Nightmares...

Όταν ήμουν μικρή άκουγα καμιά φορά τους γονείς μου να τσακώνονται. Ευχόμουν να μην χωρίσουν ποτέ. Ήταν ένας από τους εφιάλτες μου όταν ήμουν μικρή. Τελικά σε κάποια φάση έγινε πραγματικότητα.

Έλεγα πως από τους μεγαλύτερους φόβους μου είναι να πεθάνει κάποιος που αγαπώ. Αυτό πίστευα θα μου εμφανιζόταν και ως μποργκατ αν μιλήσουμε στην γλώσσα του Χάρι Πότερ. Τελικά το αντιμετώπισα και αυτό.

Κάπου Μάιο είχα δει ένα όνειρο. Είχα δει τον Γ. μαζί με άλλη. Είχα δει πως ήταν χαρούμενοι μαζί. Πως άλλαξε μετά και την φωτογραφία του στο fb και όλοι από κάτω τους γράφανε τι ωραίο ζευγάρι. Ξύπνησα με δυσφορία. Ήταν ένας εφιάλτης και είχε περάσει. Όμως συνέχιζε να είναι κάτι που φοβόμουν. Ευχήθηκα τότε να μην βρει άλλη... Γιατί θα ήταν κάτι που θα μου κομμάτιαζε την καρδιά. Ή ας έβρισκε αλλά να μην το μάθαινα εγώ... Τελικά και αυτό έγινε πραγματικότητα...Και νιώθω πως ζει εκείνη μαζί του ότι θα έπρεπε να έχω ζήσει εγώ.

Κάποιος μου είχε πει ότι τα λεφτά στα λεφτά πάνε. Βλέπεις εκείνη δεν έδωσε δυο φορές Πανελλήνιες για να περάσει κάπου. Πληρώνει και εκείνη έξω για να σπουδάσει. Βλέπεις εκείνη έχει κάνει πολλά ταξίδια. Βλ. Νέα Υόρκη. Εσύ και να ήθελες να πηγαίνεις πέρσι να τον βλέπεις λεφτά δεν είχες. Βλέπεις εκείνη είναι και μισή Αγγλίδα. Α το καλύτερο. Είναι και από την Κόρινθο. Τι μπορεί να έχει στερηθεί εκείνη που να αξίζει την χαρά που πάρθηκε από εσένα;;; Γιατί να χαμογελάει με το χαμόγελο που κάποτε για εσένα ήταν η ενεργειά σου;; Πόσο θα συνέχιζε να τον αγαπάει άμα βρισκόταν χώρες και ηπείρους μακριά της και δεν έμεναν στην ίδια πόλη;;

Κάποια στιγμή είτε το θέλουμε είτε όχι ερχόμαστε αντιμέτωποι πάντα με τους μεγαλύτερους εφιάλτες μας. Και πρέπει να μάθουμε να τους ξεπερνάμε. Αυτό που ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα...είναι γιατί βγαίνουν κυρίως πραγματικότητα αυτά που φοβόμαστε και όχι αυτά που ονειρευόμαστε;; Και γιατί σε μερικούς ανθρώπους η ζωή δίνει τα πάντα και σε άλλους όχι; Δεν είναι λιγάκι άδικο;; Γιατί σε μερικούς τα πάντα έρχονται εύκολα ενώ σε άλλους όχι;

Κάτι έλεγα στην προηγούμενη ανάρτησή μου πως πράγμα παράξενο αλλά κυλάει ήρεμα το καλοκαίρι μου. Αμ δε...Η παράδοση με τα άσχημα καλοκαίρια συνεχίζεται.xD Νιώθω βέβαια πως δεν έχω δικαίωμα να αισθάνομαι έτσι. Πάει καιρός. Εκείνος ήξερε να βάλει μια τελεία. Εγώ είμαι η χαζή που δεν μπορεί να την βάλει. Για λόγους που δεν ξέρω...δεν το ελέγχω... Δεν έχω σχεδόν καν δικαίωμα να παραπονιέμαι. Αχ χαζοκαλοκαίρια. Θέλω να κάνω κάτι κάποια στιγμή. Να του στείλω ένα μεγάλο μύνημα. Να βγάλω από μέσα μου όλο τον πόνο και την απογοήτευσή μου. Το οφείλω νομίζω πρώτα απ'όλα στον εαυτό μου να του πω πως ένα χρόνο τώρα ήλπιζα. Ας το πάρει όπως θέλει...Δεν με νοιάζει.



Αυτό που με πληγώνει πολύ είναι που σιγά σιγά γίνεται ανάμνηση. Εγώ τουλάχιστον προσπάθησα.

Ίσως τελικά όλα αυτά να ήταν συμπτώσεις έτσι;
Ίσως τελικά η ζωή να ξέρει καλύτερα, και να μας ορίζει αλλιώς τα πράγματα.
Ίσως τελικά να μην είναι τίποτα γραμμένο. 
Και ίσως τελικά όλα τα άσχημα να γίνονται για κάποιο καλό.
Και ίσως όλα όσα νόμιζα πως με οδήγησαν τυχαία σ'εκείνον να ήταν απλά ένα λάθος του μυαλού μου και όλα τα ήταν αποτέλεσμα επιλογών μας.
Ίσως ακόμα και το όνειρο που είδα να μην ήταν καν προφητικό. Να ήταν επειδή το φοβόμουν πολύ.

Αυτό που ξέρω είναι πως ρόδα είναι και γυρίζει.
Απλά προς το παρόν πρώτη φορά νιώθω τόσο αδύναμη στην ιδέα της αγάπης. Νιώθω αδύναμη να ξανά αγαπήσω. Χαζομάρες θα μου πείτε. Αλλά τέλος πάντων....



Ας αφήσω την ζωή να αποφασίσει μόνη της.

Εγώ κουράστηκα να προσπαθώ.

 Ας κλείσει αυτό το κεφάλαιο...

ΥΓ: Σαν πέρσι τέτοια μέρα μου είχες ζητήσει συγνώμη που εξαφανίστικες. Μου έστελνες λουλούδια και καρδιές και εγώ γέλαγα. Και μετά μου έκανες γκριμάτσες. Και μου είπες πως σε λίγες μέρες γύρναγες. Και εγώ είχα χαρεί. Και εσύ είχες κέφια. Και με ρώταγες αν μου μιλάει κανένας πάλι...και ζήλευες...

Still wear the scars like it was yesterday
But you're long gone and moved on
Cause you're long gone 

Still talk about you like it was yesterday
But you're long gone and moved on

And its not me that you're with

Oh from this moment on
I'm changing the way I feel yeah

Cause I got no business knowing where you're at
No

And I hope the sun shines and something reminds you...

Είναι μια μέρα του καλοκαιριού. Συνηθισμένη μέρα μην φανταστείς και πολλά. Ο ήλιος είναι πολύ ζεστός. Τα τζιτζίκια ακούγονται από κάθε δέντρο. Τα μεσημέρια ο ήλιος δυναμώνει. Άνθρωποι ξαποστένουν κάτω από δέντρα για λίγη δροσιά. Νυχτώνει...Το φως γίνεται γλυκό. Ο ουρανός παίρνει ένα όμορφο ροζ χρώμα. Ο αέρας γίνεται πιο δροσερός. Και ύστερα τα αστέρια...Φαίνονται να λάμπουν ψηλά. Όπως κάθε νύχτα


Για άλλη μια φορά αναλογίζομαι πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.
Όμορφος ο Μάιος. Πολύ όμορφος. Είχα συνέχεια πάρτι και γενέθλια κάθε Σάββατο. Φοιτητικά πάρτι συνέχεια. Δούλεψα πάλι.
Έγινα και εγώ 22. Μεγάλωσα ένα χρόνο πιο πολύ και εγώ. Δεν νιώθω να έχω αλλάξει πολύ από πέρυσι. Ίσως για άλλη μια φορά έγινα πιο...πιο σκληρή να το πω; Πιο άνιωθη; Αλλά μην καλή έννοια. Αυτή που δεν σε αγγίζουν μικροπράγματα παρά μόνο πολυυ σοβαρά πράγματα. Και αν κατάφερα να πραγματοποιήσω κάτι από πέρσι σε σχέση με φέτος αυτό είναι τα εθελοντικά μαθήματα που έκανα. Τα παιδάκια μου μου στέλνουν μυνήματα στο fb και μου λένε πως του λείπω και πως δεν θέλουν να με χάσουν. Τι όμορφο...!!



Ούτε ο Ιούνιος για να πούμε την αλήθεια κατάλαβα πως πέρασε. Στην εξεταστική μου πήγα πολύ καλά. Γενικά το 3ο έτος,ήταν το έτος μου. Έχω πάει καλά φέτος. Βγήκα και βόλτες μετά το τέλος της εξεταστικής.
Και ξάφνου μπήκε και ο Ιούλιος. Με δημοψίφισμα,με νέα μέτρα και μ'εμένα να αναρωτιέμαι τι στο καλό κάνω σ'αυτή την χώρα. Έχω μέλλον εδώ; Εδώ που μέχρι και τα εγγόνια μου θα χρωστάνε; Εδώ που κάθε όνειρο μας βουλιάζει;

Πήγα και στην Κόρινθο για ένα τριήμερο. Πολύ χάρηκα. Είχα να πάω από το '13. Ήταν πολύ οικογενειακή φάση. Μου έλειπε βέβαια που δεν ήταν εκεί ο παππούς... Αλλά είχα καιρό να νιώσω τόσο ζεστά. Με τις ξαδέρφες παρέα να ρίχνουμε πολύ γέλιο.Πηγαμε και μια μικρη μονοήμερη σε μια παραλία πιο μακριά που είχα να πάω χροοοοοοονια. Και ήταν πανέμορφα. Φάγαμε και εκεί. Λογικά θα ξανά πάμε και το επόμενο ΣΚ.
Θα πάω κάποια στιγμή κ στον μπαμπά να κάνουμε κ εκεί μπάνια. Μας έχει καλέσει και μια φίλη της αδερφής μου στην Εύβοια.
Και γενικά προσπαθώ να περάσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό το καλοκαίρι καθώς έχω να περάσω ένα ήσυχο και νορμάλ καλοκαίρι από το ΄10.

Να προσθέσω πως τον τελευταίο καιρό περνάω υπέροχα και με τα μέλη από το hw. Είναι μερικές φορές ρε γαμώτο που δεν θα μπορούσα να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τα άτομα που έχω γνωρίσει στο harryworld. Ειλικρινά θα ήταν πιο μουντή να το πω η ζωή μου;;

                                                                ~~~~~~~~~~~

Παραθέτω ένα ας πούμε λυρικό κειμενάκι που έγραψα τον Μαίο. Τα αγαπημένα μου σημεία βασικά.

Είχες κάτι από το χρώμα της άνοιξης. Την μυρωδιά των πεύκων. Και εκείνου του γλυκού απογεύματος που τα παιδιά παίζουν στις παιδικές χαρές.

Και ήρθαν και μπλέχτηκαν όλα μαζί. Εκεί που ο ήλιος διαπέρασε την φωτεινή μας λάμψη. Και έσκισε το γκρίζο. Και το χαμόγελο φωτίστηκε. Ήρθε και μπλέχτηκε μια γλυκιά μυρωδιά. Και μια όμορφη ζάλη κρασιού. Ασφάλεια δίπλα στο γλυκό καφέ. Αυτό της σοκολάτας.

Και σαν να πήραν μια βαθιά ανάσα όλα τα δέντρα.

Και μύρισε φρεσκάδα και ζωντάνια.

Και ο ήλιος ύστερα έπεσε γλυκά μέχρι που σκοτείνιασε.

Και έδωσε την θέση του στα φώτα της πλατείας. Δυο χείλι ψιθύρισαν καληνύχτα.

Και ένα ζευγάρι χείλι. Απαλά όμορφα χείλι. Που άγγιξαν. Ανατρίχιασαν. Είχαν κάτι από το πάθος της θάλασσας. Κάτι από την αλμύρα του νερού. Και κάτι από την ζεστασιά του ήλιου.

Σε έπνιξαν, σε μέθυσαν, σε πλάνεψαν, σε μάγεψαν, σου ψιθύρισαν. Και εσύ τα εμπιστεύτηκες. Εμπιστεύτηκες και την αχτίδα του ήλιου. Και τα γαλαζοπράσινα χρώματα του ουρανού.

Σαν το στόμα μου να ποτίστηκε με το αίμα σου.

Σαν τα μάτια μου να έβλεπαν μέσα από τα δικά σου.

Σαν τα φαντάσματα και οι ψυχές να ξύπνησαν. Να ξύπνησαν σ'εκείνο το ανατρίχιασμα.

Και πάνω από του τάφους έκλαψαν. Και εγώ έχυσα δάκρυα. Και εσύ είχες χύσει. Και υποσχέθηκαν οι ψυχές πως θα αφήσουν την αλμύρα να μας αγγίξει. Έστω και για λίγο.

Και σαν να έκοψα κομμάτια από εμένα. Και να τα έδωσα σ'εσένα.

Όταν ξανά βράδιασε… Τότε που χάθηκα. Που χαθήκαμε…

Και οι δρόμοι μας ήταν τόσο γνωστοί μεταξύ τους όσο και άγνωστοι. Και πήρα και ήπια από τις σταγόνες σου. Αυτές που κύλαγαν στο μέτωπό σου. Στο σώμα σου. Και γεύτηκα έτσι για λίγο την ευτυχία. Αναστενάζοντας γλυκά.

Και εισχώρησαν μέσα στις σκέψεις μας...Σαν αράχνες οι εφιάλτες. Εκεί που έσφιγγα το χέρι σου. Και παρακάλαγα να μην φύγει η αναπνοή μου. Γιατί θα πνιγόμουν.

Κάπου βράδυ ήταν.

Νυχτολούλουδο κάπου μύριζε. Και μπλέχτηκε κάπου και η μυρωδιά του πεύκου. Πάλι πεύκα.

Βλέμματα ζωντανά. Που γέμισαν σαν θαρρείς τα αστέρια. Εκείνα τα αστέρια...

Αχ μάτια μου, θυμάσαι εκείνα τ'αστέρια ;

Που μπλέχτηκαν και αυτά;

Tι έφταιξαν και αυτά και μάτωσαν;

Μάτωσε η ψυχή μου. Μάτωσαν και τ'αστέρια.

Βάφτηκε ένα ολόκληρο φεγγάρι κόκκινο.

Έτσι θα είναι κάθε φορά που φεύγεις.

Το φεγγάρι θα γίνεται κόκκινο. Τα πεύκα θα θρηνούν. Η θάλασσα θα γίνεται γκρίζα. Τα πουλιά θα σταματάν να κελαηδάνε. Και η ψυχή μου θα αιμορραγεί. Θα αιμορραγεί μαζί με τις άλλες τις ψυχές. Αυτές που άγγιξαν το αιώνιo και μετά το άφησαν.

Και κάπου ήρθαν κάτι κλάματα. Σαν να έπεσαν από τα μάτια μου στο στόμα σου. Και έπεσε ένα κεραυνός. Σαν να σκίστηκε η γη στα δυο. Σαν να σκίστηκα στα δυο.

Και έψαξα την ζεστασιά. Την ασφάλεια. Τον ήλιο που μου χαμογέλαγε. Μα δεν βρήκα παρά γκρίζες μορφές, αντίγραφα της δικής σου ομορφιάς.

μπλέχτηκε κάπου και η μυρωδιά του πεύκου. Πάλι πεύκα.

Είχε μια γλυκιά γεύση εκείνο το φιλί. Τα χείλι σου με πίεζαν σαν να ρούφαγαν την καρδιά μου. Και σου έδινα μαζί και το αίμα μου. Την αγάπη μου. Την ενέργειά μου. Τις αλήθειες μου. Τους φόβους μου. Τις απαρνήσεις μου. Τα όνειρά μου.

Όλα μου τα ρούφηξες.

Και από κάτω μας η θάλασσα αγρίευε. Και η αλμύρα έμπλεξε τα γαλαζοπράσινα νερά. Αυτά τα νερά που αντανακλούνταν οι καθρέφτες σου..

Δεν πάγωσαν ποτέ εκείνα τα νερά.

Μονάχα ήταν κρύα όταν σ'έσφιξα.

Όπως ένα παιδί το αρκουδάκι του.

Σ'έσφιξα τόσο πολύ. Που σαν θαρρείς και η θάλασσα τρόμαξε πως θα σε πνίξω.

Και τα χέρια σου μπλέχτηκαν.

Οι άκρες των δαχτύλων σου ανακατεύτηκαν στην αλμύρα.

Άγγιξαν απαλά τα κύματα. Και ύστερα σχεδίασαν πάνω στο κορμί μου τα ονόματά μας.

Η άμμος κόλλησε στους ώμους σου. Σαν η σκόνη να παντρεύτηκε την σκιά. Και η σκιά σου έγινε το χαμόγελό σου. Το χαμόγελό μου.

Και τα χείλι σου αυτή την φορά έσυραν το πάθος. Κόκκινο πάλι. Σαν να με πλήγωσες. Με τα χείλι σου μονάχα. Μπερδεύτηκε και η μυρωδιά της καρύδας. Να έχει ποτιστεί το σώμα σου καρύδα. Όπως και το στόμα μου. Πέρασαν μέσα οι αχτίνες του ήλιου. Χα.ιδεψαν τα σώματά μας.

 Σαν να πάγωσαν τα χείλι σου. Βρέθηκαν να πιέζουν τα δικά μου λυτρωτικά απαλά. Καθώς το νερό μας έπνιγε.

Σχεδίασα το χαμόγελο σου. Πάνω στο νερό. Πάνω στα μάτια σου. Πάνω στα χείλι σου.

Και ύστερα το φύλαξα μέσα στην καρδιά μου.

Όπως είχα κάνει και το σ'αγαπώ σου.

Φύλαξα έτσι και το άγγιγμά σου.

Και υποσχέθηκα στις ψυχές να μην κλαίνε που δεν υπάρχει το αιώνιο.

Και φώναξα, ώσπου να με ακούσει όλος ο ωκεανός πως δεν πειράζει.

Και ύστερα τ'αστέρια...Αχ, σ'αυτά δεν μπόρεσα να πω ψέματα.

Ξεχύθηκε από μέσα μας ο πόνος και η αγάπη. Τόσο πολύ ξεχείλισαν πως μας κατάλαβαν μάτια μου.

Αναγνωρίζουν τ'αστέρια τον πόθο.

Λάμπουν για την ματαιότητα.

Και ζουν για τα πληγωμένα βλέμματα.

Τροφοδοτούνται από εμάς κατάλαβες;

Εμάς που τα μετράγαμε με υπομονή.

Εμάς που τα εμπιστευόμασταν.

Εμάς που τα χαζεύαμε.

Εμάς που τους χαρίσαμε το φιλί μας.

Έτσι μας πρόδωσαν και αυτά. Και γέλασαν μαζί μας.

Και έτσι έφυγες και εσύ. Σε ξεγέλασαν και εσένα.

Μα δεν πειράζει.

Η άπνοια που είχε τα βράδια πρόδιδε την σκέψη σου.

Και έτσι έφυγες. Και μάτωσαν όλα.

Μαράθηκαν βλέπεις εκείνες οι μαργαρίτες.

Και τα νυχτολούλουδα που άκουγαν στα ονόματά μας.

Μου είπαν ότι ακόμα και ο θάνατος έκλαψε.

Γιατί σκότωσες πρώτος εσύ το φιλί μας και όχι εκείνος.

Μου είπαν πως ακόμα τα μολύβια που είχα για να σου γράφω, εξαφανίστηκαν

Αγάπησα τον ουρανό μετά.

Και τις νύχτες.

Και έγινα ένα με το κρύο του χειμώνα.

Και την ψύχρα της νύχτας.

Και της ορκίστηκα πως η ψυχή μου σου ανήκει.

Ας την πάρει. Η νύχτα. Η θάλασσα.

Λίγη σημασία έχει ποιος θα πάρει πια την ψυχή μου.

Αφού δεν την ήθελες εσύ. Ας την πάρει όποιος θέλει όπου θέλει.

Μα εγώ προτίμησα τις σκιές.

Να την θάψω εκεί.

Όλα εκεί.

Όλα εκεί που ζωντανεύουν πάλι.

Και ν'αγκαλιάσω με τα ματωμένα μου χέρια την ψυχή μου.

Αυτή την ψυχή που είχε ακόμα την μυρωδιά σου.

Και να της ψιθυρίσω να χαμογελάσει.

Γιατί η ψυχή μου είναι ακόμα στην καρδιά σου.

Τα πεύκα ηρέμισαν. Αγκάλιασε και ο ουρανός. Όλα τα όνειρα μπλέχτηκαν μεταξύ τους.

Και έκλαψα από χαρά.

Μου κόπηκε η ανάσα.

Ο ήλιος ήρθε πιο κοντά για να δει.

Τα λουλούδια ξεριζώθηκαν για να σε φτάσουν.

Να σε δουν που ξανά ήρθες σ'εμένα.

Ξανά ήρθες.

Για να πάρεις την καρδιά σου πίσω. Και να ζήσεις.

Πήρες την καρδιά σου. Που μέσα ήταν η ψυχή μου.

Και πλέον δεν μ'ένοιαξε που θα πεθάνω.

Και θα κυλήσουν τα δάκρυα της θάλασσας και σ'εμένα.

Δεν μ'ένοιαξε που εγώ δεν θα αναπνέω πια την δροσιά της βραδινής νύχτας.

Εκείνου του καλοκαιριού. Του καλοκαιριού μας.

Όχι.

Γιατί η ψυχή μου ήταν στην καρδιά σου τώρα πια.

Και ας ξανά έφυγες.

Γύρισες για να την πάρεις και αυτό ήταν που ζήλεψαν τ'αστέρια.

Και αυτό ήταν που τραγούδησαν οι σκιές.

Γύρισες για την καρδιά σου. Που είχε μέσα την ψυχή μας.

Καλά άκουσες μάτια μου.

Έτσι είπαν αργότερα τα πουλιά.

Έτσι θα λένε τα βιβλία.

Έτσι θα τραγουδάνε οι τροβαδούροι.

Έτσι θα γράφουν οι τάφοι.

Έτσι θα υπόσχονται από εδώ και πέρα τα φιλιά.

Έτσι θα δίνει λάμψη ο ήλιος.

Λέγοντας από εδώ και πέρα : στην ψυχή μας.

Στο μαζί μας.

Στο εμείς.

Στο ένα και όχι στο δυο.

Στον ερώτα μας.

Στην ζωή μας.

Και στο θάνατό μας.

Ώσπου το άπειρο να ζηλέψει που εμείς έχουμε αρχή και τέλος.

Ενώ εκείνο όχι.

Αυτό γιατί το άκουγα πολύ τον Μάιο.

Και αυτό....που δεν θα μπορούσε να μ'εκφράζει περισσότερο.

I still remember the look on your face

Lit through the darkness at 1:58

The words that you whispered

For just us to know

You told me you loved me

So why did you go away?

Away

That July 9th

The beat of your heart

It jumps through your shirt

I can still feel your arms

I don't know how to be something you miss

I never thought we'd have a last kiss

Never imagined we'd end like this

Your name, forever the name on my lips

I love how you walk with your hands in your pockets

How you kissed me when I was in the middle of saying something

There's not a day I don't miss those rude interruptions

So I'll watch your life in pictures like I used to watch you sleep
And I feel you forget me like I used to feel you breathe
And I keep up with our old friends just to ask them how you are

Hope it's nice where you are

And I hope the sun shines

And it's a beautiful day

And something reminds you

You wish you had stayed

You can plan for a change in weather and time

But I never planned on you changing your mind

Just like our last kiss
Forever the name on my lips

ΥΓ:Μου φαίνεται περίεργο που αυτό το καλοκαίρι κυλάει ήρεμα χωρίς μέχρι στιγμής να μου έχει συμβεί κάτι. :P

ΥΓ2:Ακόμα σε ψάχνω στιγμές στιγμές. Ειδικά τώρα που αυτή η εποχή σε θυμίζει. Και όταν λέω σε ψάχνω το εννοώ και κυριολεκτικά. Που στο καλό είσαι άραγε....; Που εξαφανίστηκες....; Σε καμία άλλη ήπειρο πάλι....;;; Που;; Και μετά από όλα αυτά που έγιναν στην χώρα τον τελευταίο μήνα εγώ τι να σου έλεγα; Μείνε. Καλά έκανες και έφυγες. Καλά έκανες. Ποτέ δεν σου είπα μείνε.... 

Αυτή την Τετάρτη,Μεγάλη Τετάρτη ήτανε...

Και είναι μια Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη που είπες θα τα αφήσω σήμερα όλα. Που είπες θα αφεθώ μια φορά στην ελκυστική μα ταυτόχρονα μάταιη ρηχότητα.
Και είπες θα χαμογελάσω. Και θα ανταποδώσω. Θα σου δώσω σχεδόν ότι θες. Σχεδόν. Τα όλα είναι μόνο για τους εκλεκτούς.
Και δώσε μου και εσύ ότι θέλω. Είπα θα παίξουμε τίμια σήμερα. Σαν καλοί φίλοι στο καζίνο. Ότι δίνεις παίρνεις. Πρόσεχε τι δίνεις.

Έτσι είπα και έτσι έκανα.
Φανάρια.
Βροχή.
Σκοτάδι.
Μουσική.



Ένα χέρι έπιασε το δικό μου.Ξένο χέρι; Επικύνδινο; Δελεαστικό; Τρομαχτικό; Τι χέρι να ήτανε αυτό;
Ήταν Τετάρτη. Μεγάλη Τετάρτη. Και μαζί ήταν και δύο χείλη. Να τα εμπιστευτώ; Με ξέρουν;
Γλυκιά και η πλάνη των χειλιών.
Δε θες να με μάθεις.
Δε θέλω να σε μάθω.

Μην αγγίξεις την καρδιά μου,δεν έχει νόημα. Είναι πληγωμένη. Είναι σε κομμάτια. Είναι θαμμένη. Ούτε και θες εξάλλου. Τα χείλη σου δεν θέλουν την καρδιά μου. Καλύτερα έτσι. Πιο καλά είναι έτσι. Δεν υπάρχει πόνος. Δεν χρεώνει τίποτα κανένας σε κανέναν. Ούτε εγώ σου χρεώνω. Εδώ θα είμαι μα δε σου χρεώνω. Δε σου ζητάω τίποτα παραπάνω,αφού δεν θέλω κάτι παραπάνω, αφού ξέρω πως δεν μπορείς να δώσεις κάτι παραπάνω.



Ησυχία είχε. Μονάχα κάτι σταγόνες βροχής τάραζαν λιγάκι τους ψιθύρους σου. Όμορφοι ψίθυροι δε λέω. Μα όταν έγινες επιτακτικός, έγινα και εγώ πεισματάρα.
Έτσι είμαι. Με πείσμα.
Με τείχους.
Με φράγματα.
Η εμπιστοσύνη με κλειστά μάτια δεν υπάρχει. Δεν την κατέχω πια. Είναι για λίγους και εκλεκτους....
Ετσι με πείσμα.
Ότι θέλω εγώ αλλιώς ο καθένας στην δικιά του πλάνη,στο δικό του εγώ,και στις δικές του αμαρτίες.
.
.
.
.
Μ.Τετάρτη 8 Απριλίου.

Εκείνη την Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη ήταν το πρωί δούλευα. Το μυαλό μου στιγμές στιγμές έφευγε σ'εσένα μάτια μου. Όχι δεν πρέπει να σε λέω έτσι. Έχει νόημα να σε λέω έτσι τώρα πια;
Δυο εβδομάδες πιο πριν σου είχα στείλει μύνημα. Το σκεφτόμουν μια εβδομάδα. Αλλά τελικά το πήρα απόφαση. Ήθελα να μάθω πως είσαι. Σου είπα τα νέα μου έμαθα λίγο τα δικά σου. Δεν ήμουν σίγουρη μ'εκείνη την συζήτησή μας. Ένιωθα πως υπήρχε ακόμα κάτι...όμως το τέλος της συζητησής μας ήταν απότομο. Αντί να νιώσω καλύτερα ένιωσα χειρότερα. Ήμουν μελαγχολική για μια εβδομάδα. Θα είσαι Μ.εβδομάδα στην Αγγλία, μου είχες πει.

Αυτή την Τετάρτη λοιπόν, Μεγάλη Τετάρτη ήταν,  πίεσα τον εαυτό μου να μην σε σκέφτεται καθόλου. Πάσχα σε είχα γνωρίσει...Πάσχα ήταν και πέρσι. Αχ γλυκό περσινό Πάσχα. Όχι Μαρία να σκέφτεται μονάχα την δουλειά και να χαμογελάς.
Την προηγούμενη Μ.Τρίτη μετά από μήνες κατάφερα να δω φωτογραφίες σου. Ήταν κάτι και αυτό. Χωρίς να στεναχωρηθώ πολύ, κατάφερα να δω αρκετές φωτογραφίες σου. Δεν θα ήθελα βέβαια μετά να τις ξανά δω. Αλλά μπόρεσα να τις χαζέψω για λίγο.




Κάποια στιγμή μου φάνηκε πως είδα κάποιον που του έμοιαζε. Απλά του έμοιαζε. Όμως για λίγα λεπτά αναλογίστηκα την μορφή του. Δεν έχει νόημα τώρα πια. Είναι στην Αγγλία έτσι και αλλιώς. Ούτε πρόκειται να τον δεις πουθενά. Δεν είναι καν εδώ. Μου έλεγα για να με καθυσηχάζω και συνέχιζα να μοιράζω εκείνα τα κουπονάκια στο σουπερ μάκερτ και τις πασχαλινές συνταγές του Παρλιάρου.
.
.
.
Και έτσι αύτη την Τετάρτη, Μεγάλη Τετάρτη ήτανε αποφάσισα να γευτώ την μυρωδιά της γλυκιάς δίνης. Της δίνης του αλλιώτικου. Και του διαφορετικού. Της διαφορετικής γεύσης από την δική σου.

Κάπως έτσι είπα. Και έδωσα το φιλί μου αλλού. Και τα χείλη μου αλλού και αυτά.
Τα χέρια....Ήταν άλλα χέρια. Αλλιώτικα χέρια. Δεν ήταν τόσο υπέροχα όσο τα δικά σου. Ούτε καν το φιλί...δεν θύμιζε σε τίποτα το δικό σου.
Καλύτερα έτσι.

Και πάλεψα λίγο με το σκοτάδι μου. Να μην με πλανέψουν αυτά τα μαύρα δίχτυα. Αυτά της σκέψης μου για εσένα. Όχι η σκέψη μου δεν ήταν σ'εσένα. Ίσως ελάχιστα.
Μα έκανα το βήμα. Έκανα ένα βήμα μακριά σου.
8 μήνες και έκανα επιτέλους ένα βήμα πιο εκεί. Ή προσπάθησα. Προσπάθησα να χαμογελάσω μ'άλλο χαμόγελο. Και προσπάθησα να χαρώ με άλλη πλάνη.
Μα έτσι είναι το παιχνίδι.
Τίμιο παιχνίδι αυτό το παιχνίδι. Όχι του έρωτα το παιχνίδι. Μα το παιχνίδι της απόλαυσης.



Μια μοχάνα δίνη, πλάνη ...

Kαι κάπου εκείνη την στιγμή...
Κάπου εκεί γύρω στις 10παρά το βράδυ...
Κάπου εκείνη την ημέρα , 1 εβδομάδα πριν κλείσει ένας χρόνος από την γνωριμία μας...
Κάπου εκεί που τα χείλη μου μετά από 8 ρημαδομήνες ανταπέδωσαν αλλού...ήρθε ένα μύνημα στο κινητό μου!

"Τι κάνεις;" με ρώταγες. Βλέπω λάθος. Όχι βλέπω λάθος. Ίσως να μπερδεύτηκε και να μου ξανά έστειλε το μύνημα που μου είχε στείλει τα Χριστούγεννα. Έτσι και αλλιώς υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να είναι στην Αγγλία. Δεν γίνεται να το έστειλε από την Αγγλία. Μήπως τα έχει παίξει το κινητό μου και μου ξανά εμφανίζει παλιά μυνήματα; Όχι αποκλείεται. Και βρήκε να το στείλει τώρα; Τώρα;;;;;; Δηλαδή δεν γίνονται αυτά. Δεν συμβαίνουν αυτά. Δεν μπορεί όντως να συμβαίνουν αυτά. Λες και μια φωνή του φώναξε,πως φίλε,ξέρεις η Μαρία αποφάσισε επιτέλους να ξεκολλήσει από εσένα οπότε άμα την θες κάνε κάτι. Δηλαδή δεν γίνεται.

Πείσμωσα και μόλις το είδα δεν απάντησα και έχωσα το κινητό στο παλτό.
Το χέρι που κράταγε εκείνη την στιγμή το δικό μου δεν κατάλαβε τίποτα. Και όμως το μυαλό μου ήταν αλλού. Σκεφτόμουν πως στο καλό....Τι στο καλό...πως αυτά δεν συμβαίνουν.
Το χέρι άφησε το δικό μου. Με χαίδεψε λιγάκι.
Και όμως εγώ άλλα ένιωθα. Μια ταχυπαλμία. Τα χέρια μου ψιλοέτρεμαν. Για άλλον όμως. Για άλλα χείλη. Για άλλα χέρια.



Σου απάντησα σχεδόν μετά από μισή ώρα όταν γύρισα σπίτι.
Δεν μ'ένοιαζε άλλος. Μόνο εσύ. Εσύ που στα ξαφνικά μου έφερες πάλι τα πάνω κάτω.

Σου απάντησα.
Μου απάντησες σχετικά γρήγορα."Πως περνάς;"
Σου είπα πως δούλευα. Σε ρώτησα γιατί δεν είσαι στην Αγγλία.
Μου απάντησες πως άλλαξες τα εισητήρια για την Τρίτη του Πάσχα για να δεις του φίλους σου. Και πως είσαι όλη μέρα έξω.
Σου απάντησα και εγώ πως καλά κάνεις. Και πως και εγώ θέλω μόνο να βγαίνω αλλά έχω και κάτι εργασίες να κάνω.

Αργούσες να απαντήσεις μετά. Άλλαξα την κάρτα σιμ και την έβαλα στο κινητό της αδερφής μου, μήπως είχε κολλήσει πάλι το κινητό μου. Πάλι αργούσες. Σου έστειλα πως αν έχεις απαντήσεις να το ξανά στείλεις γιατί ίσως να κόλλησε πάλι το κινητό μου. Μου απάντησες συγνώμη γιατί ετοιμαζόσουν για έξω. Και μου είπες πως σκεφτόσουν εαν ήθελα να τα λέγαμε από κοντά μια από αυτές τις μέρες.

Έχετε δει ποτέ 5χρονο που του παίρνουν το πιο όμορφο δώρο στο παιχνιδάδικο ; Έτσι έκανα. Χαμογέλαγα. Μετά νομίζω ούρλιαζα. Μετά χοροπήδαγα στο κρεβάτι. Νόμιζα πως θα μου κοπεί η αναπνοή από την χαρά!! :P Και τέλος αγκάλιαζα την αδερφή.
"Θα ξανά φύγει,μην το ξεχνάς." μου είπε εκείνη.
"Ναι ναι έχεις δίκιο." ηρέμησα. Νόμιζε μάλλον πως το μύνημα δεν μου είχε έρθει και το ξανά έστειλε.
Απάντησα πως ναι αμέ.
"Να ρωτήσω και πότε τον βολεύει; Μπα όχι αν θέλει ας ρωτήσει εκείνος." είπα στην αδερφή μου.
"Πότε σε βολεύει;" ήρθε η απάντησή του. Μην είσαι στο μυαλό μου,ήθελα να του απαντήσω.
"Ε όχι χαχαχχα" είπε γελώντας η αδερφή μου.

Κανονίσαμε την Μ.Παρασκευή. Κατά της 5. Απογευματάκι για ένα καφέ όπως μου είπες. Εκεί στην πλατεία. Στην εκκλησία. Όπως το καλοκαίρι. Αλλά θα μου έστελνες και για σιγουριά και την επόμενη γιατί δεν ήσουνς σίγουρος για την ώρα. Με καληνύχτισες γιατί ήσουν έξω και μου είπες πως μιλάμε και αύριο. Με μια χαμογελαστή φατσούλα στο τέλος του μυνήματος.



Αυτή την Τετάρτη...Μεγάλη Τετάρτη λοιπόν ένιωσα μια μικρή γεύση ευτυχίας ξανά. Δεν περίμενα να τον δω για να γίνει κάτι. Δεν μ'ένοιαζε αυτό. Ήθελα απλά να τον δω. Απλά να τον δω για λίγο. Να τον δω και του πω τα νέα μου. Έχω τόσα να του πω. Και να μου πει και εκείνος τα δικά του.

Αυτή την Τετάρτη...Μεγάλη Τετάρτη...Πριν κοιμηθώ δεν ήξερα ποιον να ευχαριστήσω. Το σύμπαν; Το Θεό; Τον Γ.; Την τύχη;
Θα γυρίσεις. Μια μέρα θα γυρίσεις. Αυτό ψιθύριζα στο εαυτό μου τον Σεπτέμβριο για να με παρηγορώ. Κάποια στιγμή θα σε ξανά δω. Δεν γίνεται να μην σε ξανά δω. Δεν γίνεται αυτό. Το ξέρω πως εμείς δεν έχουμε τελειώσει. Ναι το ξέρω. Αυτό το είχα γράψει και στο μπλογκ μου τον Αύγουστο.
Δικαίωση; Λίγη ναι.



Την επόμενη βγήκα για καφέ. Ήμουν χαμογελαστή.
Ήρθε το απόγευμα και μύνημά σου δεν είχε έρθει στο κινητό μου. Άρχισα να νιώθω ένα βάρος. Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό για να συμβεί όντως. Σαν κάποιος να πήρε το κινητό του Γ. και να μου έκανε απλά πλάκα. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει.
Άρχισα να νιώθω άσχημα. Πως κάτι θα γίνει. Ποτέ όταν είμαι χαρούμενη δεν πάνε τα πράγματα όπως τα θέλω.

Μύνημα δεν ήρθε την Μ.Πέμπτη.

Υποθετικά ίσχυε για την Μ.Παρασκευή. Και όμως δεν αισθανόμουν καλά.
Άρχισα να μετράω τις ώρες μέχρι να τον δω.
Το βράδυ ξύπνησα 4 φορές. Είχα υπερένταση. Όπως είχα πάντα πριν τον δω.
Την επόμενη ξύπνησα και χτύπαγε η καρδιά μου γρήγορα.
Θα δω όντως το χαμογελό του;
Θα δω και αυτά τα ζεστά καστανά του μάτια;
Και θα μιλήσουμε και θα πούμε τα νέα μας;

Σου έστειλα αν ίσχυει για το απόγευμα.
Καλήμερα μου έλεγες ξερά και απλά. Μου είχες στείλεις και εχθές μύνημα αλλά δεν ήξερες αν μου ήρθε. Συγνώμη ζήταγες. Κάτι προέκυψε με τον πατέρα σου. Κανονίζουμε κάποια άλλη φορά.

Απλά και ξέρα.
Ένιωσα μια απογοήτευση μέσα μου. Ήθελα να κλάψω αλλά δεν το έκανα.



Δεν μπορεί όντως να είναι τόσο ηλίθιος...... Και μετά θύμωνε που τον έλεγα κυκλοθιμικό.

Τι τον έκανε να αλλάξει γνώμη; Γιατί άλλαξε γνώμη; Γιατί άλλαξες γνώμη; ΓΙΑΤΙ;

Σου έστειλα δεν πειράζει. Βλακείες......Μια ζωή δεν πειράζει λέω στους άλλους. Κάποια στιγμή πρέπει να πειράξει. Σε ρώτησα αν μπορείς άλλη μέρα. Πιο πολύ από εγωισμό το ρώτησα αυτό. Δεν γίνεται ρε φίλε να έρχεσαι,να με αναστατώνεις,να κανονίζουμε μέρα,ώρα,μέρος κτλ και έτσι απλά μετά σαν κύριος να ξανά φεύγεις. Όχι!!

Δεν απάντησες.
Σε είδα μετά από μια ώρα στο skype. Σε ρώτησα αν σου ήρθε το μύνημά μου και μου είπες όχι. Δεν το πίστεψα. Σου είπα πως εχθές δεν μου είχε έρθει το δικό σου μύνημα. Και πως αν μπορείς άλλη μέρα.
Δεν πειράζει μου είπες. Λογικά θα μπορείς αλλά δεν ξέρεις γιατί έχεις κανονίσει διάφορα αλλά αν είναι θα μου στείλεις για να κανονίσουμε.
Μαλακίες ήθελα να γράψω αλλά κρατήθηκα στο ύψος μου.
Ήθελα να σε κάνω να νιώσεις λίγο άσχημα.
Να νιώσεις λιγάκι πως παίζεις με την ψυχολογία μου. Πως πάντα αυτό έκανες. Και πως πάντα μόνο λόγια ήσουν. Ήθελα να σε κάνω να κατανοήσεις πόσο πόσο....δεν ξέρω ούτε πως ακριβώς να το περιγράψω αυτό που μου έκανες.

Οκ.Απλά επειδή εσύ μου είπες φαντάστικα πως θα είχες χρόνο. Εξάλλου εγώ δεν είχα θέμα να τα πούμε από κοντά.
Ακούστικα απελπισμένη;; Ελπίζω όχι. Πάντως περισσότερο να σε κάνω να καταλάβεις πως δεν φέρθηκες σωστά ήθελα.
Δεν απάντησες σ'αυτό.
Σου έστειλα χωρίς φατσούλες,και λιγάκι θυμωμένα,πως άμα θες στείλε σκαιπ και να έχεις καλή ανάσταση. Πάλι δεν απάντησες.
Σιχτίρ σκέφτηκα.

Εγώ φταίω που είμαι ευγενική πάντα μ'όλους.



Την επόμενη Μ. Σάββατο ξύπνησα με μια μελαγχολική διάθεση. Δηλαδή δεν μπορεί να συνέβει όντως αυτό. Δεν μπορεί όντως να μου ζήτησες να βγούμε και μετά να άλλαξες γνώμη.

Το ξέρω πως άλλαξες γνώμη. Την ώρα που και καλά θα βγαίναμε ήσουν μέσα στο skype. Δεν ήσουν με τον πατέρα σου. Το νιώθω πότε μου λες αλήθεια και πότε ψέματα. Το αισθάνομαι.

Γιατί στο καλό με σκεφτόσουν; Γιατί ήθελες να με δεις; Και γιατί μετά άλλαξες γνώμη;


Το απόγευμα χτύπησε το κινητό μου. Μ'έπαιρνες τηλέφωνο. Το σήκωσα με χέρια που έτρεμαν.
"Ναι;;; Nαι;;;;" έλεγα.
Δεν απάνταγες. Άκουγα φασαρία.
Ξαφνικά άκουσα την φωνή σου από μακριά. Αχ αυτή η όμορφη φωνή σου..."Έλα...Πόσο κάνει αυτό;"
"5 ή 6" σου απάνταγε ένα παιδάκι.
"Καλά πάμε." του έλεγες.

Κατάλαβα πως είχε πατηθεί καταλάθος ο αριθμός μου. Και με είχες πάρει καταλάθος τηλ.
Ναι...άκουσα για λίγο την φωνή σου...Και μετά το έκλεισα.
Σου έστειλα μύνημα εάν με πήρες και πως άκουγα μια φασαρία.

Μου απάντησες στο skype μετά από δυο ώρες πως κατά λάθος με πήρες,πατήθηκε ο αριθμός μου.
οκ δεν πειράζει,σου απάντησα και εγώ ξερά.

Ήθελα να σιχτιρίσω για άλλη μια φορά την τύχη μου που για λίγο χτύπησε πάλι δυνατά η καρδιά μου μόλις είδα τον αριθμό σου στο κινητό μου.

Δηλαδή εσάς πόσο συχνά τυχαίνει να σας πάρει κατά λάθος ο πρώην σας;;;;;
Γιατί απ'όλους τους αριθμούς που έχει στο κινητό του έπρεπε να πατηθεί ο δικός μου;;;;;;
Δηλαδή δεν συμβαίνουν αυτά.

Προσπαθώ να επικεντρωθώ στο καλό. Πως έστω για λίγο με σκέφτηκε. Τον Μάρτιο είχα φαγωθεί πως έχει άλλη... Δεν ξέρω γιατί... Αλλά είχα φαγωθεί... Ήμουν σχεδόν πεπεισμένη. Όμως αν είχε δεν θα μου έστελνε. Το ξέρω...δεν είναι τέτοιο άτομο. Ήταν "δυστυχώς" πάντα πολύ σωστός και ξεκάθαρος στις σχέσεις του.
Οπότε να ένα καλό...
(αχ τα υπεραναλύω στο μυαλό μου και αυτό δεν είναι καλό :P )

Επίσης ήθελε να με δει,παρόλο που μετά άλλαξε γνώμη...
Γιατί να άλλαξε δεν μπορώ να καταλάβω...
Τι σκατά μεσολάβησε...
Τι σκεφτότανε;;;

Αχ μάτια μου (όχι δεν πρέπει να σε λέω έτσι πια, δεν πρέπει) τι στο καλό σκεφτόσουν; Δεν μπορεί όντως να μην νιώθεις και εσύ κάτι για εμένα. Δεν μπορεί να μην σου έχω λείψει και εσένα.
Αχ αγάπη μου γλυκιά...Να ήξερες μονάχα τι μεγάλη ζημιά μου έχεις κάνει.



Τέλος...το όλο σκηνικό μου θυμίζει σαν να παίζω σε κάποια ρομαντική κομεντί ταινία. Που η πρωγανωνίστρια κοντεύει να τρελαθεί ή καλύτερα να την τρελάνει αυτός που της αρέσει. Γιατί περί τρέλας πρόκειται όλο αυτό. Με την καλή έννοια.

Αυτό το τραγούδι το άκουγα την Μ.Τρίτη και σε σκεφτόμουν. Νόμιζα ότι είσαι Αγγλία. Παλιό κυκλοθιμικέ.

It's just another night
And I'm staring at the moon

I saw a shooting star
And thought of you

I sang a lullaby
By the waterside and knew
If you were here,

I'd sing to you
You're on the other side
As the skyline splits in two
I'm miles away from seeing you

I can see the stars
From America
I wonder, do you see them, too?

So open your eyes and see
The way our horizons meet
And all of the lights will lead
Into the night with me
And I know these scars will bleed
But both of our hearts believe
All of these stars will guide us home

I can hear your heart
On the radio beat
They're playing 'Chasing Cars'
And I thought of us

Back to the time,
You were lying next to me
I looked across and fell in love

So I took your hand
Back through lands and streets I knewEverything led back to you

So can you see the stars?
Over Amsterdam
You're the song my heart is
Beating to

So open your eyes and see
The way our horizons meet
And all of the lights will lead
Into the night with me
And I know these scars will bleed
But both of our hearts believe
All of these stars will guide us home

And, oh, I know
And oh, I know, oh
I can see the stars

From America 

ΥΓ:Ας πω πάλι στον εαυτό μου πως θα γυρίσεις. Κάποια στιγμή θα ξανά γυρίσεις. Δεν μπορεί να είναι τυχαία όλα αυτά. Δεν μπορεί δηλαδή... Δεν πιστεύω εξάλλου στα τυχαία...

ΥΓ2:Εύχομαι να περάσατε όλοι ένα όμορφο Πάσχα. Με υγεία και αγάπη πάνω απ'όλα. :) 

ΥΓ3: Ο μπαμπάς μου τις προάλλες μου θύμισε πως είμαστε περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αθήνα. Θέε μου, είσαι εδώ σχεδόν μόνο χριστούγεννα, πάσχα και καλοκαίρι (και σχεδόν ούτε τότε γιατί συχνά φεύγετε και εκτός Αθηνών με την μητέρα σου και την αδερφή σου) . Ανάμεσα σε 2 εκατομμύρια ανθρώπους το γεγονός να σε πετύχω κάπου στο κέντρο πέρυσι θα πρέπει να ήταν 1/150. Ίσως και λιγότερες πιθανότητες.
Αν δεν σε είχα πετύχει τότε, τώρα το μυαλό μου, και η διαθεσή μου θα ήταν ελεύθερη. Ακόμα θυμάμαι που η Ν. και η Ε. μου είχαν πει να φύγουμε νωρίτερα. Όχι είχα πει. Ας κάτσουμε λίγο για να μπω παρά δέκα στο μετρό και μετά να πάρω το λεοφωρείο των και τέταρτο. Και έτσι πήγαμε πιο μετά στο μετρό.

Θεέ μου πέντε λεπτά πιο μετά και δεν θα σε είχα δει. Δεν θα είχαμε γνωριστεί. Και ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Δεν θα πόναγα τώρα. Δεν θα μελαγχολούσα τώρα. Δεν θα σκεφτόμουν πως η καρδιά μου ανήκει σε κάποιον που είναι τόσο μακριά μου. Θα ήμουν ελεύθερη. Ελεύθερο θα ήταν το μυαλό μου. Και η ψυχή μου θα ήταν ελεύθερη από εσένα. Δεν θα πόναγε. Δεν θα αναρωτιόταν τι κάνεις. Δεν θα βασανιζόταν το μυαλό μου 8 μήνες τώρα. Δεν θα σε έψαχνα παντού. Δεν θα προσπαθούσα να κρατήσω επαφή μαζί σου. Δεν θα πόναγα κάποιες νύχτες συλλογισμένη την μορφή σου. Δεν θα πόναγε τόσο να δω ξανά μια φωτογραφία σου. Δεν θα όριζες έτσι την καρδιά μου. Το εγώ μου. Τις σκέψεις μου.Την ελευθερία μου.

Αχ Θέε μου, εκείνα τα λεπτά...Εκείνα τα "παλιό" λεπτά.