Είναι που μπλέκονται τα νήματα μεταξύ τους. Είναι που παλεύεις με τα κύματα.
Μία γέφυρα που καταστράφηκε. Περπατώντας ανάποδα την σκόνη φυσάω. Δάχτυλα που γράφουν ονόματα στο χώμα. Λέξεις ανορθόγραφες,πολύχρωμες.
Σκουριά στα ασημένια σίδερα. Όλα πάλιωσαν.Όλα άλλαξαν. Άδεια κουστούμια στην άδεια πόλη.
Το κλάμα που έμπηξες. Τα δάκρυα που έχυσες. Το γέλιο που έχασες. Οι νύχτες που έψαξες. Τα άτομα που αγάπησες.
Η ανάσα που σου κόπηκε. Τα χέρια σου που έτρεμαν. Η φθορά του άφθαρτου και η αλλοίωση του αλλοιωμένου.
Δεν φυσάει πια αέρας. Σκόνη παντού. Γυαλιά σπασμένα παντού.
Στις παλιές φωτογραφίες. Στις όμορφες αναμνήσεις. Στα ξεχασμένα ψέματα. Και στις πικρές αλήθειες.
Το χέρι που σου λείπει. Τα μάτια που ψάχνεις. Η αγκαλιά που αποζητάς.
Η ανηφόρα που σε κούρασε. Τα εμπόδια που στάθηκαν. Η προσπάθεια που σε δίδαξε.
Και ήταν μόνο το παράπονο.Το γιατί.Το πως. Οι φωνές που εξασθένησαν.Στην άδεια πόλη ένα κορίτσι.
Γλυκά ζαχαρωτά.Γλυκό άρωμα.Όνειρα μέσα στα όνειρα.Λουλούδια στις αυλές.Ουράνια τόξα στον ουρανό.
Μα είναι το παράπονο.Η αδικία.Ο πνιγμός. Οι φωνές που δυνάμωσαν.Άνθρωποι μόνοι στα στενά. Και όλα πνιγμένα στου βούρκου το αντίο.
Και αν θες ποτέ να μάθεις το γιατί,ψάξε στα μπλεγμένα νήματα.
Και αν βρεις το σωστό ρώτα το γιατί. Και αν σου απαντήσει πες του σε τι αγάπη επένδυσες. Και αν σου αντιμιλήσει δείξε του τι έχασες. Και αν σε θεωρήσει αδύναμη αναφερέ του σε τι άντεξες. Και αν αδιαφορήσει απόδειξέ του πως χαμογελάς.
Ηρεμία.Ησυχία. Σσσς.Δες.Είσαι στο μέλλον.Είσαι στο παρελθόν. Το δικό σου.Το όμορφο.Το αθώο.Το γλυκό.
Ξέμπλεξανε τα νήματα.Και σε κουράσανε.
Βήματα προς τις αγκαλιές.Προς τον ήλιο.Προς τον γαλάζιο ουρανό.
Βαρέθηκα το σκοτάδι. Πάμε ξανά στο φως.Πάμε πάλι στον αέρα.
Ξανά στο φως.
Μονάκριβη μου ελπίδα.
I don't know you But I want you All the more for that Words fall through me And always fool me And I can't react And games that never amount To more than they're meant Will play themselves out
Take this sinking boat and point it home We've still got time Raise your hopeful voice you have a choice You'll make it now
Falling slowly, eyes that know me And I can't go back Moods that take me and erase me And I'm painted black You have suffered enough And warred with yourself It's time that you won
Take this sinking boat and point it home We've still got time Raise your hopeful voice you have a choice
You've made it now Falling slowly sing your melody I'll sing it loud
ΥΓ1:Το παραπάνω ήταν μια έμπνευση το βράδυ της Κυριακής.;) ΥΓ2:Καλά είμαι.Αντέχω ακόμα.:P Την Τρίτη ξανά πήγα στο Κάψε το Σενάριο και έριξα τόσο γέλιο!!Το αγαπώ απλά! ΥΓ3:Καλό Πάσχα να έχετε,και καλή Ανάσταση σ'όλους.;)
Γειά σας! Ομολογουμένως έχω χαθεί ελάχιστα από την μπλογκόσφαιρα λόγω των διαβασμάτων μου.Βασικά όχι από το δικό μου μπλογκ,γιατί εγώ πάντα 2-3 αναρτήσεις κάνω τον μήνα,αλλά από τα δικά σας μπλογκ.:P Υπόσχομαι όμως όταν θα βρω λίγο χρόνο να περάσω μια βόλτα απ'άλλους.:P
Πριν μπω στο τελείως ψητό του θέματος θέλω να πω κάτι.:P Δεν μπορώ να μετρήσω την αγάπη.Έτσι δεν μπορώ και να πω ότι αγαπώ κάποιον από κάποιον άλλον περισσότερο ή λιγότερο.Αγαπώ τον καθένα απλά με διαφορετικό τρόπο.Αναλόγως το τι μου βγάζει ο κάθε άνθρωπος.;) Έτσι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι,στους οποίους μου βγαίνει να μιλήσω ανοιχτά για ότι με απασχολεί,ενώ υπάρχουν άλλοι που απλά δεν μου βγαίνει.:P Είναι θέμα ανθρώπου.
Την Κυριακή που λέτε,είχαμε meiting με τα παιδιά του HW.^_^ Και εκεί που θέλω να καταλήξω τέλος πάντων είναι πως η Ν. μου βγάζει αυτό το να θέλω να της μιλήσω για ότι πρόβλημα σκέφτομαι.:P Αφού λοιπόν ήρθε δίπλα παρέα με την Ελ.,και μου έπιασε το χέρι άρχισα να της λέω για το πρόβλημα που με απασχολεί τους τελευταίους μήνες. "Να μην στεναχωριέσαι.Και θέλω να είσαι καλά.Βασικά είναι πολύ μεγάλο αυτό που κάνεις.Και πέρα από αυτό,δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο άσχημο που μπορεί να σου συμβεί." "Ναι δεν είναι βέβαια πολύ εύκολο...Είναι δύσκολο." "Όχι να μην σε επηρεάζει.Και θα δεις το καλοκαίρι θα βγαίνουμε όλες μαζί,και θα πάμε και στην Θεσσαλονίκη!" "Αχ τι καλά!Κάνε με τώρα μια αγκαλίτσα"απαντάω και η Ν. με αγκαλιάζει γλυκά.
Να ρε παιδί μου,κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι το hw.^_^ Και τώρα που το σκέφτομαι στην Ν. και στην Ελ. είπα τόσα,όσο δεν έχω πει ακόμα σε καμία άλλη φίλη μου.Ίσως γιατί απλά δυσκολεύομαι και εγώ να συνειδητοποιήσω ότι συνέβει.;)
Και μετά από αυτά να μπω στο ψητό. Στο τέλος της βραδιάς παραμείναμε εγώ,η Ελ.,ο Ν. και η Εμ.:P Παρέμεινα πιστεύοντας ότι θα αργούσαμε αρκετά να το διαλύσουμε.:P
Τελικά καθώς συζητάγαμε σε ένα-ταβερνάκι ήταν? ουζερί ήταν?- στο Ψυρρί ο Ν. και Ελ. μου είπαν ότι θα το διαλύσουμε πιο νωρίς.Ο Ν. θα έφευγε με ταξί και η Ελ. με νυχτερινό τρόλευ.:P
Στην δική μου περιοχή όμως μετά της 12 το βράδυ δεν έρχεται τίποτα.Όλα τα λεωφορεία όπως και το μετρό ξεκινάνε στης 5 το πρωί.
Αφού πληρώσαμε,φύγαμε σκεπτόμενοι για κάποιον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να γυρίσω σπίτι μου. Το ταξί αποκλειόταν.Θα μου έπαιρνε υπερβολικά πολλά λεφτά.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από το μοναστηράκι πηγαίνοντας προς το Σύνταγμα για να ρωτήσουμε οποιονδήποτε που μπορούσε να ξέρει κάποιο μέσο που φτάνει πιο κοντά στην περιοχή μου. Παράλληλα ρίξαμε γέλιο,καθώς δυο σκυλιά μας είχαν πάρει από πίσω και η Ελ. φοβόταν.:P
Τρομακτική,ήσυχη αλλά και πολύ όμορφη η Αθήνα το βράδυ.Πρώτη φορά έβλεπα να μην κυκλοφορεί ψυχή.
Φτάσαμε στην πλατεία συντάγματος και ρώτησα έναν περιπτερά,ο οποιος όμως μου είπε για ένα λεοφωρείο που πάει Κηφισιά.-.- Η Ελ. μου πρότεινε να πάρω το ίδιο τρόλευ μαζί της μέχρι τα Άνω Πατήσια και να πάρω από εκεί ταξί.Αλλά πάλι θα μου έπαιρνε πολλά λεφτά.Εξάλλου οι γονείς μου είχαν της πεποίθηση ότι θα γυρίσω με μετρό.:P
Ξαφνικά μου ήρθε μια αναλαμπή ότι το μοναδικό νυχτερινό λεωφορείο που περνάει από την περιοχή μου είναι το Χ95,που πάει αεροδρόμιο.Δυστηχώς όμως δεν είχα ιδέα σε πια σημεία της Αθήνας υπάρχουν στάσεις του.Το μόνο που θυμόμουν είναι ότι πάει κέντρο. Επιπλέον για να μπω μέσα θα έπρεπε να έχω ειδικό εισητήριο,που είναι πολύ πιο ακριβό από το κανονικό(σημείωση:πάνω μου είχα μόνο 1 ευρώ.) ή να έχω ειδική κάρτα του λεωφορείου του αεροδρομίου.
Περπατήσαμε την πλατεία Συντάγματος και ανεβήκαμε τα σκαλιά,έχοντας απέναντι μας την Βουλή. Έστρεψα το κεφάλι μου δεξιά,και ξαφνικά σαν θαύμα είδα μακριά σ'ένα φανάρι σταματημένο το Χ95!!! "ΤΟ Χ95!!"φώναξα στον Ν. και την Ελ. και έτρεξα κατευθείαν εκεί που ήταν σταματημένο.
Μόλις έφτασα είδα ότι οι πόρτες του είναι κλειστές,και πως ήταν έτοιμο να φύγει. Του έκανα σήμα με το χέρι και μου άνοιξε τις πόρτες.
"Συγνώμη,να σας ρωτήσω κάτι?"είπα στον οδηγό. "Μπες,μπες μέσα!" Μπαίνω μέσα και με ρωτάει"Που πας?".Του απάντησα το όνομα της περιοχής μου και μετά με ρώτησε δείχνοντας την Ελ. και τον Ν."Τα παιδιά?" "Φίλοι μου.Μόνο εγώ πάω εκεί."
Αφού του είπα αυτό έκλεισε γρήγορα τις πόρτες και εγώ έκατσα σε μια θέση όσο πιο κοντά γινόταν στον οδηγό.Απέξω είδα την Ελ. να μου κάνει σήμα αν όλα είναι Οκ.Της έκανα και εγώ σήμα πως οκ και το λεωφορείο ξεκίνησε.
Μετά από 5' λεπτά ο οδηγός με φώναξε δίπλα του. "Για πες μου,ακριβώς που πας." Του ξαναλέω την περιοχή εξηγώντας του που θέλω να με αφήσει. "Στη εκκλησία μπροστά" "Α,οκ κατάλαβα.Και τώρα να σε ρωτήσω κάτι.Ήξερες ότι το λεωφορείο δεν κάνεις στάσεις για να κατέβουν οι επιβάτες?" "Η αλήθεια είναι πως όχι."απαντάω.Παρόλ'αυτά μετά από λίγο θυμήθηκα ότι όντως το Χ95 κάνει στάσεις ΜΟΝΟ για να ανέβουν επιβάτες.Όχι για να κατέβουν,αφού υποτίθεται ότι όποιος ανεβαίνει πάει αεροδρόμιο. "Έχεις μήπως εισητήριο?"με ρωτάει. "Όχι...Γι'αυτό ήθελα να περιμένετε λίγο πριν κλείσετε τις πόρτες,μήπως μου έδεινα λεφτά οι φίλοι μου να αγόραζα." "Τελικά σου έδωσαν?"μου λέει και γελάει. "Όχι"απαντάω και γελάω και εγώ."Δεν ξέρω βέβαια αν κάνει η κάρτα μου..." "Τι κάρτα είναι?" "Των 10 ευρώ,μειωμένη." "Όχι αποκλείεται δεν κάνει."μου απαντάει"Ωραία τότε θα κάνουμε μια μικρή βόλτα..."
*Σ'αυτό το σημείο σκέφτομαι πανικόβλητη-Στο αστυνομικό τμήμα?Γιατί τι έκανα?Επειδή δεν είχα εισητήριο.Δεν φταίω γι'αυτή μου την σκέψη.Έχω προιστορία με τους ελενκτες λεωφορείων*:P :P
"...μέχρι το αεροδρόμιο και θα σε αφήσω στην επιστροφή." "Οκ ότι θέλετε"απαντάω "Όχι δεν είμαι τόσο κακός."μου λέει χαμογελώντας και μετά από αυτό πήγα και έκατσα στην θέση μου.
Ανυπομονούσα να φτάσω όσο πιο γρήγορα γινόταν σπίτι μου.:P
Όταν πλέον άρχισαν να βλέπω γνώριμα μέρη ησύχασα και ο οδηγός με ξανά φώναξε κοντά του. "Εδώ,να σε βλέπω.Μην σε ξεχάσω κιόλας."μου είπε χτυπώντας το χέρι του στο μεγάλο κάθισμά του,ώστε να πάω πιο δίπλα του. "Από εκεί που θα σε αφήσω είναι μακριά το σπίτι σου?" "Όχι,το πολύ 5' λεπτά"του απάντησα χαμογελαστά. "Οι γονείς σπίτι?" "Χαχα,ναι." "Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ε? χαχαχ" "Χαχχα ναι"απαντάω γελώντας. "Που είχατε πάει?" "Εκεί,Σύνταγμα,Μοναστηράκι,Ψυρρί.:P" "Να προσέχετε εκεί του κλέφτες.Όλο βουτάνε." "Το ξέρω."
"Πως το ξέρεις?"με ρωτάει ξαφνιασμένος. "Ο ένας φίλος μου από την παρέα..." "Ποιος αυτός που ήταν ζευγάρι με την άλλη?"με ρωτάει. "Χχαχχα όχι φίλοι είναι."απαντάω γελώντας πιο δυνατά. "ααα,φίλοι.Και?" "Ο φίλος μου λοιπόν είχε χάσει το τσαντάκι του." "Που το είχε?" "Κρεμασμένο σε καρέκλα." "ααα,καλά άντε γεια τότε."μου απαντάει. "Τι είχε μέσα?" "Εε,κλειδιά.Λεφτά.Πάσο κλ." "Χχαχ,κατάλαβα.Ναι να προσέχετε από εκεί.Τυχερή ήσουνα.Έλα λεπτό αργότερα να είχες έρθει θα είχα φύγει." Χαμογελάω. "Για δες,εκεί θα σε αφήσω?" "Ναι,ευχαριστώ πολύ πάντως." "Τίποτα.:)"
Με την κουβέντα ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε.
"Εδώ έτσι?" "Ναι εδώ.Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ"του ξαναλέω. "Τίποτα,να προσέχεις."μου απάντησε,έκλεισε τις πόρτες και έφυγε.
Αφού βγήκα από το λεωφορείο άρχισα να χαζογελάω μόνη μου. Πόσο τυχερή παίζει να ήμουν?Πόσο καλός ο οδηγός?Τον κατασυμπάθησα.:P
Για να καταλάβετε η χαρά μου ήταν τέτοια εκείνη την στιγμή γιατί πριν από λίγα λεπτά ένιωθα κάτι σαν"εγκλωβισμένη" στο κέντρο της Αθήνας.Πίστευα ότι θα πλήρωνα χρυσά κάποιο ταξί ή ότι θα περίμενα δυο ολόκληρες ώρες μέχρι να ανοίξει το μετρό.
Και αντί γι'αυτό έφτασα σπίτι μου χωρίς καμία κούραση και χωρίς να πληρώσω τίποτα.Μα πόσο τέλειο?:P
Μόλις μπήκα στο δωμάτιο μου ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη ανακούφιση και βρήκα την αδερφή μου ξύπνια.Άρχισα να της λέω περήφανη πως γύρισα με το Χ95 και να χαζογελάω.:P
Ήταν τέλειο συναίσθημα να νιώθεις για λίγο πως η τύχη σ'αγαπά.:P
Αυτά είχα να πω.:P Καληνύχτα σας.:)
Αυτό γιατί έχεις τόσο υπέροχη μουσική και είναι τόσο υπέροχο και μελαγχολικό:
Και αυτό γιατί αγαπώ τους στίχους του και τον ρυθμό του:
Πάνω απ' όλα εσύ του κεφιού μου κρασί Στου ουρανού το πατάρι ασημένιο φεγγάρι
Μια στιγμούλα σοφός άσε λίγο το φως Στου κορμιού σου τα βάθη να ξεχνώ έχω μάθει
Θα ‘μαι μαζί σου όπου κι αν πας Μες τα τραγούδια που αγαπάς θα ζω θα ζω
Πάνω από όλα εμείς κι απ το χθες μας κανείς Σπάσε αυτό το ρολόι που τις ώρες μας τρώει
ΥΓ:Χρόνια πολλά στην Ελ. εχθές για τα γενέλθιά της.Και χρόνια πολλά σήμερα στην Κ. μου!!:D
Γειά σας!:) Πως περάσατε εσείς το 3ημερο? :P Εγώ μετά από χρόνια πέρασα τέλεια την Καθαρά Δευτέρα.:P
Βασικά να τα πάρω από την αρχή.
Κυριακή,γύρω στης 7 το απόγευμα. Μαζευτήκαμε στο σπίτι μιας φίλη μας,για να γιορτάσουμε τα γενελθιά της.Μιας και δεν μπορέσαμε το προηγούμενο ΣΚ αφού είχε ακόμα εξεταστική.Είχα κανένα μήνα να δω αυτές τις δυο φίλες μου και χάρηκα πολύ.:P Εντάξει,εξάλλου και η ίδια έχει τόσο χιούμορ που δεν μπορούμε παρά να χαζογελάμε.:P Φάγαμε τούρτα(φτιαχμένη από τα χεράκια της παρακαλώ!),δίπλες και ποπ κορν! Συζητήσαμε,παίξαμε χαρτιά και βάλαμε και αποκριάτικες μάσκες έτσι για το καλό.:P Βγάλαμε και φώτο(κλασσικά :P) να θυμόμαστε την ημέρα.
Μετά φύγαμε μαζί με την αδερφή μου κατά της 10 και πήγαμε να συναντήσουμε την Ε.Βλέπετε η καλή μου η Κ. μας κάλεσε σπίτι της να κοιμηθούμε καθώς έλειπαν οι γονείς της. Με το που φτάσαμε σπίτι,αφού η Κ. μας έβαλε κοκα κόλα,πατατάκια και ποπ κορν αρχίσαμε να παίζουμε τίτσου. Βέβαια μόνο δυο γύρους παίξαμε καθώς μετά έκανε την εμφάνισή της η Μ.!!Μαζί της είχε φέρει και ένα μπουκάλι ρακόμελο.Μιας και σπουδάζει και είναι και από την Κρήτη επιβαλλόταν. Η Ε. είχε πιει πολύ την προηγούμενη και είχε δηλώσει ότι δεν θα πιει καθόλου. Έλα όμως που τα ποτήρια μας συνέχεια άδειαζαν και γέμιζαν.:P
Συζητήσαμε,γελάσαμε,ξανά συζητήσαμε,γελάσαμε. Συζητήσεις για την οικονομία,τα μαθήματα,για αναμνήσεις,για αγόρια,για πολλά! Και κάπου εκεί ήταν που η Μ. μας είπε ότι η αγαπημένη μας κυρία Μ. απέκτησε σχέση.:P Παίζει να αρχίσαμε να ουρλιάζουμε όλες όταν μας το είπε και να χαρήκαμε υπερβολικά πολύ.:P Επιτέλους θα έχει και κάποιον άλλον σπίτι εκτός από την Μπουλίτσα.:P
Και κάπου εκεί επίσης θα πρέπει να ήταν που αποφάσισα ταυτόχρονα μαζί με την Κ. να πάω στο μπάνιο.Τρέξαμε,άρχιζα να ουρλιάζω και να γελάω αλλά τελικά με πρόλαβε.Αποφάσισα να πάρω το αίμα μου πίσω και κρύφτηκα στο δωμάτιο,αγνοώντας το γεγονός ότι ζαλιζόμουν από το ρακόμελλο.Με το που βγήκε από το μπάνιο φώναξα"ΜΠΑΜ" και ακούστηκε από την Κ. ένα"ΑΑΑΑΑΑ".ΧΑΧΧΑΧΑΧΧΑ ακόμα και τώρα που το περιγράφω γελάω.Όχι να το πενευτώ,αλλά την κατατρόμαξα.B) Πήγα στο σαλόνι έχοντας σκάσει στα γέλια αλλά η Κ. έτρεξε από πίσω μου και έπεσε πάνω μου.Ήρθε και η Ε. και με πιάσανε σηκωτή.Άρχισα να ουρλιάζω και να γελάω τόσο πολύ ταυτόχρονα. Κ"Που την πάμε?" Ε"Δεν ξέρω αλλά θα μου πέσει!:P" Έτσι ευτηχώς με άφησαν ήπια κάτω στο χαλί.:P
Μετά από αυτό συζητήσαμε και άλλο μαζί με την Μ. και βγάλαμε 1-2 φωτογραφίες.
Σε κάποια φάση λέει η Ε."Μα δεν ήμασταν πολύ ωραία τετράδα?".Ω,ναι τι γλυκό.Κάθε φορά που συναντιόμαστε και οι τέσσερις αυτό θα θυμηθούμε.Τι όμορφη και δεμένη τετράδα που ήμασταν στο φροντ. στην δευτέρα Λυκείου.Πόσο γλυκό συναίσθημα όταν θυμόμαστε περιστατικά από το φροντ.Και την Κυριακή ήμασταν όπως παλιά.Η κλασσική τετράδα της Θεωριτικής.Με την Κ. και την Ε. να με πειράζουν και την Μ. να εξισορροπεί την κατάσταση με τον συζητήσιμο χαρακτήρα της.Ανυπομονούμε για το καλοκαίρι που θα ξανά είμαστε μαζί και οι 4 στα Καμένα!B)
Όταν έφυγε η Μ. κατά της 3,αποφασίσαμε να ανοίξουμε και ένα μπουκαλάκι κρασί.Όταν τελειώσαμε αυτό ανοίξαμε άλλο ένα.
Παράλληλα παίζαμε τίτσου.Εντάξει τα φύλλα μου με είχανε καταραστεί.Χάσαμε με κάτι εξευτελιστικά νούμερα όπως 1200-235,1120-125.Χάλια μαύρα.:P Το κυριότερο όμως ήταν πως ΓΕΛΑΣΑΜΕ,ΓΕΛΑΣΑΜΕ,ΓΕΛΑΣΑΜΕ.Καιρό είχα να γελάσω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ! Εντάξει ίσως να έφταιγε λίγο και το κρασί.:P Αλλά πολύ γέλιο.Χτυπιόμασταν και οι 4.:P
Σε κάποια στιγμή θυμήθηκα ένα αστείο περιστατικό από την Θεσσαλονίκη και προσπαθώντας να το διατυπώσω είπα στην Ε. "Θυμάσαι...χαχαχ"Χωρίς να προλάβω να ολοκληρώσω. "Ναιιι ρε θυμάμαιιιιιι!!Τι γέλιο!" "χαχαχχαχαχχ"όλες μαζί.
"Σταματήστε,έχει πονέσει ο λαιμός μου από το γέλιο"έλεγα.:P
Άλλες στιγμές γέλιου χαρακτηρίζονταν από την Ε. να πέφτει πάνω μου καθώς τεντονόταν ή καθώς μου αφιέρωνε το"Παραγνωριστήκαμε".Εμένα να κουνάω συνέχεια τα χέρια μου όποτε μου άρεσε κάποιο τραγούδι που ακούγαμε.Την αδερφή μου να μου λέει"Μακάρι να μιλούσα φανελένιζα :D".Την Κ. να με προκαλεί να πιούμε μονορούφι ένα ποτήρι κρασί.Την Ε. να παρακαλάει να μην της ξανά δώσουμε τα σκυλάκια.Την αδερφή μου να λιώνει στα γέλια("Πάσο""Πάσο και εγώ""Πες και εσύ πάσο να πάρω μόνο τον μαχτζον"χαχαχαχχ)και εμένα να ξεφωνίζω "Αχ καλέ ΤΙ ωραία που περνάμε!".
Κατά της 5 αρχίσαμε και χορεύαμε.:P Κ"Ρε,βάζουμε στο facebook ότι και καλά είμαστε κάπου?" Ε"Ναιι.Πάμε Ισπανία?" Κ"όχι δεν ακούγεται πειστικό.Ξάνθη?" Μ"Ναι Ξάνθη,είναι καλό." Χ"Μπά,καλύτερα κάπου εδώ στην Αθήνα."
Τελικά καταλήξαμε να βάλουμε πως βρισκόμασταν και καλά στο Vila Mercedes.Επίτηδες,για την μας την έχουν σπάσει όλοι με τα χαζά ταγκ τους που κάθε μέρα βρίσκονται και σε κάποιο κλαμπ.Είπαμε να τους την φέρουμε λίγο.B) :P
Κατά της 6 το πρωί τελειώσαμε άλλο ένα γύρω στο τίτσου. "Πάμε άλλο ένα μέχρι της 7?"ρωτάω. "Ναι πάμε!"
Έτσι τελειώσαμε κατά της 7 το πρωί να παίζουμε. Κ"Άντε πάμε για νάνι σιγά σιγά" Χ"Άντε καληνύχτα" Ε"Ρε σεις,ξεμέρωσε!Καλημέρααααα!" "χαχαχχαχχα"
Έτσι κατά της 7μιση ξαπλώσαμε.Εγώ και η αδερφή μου στο διπλό,και οι άλλες δυο στο δωμάτιο της Κ..Αφού πρώτα βέβαια η Κ. και η Ε. με κυνήγησαν λίγο,και εγώ ούρλιαζα "Βοήθειαααα,μακριάαα.:P". Και αφού η αδερφή μου είπε"Ένα το 307 δίπλα κάνει πολύ φασαρία!" Ε"Δεν φταίμε εμείς.Τα παράπονά σας στον ξενοδόχο!"
Και τέλος αφού η αδερφή μου ξανά είπε"Μπαίνει φως από το πατζούρι.Βλέπω ένα φως" και της απάντησα"Τι φως? Φως στο τούνελ? Με την Νικολούλι?"
Τελικά κοιμηθήκαμε.Μπορεί να μην ακούγονται όλα αυτά πολύ αστεία αλλά εκείνες τις στιγμές είχαμε λιώσει.:P
Όταν πέσαμε για νάνι συνειδητοποίησα πως για τουλάχιστον 9 ώρες τα είχα ξεχάσει όλα.Είχα ξεχάσει κάθε άσχημο.Είχα ξεχάσει πως ξανά δίνω Πανελλήνιες.Είχα ξεχάσει την κούραση και το διάβασμα.Είχα ξεχάσει τα οικονομικά προβλήματα του σπιτιού μας.Είχα ξεχάσει τους τσακωμούς και τις φωνές τους.Είχα ξεχάσει πως σχεδόν βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου.Είχα ξεχάσει τα κλάματα,τα νεύρα.Είχα ξεχάσει κάθε ίχνος στεναχώριας.Είχα ξεχάσει πως είναι να νιώθεις λυπημένος ή κουρασμένος.Είχα ξεχάσει πως δυστυχώς θα ξανά έφευγαν σε μια εβδομάδα για τις σχολές τους.Τα είχα ξεχάσει όλα.Και έπεσα να κοιμηθώ με ένα πολύ γλυκό συναίσθημα.Γέλαγα.Όλο το βράδυ της Κυριακής γέλαγα.Να με βλέπατε...θα λέγατε αυτή όντως είναι η Μαρία και αυτή όντως μοιάζει να μην έχει καμία σκοτούρα στο κεφάλι της.;) :P
Και γι'αυτές τις στιγμές δεν λυγίζω δεν έχω λυγίσει και δεν πρόκειται να λυγίσω.Και γι'αυτές τις στιγμές ΑΠΛΑ ΖΩ! Για αυτές τις στιγμές που γελάω.Τις στιγμές με αγκαλιές.Με πειράγματα.Με συζητήσεις.
"Θέλω να μείνω εδώ για πάντα."είπα το πρωί στην Κ. "Γιατί?" "Είναι ωραία.;)"
Κοιμηθήκαμε 8,ξυπνήσαμε κατά της 12 μιση -.-.Ήρθε να μας πάρει η μαμά για να πάμε στην ξαδέρφη της που μας είχε ετοιμάσει τραπέζι.:P Φάγαμε κάτι ωραίες σουπιές. Αφού βαρεθήκαμε την ζωή μας,μιας και πιάσανε για τα συγγενολόγια συζήτηση,πήγαμε για καφέ κατά της 7 πάλι με την Ε. και την Κ..Και μαντέψτε τι κάναμε!Παίξαμε τίτσου.:P xD
Η Κ. μου πρότεινε να πάω και εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ σπίτι της.Αφού ήρθαμε στο σπίτι κατά της 10 να πάρω μερικά πράγματα,φύγαμε για να πάμε στην στάση. Ένα θα πω:ΤΙ ΚΡΥΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ???????? :| Όταν με το καλό φτάσαμε στην πλατεία,πήγαμε να πάρουμε σουβλάκι(ναι κάναμε πολύ νηστεία!:P).Η διαδρομή από το σουβλατζίδικο μέχρι το σπίτι της μας φάνηκε αιώνας.Τέτοιος αέρας και κρύο... "Δεν θα φτάσουμε ποτέ!"έλεγα. "Έλα λίγο ακόμα μένει."έλεγε η Κ. Καλά περιττό να πω ότι όταν τελικά φτάσαμε σπίτι δεν νιώθαμε ούτε χέρια,ούτε πόδια,ούτε μύτες,και ήμασταν μουσκεμένες.:P
Χαζέψαμε στην τηλεόραση,στον υπολογιστή και κατά της 3 πήγαμε για νάνι. Κοιμήθηκα στο κρεβάτι της αδερφής της.^_^ "Θες να μιλήσουμε λιγάκι?"την ρώτησα. "Ναι αμέ." Έτσι για κανένα μισάωρο μιλάγαμε για διάφορα θέματα.:P
Μ"Άντε ας κοιμηθούμε τώρα.Έχω και μάθημα αύριο." Κ"Άντε καληνύχτα." Μ"Σ'αγαπάω.:*" Κ"Χέσε μας.:P" Μ"Δεν κοιμάμαι αν δεν μου πεις και εσύ σ'αγαπάω -.-" Κ"χαχ,σ'αγαπώ μικρούλι.:*" Μ"χαχα νύχτααα." Κ"Νύχτααα."
Και κάπως έτσι κοιμηθήκαμε τελικά.^_^ Την επόμενη ξύπνησα 8,και νύσταζα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ!! Άλλα με ρώταγε στην Ιστορία,άλλα απάνταγα.:P Το ίδιο απόγευμα κοιμόμουν 3 ώρες,και το επόμενο άλλες 2.Τς τς αυτά έχουν τα ξενύχτια.
Τελικά ήμαστε μια πολύ τρελή τρελή τρελή παρέα.Ήταν δυο επικά βράδια.Χαίρομαι όταν ήμασταν όλες μαζί Αθήνα.;) Άντε,τώρα περιμένω το Πάσχα να μας ξανά έρθουν!
Τα βράδια με φίλους είναι τα ιδανικότερα.
Ζούμε τη ζωή μας χωρίς ανθρώπους γιατί έχουμε γίνει πιο εγωιστές από ποτέ.Η οικογένεια,είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε ό,τι κι αν γίνει.Αλλά μερικές φορές οικογένεια,μπορεί να είναι και οι φίλοι μας. S1nGles
Αυτό γιατί είναι ένα από τα πιο ανεβαστηκά τραγούδια που έχω ακούσει,και γιατί το χορεύαμε την Κυριακή:
Και αυτό που χαρακτηρίζει κατά κάποιο τρόπο τα προβλήματα που με περιβάλλουν:
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω από αυτό το φως πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχνό κι αν θέλεις να σ' ακούσω βγες να φύγουμε από 'δω
Μα που να πάμε που 'χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, που να πάμε; Μα που να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, που να πάμε; Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλήσει και χτυπάνε, που να πάμε; Μα που να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λιγάνε, που να πάμε;
Κι όλες τις μεγάλες διαδρομές, τα δανεικά φτερά χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενά καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού κι άμα θέλεις να σ' ακούσω βγες να φύγουμε για αλλού
Μα που να πάμε που 'χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, που να πάμε; Μα που να πάμε εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, που να πάμε; Μα που να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε, που να πάμε; Μα που να πάμε , να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε που να πάμε; Μα που να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλήσει και χτυπάνε, που να πάμε; Μα που να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε, που να πάμε; Μα που να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λιγάνε, που να πάμε; Μα που να πάμε , να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε που να πάμε;