Still waiting...

Και περιμένω...

Περιμένω...

Και περιμένω...

Οι ώρες περνάνε... Οι μέρες περνάνε...

3 μέρες που δεν έχουμε μιλήσει. Ούτε ένα μήνυμα..

Ούτε ένα τηλέφωνο.

"Πάρε με όποτε θες" του έστειλα στο τελευταίο μήνυμα...

Ακόμα περιμένω...

Και όλα αυτά γιατί ζήτησα να έρθει σ'ένα πάρτι που είχαν καλέσει και τους δύο μας.

Αναλογίζομαι τους μήνες που πέρασαν.

Χριστούγεννα, Φώτων,Καθαρά Δευτέρα, 25 Μαρτίου, Πάσχα, ΣΚ καλοκαιριών, 15 Αυγουστός...Όλες τις γιορτές και τις αργίες τις πέρασα μαζί μου. Μαζί με εκείνον,τους φίλους, και την οικογένεια του...

Και μία φορά που ζήτησα να έρθει κάπου μαζί μου είπε δεν θέλει...

Δεν προσπάθησε ποτέ του να γίνει κομμάτι μου. Όχι στα αλήθεα δηλαδή. Δεν έχει έρθει ποτέ σπίτι μου. Μπορεί να κατανοώ το υπερβολικά δύσκολο ωραριό του αλλά αυτό δεν τον δικαιολογεί.

Όχι αυτή την φορά.

Προτίμησε απλά να κάτσει σπίτι και να κοιτάζεις τους τοίχους. Στεναχωρέθηκα τόσο πολύ. Προσπαθούσε να με πάρει αγκαλιά αλλά δεν ήθελα. Αυτή την φορά δεν θα πέρναγε απλά με μια αγκαλιά. Πρώτη φορά του ζήτησα σχεδόν μετά από ένα χρόνο να με συνοδεύσει στο πάρτι που έκανε φίλη μου,στο οποίο ήταν και ο ίδιος καλεσμένος και αρνήθηκε.

Ενώ είναι κοινωνικός.

Δεν τον ένοιαξε καν που μετά από μια βάναυση εξεταστική ανυπομονούσα τόσο για αυτή την μέρα. Απλά δεν ήθελε να έρθει. Δεν τον ένοιαξε που του είπα ότι θέλω να είναι μαζί μου. Κοντά μου. Πως μόνο έτσι θα ήμουν χαρούμενη στα αλήθεια.

Όλο αυτό είναι άνισο τελειώς. Εγώ ξέρω όλους τους φίλους. Την αδερφή του. Τους γονείς του.

Εκείνος δεν ξέρει κανέναν από την ζωή μου.

Και απ'ότι φάνηκε δεν είναι και πρόθυμος να μάθει.

Θυμάμαι τα λόγια μας...

"Γιατί δεν έχεις έρθει ποτέ στο σπίτι μου;;"

"Πότε να έρθω στις 9 το βράδυ που σχολάω;"

"Μια Κυριακή..."

"Αυτό θα μπορούσα..."

"Δεν το έχεις πει ποτέ όμως."

"Έχεις δίκιο γιατί να έρχεσαι μόνο εσύ; Εγώ στην θέση σου δεν θα το έκανα... Σου έχει περάσει από το μυαλό να χωρίσουμε;"

"Όχι. Αλλά έαν συνεχίσει όλο αυτό ναι..."

"Θα σε πάω;"

"Δηλαδή δεν θα έρθεις;"

"Σου είπα όχι. Μην με πιέζεις."

"Χαχ...μια φορά στους 11 μήνες σου ζήτησα και εγώ κάτι και σε πιέζω. Τόσο καιρό με κατηγορείς πως δεν δείχνω αρκετά τα συναισθηματά μου,και τώρα που στα λέω ξεκάθαρα τι;; Εγώ αύριο γιατί να έρθω από εδώ;;"

"Τι εννοείς;"

"Εννοώ ότι δεν βλέπω την ανάλογη ανταπόκριση."

"Καλά σήμερα θα κοιμηθείς στην γιαγιά σου."

Με πήγε θυμωμένος στο πάρτι το οποίο ήταν δύο λεπτά από το σπίτι του.

Με πήρε τηλέφωνο στις 4 το πρωί. Με ρώτησε που είμαι και αν είναι να έρθει να με πάρει. Του είπα ότι θα μείνω στην Ν. Μου φώναξε. Μου είπε να μην τον ξανά πάρω τηλέφωνο και να μην πάω από εκεί.

Του έστειλα ένα μήνυμα πως είναι απαράδεκτος,ανώριμος και πως εκείνος μου είπε να πάω αλλού.

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι έτσι και αλλιώς θα κοιμόμουν στην Ν.

Δεν είχα καμία διάθεση να βρεθώ μαζί του. Μετά από αυτό το γράψιμο. 

Και από τότε περιμένω...

Περιμένω...

Ήταν άραγε τόσο κακό που θύμωσα με αυτή την συμπεριφορά;; Που τόσο καιρό έχω αγανακτήσει που δεν ενδιαφέρεται στα αλήθεια να δει που ζω,με ποιους συναναστρέφομαι κτλ.

Ήταν άραγε τόσο εξωφρενικό;

Τι σχέση πρέπει να έχουμε;;

Μήπως μια τυπική;

Όχι φίλοι,όχι γονείς και σε γιορτές ο καθένας με την οικογένειά του και σπίτι του;;

Ο Σ. πάντα ζητάει συγνώμη. Πάντα με παίρνει για να τα βρούμε. Δεν έχει ξανά φερθεί έτσι. Είναι τόοοσο μα τόοσο εγωιστής. Δεν διανοείται ότι τον άφησα για να κοιμηθώ αλλού. Όπως και εγώ δεν διανοούμαι ότι με άφησε μόνη χωρίς ουσιαστικό λόγο και αιτία.

Περιμένω...

Περιμένω να με διαψεύσει...

Να μου δείξεις ότι δεν είναι τόσο εγωιστής όσο νομίζω...

Να μου δείξει ότι νοιάζεται όντως...

Ότι με θέλει στην ζωή του...

Ακόμα περιμένω...

Και οι ώρες περνάνε...

Όπως και οι μέρες...

Και εγώ απλά έχω παγώσει.
Δεν κλαίω.
Δεν αισθάνομαι.
Είμαι σε απάθεια.
Κουρασμένη ψυχικά.
Και χωρίς να μπορώ στα αλήθεια να χωνέψω αυτή την συμπεριφορά.

Ο άλλος σου εαυτός.

Είναι εκείνος ο εαυτός σου που δείχνεις στους άλλους. Σοβαρός. Γελαστός που και που. Μ'ένα βλέμμα καθηλωτικό. Μοιάζεις απόμακρος μερικές φορές. Κλειστός σαν χαρακτήρας. Προσιτός. Αλλά δύσκολο να καταλάβει ο άλλος τι σκέψεις σου.

"Με κοιτάζεις σαν να φοβάσαι. Ηρέμησε δεν θα σου κάνω κάτι κακό."  μου είχες πει την δεύτερη φορά που είχαμε συναντηθεί.
"Όχι απλά ώρες ώρες σοβαρεύεις και δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεσαι."

Δεν ήταν σοβαρό τελικά βλέμμα. Απλά επίμονο. Βλέμμα που ζήταγε. Που δίψαγε. Που φώναζε.

Μοιάζεις ίσως και λίγο σκληρός. Μετρημένος. Μπορεί και μυστήριος. Σε καμία περίπτωση δεν βγάζεις κάτι "γλυκό". Γιατί εγώ αυτό έψαχνα.




Όμως το γλυκό το έβγαζες στις συζητήσεις μας. Κάπου μέσα στην χροιά της φωνής σου άκουγα μια γλύκα. Μια ευαισθησία. Μια τρυφεράδα. Που αναρωτιόμουν πόσους άραγε αφήνεις να την βλέπουν.
Θυμάμαι πως έλαμπε το χαμόγελό σου. Θυμάμαι πόσο απόμακρος γινόσουν το επόμενο πρωί. Εκείνες τις ημέρες του Νοεμβρίου.

Κάποια στιγμή όλο αυτό άλλαξε. Άρχισα να βλέπω μόνο έναν εαυτό σου. Αυτό τον γλυκό. Σχεδόν συνέχεια αυτόν. Και άρχισα να νιώθω ασφάλεια. Να νιώθω ήρεμη. Μου έλεγες πιο τρυφερά λόγια. Έκανες πράγματα που δεν περίμενα.

Τώρα πια μπορώ να καταλάβω τις περισσότερες φορές τι σκέφτεσαι. Ξέρω τα κουμπιά σου.
Ξέρω πότε θα θυμώσεις. Πως θα το δείξεις.
Με τι θα γελάσεις. Σε τι θα ανταποκριθείς.
Τι σε κάνει χαρούμενο. Τι ζητάς από τους άλλους,εμένα,την ζωή σου.

Χαίρομαι που ξέρω πια όντως τον εαυτό σου.
Τις προάλλες γυρίσαμε μια φίλη μου σπίτι της. Ήσουν αυτός ο σοβαρός Σ. που είσαι όταν οδηγάς. Μόλις έφυγε έγινες ο δικό μου Σ.

Γυρίσαμε σπίτι και ξαπλώσαμε. Μου φίλησες το χέρι και εγώ χαίδεψα τα γένια σου.
"Αν σου πω ότι νυστάζω..." είπες παραπονεμένα.
"Θα το πιστέψω." σου απάντησα.
"Θα κοιμηθώ λίγο,έτσι μισή ωρίτσα."
"Μα...δεν θα ξυπνήσεις μετά."
"Όχι όχι,θα ξυπνήσω και θα δούμε σειρά εντάξει;"

Χαμογέλασα στραβά. Δεν θα ξύπναγες. Όντως δεν ξύπνησες.

Ξύπνησες όμως γύρω στις 5 το πρωί. Με τράβηξες στην αγκαλιά σου και φίλησες τον ώμο μου.
"Δεν σου είπα πως θα ξυπνήσω;" είπες παιχνιδιάρικα.
"Χαχ...αγάπη μου νυστάζω."
"Μπορούμε να δούμε τώρα εάν θες."
Γύρισα να δω λίγο το πρόσωπό σου. Χαμογέλασα και ξανά έκλεισα τα μάτια μου.
Με τράβηξες στο στήθος σου και άρχισες να μου χαιδεύεις τα μαλλιά. Ήσουν ο δικός μου γλυκός Σ.



Μερικές φορές σκέφτομαι πως χαίρομαι πολύ που γνωρίζω εκείνον τον γλυκό Σ. μόνο εγώ. Εκείνον που ανεβαίνοντας τις σκάλες θα με γαργαλίσει.
Εκείνον που έχει όρεξη να φτιάξουμε μαζί την πιο τέλεια σαλάτα.
Εκείνον που ξαπλώνοντας θα αρχίσει να κάνει "βουυυυμ" αναπαριστώντας το αμάξι και εγώ θα γελάω.
Εκείνον που θα πάρει αγκαλιά το σκυλί του ( την Λούσι!) και θα δεις στα μάτια του πως όντως αγαπά πολύ αυτή την τετράποδη συντροφιά του.
Εκείνον που μακριά από τα μάτια των άλλων θα με σηκώσει ψηλά και εγώ πάλι θα γελάω.
Εκείνον που θα ζητήσει χάδια γιατί άμα δεν έχει χάδια θα μου πει πως νιώθει έλλειψη φροντίδας και αγάπης. :P
Εκείνον που θα ζητήσει ειλικρινά συγνώμη εάν με στεναχωρήσει και θα πει γλυκά" στεναχωρήθηκα σου σε στεναχώρησα. Αλλά τώρα τα βρήκαμε δεν τα βρήκαμε ε;;"
Εκείνον που θα μου πει " αύριο θα έρθω και θα σε αρπάξω". Που θα πει ότι δεν με χόρτασε και δεν μπορεί χωρίς τα χάδια μου.
Εκείνον που θα αρχίσει να τραγουδά στο αμάξι χωρίς να τον νοιάζει έαν έχει καλή φωνή ή όχι.

Ένας γλυκός Σ. που βλέπω μόνο εγώ.
Και να πάρει...Του έχω τεράστια αδυναμία αυτού του Σ.

Ξέρω πως στους άλλους μοιάζει σοβαρός και κλειστός. Ξέρω πως ίσως κάποιες φίλες μου δεν μπορούν να σχηματίσουν κάποια ορθή γνώμη για εκείνον γιατί δεν τον έχουν ζήσει καθόλου.

Αλλά δεν με πειράζει.
Ίσως να απολαμβάνω και το γεγονός πως μπροστά σε πολύ κόσμο είμαστε κάτι το μυστήριο. Δεν προδίδουμε τίποτα. Μονάχα το βλέμμα μας. Ίσως και τα χέρια μας καμιά φορά. Αλλά κυρίως το βλέμμα μας.



"Με κοιτάζεις επίμονα κάποιες φορές." μου είχες πει.
"Το κάνω με πολλούς ανθρώπους όταν προσπαθώ να καταλάβω τι σκέφτονται. Ή βασικά το κάνω μόνο με όσους με ενδιαφέρουν." του είχα απαντήσει.




"Μου αρέσει που είμαστε μαζί."
"Και εμένα." είπα ήρεμα. "Και χαίρομαι που σ'εχω γνωρίσει."
"Και εγώ..."

We'll burn...

Θα έπρεπε να υπάρχει κάπου γραμμένη μια ιστορία. Ή έστω ένας ορισμός. Ή κάποιος μύθος.

Κάτι τέλος πάντων που να ορίζει αυτού του είδους τον τοξικό έρωτα.



Ψάχνω σε βιβλία. Σε εικόνες. Μα δεν μπορεί; Δεν μίλησε άραγε ποτέ κανείς γι'αυτόν; Δεν μπορεί να μην τον έζησε κανείς.

Αυτόν τον έρωτα που την μία σε καταστρέφει και την άλλη σε λυτρώνει.

Αυτό τον έρωτα που ξεριζώνεις από μέσα σου θαμμένα κομμάτια,τα βγάζεις στην επιφάνεια και ύστερα τα δίνεις στον άλλον. 

Και ο άλλος κρύβει μέσα του τα συναισθήματά του. Σε αρπάζει από το χέρι, σε φιλά απαλά. Σε θέλει δικιά του.

Δικιά του. Με μία ολοκληρωμένη και επιβλητική έννοια. Και εσύ νιώθεις πως όλο και ξεριζώνεις για να γίνεις κάτι δικό του. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πως θα ζήσεις χωρίς να ενώσεις τα κομμάτια σου;



Αυτό τον έρωτα που όσο και αν οι πρωταγωνιστές νοιάζονται ο ένας τον άλλον αδυνατούν να το καταφέρουν στην πράξη.
Κρύβονται πίσω από εγωισμούς.
Νοιάζονται τόσο πολύ που θάβουν τις αδυναμίες τους.
Και έτσι μοιάζουν και οι δύο δυνατοί όσο τρωτοί και αν είναι στην πραγματικότητα.
Κλαίνε.
Φωνάζουν.
Γιατί το εγώ τους ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένο.
Πως να είναι;
Πως όταν υπερισχύουν τόσο πολύ τα συναισθήματα;
Τόσο που σε κάνουν να τα αντικρούεις εσύ ο ίδιος;
Να τα πολεμάς.
Να τους φωνάζεις.
Και συνέχεια να φοβάσαι μην δείξεις.
Μην σε εκμεταλλευτεί όλο αυτό.
Μην σε πνίξει όλος αυτός ο έρωτας.
Ξεσπάς όταν δίνεις παραπάνω.
Κλαις όταν δίνεις λιγότερα.
Ποιος από τους δύο επικρατεί κανείς δεν το ξέρει.
Είναι άρρωστος και καταδικασμένος αυτός ο έρωτας εξάλλου.
Δεν έχει σημασία ποιος θα κερδίσει.
Γιατί κανείς δεν θα κερδίσει.
Και οι δύο θα χάσουν.
Από τον πολύ πόνο τους για αγάπη.



Κλειδώνουν τα χέρια κοντά στο στήθος.

Μπλέκονται τα βλέμματα.

Όλα ησυχάζουν. Όλα είναι γαλήνια και ήρεμα.

Ακουμπάει το κεφάλι του στο στήθος σου.
Φιλάς απαλά το μέτωπό του. Είναι δροσερό.
Χαιδεύεις τα ξανθά μαλλιά του.
Μυρίζεις το δέρμα του.
"Είσαι πολύ τυχερός που παίρνεις τόσα χάδια το ξέρεις;"
"Αλήθεια;"

Θα καούμε. Θα καούμε από αυτή την φλόγα. Θα χάσουμε μαζί.
Κανείς δεν θα συμμεριστεί την ένταση μας.
Όλοι θα λένε πως δεν ταιριάξαμε.
Και όμως κανείς δεν θα έχει δει εκείνη την φλόγα.
Γιατί θα την έχουμε κρύψει τόσο καλά μεταξύ μας.
Τόσο πολύ που γι'αυτό θα χάσουμε.



"Καληνύχτα."
"Καληνύχτα"
Ένα χέρι σφίγγει δυνατά την μέση σου.
"Τι έγινε;"
"Τίποτα. Όλα καλά. Εσύ;"
"Και εγώ καλά."

Ανταποδίδεις το σφίξισμο. Ύστερα ένα φιλί στα δάχτυλα...

Νύχτωσε...

Κάπου δύο ψυχές θα καούν σιωπηλά...

Οσότου έρθει η αυγή...



Το 1ο γιατί μου θυμίζει το Πάσχα μαζί του. Και το 2ο γιατί απλά με ηρεμεί και με εμπνέει η μελωδία του.

Let's raise a glass or two
To all the things I lost on you
Oh oh
Tell me are they lost on you?
Oh oh
Just that you could cut me loose
Oh oh
After everything I've lost on you
Is that lost on you?