εξεταστική εγώ ήθελα μέσα στον ψόφο βόλτα στα βραχάκια της Ακρόπολης. Μετά από 3 μέρες ξανά αρρώστησα με 39 πυρετό και πάλι μύτη και λαιμό.
Την επόμενη δεν έκατσα στα αγβά μου. :P Βγήκα πάλι στο ψοφόκρυο να πάω μαζί με την Α. να κάνουμε εκπομπή στον Πειραιά. Το ίδιο ΣΚ ξενύχτησα. Ομολογώ πως είχα μήηηηηηηηηνες να περάσω τόσο όμορφα σε πάρτι. Χάρηκα τόσο πολύ. Τους αγαπώ τους συμφοιτητές της αδερφής μου. Είναι η τέλεια παρέα άμα είσαι down. :P Όμως πάλι δεν με πολυπρόσεξα. Δεν είχα ντυθεί πολύ καλά...Για 3 μέρες μετά νύσταζα όμως εγώ εκεί...
24/2 άρχισε το καινούργιο εξάμηνο και ήθελα να πάω να δω όλα τα μαθήματα πως είναι. Τα έβαλα κάτω. Ενθουσιάστηκα με τα μαθηματά μου. Επέλεξα αυτά που μου άρεσαν πιο πολύ. Και είπα πως αυτή την φορά θα παρακολουθώ γιατί πρέπει να ανεβάσω τους βαθμούς μου.(ψέμμα κάθε φοιτητή στην αρχή εξαμήνου. :P )

Όμως όσο πλησίαζαν οι μέρες για να μπει ο Μάρτιος ένιωθα μια μελαγχολία. Δεν ήθελα να φύγει ο χειμώνας. Πάντα αισθάνομαι ασφάλεια με τον χειμώνα. Κυριώς σκεφτόμουν τον Γ. Η περσινή άνοιξη είχε σηματοδοτήσει την εναρξή της με την παρουσία του. Και δεν ήθελα να μπει αυτή η άνοιξη. Δεν ήθελα να ξανά βγει ο ήλιος και να αρχίσει να μεγαλώνει πάλι η μέρα. Δεν το ήθελα γιατί θυμάμαι πως τέτοια εποχή πέρσι ήμουν μια ευτυχισμένη Fleur. Δεν θέλω να μπει ούτε ο Απρίλιος. Ούτε να έρθει το Πάσχα. Γιατί για εμένα στο κεφάλι μου όλα μου μοιάζουν σαν να ήταν εχθές...Ενώ πέρασε σχεδόν ένας χρόνος. Και με αυτές τις σκέψεις μίσησα τον Μάρτιο που μπήκε... Και πήρα απόφαση πως θα του στείλω ένα μύνημα. Να δω πως είναι...Εάν είναι καλά. Χαζή Fleur μπορεί να μου πει κάποιος. Αλλά έτσι είμαι εγώ. Άμα αγαπώ αγαπώ και τέλος.



Κάπως έτσι το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου προς μία Μαρτίου μαζευτήκαμε με μερικούς φίλους από το hw για να πιούμε. Το είχαμε ξανά κάνει και είχα περάσει πολύ ωραία την προηγούμενη φορά! Αυτή την φορά είπα ας πιω λίγο παραπάνω δεν πειράζει. Ήταν που λέγαμε και καλό μήνα,και εγώ ήθελα να εξαφανιστεί ο Μάρτιος από το ημερολόγιο. :P Ήπια ρακί...Δεν με είχε πιάσει...Χαζογελάγαμε,χορεύαμε. Ήταν όλα πολύ ωραία. Μέχρι να με πιάσει όμως. Δεν ξέρω πόσα σφηνάκια ρακί είπια....Εφτά ίσως; Πάντως όλα ήταν καλά...Μέχρι που ξαφνικά άρχισε να γυρνάει το ταβάνι και να νιώθω πως δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Η καλούλα η Λ. με φρόντισε. Με πήγε στο κρεβάτι. Απάνταγε στις βλακείες μου. Μου έλεγε ότι θα περάσει. 3 φορές έβγαλα τα σωθικά μου,και ευτυχώς που μου έφερε η Λ. μια σακούλα δίπλα μου.
Έφυγα από το σπίτι της Χ. κατά της 2 το μεσημέρι όταν πλέον είχε ηρεμίσει ο οργανισμός μου. Ένιωθα βέβαια ακόμα αδύναμη. Είδα πως στο πρόσωπό μου είχα βγάλει μερικές κοκκινήλες από την πίεση που είχε δεχτεί ο οργανισμός μου. Στην μαμά μου είπα ότι απλά ήπια λίγο παραπάνω και είπα να κοιμηθώ στην Χ. :P Ευτυχώς δεν πρόσεξε τις κοκκινήλες.
Την επόμενη ξύπνησα πάλι νωρίς για σχολή και πήγα στα παιδιά το απόγευμα. Ένιωθα όμως τον οργανισμό μου πολύ κάπως. Την ψυχολογία μου χάλια χωρίς κανένα σοβαρό λόγο.

Την επόμενη 3/3 ανέβασα πυρετό 38. Το περιεργό όμως ήταν πως δεν είχα άλλα συμπτώματα.Και ένιωθα καπως περίεργα. Πόναγε όλο μου το κορμί παντού. Όπου και αν με έπιανα. Την Πέμπτη δεν είχα πια πυρετό αλλά συνέχιζα να νιώθω κάπως. Πως όλα μου φταίνε. Πως γενικά κάτι πάει λάθος μ'εμένα. :P

Την Παρασκευή στις 6 το πρωί ξύπνησα απότομα από ίλλιγκο. Τόσο τρομερός ήταν που με ξύπνησε. Δεν γύρναγαν απλά όλα όταν άνοιγα τα μάτια μου. Ένιωθα να γυρνάνε όλα μέσα στο κεφάλι μου ακόμα και όταν τα είχα κλειστά. Λέω θα περάσει. Αδύνατον όμως...Ούτε κουνίσω το κεφάλι μου ένα χιλιοστό πιο εκεί δεν μπορούσα. Ήταν μαρτύριο. Κάτι έχω λέω. Όπως όπως τράβηξα το πάπλωμα της αδερφής μου και της είπα να ξυπνήσει την μαμά μου. Ξύπνησε και η καημένη η μαμά μου τρομαγμένη. Και εγώ να μην ξέρω τι έχω. Να σηκωθώ δεν μπορούσα. Ένιωθα πως το κεφάλι μου ήταν 500κιλά+. Άρχισα να κλαίω. Την ρώταγα έαν θα περάσει. Της ζήταγα βοήθεια. Όπως όπως κάλεσε έναν γιατρό ο οποίος ήρθε και με είδε. Φοβήθηκε και αυτός μήπως μην μου είχε κάνει καμία μηνιγγίτιδα η ίωση που είχα και με πείραξε και κάλεσε ασθενοφόρο. Θα πρέπει να το πήρε τηλέφωνο 2 φορές για να ξεκουνηθούν να έρθουν. Η αδερφή μου έλεγε ότι θα περάσει και εγώ απλά της έλεγα πως εύχομαι να μην της τύχει ποτέ τέτοιο πράγμα. Ήθελα να κάνω εμετό. Ξανά έβαζα τα κλάματα. Ορκιζόμουν πως δεν θα ξανά βάλω ρακί στο στόμα μου. Ήθελα να περάσει απλά αυτό το μαρτύριο.



Όταν ήρθα οι τραυματιοφορείς έφεραν ενα καροτσάκι στο δωμάτιο."Σήκω" μου είπανε.
"Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω" τους είπα. Τελικά κατάφερα για 2 δευτερόλεπτα να σταθώ στα πόδια μου πριν καταρεύσω πάλι. Το καρότσι δεν χόραγε στο ανσασερ.Κατεβασαν κάτω το καρότσι και ο γιατρός μπήκε μαζί μου στο ανσασερ.Έπρεπε για 2'λεπτά να μείνω στα πόδια μου.Φοβάμαι του έλεγα εγώ,θα περάσει μου έλεγε ο καημένος.Ευτυχώς τα κατάφερα πριν καταρεύσω πάλι.
Με βάλανε μέσα στο ασθενοφόρο και ξεκινήσαμε. Μου βάλανε και μια κουβέρτα. Ένιωσα μια ανακούφηση που θα πήγαινα κάπου με γιατρούς. Δεν τους φοβάμαι τους γιατρούς. Δεν μου αρέσουν βέβαια τα νοσοκομεία αλλά όταν προέχει η υγεία δεν τους φοβάμαι. Στο Γεννηματά μου είπανε πάνε και ένιωσα μεγαλύτερη ανακούφηση. Είναι από τα καλύτερα νοσοκομεία. Στο Γεννηματά είχα πάει και για τον κολικό νεφρού.

Μέσα στο ασθενοφόρο έκανα εμετό. Παρακάλαγα να περάσει αυτό το μαρτύριο. Και όταν έβλεπα ήλιο συνειδητοποιούσα μέσα στο χαμό μου πόσο όμορφη είναι η ζωή. Σκέφτηκα σε κάποια φάση την παιδική μου φίλη την Σ. που είχα πάει στην κηδεία της τον Νοέμβριο. Πόσο άδικη μπορεί να είναι η ζωή για μερικά άτομα... Σκέφτηκα και τον Γ. Ήθελα να ήταν εκεί να του φωνάξω ένα πως τον λατρεύω και αυτό.

Δεν θυμάμαι πολύ ξεκάθαρα τα πράγματα. Έχω που έχω 6 βαθμούς μυωπία είχα και την ζαλάδα....
"Έλα κουκλα,για φωτογράφηση είσαι."μου έκανε πλάκα ο τραυματιοφορέας. Με πήγαν με το φορίο αμέσως σε νευρολόγο. Μου έβγαλαν την κουβέρτα. Αυτός μου είπε να κοιτάζω το δαχτυλό του και κάτι τέτοια ιατρικά. Με ρώταγε πράγματα. Φοβήθηκαν και με βάλανε αμέσως και για αξονική. Μια νοσοκόμα μου πήρε αίμα και μετά μου έβαλε κάτι άλλο στο δεξί χέρι για φάρμακα. Της είπα ότι κρυώνω και με σκέπασε με μια άλλη κουβέρτα. Σε κάποιες στιγμές μούδιαζαν τα χέρια μου από το φόβο μου. Όχι Μαρία,τώρα είσαι με γιατρούς,μην φοβάσαι,μου έλεγα.
Από τους νευρολόγους ήμουν οκ και έτσι μ'έστειλαν στους ωτορινολαρυγγολογους. Κυρία εγώ πάνω στο φορίο. Απέξω θα πρέπει να περίμεναν πολλά άτομα έαν έκρινα από την φασαρία αλλά ήμουν επείγον περιστατικό οπότε κυρία μ'έβαλαν αμέσως μέσα. :P
"Απάντα μου σε μερικές ερωτήσεις καλή μου." μου είπε μια γλυκιά γιατρός."Κοίτα το δαχτυλό μου και ακολούθα του...Χμμμ ναιιι 2ου,1ου,3ου...." την άκουγα να λέει. "Βάλτε την για εισαγωγή."
"Θα περάσει;"έσκουζα εγώ.
"Ναι καλή μου μην ανησυχείς." Φώναξε και τον υπεύθυνο γιατρό."Είναι 3ου βαθμού το βλέπετε; Άνοιξε πάλι τα μάτια σου. Να 2ου,1ου,3ου...Από τους νευρολόγους στάλθηκε."
"Ωραία να την κάνουμε εισαγωγή και η μαμά της να ετοιμάσει τα χαρτιά."
Δεν ξέρω τι σκατά μπορεί να είχα που έπρεπε να με κρατήσουν μέσα αλλά ένιωθα ασφάλεια με τόσους γιατρούς γύρω μου.
Η μαμά μου μπήκε μέσα τρομοκρατημένη."Σοβαρευτήτε άλλη είναι η ασθενής και άλλη κλαίει;"της είπε η γιατρός και εγώ ήθελα να βάλω τα γέλια αλλά δεν μπορούσα. :P
"Αααα ναι άμα θέλετε κλάματα θα βγείτε έξω." της είπε ψύχραιμα ο υπεύθυνος και ήθελα πάλι να γελάσω. :P
Κυρία εγώ πάντα στο φορίο έκανα όλες τις εξετάσεις σε περίπου ένα τέταρτο. Μου έκαναν ακτινογραφία. Μου βάλανε κάτι στα αυτιά και άκουγα ήχους. Μου έκαναν καρδιογράφημα.
Στο καρδιογράφημα άκουσα τον τραυματιοφορέα να λέει πως είχα ίλλιγκο 3ου βαθμού και πως γι'αυτό δεν μπορώ να σηκωθώ."Έχω περάσει και ξέρω.Είναι χάλια,αλλά θα περάσει."



Η αδερφή μου δεν μπορούσε να είναι μαζί μου. Δούλευε,οπότε ήρθε η καλη μου η Α... Πήρα τηλέφωνο την Ν. και ήρθε και εκείνη αμέσως ενώ η μαμά πήγε σπίτι να μου πάρει πράγματα. Η Ν. πήγε και μου πήρε ένα φάρμακο. Η Α. με παρηγορούσε. Ήμουν πολύ ευάλωτη. Ήθελα απλά συνέχεια να κλαίω. Σχεδόν όλη την ώρα είχα κλειστά τα μάτια μου. Ήταν αδύνατον να τα έχω ανοιχτά από τον ίλλιγκο...Ήρθε μια πολύ γλυκιά νοσοκόμα να μου κάνει μια ένεση.Μικρότερη από εμένα ήτανε.
"Δεν φοβάσαι έτσι;"
"Κάνε μου ότι θες αρκεί να περάσει."της είπα.

Μετά από καμία ώρα ήρθε και με είδε ο υπεύθυνος ο γιατρός.
"Δεν με πείθεις"μου είπε με χάρη.
Χαμογέλασα.
"Δεν κάνει να σηκωθείς..."μου είπε.
"Αχα...και φαγητό; Πεινάω."
"Ούτε θα φας ούτε θα πιες."
"Όσο πάτε το κάνετε και καλύτερο" του είπα και ήθελα πάλι να κλάψω.

Μου βάλανε ορό. Μου βάλανε ενδοφλέβιες αντιβιώσεις. Το χαρτί μου έλεγε πως θα μείνω μέσα μέχρι της 10/3. Ήθελα να ξανά κλάψω. Η Ν. ρώτησε τον γιατρό πότε θα περάσει η ζαλάδα και της είπε σε μερικές μέρες. Ήθελα πάλι να κλαψω.
Ευτυχώς με πήγαν σε δωμάτιο με ένα κορίτσι στην ηλικία μου. Η Ν. και η Α. με βοήθησαν να πάρω μερικά τηλέφωνα άλλες φίλες μου να ενημερώσω και να στείλω μερικά μυνήματα γιατί εγώ από την ζαλάδα ούτε το κινητό μου στο αυτί μου δεν μπορούσα να κρατήσω.

Όμως αφούτου με πλάκωσαν στις ενέσεις δεν θυμάμαι από εκεί και πέρα πολλά πράγματα. Θα πρέπει να ήμουν σαν ζόμπι. :P Μ'ενοχλούσε και ο ορός. Η Ν. έφυγε πιο νωρίς. η Α. δεν θυμάμαι πότε έφυγε,αλλά νομίζω ξανά ήρθε το απόγευμα. Κοιμόμουν. Κάποια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου,είδα τον μπαμπά μου και μετά ξανά κοιμήθηκα.
Θα πρέπει να ξύπνησα για τα καλά κάπου στις 9 το βράδυ όταν είπα στην μαμά μου ότι έχω πεθάνει της πείνας.
"Τι πεινάς καλέ; Να εδώ το φαγητό σου." μου είπε μια νοσοκόμα και μου έβαλε τον ορό να τρέχει πιο γρήγορα.

Κάποιες στιγμές κοίταζα τα χέρια μου και το πρόσωπό μου στην οθόνη του κινητού μου. Και τα χέρια μου και το προσωπό ήταν άσπρα. Σαν το πανί....Γενικότερα ίσως η Παρασκευή να ήταν από τις εφιαλτικότερες εμπειρίες μου.Αλλά τα μυνήματα που μου έστελναν οι φίλοι μου λέγοντας πως με αγαπάνε με καλυτέρευαν ψυχολογικά.

Το Σάββατο και η Κυριακή ήταν πολύ πιο ευχάριστες μέρες. Με άφησαν να φάω. Μου είπαν βέβαια ανάλατα γιατί μου έδιναν κορτιζόνη. Και συνέχιζαν να μου δίνουν ενδοφλέφιες αντιβιώσεις και 2 ενέσεις κάθε μέρα. Αλλά ήρθαν να με δουν φίλες μου και το Σάββατο και την Κυριακή. Συνειδητοποιώ βέβαια τώρα ότι μίλαγα σαν ζόμπι από τις ενέσεις. Τελείως σαν τζάνκι. Και μόλις μου της έκαναν μετά από καμία ώρα με έπερνε ο ύπνος.
Ομως δεν φοβόμουν πια. Δεν άφησα καμία μέρα να κοιμηθεί κανείς μαζί μου. Όταν ήθελα κάτι πάταγα ένα κουμπάκι και ερχόταν αμέσως η νοσοκόμα. Ήταν εκπληκτικό. Το μπάνιο ήταν πεντακάθαρο. Είχε φουλ ζέστη στα δωμάτια. Την Κυριακή το βράδυ κιόλας ένιωθα καλύτερα και άκουγα το βράδυ μουσική στο κινητό μου.



Την Δευτέρα μου ανακοίνωσε ο διευθυντής ότι μπορώ να πάρω εξητήριο αφού σηκώνομαι και τρώω. Χαρά εγώ. Θα πάω σπιτάκι μου να κάνω μπάνιο,να ξαπλώσω στο κρεβατάκι μου!! Η γιαγιά μου ήταν μαζί μου όταν ήρθε ο υπεύθυνος γιατρός.
"Θα φύγεις αλλά θα προσέχεις πολύ. Και μην γελάς. Δεν ήταν αστείο αυτό που έπαθες."
Του έριξα ένα βλέμμα λίγο σε φάση τι μου λέει τώρα και αυτός αλλά υπάκουσα. :P

Ήρθε η μαμά μου. Τακτοποιήσαμε και τα χαρτιά που έπρεπε και μας είπαν πριν φύγω να περάσω από τον γιατρό.
"Επαθες φλεγμονή σ'ένα νεύρο κοντά στο αυτί."Μου είπε.. "Δεν ξέρουμε από τι μπορεί να προκλήθηκε όμως είναι λίγο παράξενη αρρώστια. Αιθουσιαία νευρίτιδα λέγεται και έχεις περιστροφική ζαλάδα προς τα αριστερά. Δεν κάνει να σηκώνεις βάρυ. Να τραντάζεσαι. Γενικά για 1 εβδομάδα να κάτσεις σπίτι. Πρέπει να κάνουμε σωστή αγωγή εάν δεν θες να έχεις για μήνες ζαλάδες."
Εκεί τρόμαξα λιγάκι.
"Θα κοιμάσαι από τα δεξιά ή ανάσκελα. Θα πέρνας και τα φαρμακά σου. Και σε 10 μέρες θα έρθεις να σε ξανά δω. Δεν ήταν απλό αυτό που έπαθες...Μόλις σε είδα δεν ήθελα καν να σου κάνω εξετάσεις,ήσουν πολύ χάλια."
"Εντάξει"του είπα και ανεβοκατέβασα το κεφάλι μου.
"Μην το ανεβοκατεβάζεις."
"Εντάξει" είπα και προσπάθησα να μείνω σταθερή.

Γύρισα με χαρά σπίτι μου έχοντας όμως μια αδυναμία. 3 μέρες τώρα απλά κάθομαι,κοιμάμαι,βλέπω tv. Όταν περπατάω νιώθω μια ζαλάδα,και έχω αστάθεια. Μου είναι δύσκολο πχ να ντυθώ ακόμα και γρήγορα. Αλλά θα περάσει υποθέτω...



Έχω πέσει πολύ ψυχολογικά. Δεν μου αρέσει να μένω μέσα στο σπίτι. ΧαζοΜάρτιος. Και νόμιζα ότι μόνο με τον Ιούλιο είχα θέμα. Κάθε πρωί νιώθω τόσο πεσμένη. Και δεν μπορώ και αυτό το πράγμα που δεν μπορώ να περπατήσω σε μια ευθεία. Φάση είναι αυτή και θα περάσει μου λέω.
Χρωστάω άπερα στην Α. και στην Ε. Όχι φίλες...αδερφές πλέον.

ΑΑΑ σας είπα ότι η Ε. τελικά πέρασε στην Αγγλική Φιλολογία;;;; Μεγάλη τρέλα όταν το μάθαμε! Κλαίγαμε μαζί από χαρά. Έτρεμα από ενθουσιασμό!! Ίσως ήταν η 2η φορά στην ζωή μου που χάρηκα τόσο. Ναι το πιστεύω πως η Ε. έχει άστρο. Μεγάλο άστρο...!! Εκεί ανήκει. Στα αγγλικά. Και εκεί θα θριαμβεύσει και το ξέρω! :)

Mέσα σ'ολα συνεχίζω να σκέφτομαι τον Γ. Και θέλω να του μιλήσω να του πω τι πέρασα.
"Τι φοβάσαι;"με είχε ρωτήσει μια φορά. Δεν μου είχε ξανά κάνει τέτοια ερώτηση αγόρι.
"Να μην πάθουν τίποτα αγαπημένα μου πρόσωπα...Εσύ;"
"Τα νοσοκομεία." μου είχε απαντήσει. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν το έλεγα τι πέρασα.

Και παράλληλα υπάρχουν άλλα άτομα που θέλουν να με φλερτάρουν και να με γεμίσουν ψυχολογικά και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω. Δώσε ευκαιρίες στους ανθρώπους... Πρέπει να δίνεις λέω ευκαιρίες. Αλλά πάλι σε τείχους πέφτω. Και νομίζω πως όσο και αν φλερτάρω μ'άλλους πως κανείς δεν φαντάζει αυτό το τέλειο...Πως κανείς δεν μ'εχει κάνει να νιώσω πως είμαι το πιο ευτυχισμένο άτομο στον πλανήτη όπως ο Γ.  Μερικοί είναι υπερβολικά πέφτουλες. Άλλοι δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει το φλερτ. Μερικοί ξέρουν να σε σεβαστούν. Άλλοι είναι σοβαροί με καθόλου χιούμορ...Και μετά πέφτω πάλι ψυχολογικά και μου την δίνει αυτή η κατάσταση. Μου την δίνει να υπάρχουν άτομα που θα έκαναν πράγματα για εμένα......ενώ εγώ όλα αυτά που θέλουν να κάνουν θα ήθελα να τα κάνει ο Γ. Και μου την δίνει που ο Γ. ήταν σαν να ήταν πάντα στο κεφάλι μου. Ήταν σαν να μου έλεγε αυτό που ήθελα να ακούσω. Σαν να ήξερε τι ήθελα να νιώσω. Σαν να ήταν συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου. Κάθε μέρε που πέρναγε και του μίλαγα τόσο πιο πολύ τον λάτρευα και μου άρεσε.
Και μετά σηχτιρίζω πάλι την απόσταση. Σηχτιρίζω πάλι την ζωή. Θυμάμαι το τηλεφωνημά του τα Χριστούγεννα και θέλω μια να χαμογελάσω και μια να κλάψω....Και νομίζω πως πουθενά δεν θα βρω αυτό το καθαρό,όμορφο και ειλικρινές βλέμμα του Γ. Αυτό που ξέρεις πως η ψυχή του άλλου είναι καθαρή και όμορφη...



Και για άλλη μια φορά δεν ξέρω τι να κάνω.

Θα περάσει.
Όλα θα περάσουν.
Εγώ είμαι η Μαρία που όλα τα ξερπερνάει μου λέω. Και ύστερα κοιτάζω κάτι αναρτήσεις πιο παλιές μου και λέω πως εδώ τα κατάφερα σε πιο δύσκολες καταστάσεις. Και αν υπήρχαν στιγμές που όλα μου φαίνονταν πιο δύσκολα τελικά όλα έφτιαξαν και έγιναν όμορφα.
Οπότε για άλλη μια φορά προσπαθώ να επικεντρωθώ στο γεγονός πως έχω φίλους που με αγαπάνε. Συγγενείς. Μια αγαπημένη αδερφή. Μια σχολή που αγαπώ. Και πως όλα θα πάνε καλά αρκεί εγώ να τα βλέπω καλά. Δεν είναι πάντα εύκολο βέβαια αλλά πρέπει.
Είμαι μόνο 21 και αν κάνω έτσι από τώρα,πως θα κάνω δλδ στα 30; :P
Πρέπει να δω τα πράγματα θετικά.

Αλλά δε φταίω και εγώ ρε γαμώτο. Το είδατε. Λίγο πάνε να φτιάξουν τα πράγματα και ξαφνικά πάντα κάτι μας τυχαίνει.



Μου λείπει ο Γ.
Μου λείπει η ελευθερία να μην ορίζεις κανείς άλλος την ευτυχία μου πέρα από εμένα.
Μου λείπει η αγάπη που είχα νιώσει...

Αυτά από μια μίζερη μιζερηηηη μιζερηηηηη Φλερ που προσπαθεί όμως να χαμογελάσει.

Από μια Φλερ που για άλλη μια φορά θέλει να προχωρήσει τον χρόνο είτε πολύ μπροστά είτε πολύ πίσω. Βέβαια όταν μπήκε το 2015 να πω την αλήθεια ένιωσα περισσότερο φόβο. Έχω αρχίσει να φοβάμαι γιατί είναι τόσο απρόβλεπτη αυτή η ζωή.
Αλλά ταυτόχρονα μάλλον είναι και πολύ όμορφη.

Εύχομαι όλοι να είστε καλά στην υγεία σας!
Είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε.
Να χαμογελάτε και να αγαπάτε κάθε μέρα! :)

Αυτό από το οποίο έβαλα τον τίτλο και μου αρέσει πολύ
Tried to keep you close to me, But life got in between 
Tried to square not being there 
But think that I should have been 
 Once upon a different life 
We rode our bikes into the sky 
But now we call against the tide 
Those distant days are flashing by :

 Αυτό που είναι αφιερωμένο στον Γ. και μου θυμίζει τον Αύγουστο...

Well I don’t know how and I don’t know why
But when something’s living well you can’t say die
You feel like laughing but you start to cry
I don’t know how and I don’t know why

Well I don’t have many and I don’t have much
In fact I don’t have any but I’ve got enough
‘cos I know those eyes and I know that touch
I don’t have many and I don’t have much

I’ll see you some day before the end
I don’t know where and I don’t know when

But oh darling my hearts on fire

For you
For you oh

 Και αυτό που μου θυμίζει την χαζοχαρούμενη φάση της εξεταστικής μου :P :

Christmas moments ~ Your voice.

Είμαι η μόνη που νομίζω πως ο χρόνος τρέχει;
Έχουμε  20 Ιανουαρίου και σαν εχθές νιώθω πως ήταν Πρωτοχρονιά.

Γενικότερα όσο σκέφτομαι τα Χριστούγεννα συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν πέρασα άσχημα. Ήταν όμορφα Χριστούγεννα.
Από τις 18 όμως μέχρι της 31 δούλευα. Αλλά και πάλι ήταν ωραίο. Εξάλλου και σπίτι να καθόμουν τι θα έκανα; Σιγά μην διάβαζα. Το μόνο μειονέκτημα είναι ίσως πως δεν πρόλαβα να δω όσους θα ήθελα μέσα στις γιορτές. Όμως τον τελευταίο μήνα έχω χωρέσει τόσα πολλά στο προγραμμά μου,που απορώ και εγώ η ίδια με τον εαυτό μου.

Οι μέρες που δούλευα πέρασαν ευχάριστα. Ήμουν σ'ένα κατάστημα των Sephora και προσπαθούσα να προωθήσω αρώματα της Burberry. Είχε πλάκα γιατί σιγά σιγά με τις μέρες έμαθα εκεί τους υπαλλήλους και μπήκα στην ψυχολογία του τι πρέπει να κάνεις για να πουλήσεις. Μερικοί πελάτες ήταν πολύ θύματα. Όταν προλάβαινα εγώ τον πελάτη (υπήρχαν άλλες δυο προωθήτριες που καραδοκούσαν :P ) τους έδειχνες ένα άρωμα,τους έλεγα πόσο υπέροχο/κλασσικό/σε καλή τιμή/μοδάτο/ασφηλής επιλογή είναι και τι αγόραζαν αμέσως. Υπήρχαν όμως και οι περίεργοι πελάτες που δεν τους άρεσε τίποτα,μετά από 5 αρώματα δεν καταλάβαιναν διαφορά και λογικό είναι,και καθόντουσαν για ώρες λες και θα αγόραζαν σπίτι. Που στο κάτω κάτω δώρο θα ήταν και θα έμπαινε και καρτούλα αλλαγής.
 Όμως μου άρεσε. Μέρα με την μέρα έγινα κομμάτι εκεί πέρα της ομάδας των παιδιών. Στα διαλλείματα που πήγαινα πάνω και έτρωγα όλο με κάποιον θα έπιανα κουβέντα. Έβαζα ότι κραγιόν ήθελα από εκεί μέσα. :P Με τις άλλες δυο προωθήτριες είχα καλές σχέσεις και μιλάγαμε όταν δεν είχε κόσμο και βαριόμασταν. Για 5 μέρες στον ίδιο χώρο ήταν εκεί και η αδερφή μου και είχε πολύ πλάκα που μας μπέρδευαν. Μου άρεσε που μπροστά στον κόσμο με φώναζαν" η κυρία Μαρία της Burberry". Eϊχε πλάκα. Ένιωθα μια ικανοποιήση όταν κατάφερνα να πουλήσω. Συμπάθησα ιδιαίτερα τρεις κοπέλες των Sephora που είχανε πολύ πλάκα και ήταν πάντα πρόθυμες να με βοηθήσουν. Η υπεύθυνη δεν μπορώ να πω ότι ήταν ιδιαίτερα συμπαθιτική αλλά το Σάββατο που ήμουν εκεί τελευταία ημέρα μου είπε μπράβο καθώς ξεπούλησα τα αντρικά του Mont Blank. Τις περισσότερες φορές με γύρναγε και ένα παιδί από την δουλειά στο μετρό ο οποίος ήταν μεγάλο νούμερο! Πάλι καλά γλύτωνα και το κρύο. Απάλευτο αυτό το κρύο των Χριστουγέννων με τα χιόνια,αλλά ταυτόχρονα και όμορφο. Την τελευταία μέρα βγάλαμε και φωτογραφίες με τις άλλες προωθήτριες. Γενικά ήταν όμορφα. Και νομίζω θα μου λείψουν λιγάκι όλοι.



Όμορφες και οι μέρες που μετά την δουλειά πήγα Ψυρρή για ρακόμελα με την Γ. την Ν. και την Μ. από την σχολή. Και μια άλλη μέρα που ήρθαν η Κ. και η Α.Μ στην δουλειά να μας δουν και μετά πήγαμε βόλτα στο εμπορικό,και στο Χαλάνδρι για λουκουμάδες.

Τα Χριστούγεννα τα περάσαμε σπίτι και μετά στην Θεία. Αυτό που κάθε χρόνο μας παίρνουν Χριστουγεννιάτικα δώρα είναι τόσο γλυκό! Tην επόμενη είχε καλέσει σπίτι η αδερφή μου τους συμφοιτητές της για φαγητό. Τι όμορφο απόγευμα! Χουχουλιάσαμε και φάγαμε πολύ! Παίξαμε, μιλησαμε,έμεινε και εδώ το βράδυ η Άλεξ. Ήταν πολύ όμορφα.
Στης 28 πήγα με μια καλή μου φίλη για σινεμά και είδαμε το 10.000km (ΑΑΑΑΧΧΧ!!)

Την Πρωτοχρονιά δεν κάναμε τίποτα καθώς εγώ αρνούμουν να βγω στο κρύο και ήμουν και πτώμα από την δουλειά. :P (btw 7 ώρες ακούγαμε το ίδιο σιντί στην δουλειά με τα ίδια χριστουγεννιάτικα τραγούδια,μην σας τύχει!)
Τελικά θέλαμε δεν θέλαμε βγήκαμε από το σπίτι. Κατά της 6 το πρωί,ξημερώματα Πρωτοχρονιάς η αδερφή μου άρχισε να σκούζει από πόνο καθώς πόναγε στην κοιλιά. Εγώ τρόμαξα γιατί είχε ασπρίσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει. Κολικός νεφρού της έλεγα να δεις θα είναι μην κάνεις έτσι. Μουδιάζουν τα χέρια μου,μουδιάζουν τα πόδια μου εκείνη,και εγώ με την μαμά να μην ξέρουμε τι να κάνουμε καθώς δεν βρήσκαμε ταξί πρωί πρωί. Τελικά βρήκαμε ταξί και την πήγαμε στο Αμαλία Φλέμιγ. Κολικός νεφρού όντως. Όπως είχα πάθει εγώ τον Ιούλιο του '13. Μας είχαν εκεί πέρα για εξετάσεις μέχρι της 12 το πρωί. Επισοδειακή Πρωτοχρονιά.
Το ίδιο μεσημέρι η καημένη η φίλη μας η Α. έκλαιγε από πόνους περιόδου. Τι στο καλό είπαμε;;
Πάλι καλά όμως το απόγευμα ένιωσε καλύτερα και ήρθανε μαζί με την Ειρ. σπίτι. Ήπιαμε ζεστό τσάι καραμέλας,φάγαμε βασιλόπιτα και είπαμε τα νεάκια μας.
Την επόμενη είδαμε μια φίλη μας που σπουδάζει στην Πάτρα.

Την προηγούμενη Κυριακή πήγα και στον μπαμπά μου στην Σαλαμίνα. Ο μικρός έχει μεγαλώσει και έχει γίνει μια γλύκα. Τον έπαιρνα αγκαλιά και μου έλεγε "Πάλι πάλιιι!" Το καινούργιο τους σπίτι που νοικιάζουν είναι πολύ γλυκούλικο και όμορφο. Και η γυναίκα του μπαμπά μου μας έφτιαξε ένα υπέροχο μεσημεριανό.



Μέσα σ'όλα αυτά την Τρίτη ξεκινάω εξεταστική και έχω άπειρο διάβασμα καθώς όλο το εξάμηνο καθόμουνα. Παράλληλα έχω κάθε Δευτέρα τα εθελοντικά μαθήματα Έκθεσης που κάνω. Έβαλα πάλι δουλειά το επόμενο ΠΣ...Αναρωτιέμαι τι πρόγραμμα θα είναι και σε τι μαγαζί θα με στείλουν αυτή την φορα! Και πρόσθεσα πρόσφατα και στο προγραμμά μου ραδιοφωνική εκπομπή στο Ιντερνετ κάθε Τετάρτη μαζί με την αδερφή μου και τις κολλητές μας την Ειρ. και την Α.
Το μόνο σίγουρα είναι πως μέσα σ'όλα αυτά δεν νομίζω για τον επόμενο μήνα να καταφέρω να βγω έστω και για έναν καφέ. Αλλά δεν με πειράζει. Εξάλλου εγώ πάντα αγαπούσα την ρουτίνα μου και πάντα μου άρεσε να περνάει γρήγορα ο χρόνος νιώθοντας πως κάνω κάτι για εμένα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

16 Δεκεμβρίου 8 το βράδυ και βρίσκομαι στο Γκάζι. Κάποια τσιγγανάκια μου ζήτησαν να τους πάρω κάτι να φάνε. Πήγα στο περίπτερο και τους πήρα. Λεφτά που μόλις μου είχε δώσει η γιαγιά τα έδωσα γιατί έτσι και αλλιώς πριν λίγο δεν τα είχα. Δεν τα είχα και ποτέ μου. Ας κάνω μια καλή πράξη όταν το σύμπαν μου το επιτρέπει... Ποιος ξέρει... Μπορεί να μου το ανταποδώσει πίσω.

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου. (Πάλι 22......)

Σχεδόν μια εβδομάδα μετά. Ήμουν έξω από το κατάστημα εκείνη την ημέρα. Μέσα στο πολυκατάστημα,αλλά έξω από το κατάστημα των Sephora. Έκανα προβολή του My Burberry εκείνη την ημέρα καθώς δεν είχε έρθει η κοπέλα που θα έπρεπε ακόμα για την προβολή. "Κάτσε εσύ έξω." μου είπε η υπεύθυνη.
Ένιωθα λιγάκι μοναξιά έξω. Είχα συνηθίσει μέσα με τις άλλες κοπέλες. Είχα συνηθίσει την ζεστασιά του μαγαζιού. Μου άρεσε μέσα...Όταν δούλευα μέσα δεν σκεφτόμουν. Δεν έφευγε το μυαλό μου καθώς ήμουν συγκεντρωμένη στον στόχο που είχα. Όμως έξω... Βαριόμουν. Έβλεπα και συνέχεια ζευγάρια. Γονείς. Παιδάκια που χαζοχαίρονταν.
Κάπου 6 το απόγευμα. Το μυαλό μου ταξίδευε πάλι στο καλοκαίρι... Σ'εκείνον. Ένιωθα να πνίγομαι. Ούρλιαξα από μέσα μου το όνομά του. Δε μπορεί είπα στον εαυτό μου... Δεν μπορεί να το αισθάνομαι μόνο εγώ αυτό. Αυτό τ'ότι κάτι είναι πάνω μα πολύ πάνω από εμένα. Δεν μπορεί είπα. Κάπου με κάποιο τρόπο θα πρέπει να μ'ακούς είπα. Την ίδια ώρα κάπου πάνω ήρθε ένα μύνημα στο κινητό μου.



Στις 7 σχόλασα. Μπήκα μέσα στο κατάστημα και άφησα το μπουκάλι που αρωμάτιζα στο ράφι. Πήγα πάνω. Έβαλα το παλτό μου. Έβγαλα τα τσιμπιδάκια από τα μαλλιά μου και τα άφησα να πέσουν πάνω μου.
"Φεύγεις;" με ρώτησε ο Ν.
"Ναι γιατί;"
"Κάτσε να σε πάω εγώ μέχρι το μετρό,σχόλασα και εγώ."
"αα ναι ναι αμέ με βολεύει πολύ."
"Μόνο κάτσε να κάνω ένα τσιγάρο έτσι; Σε κανένα τεταρτάκι."
"Ναι ναι εννοείται."

Κάτσαμε και οι δύο στο τραπέζι και άνοιξα το κινητό μου.
"Ένα νέο μύνημα.:Γ."
Δε μπορεί σκέφτηκα. Αποκλείται να βλέπω σωστά. Όχι όχι,μάλλον βλέπω λάθος. Δεν μπορεί όντως να το βλέπω αυτό.
Το κινητό μου αργούσε να ανοίξει το μύνημα. Χωρίς να το καταλάβω ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Ένα χαμόγελο που δεν είναι από αυτά τα βεβιασμένα ψεύτικα χαμόγελα. Ούτε από τα χαμόγελα που τα δίνεις ενώ μέσα σου πονάς μόνο και μόνο για να ευχαριστήσεις τον άλλον. Ήταν ένα μεγάλο χαμόγελο που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Ένα χαμόγελο που παραμόνευε για μήνες μέσα μου μέχρι να ξανά εμφανιστεί.
"Τι κάνεις; :) " έλεγε το μύνημα. Τα χέρια μου χωρίς να το θέλω άρχισαν να τρέμουν.
"Πάω έξω να πάρω ένα τηλέφωνο." και η φωνή μου έτρεμε.
"Πάρε από εδώ καλέ. Μα που πας;"
Moυ έλεγε πίσω μου ο Ν. όμως εγώ ήδη είχα κατέβει τις σκάλες και με φόρα ετοιμαζόμουν να βγω από το μαγαζί.
"εεε εε που πας;;" με σταμάτησε ο security του μαγαζιού μας. Κάθε μέρα πριν φύγουμε του δίναμε την τσάντα μας να την ανοίξει. Πολιτική του μαγαζιού. Πάντα του την έδινα. Πως το ξέχασα;
"Αχ ναι το ξέχασα,συγνώμη ήθελα να κάνω ένα τηλεφώνημα. Εξάλλου περιμένω και τον Ν." του έδωσα την τσάντα και με γρήγορες κινήσεις αφού την άνοιξε μου την επέστρεψε πίσω.

Βγήκα έξω από το κατάστημα."Καλά είμαι.Μόλις σχόλασα από δουλείτσα.Εσύ; :) " απάντησα βιαστικά.
Η απάντησε ήρθε αμέσως."Να σε πάρω μια ή μήπως ενοχλώ;"
Αποκλείεται. Μάλλον δεν βλέπω καλά.
Να ενοχλείς; Ήθελα να του στείλω. Εσύ να μ'ενοχλείς; Εσύ; Πως γίνεται αυτό μάτια μου;

Αφού καθάρισα λίγο την φωνή μου για να σιγουρευτώ πως δεν θα τρέμει πολύ όταν με πάρει του έστειλα την θετική απάντηση.
Με πήρε αμέσως.
"Έλα.Τι κάνεις;" Toν άκουσα να χαμογελάει.
"Καλά είμαι εσύ;" Χαμογέλασα γλυκά και εγώ.
"Καλά! Είσαι εξώ; Μήπως ενοχλώ;"
"Όχι όχι μόλις σχόλασα από την δουλειά."
"Δουλεύεις;"
"Ναι ναι. Στα Sephora προωθώ μερικά αρώματα."
"αα μπράβο μπράβο καλά κάνεις." Χαχ...Πάντα εκτιμούσες όταν κάποιος δούλευε.
"Ναι μην φανταστείς ότι είναι μόνιμο. Τώρα είναι για 15 ημέρες. Αργότερα θα δούμε εαν με ξανά πάρουν. Αλλά περισσότερο για χαρτζιλίκι." Όσο του μίλαγα πήγαινα πάνω κάτω από την υπερεντασή μου. Ξαφνικά ο κόσμος γύρω μου ένιωθα πως είχε φωτιστεί. Κάποιος του έδωσε χρώμα. Όλα γύρω μου έλαμπαν. Και ταυτόχρονα όλα είχαν εξαφανιστεί. Δεν υπήρχαν ούτε μαγαζιά. Ούτε παιδάκια και γονείς. Ούτε κόσμος. Μόνο η φωνή του.



Σε ακούω. Σε ακούω. Όντως σε ακούω ξανά. Ακούω την φωνή σου. Έλεγα με χαρά από μέσα μου.
"Εε μακάρι να σε κρατήσουν."
"Ναι θα δούμε."
"Ξέρεις σε πήρα γιατί είδα πως μου είχε στείλει δύο μυνήματα στο skype." Αλήθεια ήταν αυτό. Κάπου αρχές Δεκεμβρίου του είχα στείλει να δω πως είναι. Δεν είχε απαντήσει ποτέ του. Το ίδιο βράδυ έκλαιγα. Είχα πιστέψει πως μάλλον δεν θέλει καμία επικοινωνία μαζί μου. Πως δεν θέλει να μου μιλάει καθόλου. Και αναρωτιόμουν...αφου δεν είναι έτσι εκείνος,δεν είναι έτσι,τι στο καλό;
"Το 1ο μύνημα δεν το είχα δει καν. Το 2ο το είδα τώρα. Γενικά μπαίνω πολύ γρήγορα skype και βγαίνω. Δεν έχω και πολύ χρόνο. Αλλά δεν ήταν πως δεν ήθελα να σου απαντήσω. Θα νόμιζες τα χειρότερα."
"Όχι εντάξει φαντάστηκα ότι μπορεί να είχες δουλειά." τελειώς χαλαρή εγώ.
"Εεε όχι λέω τώρα τι θα νομίζει."
"Χαχα όχι."
Χαμογέλασα τόσο δυνατά εκείνη την στιγμή. Μου δικαιολογήθηκες μόνος σου μάτια μου. Χωρίς καν να στο ζητήσω; Και κυριώς σ'ένοιαξε τι θα νόμιζα; Kαι τι σε νοιάζει εσένα τι θα νόμιζα εγώ; Γιατί μπήκες στην διαδικασία να σκεφτείς τι θα νόμιζα; Χαμογέλασα πάλι. Αυτός ήσουν. Αυτή η όμορφη ευγένια ψυχής που εγώ ήξερα.
"Είμαι εδώ,εδώ και 5 μέρες." μου είπε. Άκουγα ησυχία. Φαντάστικα ότι ήταν σπίτι του. Ίσως και έξω και να περπάταγε όπως έκανε το καλοκαίρι όταν μου μίλαγε στο κινητό. Πάντως είχε ησυχία.
"αα ναι;"
"Ναι αλλά πάλι νωρίς φεύγω. 2 Ιανουαρίου. Μην φανταστείς ότι θέλω. Για να διαβάσω πάω."
"Πως πάει η σχολή σου;"
"Καλά πάει. Αλλά πολύ διάβασμα. Μας βάζουν κάθε εβδομάδα να γράφουμε και από μια μικρή εργασία."
"Πω αλήθεια;"
"Ναι και είναι δύσκολα και πολλά. Εσένα πως πάει;"
"Εντάξει εγώ δεν πολύπήγαινα αυτό το εξάμηνο."
"Οπαα party animal." Εκείνη την στιγμή που είπες αυτή την φράση μ'έπνιξε μια γλυκιά μελαγχολία. Ήταν τόσο έκφραση δική σου αυτή. Τόσο μα τόσο κατά δική σου. Χαμογέλασα γλυκά καθώς την άκουσα.
"χαχχα όχι. Απλά είναι μερικά μαθήματα που δεν χρειάζονται παρακολούθηση. Αρκεί να διαβάσεις από το βιβλίο."
"Κατάλαβα χαχα. Η αδερφή σου τι κάνει;"
"Καλά και εκείνη."του απάντησα "Δουλεύει μαζί μ'εμένα αλλά στο Μαρούσι. Έχει και εκείνη ζόρικο πρόγραμμα με την σχολή της. Μου λέει τους πήγαν και στο χοιροστάσιο. Πολύ γέλιο."
"αχχαχα αλήθεια;"
"Ναι! Εσένα η αδερφή σου;"
"Καλά είναι. Καλά εκείνη δεν έχει και exams τώρα τον Ιανουάριο μόνο κάτι εργασίες." Πάλι χαμογέλασα. Τα ασυνείδητα αγγλικά που σου έβγαιναν πάντα συνεχίζουν...
"Περίεργο μου φαίνεται. Και τώρα που είσαι και εσύ και εκείνη 2ο έτος θα έπρεπε να είναι πιο ζόρικα αφού του χρόνου τελειώνετε. Εδώ εμείς κάναμε κάτι πρακτικές ασκήσεις όπως δηλαδή εγώ είμαι ο σύμβολος πχ και εσύ αυτός που έχει το πρόβλημα."



"Ναι δεν ξέρω...Είχα πάει και να την δω.Βαρέθηκα βέβαια στο μάθημα της. Βέβαια να μου πεις άλλα αντικείμενα."
"ααα ναι ναι το είχα δει που είχες πάει στο fb."
"ααα ναι,μια φωτογραφία με κάτι χριστουγεννιάτικα δέντρα ε;"
"Χαχα ναι."του είπα. Μου έκανε εντύπωση που θυμόταν σε ποια φωτογραφία από αυτές που είχε αναβάσει η αδερφή του μαζί του είχα κάνει like.
"χαχα ναι ναι."Τον άκουσα να γελάει."Καλά και η μαμά μου έχει πολύ δουλειά."
"Αχ η κυρία Τόνια. Γλυκιά κυρία Τόνια! Τι κάνει;"
"Xχαχα καλά είναι! Βέβαια εντάξει δουλεύει και εκείνη πολύ. Θυμάσαι είναι καθηγήτρια γαλλικών... Αλλά την έχουν βάλει να κάνει και μερικά ελληνικά μαθήματα."
"Καλά αυτό το κάνουν σ'όλα τα σχολεία."
"Ναι αλλά εκεί είναι και ιδιωτικό. Που υποτίθεται όποιος τα πάει τα σκάει κιόλας."
"Σωστό. Καλά έτσι είναι τώρα..."
"Καλά ναι... Και γενικά έχουν απολύσει και εκεί και άλλους. Όπως από παντου."
"Ναι..."
"Και είναι και τα δικά μου εισητήρια ακριβά κιόλας. Τώρα φαντάσου τα είχα κλείσει από τον Σεπτέμβρη και μου βγήκαν πήγαινε-έλα 300 λίρες."
"Πω πολλά."
"Όχι είναι τα πιο φτηνά."
"Εντάξει και πάλι πολλά μου φαίνονται."του απάντησα.
"Ναι..άμα πχ πήγαινα Θεσσαλονίνη θα ήταν πολύ φτηνά. Αλλά το Ελευθέριος Βενιζέλος το χτυπάνε πολύ."
"Ναι και λόγο τουριστών κτλ."
"Ναι..αφού τώρα που θα πάω θα κλείσω αυτά για το Πάσχα."
"Τι να σε κάνουμε που σπουδάζεις έξω."του είπα πειραχτικά. "Έτσι θα είναι τώρα αποδέξου το."Ίσως μου βγήκε και ένας αυθόρμητος θυμός εκείνη την στιγμή. Εσύ το επέλεξες ήθελα να του πω.
"Ναι το ξέρω αλλά και από το Gatwick φαντάσου που πέρνω εγώ το αεροπλάνο πάλι ακριβά είναι."



Μελαγχόλισα πάλι. Στο Gatwick μου είχες πει κάποτε πως θα πήγαινα άμα ερχόμουν. Μου είχες εξηγήσει τον Μάιο τις αποστάσεις μεταξύ αυτού του αεροδρομίου και του κέντρου της Αγγλίας και πιο σε συμφερε πιο πολύ.
Σ'εκείνο το σημείο ένιωθα πως ουρλιάζαμε και οι δύο. Πως μέσα μας ούρλιαζαν ασυνείδητα οι φωνές μας πόσο διαφορετικές ζωές έχουμε. Πόσο μακριά είναι η μία ζωή του ενός από του άλλου.

"Καλά και εμάς οι τελευταίοι μήνες ήταν δύσκολοι...Είχαμε κάτι κηδείες...Θυμάσαι που σου έλεγα για την μαμά της Ε.;"
"Πέθανε;"με ρώτησες καταλαβαίνοντας αμέσως σε τι αναφερόμουν.
"Ναι..."
"Εντάξει τουλάχιστον έχει εσάς"
"Ναι...Αλλά εντάξει μερικά πράγματα είναι άσχημα. Θα μου πεις βέβαια όλα μέσα στην ζωή είναι. Αλλά και πάλι."
"Nαι όντως.."
 Σ'εκείνο το σημείο είδα τον Ν. να βγαίνει από το μαγαζί και να μου κάνει νόημα να πάμε προς το γκαράζ των αυτοκινήτων.
"εεε και εγώ σε πήρα,γιατί λέω ποιος ξέρει τι θα πίστεψε που δεν σου απάντησα."
"Δεν πειράζει σιγά...Αυτά πάνω κάτω και από εμένα."του είπα γλυκά ενώ κατεβαίναμε μαζί με τον Ν. τις κυλιόμενες σκάλες.
Δεν είπα κάτι άλλο. Άφησα επίτηδες μια σιωπή αναμεσά μας. Άκουσα και από την πλευρά του 4 δευτερόλεπτα σιωπής. Μιας αμήχανης σιωπής.
Πες κάτι έλεγα μέσα μου. Αφού το νιώθω,κάτι θες να μου πεις.
"...Άντε καλές γιορτές."
"Επίσης καλές γιορτές και Καλά Χριστούγεννα."απάντησα
"Επίσης και..."
Τς...
Είπα γλυκά και βιαστικά το ονομά του καθώς τον διέκοψα."Χάρηκα πάρα πολύ που σε άκουσα." η φωνή μου έγινε απαλή και σταθερή.
"Και εγώ χάρηκα.Είχαμε καιρό." τον ένιωθα πως χαμογέλαγε με την αμηχανία ακόμα μέσα του.
"Αχα ναι...Στέλνε κανένα μύνημα που και που."
"Εντάξει,απλά μην φανταστείς ότι έχω πολύ ελεύθερο χρόνο." Αναρωτήθηκα πόσο χρόνο να θέλεις για να στείλεις ένα πως είσαι.
"Θα τα πούμε.Φιλιά!"
"Τα λέμε!"



Ένιωσα καλά με αυτή την συζήτησή μας. Ένιωσα πως ακόμα κάτι υπάρχει. Το ένιωθα στην ατμόσφαιρα... Νομίζω... Δεν ξέρω. Πάντως έσπασε ο πάγος αναμεσά μας που νόμιζα εγώ πως είχε δημιουργηθεί τους μήνες που δεν μιλάγαμε.
Είχαμε μιλήσει άλλη μια φορά μέσω skype. Εγώ του είχα στείλει βέβαια. Στην αρχή τότε ήταν σκληρός...αλλά όσο μου μίλαγε μαλάκωνε και μου έκανε πλάκες.
Ξέρω τι κάνει... Βάζει τείχους. Τείχους πολλούς ανάμεσά μας. Όσους περισσότερους μπορεί.
Δυστηχώς είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί να δεχτεί πως συγκεκριμένα άτομα στην ζωή μας έρχονται και μετά φεύγουν. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό το πράγμα...

Όμως όπως και να έχει πολύ χάρηκα. Το υπόλοιπο εκείνο βράδυ θα πρέπει να είχα ένα μεγάλο χαμόγελο συνέχεια. Μίλαγα με όρεξη και κέφι. Ξαφνικά χάρης την θύμιση της φωνής του τα Χριστουγεννά μου είχαν πάρει χρώμα και ουσία. Και δεν ήταν τώρα έτσι... Πάντα ήταν έτσι. Από την 1η μέχρι την τελευταία στιγμή,δε ξέρω πως,επηρέαζε πάντα την συμπεριφορά μου. Όπως τότε που πριν καν βγούμε,μίλαγα μαζί του στο fb και δεν μπορούσα να σηκωθώ και να πάω να φάω.Ένιωθα τόσο χαρούμενη όταν συζήταγα μαζί του,η ώρα πέρναγε τόσο ευχάριστα που είχα ξεχάσει το φαγητό.
Άντε πήγαινε να φας μου είχε πει κάποια στιγμή. Είναι που μιλάω μαζί σου του είχα πει...Χωρίς καν να ξέρω πως ήταν ο τρόπος του και τα πάντα του από κοντά. Είναι σαν να μου έδινε μ'ένα περίεργο τρόπο πάντα ενέργεια...Και τόσους μήνες που δεν μιλάμε... αχ... Νιώθω πως λείπει η ενέργεια από το κορμί μου. Πως τα χαμογελά μου,μερικές στιγμές δεν είναι αληθινά. Και όμως,μέσα σ'ένα 20λεπτο κατάφερε να με ξανά κάνει χαρούμενη. Όλη μου η ενέργεια είχε επιστρέψει.
Και όσο ξεθωριάζει πάλι η μέρα εκείνη που μιλήσαμε...άλλα τόσο φεύγει πάλι σιγά σιγά η ενέργεια από το κορμί μου.



Και τι κάνω τελικά;
Τι στο καλό κάνω;

Δεν ξέρω τι θέλω ή τι πρέπει να κάνω. Προσπαθώ να ενθουσιαστώ με πρόσωπα που μέσα στα μάτια τους δεν βλέπω να αντανακλούνται τα δικά μου. Βλέπω μέσα τους καλοσύνη. Βλέπω ευγένια. Αλλά δεν νιώθω ένταση.
Σχεδόν μου έρχεται να βάλω τα κλάματα όταν συνειδητοποιώ πόσο άδεια νιώθω με άτομα που προσπαθούν με όλη τους την καλή θέληση να με γεμίσουν. Δεν μπορώ να δώσω έτσι σε κάποιον να μου κλείσει μια πληγή. Λυπάμαι. Ούτε μπορώ να την κλείσω εγώ με τον βάζω τον εαυτό μου σ'αυτή την διαδικασία. Το κάνω όμως. Γιατί έτσι μου είπαν ότι κάνουν οι άνθρωποι. Μου είπαν ότι προχωράνε παρακάτω. Και δοκιμάζουν ξανά. Και προσπαθούν ξανά. Και αναρωτιέμαι μετά αν είμαι η μόνη χαζή ( ; ) σ'αυτό τον πλανήτη που πιστεύει ότι δεν μπορείς να δίνεσαι παντού και πάντα έτσι εύκολα. Τόσο εύκολα και φυσικά όπως λες κάθε μέρα "Καλημέρα."

Και τώρα τι κάνω;;
Φτηνά αντιγραφά σου. Με γαλάζια μάτια. Με ξανθά μαλλιά. Με μαύρες μπλούζες. Με αυτοκίνητα. Με χαμόγελα. Με εξυπηρετήσεις. Με θέληση.

Φτηνά... Τόσο φτηνά. Που αναρωτιέμαι τι σκ*τ* κάνω. Μου είπαν να ενθουσιάζομαι και όλα θα περάσουν. Μου είπαν να χαμογελάω και όλα θα ξεχαστούν. Έτσι μου είπαν.

Αλλά ποτέ μάλλον δεν κατάλαβαν πόσο δύσκολο είναι να ψάχνεις στα φτηνά μάτια του άλλου,τα αυθεντικά που εσύ στα αλήθεια αποζητάς.

Και τώρα.
ΤI;



Σε ψάχνω σ'άλλους και αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αδικίες που θα μπορούσα να κάνω.

I wanna take you somewhere so you know I care
But it's so cold and I don't know where
I brought you daffodils in a pretty string
But they won't flower like they did last spring

And I wanna kiss you, make you feel alright
I'm just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up

And if somebody hurts you, I wanna fight
But my hands been broken, one too many times
So I'll use my voice, I'll be so fucking rude
Words they always win, but I know I'll lose

And I'd sing a song, that'd be just ours
But I sang 'em all to another heart
And I wanna cry I wanna learn to love
But all my tears have been used up

On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up

I wanna sing a song, that'd be just ours
But I sang 'em all to another heart
And I wanna cry, I wanna fall in love
But all my tears have been used up

On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up

YΓ:ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ Σ'ΟΛΟΥΣ. Όλοι να έχετε ότι επιθυμείτε και ότι θέλετε με πάνω απ'ολα υγεία και αγάπη! Ετοιμαστείτε γιατί ακολουθεί μια ακόμα χρονιά στο ταξίδι μου ανάμεσα στ'αστέρια! :)