Ο άλλος σου εαυτός.

Είναι εκείνος ο εαυτός σου που δείχνεις στους άλλους. Σοβαρός. Γελαστός που και που. Μ'ένα βλέμμα καθηλωτικό. Μοιάζεις απόμακρος μερικές φορές. Κλειστός σαν χαρακτήρας. Προσιτός. Αλλά δύσκολο να καταλάβει ο άλλος τι σκέψεις σου.

"Με κοιτάζεις σαν να φοβάσαι. Ηρέμησε δεν θα σου κάνω κάτι κακό."  μου είχες πει την δεύτερη φορά που είχαμε συναντηθεί.
"Όχι απλά ώρες ώρες σοβαρεύεις και δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεσαι."

Δεν ήταν σοβαρό τελικά βλέμμα. Απλά επίμονο. Βλέμμα που ζήταγε. Που δίψαγε. Που φώναζε.

Μοιάζεις ίσως και λίγο σκληρός. Μετρημένος. Μπορεί και μυστήριος. Σε καμία περίπτωση δεν βγάζεις κάτι "γλυκό". Γιατί εγώ αυτό έψαχνα.




Όμως το γλυκό το έβγαζες στις συζητήσεις μας. Κάπου μέσα στην χροιά της φωνής σου άκουγα μια γλύκα. Μια ευαισθησία. Μια τρυφεράδα. Που αναρωτιόμουν πόσους άραγε αφήνεις να την βλέπουν.
Θυμάμαι πως έλαμπε το χαμόγελό σου. Θυμάμαι πόσο απόμακρος γινόσουν το επόμενο πρωί. Εκείνες τις ημέρες του Νοεμβρίου.

Κάποια στιγμή όλο αυτό άλλαξε. Άρχισα να βλέπω μόνο έναν εαυτό σου. Αυτό τον γλυκό. Σχεδόν συνέχεια αυτόν. Και άρχισα να νιώθω ασφάλεια. Να νιώθω ήρεμη. Μου έλεγες πιο τρυφερά λόγια. Έκανες πράγματα που δεν περίμενα.

Τώρα πια μπορώ να καταλάβω τις περισσότερες φορές τι σκέφτεσαι. Ξέρω τα κουμπιά σου.
Ξέρω πότε θα θυμώσεις. Πως θα το δείξεις.
Με τι θα γελάσεις. Σε τι θα ανταποκριθείς.
Τι σε κάνει χαρούμενο. Τι ζητάς από τους άλλους,εμένα,την ζωή σου.

Χαίρομαι που ξέρω πια όντως τον εαυτό σου.
Τις προάλλες γυρίσαμε μια φίλη μου σπίτι της. Ήσουν αυτός ο σοβαρός Σ. που είσαι όταν οδηγάς. Μόλις έφυγε έγινες ο δικό μου Σ.

Γυρίσαμε σπίτι και ξαπλώσαμε. Μου φίλησες το χέρι και εγώ χαίδεψα τα γένια σου.
"Αν σου πω ότι νυστάζω..." είπες παραπονεμένα.
"Θα το πιστέψω." σου απάντησα.
"Θα κοιμηθώ λίγο,έτσι μισή ωρίτσα."
"Μα...δεν θα ξυπνήσεις μετά."
"Όχι όχι,θα ξυπνήσω και θα δούμε σειρά εντάξει;"

Χαμογέλασα στραβά. Δεν θα ξύπναγες. Όντως δεν ξύπνησες.

Ξύπνησες όμως γύρω στις 5 το πρωί. Με τράβηξες στην αγκαλιά σου και φίλησες τον ώμο μου.
"Δεν σου είπα πως θα ξυπνήσω;" είπες παιχνιδιάρικα.
"Χαχ...αγάπη μου νυστάζω."
"Μπορούμε να δούμε τώρα εάν θες."
Γύρισα να δω λίγο το πρόσωπό σου. Χαμογέλασα και ξανά έκλεισα τα μάτια μου.
Με τράβηξες στο στήθος σου και άρχισες να μου χαιδεύεις τα μαλλιά. Ήσουν ο δικός μου γλυκός Σ.



Μερικές φορές σκέφτομαι πως χαίρομαι πολύ που γνωρίζω εκείνον τον γλυκό Σ. μόνο εγώ. Εκείνον που ανεβαίνοντας τις σκάλες θα με γαργαλίσει.
Εκείνον που έχει όρεξη να φτιάξουμε μαζί την πιο τέλεια σαλάτα.
Εκείνον που ξαπλώνοντας θα αρχίσει να κάνει "βουυυυμ" αναπαριστώντας το αμάξι και εγώ θα γελάω.
Εκείνον που θα πάρει αγκαλιά το σκυλί του ( την Λούσι!) και θα δεις στα μάτια του πως όντως αγαπά πολύ αυτή την τετράποδη συντροφιά του.
Εκείνον που μακριά από τα μάτια των άλλων θα με σηκώσει ψηλά και εγώ πάλι θα γελάω.
Εκείνον που θα ζητήσει χάδια γιατί άμα δεν έχει χάδια θα μου πει πως νιώθει έλλειψη φροντίδας και αγάπης. :P
Εκείνον που θα ζητήσει ειλικρινά συγνώμη εάν με στεναχωρήσει και θα πει γλυκά" στεναχωρήθηκα σου σε στεναχώρησα. Αλλά τώρα τα βρήκαμε δεν τα βρήκαμε ε;;"
Εκείνον που θα μου πει " αύριο θα έρθω και θα σε αρπάξω". Που θα πει ότι δεν με χόρτασε και δεν μπορεί χωρίς τα χάδια μου.
Εκείνον που θα αρχίσει να τραγουδά στο αμάξι χωρίς να τον νοιάζει έαν έχει καλή φωνή ή όχι.

Ένας γλυκός Σ. που βλέπω μόνο εγώ.
Και να πάρει...Του έχω τεράστια αδυναμία αυτού του Σ.

Ξέρω πως στους άλλους μοιάζει σοβαρός και κλειστός. Ξέρω πως ίσως κάποιες φίλες μου δεν μπορούν να σχηματίσουν κάποια ορθή γνώμη για εκείνον γιατί δεν τον έχουν ζήσει καθόλου.

Αλλά δεν με πειράζει.
Ίσως να απολαμβάνω και το γεγονός πως μπροστά σε πολύ κόσμο είμαστε κάτι το μυστήριο. Δεν προδίδουμε τίποτα. Μονάχα το βλέμμα μας. Ίσως και τα χέρια μας καμιά φορά. Αλλά κυρίως το βλέμμα μας.



"Με κοιτάζεις επίμονα κάποιες φορές." μου είχες πει.
"Το κάνω με πολλούς ανθρώπους όταν προσπαθώ να καταλάβω τι σκέφτονται. Ή βασικά το κάνω μόνο με όσους με ενδιαφέρουν." του είχα απαντήσει.




"Μου αρέσει που είμαστε μαζί."
"Και εμένα." είπα ήρεμα. "Και χαίρομαι που σ'εχω γνωρίσει."
"Και εγώ..."

We'll burn...

Θα έπρεπε να υπάρχει κάπου γραμμένη μια ιστορία. Ή έστω ένας ορισμός. Ή κάποιος μύθος.

Κάτι τέλος πάντων που να ορίζει αυτού του είδους τον τοξικό έρωτα.



Ψάχνω σε βιβλία. Σε εικόνες. Μα δεν μπορεί; Δεν μίλησε άραγε ποτέ κανείς γι'αυτόν; Δεν μπορεί να μην τον έζησε κανείς.

Αυτόν τον έρωτα που την μία σε καταστρέφει και την άλλη σε λυτρώνει.

Αυτό τον έρωτα που ξεριζώνεις από μέσα σου θαμμένα κομμάτια,τα βγάζεις στην επιφάνεια και ύστερα τα δίνεις στον άλλον. 

Και ο άλλος κρύβει μέσα του τα συναισθήματά του. Σε αρπάζει από το χέρι, σε φιλά απαλά. Σε θέλει δικιά του.

Δικιά του. Με μία ολοκληρωμένη και επιβλητική έννοια. Και εσύ νιώθεις πως όλο και ξεριζώνεις για να γίνεις κάτι δικό του. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πως θα ζήσεις χωρίς να ενώσεις τα κομμάτια σου;



Αυτό τον έρωτα που όσο και αν οι πρωταγωνιστές νοιάζονται ο ένας τον άλλον αδυνατούν να το καταφέρουν στην πράξη.
Κρύβονται πίσω από εγωισμούς.
Νοιάζονται τόσο πολύ που θάβουν τις αδυναμίες τους.
Και έτσι μοιάζουν και οι δύο δυνατοί όσο τρωτοί και αν είναι στην πραγματικότητα.
Κλαίνε.
Φωνάζουν.
Γιατί το εγώ τους ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένο.
Πως να είναι;
Πως όταν υπερισχύουν τόσο πολύ τα συναισθήματα;
Τόσο που σε κάνουν να τα αντικρούεις εσύ ο ίδιος;
Να τα πολεμάς.
Να τους φωνάζεις.
Και συνέχεια να φοβάσαι μην δείξεις.
Μην σε εκμεταλλευτεί όλο αυτό.
Μην σε πνίξει όλος αυτός ο έρωτας.
Ξεσπάς όταν δίνεις παραπάνω.
Κλαις όταν δίνεις λιγότερα.
Ποιος από τους δύο επικρατεί κανείς δεν το ξέρει.
Είναι άρρωστος και καταδικασμένος αυτός ο έρωτας εξάλλου.
Δεν έχει σημασία ποιος θα κερδίσει.
Γιατί κανείς δεν θα κερδίσει.
Και οι δύο θα χάσουν.
Από τον πολύ πόνο τους για αγάπη.



Κλειδώνουν τα χέρια κοντά στο στήθος.

Μπλέκονται τα βλέμματα.

Όλα ησυχάζουν. Όλα είναι γαλήνια και ήρεμα.

Ακουμπάει το κεφάλι του στο στήθος σου.
Φιλάς απαλά το μέτωπό του. Είναι δροσερό.
Χαιδεύεις τα ξανθά μαλλιά του.
Μυρίζεις το δέρμα του.
"Είσαι πολύ τυχερός που παίρνεις τόσα χάδια το ξέρεις;"
"Αλήθεια;"

Θα καούμε. Θα καούμε από αυτή την φλόγα. Θα χάσουμε μαζί.
Κανείς δεν θα συμμεριστεί την ένταση μας.
Όλοι θα λένε πως δεν ταιριάξαμε.
Και όμως κανείς δεν θα έχει δει εκείνη την φλόγα.
Γιατί θα την έχουμε κρύψει τόσο καλά μεταξύ μας.
Τόσο πολύ που γι'αυτό θα χάσουμε.



"Καληνύχτα."
"Καληνύχτα"
Ένα χέρι σφίγγει δυνατά την μέση σου.
"Τι έγινε;"
"Τίποτα. Όλα καλά. Εσύ;"
"Και εγώ καλά."

Ανταποδίδεις το σφίξισμο. Ύστερα ένα φιλί στα δάχτυλα...

Νύχτωσε...

Κάπου δύο ψυχές θα καούν σιωπηλά...

Οσότου έρθει η αυγή...



Το 1ο γιατί μου θυμίζει το Πάσχα μαζί του. Και το 2ο γιατί απλά με ηρεμεί και με εμπνέει η μελωδία του.

Let's raise a glass or two
To all the things I lost on you
Oh oh
Tell me are they lost on you?
Oh oh
Just that you could cut me loose
Oh oh
After everything I've lost on you
Is that lost on you?

Αντίθετοι.

Ας μας λένε αντίθετους.

Μην τους δίνεις σημασία αγάπη μου. Ναι είμαστε αντίθετοι. Και πολύ αντίθετοι μάλιστα.
Όπως το φεγγάρι με τον ήλιο. Και όπως η γη με το νερό. Μα τα αντίθετα αλληλοσυμπληρώνονται. Το φεγγάρι διαδέχεται τον ήλιο. Και ο ήλιος το φεγγάρι.
Ξέρεις αγάπη μου ακόμα και η γη χρειάζεται το νερό για να είναι γόνιμη.


Μην τους δίνεις σημασία αγάπη μου. Εκείνοι δεν σε ξέρουν όπως εγώ. Δεν γνώρισαν ποτέ την αγκαλιά σου και δεν άκουσαν ποτέ την καρδιά σου να χτυπά δυνατά. Τι και αν ήμαστε αντίθετοι; Τι και αν εγώ ξέρω από λογοτεχνία και εσύ όχι; Η καληνύχτα σου είναι πάντα ίδια. Τόσο γλυκιά. Και η αγκαλιά σου. Το χαμόγελό σου. Το φιλί σου. Ακόμα και αυτά αγάπη μου δεν πρόκειται να αλλάξουν εάν διαβάσεις παραπάνω λογοτεχνία.


Με εκλύεις αγάπη μου. Από την πρώτη στιγμή. Προσπαθώ να αριθμήσω στα χέρια μου τις μέρες που συναντηθήκαμε αλλά δεν κοιμηθήκαμε μαζί αγκαλιά. Νομίζω μπορώ να μετρήσω μόνο τέσσερις. Σε ξέρω 5 μήνες και μόνο τέσσερις ημέρες από αυτές που βρεθήκαμε δεν καταλήξαμε στο ίδιο κρεβάτι. Να μοιραζόμαστε το ίδιο πάπλωμα. Και να ακούω την αναπνοή σου.


Σε κοιτάζω μερικές φορές αγάπη μου. Και το ξέρω και εγώ η ίδια. Η φωτιά μέσα μας πηγάζει από το πόσο διαφορετικοί ήμαστε. Μα πόσο διαφορετικοί μπορεί Θεέ μου να είναι οι άνθρωποι στον έρωτα; Όλοι είναι αδύναμοι στον έρωτα. Όλοι νιώθουν μια εξάρτηση από τον άλλον. Πόσο αδύναμη γινόμαστε όταν είμαστε μαζί άραγε; Να δεις...Το προδίδουν τα χέρια μας. Που πάντα είναι μπλεγμένα μεταξύ τους και δείχνουν πόσο καιγόμαστε έστω και για ένα άγγιγμα.

Οι αντίθετοι είναι πάντα οι κερδισμένοι ξέρεις αγάπη μου. Γι'αυτό μην τους ακούς όταν αναρωτιούνται πως ταιριάξαμε. Για να υπάρχει ισορροπία δεν γίνεται να γέρνουμε από την ίδια πλευρά. Είμαστε ήδη κερδισμένοι. Με έμαθες να βλέπω ταινίες και σειρές. Σε έμαθα να είσαι υπομονετικός και να προσπαθείς για τον άλλον. Με έμαθες τι πάει να πει η έννοια του δύο άτομα σαν ένα. Και εγώ σε έμαθα πόσο υπέροχη μπορεί να είναι η έννοια του "ένα".


Ξέρεις αγάπη μου,άσε τους να λένε. Ακόμα και αν χωρίσουμε μια μέρα, θα έχουμε μάθει τόσα που μόνο χαμένοι δεν θα μας πουν. Τι νόημα θα είχε εξάλλου μια σχέση με ίδιους χαρακτήρες; Όταν κοιτάζω τα μάτια σου και το χαμόγελό σου ξέρω πως είμαστε δυο άτομα που μπορεί να μαλώσουν. Και όμως μετά να τα ξανά βρουν εύκολα. Γιατί αγάπη μου σου είπα. Είμαστε αδύναμοι. Τι νόημα έχουν οι εγωισμοί; Ας παραδεχτούμε ότι είμαστε αδύναμοι. Εσύ σ'εμένα και εγώ σ'εσένα. Αδύναμη να σου αρνηθώ οτιδήποτε. Και εσύ αδύναμος να ζεις χωρίς εμένα. Ας μην γελιόμαστε. Σε πρόδωσε εκείνο το κουτάκι που σου είχα δώσει. Είναι ακόμα στην ίδια θέση. Το κρατάς εσύ. Ακόμα και τα λουλούδια σου σε πρόδωσαν. Με αγάπησαν τα λουλούδια σου. Έχουν ένα πάθος από εσένα. Όπως και η φωνή σου. Επιτακτική. Είναι σαν να με φωνάζει συνέχεια η χροιά σου. Πως με θες. Εκεί. Δίπλα σου. Κάθε βράδυ. Να χαιδεύω ασταμάτητα τα χέρια σου.


Άσε τους να λένε αγάπη μου. Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι οι πιο δύσκολοι. Αυτοί που αποδεικνύουν πως αντέχουν. Παρά τις αντιξοότητες. Τις διαφορές. Τα εμπόδια. Ξέρεις αυτό ήθελα πάντα. Κάποιον να προσπαθεί. Όπως εγώ. Δεν το βάζω κάτω εγώ. Και αγαπώ αυτούς που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανό κάτι που αγαπάνε. Και εγώ ξέρω αγάπη μου πως αναπνοή στο "ένα" μας δίνεις εσύ πάντα. Πρώτος εσύ. Σαν να προσπαθείς κάθε μέρα να σώσεις κάποιον από βέβαιο πνιγμό. Έτσι θα μας ήθελαν. Πνιγμένους από την διαφορετικότητά μας. Μα ακόμα και αν πνιγούμε. Έλα να πνιγνούμε μαζί. Και να με κοιτάς με αυτό το σοβαρό σου βλέμμα που παίρνεις όταν σκέφτεσαι κάτι. Μονάχα τότε θα έχει νόημα ο πνιγμός μας.

Ξέρεις έκατσα και τις μέτρησα τις αντιθέσεις μας. Αυτές που μου τόνισαν οι άλλοι αγάπη μου. Μου μίλησαν για το διαφορετικό επίπεδο γνώσεών μας. Μου μίλησαν για τους διαφορετικούς χαρακτήρες μας. Μου μίλησαν για τις διαφορετικές συνήθειές μας και τα διαφορετικά χόμπι μας. Την διαφορετική νοοτροπία μας. Και τις διαφορετικές αντιλήψεις μας. Και ξέρεις αγάπη μου,δεν τους πολύ κατάλαβα να σου πω την αλήθεια. Όταν σε αγκαλιάζω και με αγκαλιάζεις σφιχτά ίδιοι μου φαινόμαστε. Όταν γελάμε μαζί,πάλι ίδιοι μου φαινόμαστε. Και όταν συζητάμε,ξέρεις με εκείνο το σοβαρό βλέμμα που παίρνεις,και εγώ επιχειρηματολογώ με εκείνο το πείσμα που έχω...πάλι ίδιοι μου φαινόμαστε.


Μονάχα να αγάπη μου...Φοβήθηκα λίγο όταν μου είπαν πως μπορεί να μας χωρίσουν οι διαφορές μας. Γιατί φοβήθηκα; Ποιες διαφορές; Έτσι τους είχα ρωτήσει. Και όμως κάποιος μου φύτεψε το συναίσθημα του φόβου. Αλλά χαμογέλασα. Αυτή η ζωή δεν θα είχε κανένα νόημα εάν δεν μαθαίναμε καινούργια πράγματα. Και διαφορετικό πάει να πει καινούργιο.

Χαίρομαι που θα είσαι η αιτία αργότερα να λέω πόσα διαφορετικά πράγματα έμαθα,από ένα πραγματικά διαφορετικό άτομο από εμένα.

Χαίρομαι που θα έχω δοκιμάσει μαζί σου τις αντοχές μου.

Χαίρομαι που θα λέω πως υπήρξα μαζί σου. Δεν υπήρξα με κάτι ίδιο μ'εμένα...Ναι. 

Έτσι και αλλιώς πάντα ιντριγκάρει περισσότερο μια ιστορία όταν λες,πως υπήρξες με κάποιον τελείως διαφορετικό από εσένα.

Και αν εγώ είμαι ο ήλιος εσύ είσαι το φεγγάρι.

Και αν εγώ είμαι η γη εσύ είσαι το νερό.

Και αν εγώ είμαι το μαύρο εσύ είσαι το άσπρο.

Ισορροπία μεταξύ αντίθετων δυνάμεων.

Εξάλλου πότε οι αντιθέσεις έγιναν μειονέκτημα;

Και πότε η ομοιότητα προτέρημα;

Και ποιος διάολε μπορεί τελικά να βάλει λογική στον έρωτα; Στην έλξη; Και στο πάθος;

Ποιος;