Οι μήνες που πέρασαν...

Οι μήνες πέρασαν...
Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες από την τελευταία μου ανάρτηση...Και ένα πράγμα δείχνει συνήθως αυτό. Ότι είμαι καλά.
'Οταν δεν γράφω,όταν δεν έχω ανάγκη έντονη να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου σημαίνει ότι είμαι καλά. Ότι η ζωή μου βαίνει με καλούς ρυθμούς.

Τι έκανε λοιπόν η Μαρία σ'αυτούς τους 4 μήνες;
Ποια ήταν η ζωή της;

~~~~~~~~~~

1/11/17
Ξεκινάω στο καινούργιο κατάστημα. Για κάποιο λόγο προσαρμόστηκα στις 4 πρώτες μέρες. Δυο πράγματα μπορεί να έπαιξαν ρόλο...Μου φάνηκε πιο εύκολο,καθώς είχα περάσει τα χειρότερα στο προηγούμενο μαγαζί και ήξερα την δουλειά, καθώς και τα κορίτσια ήταν πολύ φιλικά.
Ω ναι,η κούραση σε αυτό το μαγαζί ήταν πολύ πιο διαφορετική. Οι δουλειές μοιράζονταν λίγο καλύτερα και δεν χωνόμουν εγώ συνέχεια στην αποθήκη. Τα κορίτσια τα περισσότερα κοντά στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερες.
Από την πρώτη στιγμή δένω με μια κοπέλα η οποία μου ψιθυρίζει από μακριά
"Τι ζώδιο είσαι;"
"Ταύρος,εσύ;"
"Και εγω! Σου αρέσει και εσένα το καλό φαγητό;"
"Το λατρεύω!"
Ήταν η Ελ. και έμενε σχετικά κοντά μου. Οπότε από εκεί και πέρα με γύρναγε όταν είχαμε βραδινές βάρδιες.

~~~~~~~~

 4/11/17

Σχολάω στις 5μιση μετά από ένα πραγματικά εξαντλητικό Σάββατο,με πάρα πολύ κόσμο.
Με παίρνει τηλέφωνο η Ν. από την σχολή μου.
"Θα βγούμε Μεταξουργείο θα έρθεις; Θα είναι και τα παιδιά." Έτοιμη να απορρίψω κάθε έξοδο λόγο κούρασης. Αλλάζω αμέσως την απόφασή μου,ένα Σάββατο έχω ρε γαμωτό.
"Ναι θα έρθω,έστω και για δυο ώρες,θα πάω πρώτα στην γιαγιά μου στο κέντρο για ένα ντους και μετά θα έρθω."

Βγαίνω στο Γκάζι,και με πιάνει μια μικρή μελαγχολία. Σαν σήμερα πριν δυο χρόνια σ'αυτό το μέρος είχα γνωρίσει τον Σ.
Αργότερα βρίσκω τα παιδιά,το αγόρι της Ν. και κάτι φίλους της.
Μαζευόμαστε μεγάλη παρέα. Φίλες μου,φίλοι των φίλων του αγοριού της αγαπημένης μου Ν., και άλλοι φίλοι.
"Μπορείς να φύγεις πιο αργά με μετρό." μου λέει η αδερφή μου στο τηλέφωνο,"Θα συναντηθούμε μετά στο μετρό και θα μας γυρίσει με αμάξι η Κ."

Είμαι μια κουρασμένη Μαρία,όμως ικανοποιημένη που ξανά δουλεύω και που βρίσκομαι δίπλα σε φίλους. Σε κάποια φάση έρχεται να προστεθεί στην παρέα άλλο ένα αγόρι, ο Π.  Επιτέλους ένα γοητευτικό αγόρι σκέφτομαι. "Ωραίο παιδί" μου ψιθυρίζει μια φίλη μου. "'Οντως" απαντάω.



~~~~~~~~

Η εβδομάδα του Νοεμβρίου εξελίσσεται όμορφα.
Τα κορίτσια στην δουλειά είναι συμπαθητικά. Η συνυπεύθυνη μου λέει ότι είναι πολύ ευχαριστημένη μαζί μου. Ότι ξέρω να κινηθώ στον χώρο. Σχεδόν αισθάνομαι όμορφα με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι καλά. Μια αισιόδοξη Μαρία.

Σκέφτομαι σε κάποιες φάσεις εκείνο το αγόρι την Κυριακή. Να τον ψάξω στο φβ; Όχι. Εγώ δεν κάνω τίποτα. Βαρέθηκα. Εγώ δεν ξανά προκαλώ την τύχη μου. Ούτε θα κυνηγήσω τίποτα. Ας αφήσουν όλοι πια την καρδιά μου ήσυχη.

~~~~~~~

12/11/17

Βρίσκομαι μαζί με την Ν. και την Μ. , σπίτι της Ν. Μιλάμε,λέμε διάφορα. Λέμε να βγούμε Περιστέρι σ'ένα ωραίο μαγαζάκι που έχει ωραία φαγητά και κρασί. Σκέφτομαι να κοιμηθώ στην Ν. για να μην κάνω διαδρομές μεγάλες. Μπαίνουμε στο αμάξι και περνάμε σχεδόν ξυστά από το στενό του Σ.
Με πιάνει η καρδιά μου. Δεν περίμενα να στεναχωρηθώ τόσο. Βλέποντας αυτό το στενό που το είχα περπατήσει τόσες φορές, που είχα γελάσει εκεί,που κάποτε εκεί ήταν ένα σπίτι, το σπίτι μου....η ασφαλειά μου....η αγκαλιά μου...το γέλιο μου. Τελευταία φορά είχα περπατήσει αυτό το στενό την άνοιξη. Με τον Σ. να με διώχνει,και εγώ να κλαίω και να κλαίω,και να σπαράζει η ψυχή μου.
Ήταν Κυριακή...Μπορεί ο Σ. να βρισκόταν λίγα μέτρα πιο κάτω από εμένα.
"Στεναχωρέθηκα τώρα τόσο πολύ."
"Ωωω όχι έλα θα βγούμε και θα σου φτιάξει το κέφι,δεν περίμενες να περνάγαμε από εδώ ε;" με ρωτάει η Μ.
"Η αλήθεια είναι πως όχι...έχω κάνει προσπάθεια να μην μου τον θυμίζει τίποτα."
Πάμε στο μαγαζάκι,παραγγέλνουμε κρασί,ανοίγω το fb,αίτημα φιλίας από εκείνο το αγόρι, τον Π.
Μου στένλνει μήνυμα.
Ίσως να απαντήσω; Υποτίθεται ότι πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους σωστά; Ανεξάρτητα με το πόσο πληγωθήκαμε.
"ααα απάντα μωρέ, χαλαρά,εξάλλου ωραίος μοιάζει."
Απαντάω χαλαρά. Η συζήτηση κυλάει όμορφα. Έχουμε κοινά γούστα όπως ταινίες φαντασίας. Είναι μετρημένος,γλυκός και αρκετά σπουδαγμένος.




~~~~~~~

19/11/17

"Θα βγω με τον Π." λέω στην Ν.
"Ουυ ωραία,έχεις κάποιο ένστικτο;"
"Ξέρω'γω,πιστεύω θα είναι ένα ακόμα αποτυχημένο ραντεβού,που θα γυρίσω σπίτι μου μπερδεμένη,Θέε μου εάν πάει να με φιλήσει τι να κάνω;"
"χαχα ηρέμησε δες πως θα πάει."

Το ραντεβού μόνο αποτυχημένο δεν ήταν τελικά. Σ'ένα όμορφο μικρό και χουχουλιάρικο μπαράκι στο Μοναστηράκι. Μιλάγαμε για ταινίες φαντασίας,για σειρές που μας αρέσουν,του έλεγα ότι χρωστάω δυο ιστορίες,και ήξερα να μιλήσει μαζί μου για ιστορία. 29 χρονών, υπολοχαγός στον στρατό,με μεταπτυχιακό και διδακτορικό σαν νομικός. Πολύ πιο ψηλός από εμενά, μελαχρινός με μελιά μάτια. Ήταν λες και ήταν στο μυαλό μου,ήξερε να με προσεγγίσει. Ήξερε να φερθεί,να μου μιλήσει. Μετά από 2 χρόνια ένιωσα ενθουσιασμένη. Όχι,ένιωσα τυχερή. Τυχερή που ξανά ένιωσα κάτι.



~~~~~~~

Οι επόμενες μέρες κυλάνε με εμένα να κοιμάμαι ελάχιστα από την χαρά μου και από την υπερέντασή μου. Μέχρι και η συνυπεύθυνη στο κατάστημα με ρώτησε γιατί χα,ογελάω συνέχεια. Τον θαύμαζα που ήταν έξυπνος. Που ήξερε να μου μιλήσει όμορφα. Που είχαμε κοινά γούστα. Που έκανε μαζί ωραίες συζητήσεις. Και το κυριότερο με παρακίνησε να διαβάσω. Έψαξα την ύλη στην Αρχαία και στην Νεότερη Ιστορία που χρωστάω. Τις μισές μέρες διαβάζαμε παρέα και ήξερε να μου εξηγήσει πράγματα. Κοιμάμαι σπίτι του. Αρχίζουμε μια σειρά μαζί. Και όλο αυτό με κάνει τόσο γεμάτη.



~~~~~~

Δεκέμβριος 2017.

Όμως τα πράγματα στο μαγαζί αλλάζουν. Αλλάζει η υπεύθυνη δικτύου και έρχεται μια καινούργια νέα,γύρω στα 27. Μας βάζει ατομικές πωλήσεις για να δει τι τζίρο κάνει κάθε κοπέλα κάθε μέρα στο μαγαζί. Δεν είμαι ανταγωνιστικό άτομο. Δεν μπορώ να λειτουργήσω εύκολα έτσι. Ο Π. μου λέει να φύγω,και να στείλω βιογραφικά αλλού. Η υπεύθυνη μας πιέζει και εκείνη. Αρχίζει να μου την λέει για χαζά θέματα. Με πιέζει πολύ. Τα Σάββατα τα διαλείμματα αργούν λόγο του πολύ κόσμου,με αποτέλεσμα η τελευταία κοπέλα να βγαίνει διάλειμμα στις 6 το απόγευμα. Οι εμπορικές Κυριακές του Δεκεμβρίου στο σύνολο 3 (!!). Μαθαίνουμε ότι θα δουλεύουμε και 2 Ιανουαρίου. Οι μισές έχουμε ξενερώσει με όλο αυτό που συμβαίνει. Παράλληλα πιέζομαι και από τα μαθήματα. Η ύλη είναι χαοτική. Διαβάζω στο λεοφωρείο. Διαβάζω στα ρεπό μου. Διαβάζω αργά το βράδυ μετά την δουλειά. Ο Π. φεύγει για άδεια στην Θεσσαλονίκη. Και εγώ σχεδόν αυτό που κάνω ένα μήνα είναι να δουλεύω,και να διαβάζω. Αποκόπτομαι σχεδόν από φίλους και από ολα. Εν ολίγις δεν έχω ζωή.

"Ελ. πιστεύεις ότι μετά τις γιορτές θα φύγει κάποια;" ρωτάω την Ελ. που κάνουμε πιο πολύ παρέα στην αποθήκη. "Είμαστε πολλές για αυτό το κατάστημα που είναι μικρό,και αυτό το σύστημα με τις ατομικές πωλήσεις δεν μου αρέσει."
"Σίγουρα ρε,σίγουρα κάποιες θα τις διώξουν."
"Αχ,τότε σίγουρα είμαι ο πιο αδύναμος κρίκος. Οι παλιές αποκλείεται να φύγουν πιστεύω είμαι στους πιο αδύναμους κρίκους. Και δεν θέλω να φύγω, είστε όλες τόσο καλές."
"Ρε σε αυτές τις δουλειές δεν υπάρχει σιγουριά. Σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι."

Μαζεύω χρήματα στην τράπεζα. Φοβάμαι ότι για άλλη μια φορά θα απολυθώ.

Η προτελευταία νύχτα του 2017 με βρίσκει στο σπίτι του Π. κουκουλωμένη με την κουβέρτα και παρέα με τον γάτο του. Πόσο παράξενη αυτή η χρονία. Η πρώτη νύχτα του '17 ήταν με τον Σ. και η τελευταία είναι με άλλο άτομο. Πόσο πόνο έζησα σ'αυτή την χρονιά. Πόσο εκτίμησα τις φίλες που ήταν δίπλα μου. Πόσο πάλεψα για να δουλέψω και να κρατήσω την ψυχολογία μου σε καλά επίπεδα. Τι παράξενος και απρόβλεπτος χρόνος...



~~~~~~

Αρχές Ιανουάριος 2018

Ο νέος χρόνος με βρίσκει πάλι με διάβασμα και δουλειά. Α,και φυσικά φρονημήτες και άρρωστη. Έχουμε πάλι εμπορική Κυριακή. Και στα σκ μου βλέπω τον Π.
"Τα πάτε καλά ε;" με ρωτάει η αδερφή μου.
"Ναι...Βασικά ήρεμα. Απλά νιώθω ότι δεν είναι πολύ εκφραστικός,ενώ δείχνει πράγματα με τις πράξεις του. Δεν ξέρω..."

17 Ιανουαρίου.
Πάω στην δουλειά. Πιάνω στις 3. Έρχεται μέσα η υπεύθυνη δικτύου.
"Μαρία θέλω να μιλήσουμε." Ωχ λέω το έχω ξανά ακούσει αυτό.
Το περίμενα. Ήμουν σίγουρη. Δεν είμαι αυτό που θέλουν στην εξυπηρέτηση λένε. Είμαι γλυκιά,είμαι ευγενική,μιλάγα υπερβολικά πολύ,αλλά προφανώς δεν έχω θράσος και δεν είμαι αυτή η σπαστική πωλήτρια που θα ήθελαν να είμαι.

Χαιρετάω μια μια τις κοπέλες. Σε κάποιες βάζω τα κλάματα όταν τους μιλάω. Γιατί δεν με αφήνει ήσυχο το σύμπαν; Δεν έχω ζητήσει τίποτα παραπάνω πέρα από το να είμαι ήσυχη σε μια καθημερινότητα για αρκετό καιρό. Δεν αντέχω άλλο να αποχωρίζομαι ανθρώπους. Δεν αντέχω άλλο να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις και ύστερα να φεύγω. Δεν μπορώ άλλο. Γιατί κανείς δεν εκτιμάει πια τίποτα; Τόση δουλειά τους έβγαλα. Τόσες πωλήσεις. Τι παραπάνω θέλουν πια;

Ευτυχώς έχω τον Π. σκέφτομαι.
Και τώρα θα έχω χρόνο για να διαβάσω καλύτερα τα μαθηματά μου. Μετά της 22 Φεβρουαρίου μπορώ να αρχίσω να ξανά ψάχνω δουλειά.




~~~~~~~~~~

Αρχίζω να συνηθίζω στο ότι μπορώ να κοιμάμαι ότι ώρα θέλω και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω. Μου φαίνεται απίστευτο ότι έχω κενό χρόνο. Μαζί με τον Π. διαβάζουμε αρκετά συχνά. Εγώ αρχαία και νεότερη ιστορία,και εκείνος ένα βιβλίο που γράφει για την κατασκοπεία στο διεθνές δίκαιο. Τον έβλεπα όμως κάποια στιγμές λίγο σοβαρό. Άλλες μου έκλεινε το μάτι και με αγκάλιαζε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σκέφτεται.




~~~~~~~~~

8 Φεβρουαρίου 2018

Φεύγω από το σπίτου του Π. Χαιδεύω λίγο τον γάτο του τον Τσάρλι. Ο Π. είναι γυμναστήριο. Βγαίνω από το σπίτι,ανοίγω την πόρτα στο ανσασερ και βγαίνει εκείνος.
"ωω γεια σας" μου κάνει.
"Ωχ δεν περίμενα να σε προλάβω...Φεύγω να προλάβω το τρένο."
"Εντάξει." μου λέει και με φιλάει ζεστά.

Στις 1μιση το βράδυ του στέλνω καληνύχτα. Την επόμενη δουλεύω στην προώθηση. Αισθάνομαι τις τελευταίες μέρες δεν κάνουμε τόση πλάκα μεταξύ μας όπως στις αρχές.

Στης 2μιση το βράδυ έρχεται το μήνυμα που φοβόμουν. Δεν αισθάνεται παραπάνω πράγματα μου εξηγεί. Ότι είμαι ένας εξαιρετικός άνθρωπος,ένα εξαιρετικά όμορφο και έξυπνο κορίτσι που μου αξίζουν τα καλύτερα. Ότι να μην τον μισήσω γιατί είναι ειλικρινής. Ότι δεν θέλει να κάνει λάθη του παρελθόντος και να με πληγώσει όπως έχει κάνει σε άλλες κοπέλες. Ότι σημαίνει πολλά για εκείνον να μην τον μισήσω γιατί με εκτιμάει. Ότι θέλει να μαθαίνει νέα μου και θα είναι δίπλα μου ότι και αν χρειαστώ.

Γιατί άραγε αισθάνομαι πως αυτά τα έχω ξανά ακούσει; Κάθε άνθρωπος την τελευταία χρονιά που ήρθε και βγήκε στην ζωή μου,μου είπε το ίδιο. Αξίζω τα καλύτερα. Και όμως απορρίθφηκα από δουλειές,από ανθρώπους. Και είμαι πάλι στο απόλυτο 0. Όχι θα μου πει κάποιος,έζησες εμπειρίες,έμαθες πράγματα,έγινες ακόμα ένα τσακ πιο ώριμη. Πόσο πιο ώριμη να γίνω όμως μέσα σε μια χρονία; Δεν μπορώ άλλο.

Άραγε πόσους ακόμα θα κοιτάξω στα μάτια κλαμένη ,και θα τους πω ότι χάρηκα που τους γνώρισα; Πόσους ακόμα;



~~~~~~~~~~~

22 Φεβρουαρίου δίνω το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο. Δεν πήγε καθόλου καλά πιστεύω,και είμαι πολύ στεναχωρημένη για αυτό. Παράλληλα συνειδητοποιώ ότι η κολλητή μου,που την ξέρω 12 χρόνια,που την θαυμάζω,που την αγαπώ σαν αδερφή μου δεν μου πολύ μιλάει.

23 Φεβρουαρίου βρισκόμαστε να μιλήσουμε. Της έλεγα πως πόσο θέλω να προλάβει την ορκομωσία μου πριν φύγει για Αγγλία τον Σεπτέμβριο. Πως της είχα σαν κίνητρο για να διαβάζω. Πόσο πιέστηκα από την δουλειά τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο.
Η αντιμετωπισή της ψυχρή. Θεωρεί ότι την παράτησα. Λέω δεν γίνεται ένα άτομο που με ξέρει τόσα χρόνια να θεωρεί κάτι τέτοιο,να αμφισβητεί τόσο έντονα την αγάπη μου. Γιατί εάν δεν με χρειαζόταν δεν μου το είπε; Γιατί μου έβγαλε τώρα παράπονα μηνών αντί για να μου έχει μιλήσει. Στο γκομενάκι μου λέει όμως πήγαινες. Σηκώνεται και φεύγει από το μαγαζί,και εγώ κλαίω. Πάλι. Αρνούμαι να δεχτώ αυτή την απάθεια,αυτή την ψυχρότητα από ένα άτομο που ξέρει τα πάντα μου από 12 χρονών. Zήτησα συγνώμη ίσως έπρεπε να ήμουν πιο πολύ δίπλα της. Να έπρεπε να την έχω πάρει πιο πολλά τηλέφωνα. Όμως...όταν δεν βλέπω ούτε από τον άλλον πρόθεση...



~~~~~~~~~

Λίγα λόγια για τον Π.

Θα θυμάμαι εκείνα τα πουκάμισα που είχες πίσω από την πόρτα. Στο υπνοδωμάτιο. Το σπίτι σου στον 11ο όροφο. Έβλεπε όλη την Αθήνα. Ξύπνησα αρκετά πρωινά εκεί απολαμβάνοντας την θέα. Το άρωμά σου έντονο. Και η μυρωδιά του σωματός σου χαρακτηριστική. Το μυαλό σου σύνθετο. Και έξυπνο. Η ζωή σου πειθαρχημένη, όπως αρμόζει σ'έναν σωστό υπολοχαγό.
Μόλις χτύπαγε το ξυπνητήρι στις 6 το πρωί σηκωνόσουν αμέσως. Έβαζες τη στολή σου,και ύστερα με φίλαγες στο μάγουλο,εγώ σε αγκάλιαζα και σε έσφιγγα. Δεν ήθελα να φύγεις.
"Σε κοιτάνε και άλλα γκομενάκια στο μετρό έτσι με την στολή;" σε ρώταγα γελώντας.

Κάποια στιγμή μου είχες αναφέρει αδιάφορα σχεδόν ότι είχες πάει για 6 μήνες στο Αφγανιστάν. Είχες παράσημα από τότε καθώς ήσουν σε εμπόλεμη ζώνη. Μου άρεσε που με παρακινούσες να διαβάσουμε.
Πολλές φορές σκεφτόμουν τι ακατάστατος που είσαι. Παντού πεταμένα ρούχα και σκόνι σε αυτό το παλιό σπίτι. Αυτό το σπίτι με τα βαριά έπιπλα,και την όμορφη θέα.
Θα θυμάμαι τον καφέ φίλτρου που μου έβαζες να πιούμε τα πρωινά. Με άρωμα φουντούκι.
Και εκείνες τις φορές που με περίμενες στην πόρτα. Που άνοιγες και μου έλεγες" Γεια σου αγάπη" και εγώ σε αγκάλιαζα. Σε αγκάλιαζα με θέρμη,γιατί μετά από 8 μήνες ξανά πίστεψα στα συναισθήματα. Γιατί με έκανες ξανά χαρούμενη.  Και ύστερα με έσφιγγες και εσύ πάνω σου. "Δεν με θεωρείς ψυχρό;" με ρώταγες σοβαρά. "Όχι το αντίθετο" σου απάνταγα.

Θα θυμάμαι και εκείνες τις μέρες με τους ναργιλέδες στα Πατήσια. Το γνωστό μας στέκι. Και πως φύσαγες τον καπνό σου μέσα στο στόμα μου. Το άρωμα,εκείνο που μυρίζει λουλούδια, που μου πήρες δώρο τα Χριστούγεννα, είναι πάνω στο γραφείο μου. Θα θυμάμαι τις φορές που έγινες κάφρος στα μηνύματα, και εγώ γέλαγα,γέλαγα και γέλαγα. Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα μαζί σου. Που ξάπλωσα με μάτια δακρυσμένα. Φοβήθηκα και το ένιωσα. Τι σου ήμουν ;  Τι θα είμαι στην συνέχεια; Και άμα συνηθίσω πάλι ένα σπίτι,μια αγκαλιά, και ένα κρεβάτι,και ξανά χρειαστεί να τα αποχωριστώ; Πάλι; Αλλά γίνεται να μην ζω; Γίνεται να μην νιώθω και να κλειστώ σ'εμένα; Όχι εγώ είμαι πάντα το άτομο που ζει. Που αρπάζει τις ευκαιρίες και τις ζει.

Δεν ήθελες αγκαλιά στον ύπνο. Ήταν το μόνο που με χάλαγε. Ξύπναγες εύκολα. Όμως όταν σηκωνόσουν το πρώτα πράγμα που θα με έκανες θα ήταν η αγκαλιά και ένα φιλί στο μάγουλο. Δεν θα ξεχάσω πως το διάβασμα που έκανα αυτούς τους μήνες, ήταν χάρης εσένα...Με παρακινούσες κάθε μέρα. Το πτυχίο σου. Το μέλλον. Έτσι έλεγες.

Εκείνο το πρωινό που με πήγες στην δουλειά οδηγώντας 2 ώρες. Μα και εκείνο το Σάββατο που ήρθες να με πάρεις όταν ήμουν κουρασμένη. "Πόσες μέρες έχω να σε δω;" είπες γλυκά και με φίλαγες στο κεφάλι.
Εκείνη την μέρα που απολύθηκα. "Κοίτα τι πήρα για να σου φτιάξει το κέφι." και είχες πάρει μια νουτέλα. Και το βράδυ σου ζήτησα αγκαλιά. Ήθελα να με πάρει ο ύπνος σε μια αγκαλιά. Να μην πονάω.



Οι φορές που μου είπες ότι είμαι όμορφη. Ότι έχω ωραίο σώμα. 
Όταν ξεκινήσαμε να βλέπουμε Star Wars. Ο Τσάρλι,αυτός ο ναζιάρης  βρετανικός κοντότριχος γάτος σου, που του κόβαμε παρέα τα νύχια και τον χτενίζαμε. Μου λείπει αυτός ο γάτος.
Σε σύγκρινα πολλές φορές με τον Σ. Άθελά μου αλλά το έκανα. Οι πράξεις σου ήταν ξεκάθαρα όμορφες κάθε φορά. Έδειχναν πιο ενδιαφέρον. Και το πιο όμορφο,δεν ήσουν εγωιστής ούτε στο ελάχιστο. Είχες κατανόηση όταν νύσταζα,όταν ήθελα να διαβάσω,όταν ήμουν κουρασμένη. Είχες κατανόηση στα πάντα. Το μόνο που δεν άκουγα στην φωνή σου,ήταν αυτό το κάτι,αυτό το κάτι που ξέρω ότι ο άλλος με θέλει. Η φωνή του Σ. πάντα μαλάκωνε όταν με άκουγε,όταν του έλεγα ότι μου έλειψε. Η δική σου ήταν ίδια πάντα,σαν μερικές φορές να μίλαγα απλά σ'εναν φίλο μου,και όχι στο αγόρι μου.

Δεν ήθελες να με κοροιδεύεις. Δεν μπορούσες. Είμαι είπες ένα πακέτο που θα ήθελε κάθε άντρας για να κάθεσαι μαζί μου χωρίς να νιώθεις παραπάνω πράγματα. Χωρίς να είσαι ερωτευμένος.
Τις πρώτες μέρες που δεν μιλάγαμε μου έλειπες αρκετά. Περισσότερο απογοητεύτηκα. Γιατί κατάφερες να με κάνεις να νιώσω. Μόνο άλλα δυο άτομα το έχουν καταφέρει αυτό. Ήσουν ο τρίτος. Μου έλειπαν οι καφρίλες σου. Η καλημέρα σου. 
Όμως κακά τα ψέματα... Μετά τον πόνο που μου άφησε ο Σ. όλα μοιάζουν πολύ πιο μικρά και ανώδυνά. Όλα είναι πιο εύκολα. Και όλα ξεπερνιούνται πιο εύκολα. Χαίρομαι που το τελείωσε όσο πιο νωρίς μπορούσε. Γιατί είμαι άτομο που δένομαι όσο περνάνε οι μέρες...οι μήνες...

Μόνο απογοητεύτηκα. Πίστεψα λίγο σε όλο αυτό. Και παρασύρθηκα από τον ενθουσιασμό μου. Και από εκείνα τα μελι σου μάτια. Από την ευγένιά σου. Την ηρεμία σου. Και από εκείνα τα στοργικά φιλιά που μου έδινες στο μέτωπο.
Είχα τόσο πολύ ανάγκη την ηρεμία σου...τόσο πολύ.


~~~~~~~~~~~~~~~~~

Και όπως είπα πιο πάνω νιώθω για άλλη μια φορά να βρίσκομαι στο απόλυτο 0. Έκανα τόσο μεγάλη προσπάθεια για να φτιάξω την ζωή μου. Και συναισθηματικά και επαγγελματικά. Και είμαι πάλι στο 0.  Νιώθω πως θέλω να κλάψω,αλλά από την άλλη δεν έχει νόημα να κλαίω.
Τουλάχιστον εάν ήμουν στο κατάστημα,παρέα με τα κορίτσια,τα πράγματα ίσως να ήταν λίγο καλύτερα. Νιώθω για άλλη μια φορά μόνη. Και ίσως αυτή την φορά και πιο αποτυχημένη. Γιατί νιώθω πως πήρα απογοητεύσεις από τα πάντα.

Από δουλειά (2η φορά), από έρωτα (3η φορά),από το μάθημα, από φιλία (αυτό και αν πόνεσε...είχα να κοιμηθώ σωστά 5 μέρες).

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος. Δίνω παντού και πάντα τον καλύτερό μου εαυτό και όμως αυτό δεν φτάνει. Και ειδικά στα ερωτικά,δεν προκαλώ καν την τύχη μου. Σκέφτομαι μετά τις δουλειές. Θέλω να μαζέψω λεφτά για να κάνω ένα μεταπτυχιακό. Είναι άραγε ρεαλιστικός ο στόχος μου; Θα αξίζουν τα χρήματα και ο κόπος μου;

Μήπως πρέπει και εγώ να φύγω; Όπως κάνουν όλοι; Και πως να εγκαταλείψω την οικογενειά μου; Το σπίτι μου; Πως να τα κάνω όλα αυτά;

Θέλω να προχωρήσουμε για άλλη μια φορά τον χρόνο μπροστά. Κατά προτίμηση στα γένεθλιά μου τον Μάιο.(θα γίνω 25 ουάου.) Και θέλω τότε να είμαι ήρεμη. Να είμαι σε μια δουλειά,ότι δουλειά και αν είναι. Να μην έχει ξανά πειράξει κάποιος την καρδιά μου. Kαι να έχω μαζέψει κάποια λεφτά στην άκρη. Α,και να έχω περάσει τα δυο τελευταία μαθήματα.
Αυτά.



~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό γιατί μου θυμίζει τις ήρεμες και χαρούμενες μέρες μου τον Νοέμβριο,και τον Δεκέμβριο.
  ~~~~~~~~~~~~

 Αυτό στον Π. Που με έκανε να ξανά πιστέψω στα συναισθήματα. Γιατί πάντα δεν είναι να "πρέπει" να κάνεις κάτι. Είναι να "θες". Από μέσα σου. Να πηγάζει σαν κινητήριος δύναμη και να παίρνουν φωτιά τα κύτταρά σου. Αυτό λοιπόν που το σφύριζε μέσα στο σπίτι. Που μου έμαθε να βλέπω Star Wars. Τι πάει να πει η force. Και πως σε όλους τους ανθρώπους υπάρχει μέσα τους και το καλό και το κακό...
Α,και ας μην ξεχάσω. Σ'ευχαριστώ που έκανες τα φετινά μου Χριστούγεννα όμορφα. Που ενώ ανέμενα να κοιμάμαι μόνη μου αυτό τον χειμώνα,να κρυώνω....υπήρχε η αγκαλιά σου. Έστω και λίγους μήνες.


~~~~~~~~~~~~~~

Για άλλη μια φορά θα κάτσω να μετρήσω τους ανθρώπους που θαύμαζα. Που αγάπησα. Που έφυγαν από την ζωή μου. Είτε επειδή έπρεπε,είτε επειδή ήταν γραφτό είτε με την θέλησή τους. Και θα μετρήσω αυτούς που με άφησαν στην ψυχρή συνειδητοποιήση των πραγμάτων.
Για άλλη μια φορά αισθάνομαι παγωμένη. Και δεν μπορώ να καταλάβω,πως από εκεί που είμαι χαρούμενη,ξανά καταλήγω πάλι λυπημένη.


ΥΓ: Ένα είναι σίγουρο. Η ανάμνηση του Σ. δεν πονάει πια. Μόνο καμία φορά μελαγχολώ. Μελαγχολώ για το πόσο προσπάθησα να αγαπήσω ότι ήταν. Το πόσο χρόνο ξόδεψα δίπλα του. Και πόσο εύκολα πουλήθηκα.

Karma.

Όταν παίρνεις μια απόφαση δεν έχεις την παραμικρή ιδέα που θα καταλήξει έτσι;

Και όμως πάντα πιστεύω ότι έχει σημασία μια μικρή πολύ μικρή απόφασή σου. Είσαι εκεί που είσαι για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο επέλεξες αυτό το μονοπάτι. Και κάτι θα σου φέρει αυτό το μονομάτι με τον τρόπο που το επέλεξες.

Και αν δεν το βλέπεις τώρα,αυτό που συμβαίνει την δεδομένη στιγμή,γίνεται όντως για κάποιο λόγο. Τα πράγματα γίνονται έτσι όπως ορίζουν οι μικρές αποφάσεις σου. Και όλα μαζί συνδέονται σε μια μεγάλη αλυσίδα στην οποία δεν έχει ιδέα ποιο θα είναι το τέλος της. Ή ποια θα είναι η αρχή της. 

Είναι η αιτία και το αποτέλεσμα. Ή αλλιώς η δράση και η αντίδραση.

17 Ιουλίου 2017.

Βρίσκομαι στο μαγαζί. Η πρώτη μου μέρα στο κατάστημα. Με έχουν βάλει ταμείο. Αισθάνομαι επιτέλους παραγωγική. Πως κάνω κάτι για εμένα. Πως δεν το έβαλα κάτω και προσπαθώ. Η υπεύθυνή μου είναι πολύ υπομονετική πολύ γλυκιά. Την θαυμάζω με το πόσο ψύχραιμη είναι με πάρα πολύ κόσμο.

~~~

Οι μέρες του Ιουλίου στο μαγαζί περνάνε με πολύ μα πολύ κούραση. Προσπαθώ με πολύ κόπο να μάθω τα ρούχα,να μάθω τους κωδικούς, κάνω κάθε μέρα 10ωρα γιατί έρχονται αλλαγές τιμών, ανεβοκατεβαίνω την απόθηκη συνέχεια καθώς είμαι η μικρότερη και στέλναν μόνο εμένα πάνω. Μαζί με την Α. που ήταν επίσης μικρή γελάμε, βάζουμε αντικλεπτικά,μιλάμε στην αποθήκη συχνά. Το μαγαζί γίνεται η ζωή μου.  Ενθουσιάζομαι όταν βλέπω τα λεφτά στην τράπεζα. Αισθάνομαι ότι επιτέλους κάνω κάτι.

Παράλληλα στο μαγαζί έρχεται μια καινούργια κοπέλα η Ε. Κολάω αμέσως μαζί με την Ε. Μιλάμε ενώ διπλώνουμε ρούχα. Γελάμε. Της λέω ιστορίες μου,μου λέει δικές της.

Οι μέρες του Αυγούστου στο μαγαζί είναι πιο εύκολες. Ο κόσμος λιγοστεύει,λιγοστεύουν και οι υποχρεώσεις. Έχω μάθει τα περισσότερα πράγματα. Ξέρω να κάνω ελλείψεις, βγάζω γρήγορα την παραλαβή, ξέρω τι είναι το μεταξωτό και τι το βισκόζι,ξέρω να κάνω αλλαγή ρούχου στο ταμείο,και δένομαι ακόμα πιο πολύ μέσα στην ομάδα.

Ο Αύγουστος σιγά σιγά περνάει. Και μέσα μου σιγά σιγά ξεθυμένει όλη αυτή η ανάγκη μου να δουλεύω πολύ για να μην σκέφτομαι τον Σ. Τον βρίζω κάποια πρωινά. Καθώς πηγαίνω στην δουλειά. Τον βρίζω. Και ύστερα το ξεχνάω. Γελάω με την Ε. Την Ν. την Α. Περνάω ωραία σχεδόν θα μπορούσε να πει κάποιος. Ο κόσμος λιγοστεύει. Δοκιμάζουμε ρούχα. Γελάμε.

Μπαίνει ο Σεπτέμβριος και σχεδόν αισθάνομαι πάλι ο εαυτός μου. Έχω μπει σε μια σειρά με την δουλειά. Διαβάζω. Συνεχίζω να θαυμάζω την υπευθυνή μου την Ε. καθώς με βοηθάει στα πάντα. Με διώχνει νωρίτερα εκείνες τις μέρες που πονάω και έχω ιατρικό θέμα. Δίνω μαθήματα της εξεταστικής μου. Βγαίνω κάθε Σάββατο και διασκεδάζω. Είμαι ξανά η Μαρία, και δεν το πιστεύω,που ξανά είμαι καλά. Με την Ε. μιλάμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Λέμε για σειρές κτλ. Και σχεδόν ανυπομονώ να κλείνω ή να ανοίγω το μαγαζί μαζί της.

~~~~

Παράλληλα κάνω όλες τις παραλαβές. Επιστρέφουμε όλα τα καλοκαιρινά και έρχονται συνέχεια φθινοπωρινά.  Ξέρω πιο καλά από όλους τι υπάρχει στο κατάστημα. Όμως το κατάστημα πέφτει.  Δεν πιάνουμε τους στόχους. Κάποιες φορές η υπεύθυνή διώχνει όλα τα κορίτσια σπίτι και μένουμε οι δυο μας στο μαγαζί, απλά σκουπίζοντας και παρακαλώντας να μπει πελάτης. Γελάω πολύ μαζί της. Είναι τόσο ευχάριστη η παρέα της.

~~~~~

30 Σεπτεμβρίου 2017

Έχω ξεκουραστεί τις προηγούμενες δυο μέρες καθώς ήμουν άρρωστη και είχα κάτσει σπίτι. Πάω το Σάββατο με ενέργεια στην δουλεια. Όλα πλέον γύρω μου είναι ζεστά,γνώριμα,χαμογελάω θερμά στην Ν., την Μ.,την Ε. Χαίρομαι όταν έρχεται η υπεύθυνη, η χαρά και η ζωντάνια του καταστήματος είναι. Θα έχουμε παραλαβή άκουσα να λένε.

Ανεβαίνω πάλι στην αποθήκη. Για άλλη μια φορά θα βγάλω εγώ την παραλαβή. Είμαι όμως χαρούμενη. Η εξεταστική έχει μόλις τελειώσει και εγώ αισθάνομαι καλά.

Όπως είμαι στην αποθήκη,γύρω στις 2 το μεσημέρι ανεβαίνει η υπεύθυνη του προσωπικού. Τι θέλει αυτή εδώ; .

"Γεία σου." της λέω με όρεξη.

"Μαρία,δεν ήρθα εδώ για καλό." μου λεει σοβαρά. Η καρδιά μου χάνει δύο χτύπους. "Έλα μέσα να μιλήσουμε."
Κάθομαι προετοιμασμένη μάλλον να ακούσω ότι θα με αλλάξουν κατάστημα.
"Τι έγινε;" της χαμογελάω όσο μπορώ.
"Μαρία. Δεν ξέρω...Μάλλον δεν ταίριαξες με το ύφος της εταιρείας. Είσαι πολύ καλό παιδί,κάνεις ότι σου λένε αλλά..."
Μισό,σκέφτομαι,θέλει να μου πει ότι με απολύει;
"Κοιτάξτε να δείτε. Το ξέρω πως στην αρχή δεν ήμουν καλή. Τον Ιούλιο γινόταν χαμός,έρχονταν συνέχεια παραλαβές,να μπουν αντικλεπτικά,τα είχα παίξει. Αλλά μετά τα έμαθα. Αυτή την στιγμή έχω κάνει μόνο εγώ όλη την χειμερινή παραλαβή και ξέρω τι υπάρχει κάτω καλύτερα από τον καθένα. Δηλαδή εγώ τώρα αισθάνομαι τέλεια."
"Που μου είπες ότι μένεις εσύ; Μήπως σε μεταφέρω."
Της απαντάω. Δεν μιλάει. Νιώθω σιγά σιγά να χάνω κάθε ενεργειά μου. Ούτε να μεταφέρει θέλω. Θέλω να μείνω εκεί που είμαι. Μαζί με τα κορίτσια. Η σιωπή αναμεσά μας είναι ατελειώτη.
"Σκέφτομαι..." μου λέει.
"Κοιτάξτε ξέρω ότι δεν είμαι η τέλεια στο κομμάτι της πώλησης αλλά το δουλεύω." της λέω με φωνή έτοιμη να σπάσει.
"Ναι αλλά αυτό είναι που θέλει πιο πολύ η εταιρεία...Καλύτερα να μείνουμε στην αρχική μας απόφαση." μου λέει γεμάτη στεναχώρια. Άραγε όντως να στεναχωριέται; "Δώσε μου το κινητό σου για να σου στείλω πότε να περάσεις για να υπογράψεις."
Της λέω τον αριθμό μου. Προσπαθώ να μην σπάσει η φωνή μου. Δεν θα κλάψω. Όχι μπροστά της.
"Εάν δεν είσαι καλά και θες να φύγει σήμερα θα το καταλάβω." μου λέει και φύγει. Μένω να κοιτάζω την κουζίνα. Πίνω νερό,ξανά κάθομαι.

Όντως με απέλυσε; Και τώρα τι θα κάνω; Τι θα κάνω κάθε μέρα; Δεν γίνεται να κάθομαι. Δεν μπορώ να κάθομαι. Πρέπει να απασχολώ το μυαλό μου. Πρέπει να μαζέψω λεφτά,να ξεπληρώσω λογαριασμούς,να μαζέψω λεφτά για μεταπτυχιακό. Όντως πρέπει να αφήσω την αποθήκη εδώ,και το μαγαζί; Τώρα που προσαρμόστηκα; Μετά από τόσο κόπο για να μάθω την δουλειά και να γίνω καλή; Μετά από τόση δουλειά που τους έβγαλα;



Ανεβαίνει πάνω η Ε. η υπεύθυνή μου.
"Τι σου είπε;" Με ρωτάει.
"Τι να μου πει..." της λέω και βάζω τα κλάματα. Δεν άντεξα άλλο. Δεν άντεχα στην ιδέα ότι θα αποχωριζόμουν και την Ελ.
Ήταν το γαμώτο. Δεν έκλαιγα για την δουλειά,γιατί τέτοιες δουλειές ξανά βρίσκεις. Έκλαιγα για το γαμώτο. Γι'ότι προσπάθησα πολύ, μα πάρα πολύ, κουράστηκα πάρα πολύ, και δεν εκτιμήθηκε. Μετά τον Σ. προσπάθησα με πάρα πολύ κόπο να φτιάξω μια καινούργια καθημερινότητα που δεν θα τον θυμίζει καθόλου,μια νέα ρουτίνα με ηρεμία, με νέους ανθρώπους και νέα πράγματα για να ξανά είμαι χαρούμενη,και ψυχικά υγιής. Και μόλις έφτιαξα έναν τέτοιο κόσμο,διαλύθηκε. Πάλι.
"Αυτοί είναι σκυλιά. Θέλουν ρομποτ. Δεν φταις εσύ. Μην τυχόν και θεωρήσεις τον εαυτό σου αποτυχημένη. Εσύ έχεις τα πτυχία σου,έχεις το μέλλον σου,μην στέκεσαι σε αυτό." Αχ τι ωραία που τα έλεγε η Ελ. "Εγώ να δω τι θα κάνω όταν θα μπαίνω εδώ μέσα με το πι και θα με απολύσουν." Γέλασα λιγάκι.
"Φύγε αν θες,έτσι δεν σου είπε;"
"Ναι έτσι μου είπε. Να χτυπηθώ όταν θα φύγω;" είχαμε κάρτα που χτυπάγαμε και για είσοδο και για έξοδο μας στο μαγαζί.
"Όχι ρε,μην χτυπηθείς. Θα γράψω εγώ ότι και καλά έφυγες στις 6 και δεν χτυπιόταν η κάρτα σου." Αχ αγαπημένη Ελ.
Μετά από λίγο ανεβαίνουν με σειρά πάνω η Μ. και η Ειρ. Με φιλάνε στο κεφάλι. Μου λένε κάθε εμπόδιο για καλό. Να μην στεναχωριέμαι. Αχ πως θα χαιρετήσω την Ν. και την Ε.; Δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς. Δεν μπορώ πια άλλους αποχαιρετισμούς στην ζωή μου.

Κατεβαίνω κάτω. Η Ν. είναι κλασσικά στο πόστο του δοκιμαστηρίου,είναι υπερβολικά καλή στην πώληση. Μόλις με βλέπει κλαμμένη φεύγει και με παίρνει πιο εκεί.
"Όχι τζούσι μου,δεν θα κλαις. Εσύ έχεις το πτυχίο σου,σου αξίζουν παραπάνω. Έχω φύγει και εγώ από δουλειές,ουυυ ήμουν τρελή,τι νομίζεις; Μην κοιτάς εδώ που στέριωσα."
"Δεν ξέρω,μάλλον τελικά με θέλαν μόνο για τις εκπτώσεις κτλ. Θα έρχομαι να σας βλέπω"
"Να έρχεσαι και θα σου κάνω εγώ την δική μου έκπτωση."
Η Ν. με αγκαλιάζει.

Πάω μπροστά στο ταμείο στην Ε. Έχει πολύ κόσμο. Λέω πνιχτά το ονομά της.
"Ναι ναι μου το είπανε. Τι νομίζεις ότι τώρα με χαιρετάς; Έτσι εύκολα νομίζεις θα ξεμπερδέψεις από εμένα;" μου λέει ενώ σκανάρει ρούχα.
"Αχ έχει πολύ κόσμο σήμερα ε;"
"Εχει ναι,θα σε πάρω εγώ μόλις σχολάσουμε."
"Οκ."



Η Ελ. με ξανά αγκαλιάζει πριν φύγω. "Χάρηκα που σε γνώρισα Μαράκι." Μου  ραγίζει την καρδιά αυτό.
"Και εγώ πολύ." Αχ μόνο πολύ; Την θαύμαζα. Έκανε τόσο σωστή δουλειά. Τόσο προσεγμένη. Περίμενε πρώτα να βγαίνουμε κάθε φορά όλες για διάλειμμα και μετά πήγαινε εκείνη τελευταία. Ότι και αν ρώταγα ήταν ψύχραιμη. Και λάθος να είχα κάνει στο ταμείο. Το μαγαζί ήταν πάντα στην εντέλεια. Ήταν τόσο χαμογελαστή με τόση ενέργεια κάθε μέρα.

Βγαίνω από το μαγαζί.
"Θέλει καμία κυρία βοήθεια;" ακούω από πίσω μου την τελευταία φράση της γλυκιάς Ελ.
Βγαίνω σ'έναν πεζόδρομο γεμάτο κόσμο,που χαμογελάει,ψωνίζει. Και εγώ; Εγώ κλαίω. Πάλι. Τι θα κάνω; Τώρα τι θα κάνω; Και το μεγαλύτερο γαμώτο; Δεν θα μάθω ποτέ τελικά τίποτε παραπάνω για τον Δ. από την παραλαβή.

Πάω σπίτι και κλαίω. Το βράδυ ηρεμώ κάπως. Έρχονται η Μ. και η Ν. να κοιμηθούν μαζί μου. Αγαπημένες μου φίλες. Τι θα έκανα χωρίς εκείνες;




Την επόμενη πάω βόλτα. Από Δευτέρα θα αρχίσω να ξανά στέλνω βιογραφικά σκέφτομαι. Τώρα που έχω την προυπηρεσία,σ'ένα γνωστό κατάστημα,σίγουρα θα ξανά βρω.

~~~~~~~~~~~~

9 Οκτωβρίου 2017

Φυσάει λίγο από το καπνό από το τσιγάρο του ενώ χαζεύει την θάλασσα. Μαζί του την χαζεύω και εγώ. Είναι μυστήριος. Εμφανισιακά δεν έχει κάτι το σπουδαίο. Ένας απλός καστανός. Με πολύ καθημερινό ντύσιμο. Κάτι ανεξήγητο με ελκύει. Όμως με πιάνει μια μελαγχολία. Ένα πλάκωμα. Γιατί βρίσκομαι εδώ; Είναι σωστό να βρίσκομαι εδώ; Είμαι ακόμα μια κατάκτησή του μήπως; Αφού δεν θα οδηγήσει κάπου. Είμαστε διαφορετικοί κόσμοι, άλλοι άνθρωποι, σε άλλες καταστάσεις, με άλλα θέλω, και άλλες εμπειρίες και αναμνήσεις. Πως το ξέρεις θα με ρώταγε κάποιος. Έχω έντικτo; Ναι πάντα είχα. Ξέρω τι θα με οδηγήδει που, για πόσο και ποιος. Ξέρω να μετράω και να ζυγίζω τους ανθρώπους,και ξέρω σε ποιους θα αφήσω να χωθούν παραπάνω στην ζωή μου και σε ποιους όχι.

Μετά από κάμια ώρα με γυρνάει σπίτι.
"Θα σου στείλω το Σαββατοκύριακό." μου λέει και μου πιάνει το χέρι. Δεν με νοιάζει να του απαντήσω κάτι σε αυτό.
"Σε είχα τσεκάρει από την πρώτη στιγμή." του λέω
"Τι εννοείς;"
"Ότι μου άρεσες από την πρώτη στιγμή."
"Ααα και εμένα,αφού σου είχα μιλήσει αμέσως."
"Και όταν με απέλυσε η Όλ. αναρωτιόμουν πως θα μάθω κάτι για εσένα."
"Και πως έτυχε τελικά ε; Να βρεθούμε έξω από την εταιρεία."
"Όντως..."
"Καληνύχτα."
"Καληνύχτα."

~~~~~~~~~~~~~~~

Οι μέρες στην Μπένετον είναι με πολύ κούραση. Μου λείπει πάρα πολύ το μαγαζάκι μου. Μου λείπει πολύ η Ε. και η Ελ. Οι μισές κοπέλες εκεί μέσα είναι υποτονικές και ξινές. Τσακώνομαι και με την υπεύθυνη γιατί αργώ για 10' λεπτά το πρωί λόγο λεωφορείου. Μου βάζουν σπαστό ωράριο. Δεν γίνεται να το κάνω αυτό σκέφτομαι. Πότε θα διαβάζω; Κάνω πολύ ώρα για να πάω. Με παίρνουν τηλ και από ένα άλλο μαγαζί. Με ζητάνε. Τους λέω ότι θέλω 6ωρη. Το δέχονται. Το παίρνω απόφαση,και δηλώνω παραίτηση στην Μπένετον. Προσπαθούν στα κεντρικά να με πείσουν να μείνω,αλλά εξηγώ πως κάπου που θεωρούμε τεμπέλα επειδή άργησα 10' λεπτά δεν μένω.


~~~~~~~~~~~~~~~~

Φύσα λίγο τον καπνό από το τσιγάρο σου. Ναι αυτό το τσιγάρο , το στριφτό.
Χάζεψε την θάλασσα. Τα φωτάκια. 
Και κοίτα με εκείνο το αινιγματικό βλέμμα. 

Αυτό με το μυστήριο. Πάντα το μυστήριο είναι όμορφο. Μπαίνεις στην διαδικασία να το ψάξεις. Και παλιότερα το είχα ψάξει. Κάποτε. Δεν θυμάμαι. Σ'έναν άνθρωπο. Όχι θυμάμαι. Είχε σχεδόν το ίδιο μυστήριο στο βλέμμα,που καθήλωνε τα θέλω σου. Ωραίο το μυστήριο. Δεν σου αποκαλύπτει ποτέ όλα τα χαρτιά του. Μονάχα σε προδικάζει για μια ήδη τελειωμένη συμφωνία. Αυτή που θα ξέρεις λίγα. Που δεν θα έχεις δικαιώματα. Ούτε απαιτήσεις. Είναι δίκαιο. Κανείς δεν θα σε πληγώσει έτσι. Γιατί κανείς δεν θα σου υποσχεθεί. Και εσύ δεν θα ζητήσεις,γιατί ξέρεις ότι και να το ζητήσεις δεν θα γίνει. 

Να δεις,που ο αέρας μύρισε αλάτι και ταυτόχρονα πόνο. 
Δεν είναι βουρκωμένα τα μάτια από τον αέρα. Μα από τις καταστάσεις. Τόσες πολλές σε τόσο σύντομο διάστημα. 
Δες το τσιγάρο σου σχεδόν έσβησε. Για δες...που η ανάσα σου μυρίζει καπνό. 
Δες πως ξεσπάω πάνω σου τον πόνο μου. Με ορμή, με πάθος , με ψυχή , με "θέλω" που είχαν πνιχτεί, με ανεξήγητα νεύρα, με σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν θυμό και σχεδόν έρωτα. Σχεδόν. Αυτά πάντα υπήρχαν σχεδόν στην ζωή μου. Αρκετά ήρεμη για θυμό, και αρκετά συγκρατημένη για έρωτα. 
Για δες που ειρωνεύομαι εμένα την ίδια. Για δες που μεγάλωσα. Για δες που απομακρύνθηκα από αυτά που με απομάκρυναν. Για δες τι έκανα. Για δες που ρίχτηκα σε αυτά που με έλκυαν. Για δες. Και στο λέω με οργή. Δες. 

Θα ανάψεις άλλο τσιγάρο τελικά; Ή μπορώ να αφήσω για λίγο ακόμα γυμνή την ψυχή μου κοντά σου; Μπορώ να μείνω έτσι ακίνητη; Άδεια μέσα μου από τα πάντα; Από συναισθήματα και πόνους. Μπορώ να μείνω έτσι σήμερα; Χωρίς να σκέφτομαι το μετά ή το χθες. 

Ας μείνουμε σήμερα στο μυστήριο. Τα χέρια σου είναι τόσο όμορφα όπως κρατάνε το τσιγάρο. Μπορώ σχεδόν να σου χαμογελάσω. Γιατί ακόμα και το χαμόγελό σου δείχνει έναν τελειώς διαφορετικό κόσμο από τον δικό μου. Πλάκα έχει. Δώσε μου για σήμερα αυτό το "λίγο" γιατί το "πολύ" με κούρασε. 
Φθίνω βλέπεις. Παρακμάζω. Χάνω τις δυνάμεις μου. Και ξεσπάω ότι απωθημένο έχω σ'εσένα. Φθάρθηκα κιόλας. Πάλιωσα μην σου πω. Δώσε μου λίγο από το τσιγάρο σου. Και μαζί από την γεύση σου. Την μυρωδιά σου. Κουράστηκα να είμαι καλή σε όλα και για όλους. 

Σήμερα θα φθαρώ και άλλο. Μέχρι να ξανά γίνω εγώ. Με την δική μου γεύση... Αλλά για σήμερα πάρε ότι θες από εμένα. Είμαι τόσο άδεια. Που δεν στεναχωριέμαι ούτε στο ελάχιστο που εκμεταλλεύεσαι την ψυχή μου. 



Σήμερα μετράω όλους τους ανθρώπους που θαύμαζα και σταμάτησα να τους βλέπω. Που τους έχασα ή που χάθηκαν. Ίσως από αύριο ξανά είμαι πιο δυνατή. Σήμερα όμως όλα είναι τόσο ξένα και κρύα. Που σχεδόν αναρωτιέμαι πως γίνεται να είχα φτάσει στο σημείο να είμαι χαρούμενη,και να ξανά πέφτω πάλι τόσο χαμηλά. Ίσως σε μερικούς μήνες να ξανά είμαι πάλι ο εαυτός μου. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που έχω χάσει πιο πολύ από όλους είναι ο εαυτός μου. Και μόλις τον βρήκα...Τον ξανά έχασα πάλι. Σε ηδονές, κλάματα και θυμούς.

~~~~~~~~~~~
21 Οκτωβρίου 2017

Βλέπω στο όνειρό μου τον Σ. με την άλλη. Νιώθω ένα πλάκωμα. Έναν πόνο στα σωθικά μου. Ξυπνάω. Ακόμα και αν έχουν χωρίσει, όλο αυτό ακόμα σιγουβράζει μέσα μου. Ακόμα δεν έχω αποδεχτεί αυτή την αδιανόητη τροπή των πραγμάτων.

Μου λείπει; Μου λείπει. Ειδικά κάθε γαμημένο βράδυ που δεν έχω πια την αγκαλιά του. Παίρνω αγκαλιά εκείνο το αρκουδάκι του Γ. Υποκατάστατο βλέπεις.
Κάποιες στιγμές θολώνω. Πονάει η καρδιά μου ακόμα να τον θυμάμαι.  Να θυμάμαι πως δεν μιλάμε πια. Πόσο κόπο έκανα για να αγαπήσω ότι ήταν. Έχω κάνει τεράστια προσπάθεια για να ξεχάσω τα πάντα από πάνω του. Τα χέρια του,την μυρωδιά του,τον τρόπο που κοιμόταν. Σχεδόν τα έχω καταφέρει. Μόλις μου έρχεται μια ανάμνηση,ξέρω να την διώχνω και εκείνη την στιγμή να κάνω κάτι άλλο. Μόνο που κάποιες φορές αναστενάζω. Ακόμα δεν μπορώ να το ελέξνω αυτό.

Κοντεύουν 7 μήνες... Πως πέρασε έτσι ο καιρός. Μου λέω όμως μπράβο μου. Δεν έδειξα καμία αδυναμία. Δεν του έχω στείλει. Δεν τον έχω ξανά ψάξει. Πρώτη φορά ο εγωισμός μου και ο θυμός μου για έναν άνθρωπο είναι τόσο μεγάλος.




Έχω καταφέρει να κυριαρχήσω στον εαυτό μου,και σχεδόν αισθάνομαι περίφανη.
Δουλειά,φίλοι,και διάβασμα, και όμορφες στιγμές.

Και επιτέλους ξανά ένιωσα μια έλξη. Σε κάνει να νιώθεις ζωντάνια η έλξη όσο χαζή η ανώφελη είναι...σου αποδεικνύει πως μπορείς να ξανά νιώσεις. Ακόμα και αν η καρδιά σου έχει τρύπες και πληγές.

~~~~~~~~~~~~

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Αρνούμαι σχεδόν σε όλους,έναν έναν. Ας μην αγγίζει κανείς την καρδιά μου. Δεν αντέχω να αποχωριστώ ξανά κάποιον που αγάπησα.
Δεν θέλω. Δεν μπορώ άλλο.
Αφήστε την καρδιά μου. Πονάει. Και εκεί και εκεί. Έχει πόνους. Έχει αναμνήσεις. Και θέλει να μείνει παγωμένη. Δεν θέλει να ξανά αφεθεί σ'άλλα χέρια. Δεν θέλει να της ξανά βάλουν μέσα της μαχαίρια.
Αυτή βέβαια είναι η πορεία της ζωής.
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Αλλά για την ώρα αφήστε με όλοι μόνη. Θα προστατεύσω την καρδιά μου μόνη μου, αφού δεν το κάνουν τα άτομα που τους την δίνω.



~~~~~~~

ΥΓ: Πέρασα ότι μάθημα έδωσα. Και κυρίως τα λατινικά. Πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο περηφανη για τον εαυτό μου. Ήθελα να κλάψω από χαρά...Να που έπεσα...Αλλά βρήκα την δύναμη να ξανά στηριχτώ στα πόδια μου. Μόνη μου. Και θα συνεχίσω να το κάνω. Έχω και άλλους στόχους που πρέπει να πραγματοποιήσω. Και πρώτα είναι το πτυχίο. Και ύστερα ένα μεταπτυχιακό. Θα το φτιάξω το μέλλον μου. Δεν έχω την τύχη να είμαι παιδί γονιών που έχουν λεφτά. Οπότε ότι καταφέρω θα είναι με δικό μου κόπο και δικά μου λεφτά. Ξέρω ότι δεν φτιάχτηκα για κάτι μέτριο. Ούτε σε ανθρώπους, ούτε στην δουλειά.
Και κάπου μέσα μου θυμάμαι πάντα το Γ. να λέει ότι μια ζωή την έχουμε. Εάν δεν προσπαθήσουμε τώρα για το αδύνατο,τότε πότε;

Μου λείπει πολύ και το μαγαζάκι μου.Το πόνεσα πολύ. Πολύ όμως. Και έκανα ότι μπορούσα για να λειτουργήσει το καλοκαίρι τόσο σωστά. Έκανα 9ωρα, 10 ωρα,κάποιες μέρες πόναγα και με το θέμα που είχα.
Ίσως ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν πόσο περήφανη αισθάνομαι για εμένα. Δουλεύωντας, διαβάζοντας και ξανά χαμογελώντας, με τον στόχο μου να πάρω το πτυχίο να είναι μια ανάσα κοντά!

It's strange what desire will make foolish people do

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

No, I don't want to fall in love (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)

With you (this girl is only gonna break your heart)

You thought you had a plan, act like a gentleman
You thought you had it all effortlessly in hand
You thought you had me uh nana uh nana
But you can't fool me uh nana uh nana
There's no gentleman here
My everything is not for fun

I need a gentleman who holds my hand, won't hide anything from me
A gentleman, who understands won't take anything from me
But you're a cheat, you're dark and weak
And you break everything that you can
Can't you see that I can't see no gentleman

Όταν σου ξύνουν τις πληγές.

Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη τι θέλω να γραψω σήμερα.
Συνήθως έχω πάντα ένα πλάνο για το τι θέλω να πω σε κάθε μου ανάρτηση.
Σ'αυτή δεν ξέρω.
Θέλω απλά να γράψω...Και να βγάλω ότι έχω από μέσα μου.

Αρχίκα ήθελα να γράψω πως εδώ και 1,5 μήνα δουλεύω σ'ένα μαγαζί με ρούχα. Κανείς δεν μου είπε να βρω δουλειά. Κανείς δεν με πίεσε. Σκέφτηκα απλά το καλοκαίρι μου χωρίς δουλειά,με το να κάθομαι και να σκέφτομαι τι όμορφα που πέρναγα πέρυσι και τρόμαξα.

Πρέπει να μην σκέφτομαι...
Πρέπει να βρω κάτι για να μην σε σκέφτομαι...
Είτε θα βουλιάξω στην θλίψη, είτε θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να σηκωθώ πάλι στα πόδια μου. Έπρεπε να με αναγκάσω. Να με αναγκάσω να βρω δύναμη. Να βρω κουράγιο να κάνω κάτι για εμένα. Κάτι που θα με έκανε να ξεχαστώ. Να μην θυμάμαι. Να περνάνε οι μέρες γρήγορα...ο καιρός να περάσει γρήγορα. Όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο μακριά από εκείνη την απαίσια μέρα. Εκείνη στις 2 Απριλίου.

Δεν περίμενα να με πάρουν η αλήθεια είναι. Και όμως με πήραν. Και με τοποθέτησαν και σε δύσκολο κατάστημα. Απαιτητικό βασικά.
Την πρώτη εβδομάδα έκλαιγα από την πίεση. Ήθελα να τα παρατήσω. Ήθελα να πάρω τηλέφωνο τον Σ. και να κλάψω πάνω απο το τηλέφωνο. Να του πω πόσο μου λείπει η ζωή μαζί του,οι συνειθιές μας...Ένιωθα ότι έπρεπε να τον πάρω τηλέφωνο.
Ήξερα όμως πως δεν σκέφτομαι καθαρά.



13 Ιουλίου ήταν τα γενεθλιά σου. Δεν σου έστειλα τίποτα. Ίσως να πίστευες ότι δεν σε σκέφτομαι. Ή ότι δεν σε θυμάμαι καν. Και όμως...σε σκεφτόμουν όλη μέρα. Συγκρατήθηκα τόσο πολύ να μην στείλω κάτι.

~

Θυμόμουν που πέρσι στα γενέθλιά σου πήγαμε σινεμά. Σου έχω ένα δώρο σου είπα ότια φτάσαμε σπίτι,και σου έδειξα το καινούργιο ρολόι που σου είχα πάρει. Με κόπο είχα μαζέψει εκείνα τα λεφτά για να στο πάρω θυμάμαι.

Το βράδυ κοιμηθήκαμε όπως πάντα αγκαλιά. Μου είχες πει ότι χαίρεσαι που είμαστε μαζί. Και σου είχα πει και εγώ το ίδιο....

~

Εγώ είμαι πάντα η καλή Μαρία υποτίθεται βέβαια. Αλλά αυτή την φορά ο θυμός μου είναι μεγάλος.

Σε βρίζω. Κάθε μέρα. Σε βρίζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ....Όσο δεν έχω βρίσει ποτέ κανένα άτομο στην ζωή μου.

Και κάπως έτσι καταλήγω να κάνω αυτό που κάνω πάντα, που ξέρω καλύτερα να κάνω ίσως, ζω για την πίεση. Γεμίζω την ημέρα μου. Με πράγματα , με πρόσωπα, με δουλειά.
Θεωρώντας πως έτσι θα πάψει να με χτυπάει κάθε μέρα το κενό του. Η συνειδητοποίηση αυτής της τροπής των πραγμάτων που δεν ανέμενα ούτε και περίμενα.
Η συνειδητοποίηση πως για πρώτη φορά στην ζωή μου πουλήθηκα. Σε χαμηλή τιμή. Λες και ήμουν τηλέφωνο που χάλασε.

Και όλο αυτό χρειάζεται μια διαδικασία μέσα σου για να το αποδεχτείς και να μην ουρλιάξεις. Οπότε κάνω αυτό που ξέρω. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Γιατί όταν σκέφτομαι το μόνο πράγμα που μου έρχονται στο μυαλό είναι αναμνήσεις. Γλυκές αναμνήσεις. Και μετά φέρνω τις άσχημες. Και συνέχεια σε βρίζω, σε βρίζω, τόσο πολύ, όσο δεν έχω βρίσει κανέναν. Μπας και ξεθυμάνει λιγάκι το κενό μέσα μου και αυτός ο θυμός που βράζει και σιγοκαίει.

Η ζωή μου είναι δουλειά και ύπνος. Και δεν με νοιάζει πια. Αλήθεια δεν με νοιάζει. Γιατί το μόνο που θέλω είναι να περάσουν οι μήνες. Να περάσει ο χρόνος. Και όλα αυτά να είναι ένα κακό όνειρο. Δεν θέλω να ξέρω εάν έχουμε χειμώνα ή καλοκαίρι. Τι ημερομηνία έχουμε. Τι ώρα είναι.

Και κάπως έτσι το κατάστημα έγινε η ζωή μου. Πέφτω στο κρεβάτι και το μόνο που σκέφτομαι είναι ρούχα...Στο όνειρο μου βλέπω κρεμάστρες. Σώθηκα σκέφτομαι. Δεν σε βλέπω πια στον ύπνο μου. Σώθηκα.




Και οι μέρες πέρασαν...Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησα μ'ενα ιατρικό πρόβλημα που είχε να κάνει αρκετά και με την ψυχολογία μου,που μου είχε βγει σε ψυχοσωματικό.
Όμως όλα λένε ότι γίνονται για κάποιο λόγο.
Μπορεί εκείνη την στιγμή που πήγα στο γιατρό να τρόμαξα,να έβαλα τα κλάματα, να φοβήθηκα,ωστόσο έγινα καλά...και όχι μόνο αυτό μου έδωσε αναρρωτική άδεια 3 ημέρών. Η οποία έτυχε να πέφτει και σε ρεπό μου,και στον 15αυγουστο.

Οπότε έκατσα μια εβδομάδα.
Και βρήκα ευκαιρία να πάω διακοπές!

Παρόλο που πόναγα εγώ σηκώθηκα,πήρα την βαλιτσούλα μου και έφυγα.

~~~~~~~
Κεα-Τζια 2017
Παρέα με τις αγαπημένες κολλητές μου από την σχολή. Την Μ. και τη Ν.
Η Μ. είχε εξοχικό εκεί.
Μαζί μου παρέα κατέφτασαν στο νησί και το αγόρι της Μ. ο Δ. και ο Μ.

Μετά 4 μήνες ξανά ένιωσα ξέγνοιαστη και ζωντανή. Γέλαγα, χαζοχαιρόμουν, ξύπναγα με όρεξη, ντυνόμουν και βαφόμουν με εξίσου όρεξη. Ένιωθα όμορφα που τα λεφτά που ξόδευα για τις διακοπές ήταν δικά μου. Τα είχα δουλέψει εγώ.
Ένιωθα υπέροχα που κοιμόμουν μαζί με την Ν. Που μετά από χρόνια καταφέραμε να πάμε και μαζί διακοπές.

Πηγαίναμε θάλασσα,τρώγαμε φαγητά της γιαγιάς της Μ., ο Δ. και ο Μ. έλεγαν συνέχεια καφρίλες και γέλαγα πολύ. Έχει τόση πλάκα να έχεις αγόρια στην παρέα σου. To βράδυ βγαίναμε. Παίζει μετά από μήηηηηνες ίσως και χρόνο να ξανά βγήκα σε κλαμπάκι και να χόρεψα. Ένιωθα πραγματικά ζωντανή,και ελεύθερη. Παίξαμε επιτραπέζια,πήγαμε βόλτα στο λιμάνι,πήγαμε σε συναυλία.
Την Δευτέρα στις 14 Αυγούστου είχανε live ο Μ. και η Μ. Τα δύο Μ όπως τους λέγαμε. Ήταν υπέροχο live δίπλα στην θάλασσα. Έχουνε και οι δυο πολύ όμορφες φωνές. Το γλέντι κράτησε μέχρι τα ξημερώματα. Γελάγαμε, χορεύαμε!
Ήταν τόσο ξέγνοιαστα!

Την επόμενη φάγαμε όλοι μαζί στην γιαγιά της Μ.μαζί με την μαμά της,τον παππού της και την θεία της.
Δεν ήθελα να φύγω από το νησί. Να γυρίσω στην πίεση του μαγαζιού. Στην καθημερινότητα...



Kαι κάπου εκεί που ο ήλιος έλαμπε και μίλαγαν μεταξύ τους σκέφτηκα πόσο τις αγαπώ. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα τελευταία μου χρόνια χωρίς εκείνες. 
Είναι τόσο παράξενο όταν γυρνάς πίσω και αναλογίζεσαι μια μικρή γνωριμία. Δίνεις το χέρι,κάνεις χειραψία και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για τα πράγματα που θα ζήσεις με αυτό το άτομο. 
Και κάπως έτσι πέρασε σαν ταινία από μπροστά μου η κάθε σημαντική στιγμή μου, ή δική τους,στην οποία ήμασταν μαζί.
Όλα άρχισαν από το αμφιθέατρο...και ύστερα πάρτι, βόλτες,καφέδες,συζητήσεις στο τηλέφωνο, αγκαλιές,επισκέψεις, γενέθλια,γιορτές, διακοπές. Ναι και φτάσαμε στις διακοπές. Εάν δεν τις είχα γνωρίσει δεν θα ήμουν σε αυτό το νησί. Δεν θα πέρναγα τόσο ωραία και δε θα ρούφαγα την κάθε στιγμή.
4 μήνες πριν ήταν πάλι εκεί. Με έπιασαν όταν ήθελα να πέσω. Μου πήρανε την τσάντα απο τα χέρια και με άφησαν να κλάψω. Χωρίς να μιλάνε. Και εγώ έκλαψα με φωνή,με κραυγή,με πόνο, με δυνατούς λυγμούς, με ουρλιαχτό, με δάκρυα πολλά. Και όταν σταμάτησα με αγκάλιασαν. Μου έβαλαν να φάω. Και παίξαμε επιτραπέζια. 
Όταν αναλογίζομαι κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι. 
Και για άλλη μια φορά πιστεύω πως η πορεία και τα πράγματα γίνονται έτσι όπως πρέπει να γίνουν. Ή όπως είναι να γίνουν.

~~~~~~~

Όμως γύρισα. Χωρίς να πονάω πια σωματικά. Και πλέον ξεκούραστη και χαρούμενη που πήγα και εγώ κάποιες διακοπές.

Κοιμήθηκα από τις 11. Τόσες μέρες ξενύχτι χρειαζόμουν ύπνο. Κοιμήθηκα με μια μελαγχολία...Την επόμενη δούλευα. 

16 Αυγούστου 4 το πρωί. Ξύπνησα από το ξυπνητήρι μου. Ήταν η ώρα να πάρω το χάπι μου. Πήγα στο μπάνιο, ξανά γύρισα. Άνοιξα το κινητό. Είχα ένα νέο μήνυμα. Από την whats up  θα είναι κλασσικά σκέφτηκα και το άνοιξα.

"Σ."

Μέσα στο ύπνο μου δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ ότι όντως μου είχε στείλει μήνυμα στο κινητό. Δεν περίμενα να ξανά δω τον αριθμό του.

Το μήνυμα σταλμένο 4 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.

"Μαράκι χρόνια σου πολλά ήθελα να σου στείλω αλλά δεν το θεώρησα σωστό..Τελικά δεν άντεξα.."

Το διαβάζω δύο φορές για να καταλάβω τι λέει. Mαράκι;;;;;;;;;; MAΡΑΚΙ;;;;;;;

Γαμώ την τύχη μου. Σ'έχω βρίσει. Σ'έχω βρίσει άσχημα. Δεν σου έχω απαντήσει σε μήνυμα πριν δυο μήνες που είχες στείλει "τι κάνεις;" . Σε αγνοώ. Δεν σε ενοχλώ. Και πας και με γράφεις Μαράκι; Λες και είμαστε φίλοι από εχθές και ξεχαστήκαμε; 

Θράσος. Τόσο θράσος. 4 μήνες μετά δεν έχει κανένα θέμα να μου ταράξει την ψυχολογία. Δεν βλέπει ότι θέλω να είμαι μακριά του; Ότι δεν θέλω καμία επαφή; Είδε ότι τον έχω κάνει μπλοκ από παντού και αποφάσισε να μου στείλει μήνυμα και στο κινητό;

Γιατί μου τις ξύνεις τις πληγές; Γιατί μου τις πειράζεις;;

Γελοίε. Γελοίε. Μαλάκα με θράσος. Ούτε που θυμάται πότε ήταν η γιορτή μου. Η γιορτή μου είναι 21 Νοεμβρίου. Και είχες έρθει πέρσι σπίτι μου. Είχες φέρει γλυκά στην μαμά μου. Και σ'εμένα...Σ'εμένα λίγο πριν κοιμηθούμε μου είχες δώσει το δώρο μου. Μου είχες πάρει καινούργιο κραγιόν,μάσκαρα,άρωμα κτλ. Δεν γίνεται να μην θυμάσαι ότι ήταν χειμώνας. Ήταν χειμώνας.

Τα γενεθλιά μου τον Μάιο; Αυτά δεν τα θυμήθηκες; Και τι θα πει δεν άντεξες; Άντεξες όμως να με αφήσεις. Άντεξες να με αντικαταστήσεις. Άντεξες να κοιμάσαι πια χωρίς εμένα. Γελοίε.

Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Μην είσαι καλός μαζί μου. Μην με θυμάσαι. Μείνε μακριά μου. Δεν θέλω να είσαι καλός μαζί μου. Δεν θέλω να έχεις επαφή μαζί μου. Δεν θέλω να με ενοχλείς. Θέλω να συνεχίσεις να είσαι ο μαλάκας που ήσουν. Αφού δεν σου είχα απαντήσει σ΄'εκείνο το "τι κάνεις". Τι μου ξανά στέλνεις και μου ξύνεις τις πληγές μου;

~~~

14 Αυγούστου 2016

Μου είχες πάρει δώρο μια μεγάλη ορχιδέα. Κανονικά δεν γιορτάζω σήμερα σου είχα πει. Δεν πειράζει είχες πει. Η ορχιδέα έμεινε για πάντα σπίτι σου. Εκεί στο Περιστέρι. Παραπονιόσουν και ήθελες να την πάρω μαζί μου. Δεν έχει διαφορά σου έλεγα. Αφού και εδώ σαν το σπίτι μου είναι. Έρχομαι συνέχεια.

Είδα για τελευταία φορά αυτή την ορχιδέα τον Μάρτιο. Ήταν τοποθετημένη κοντά στο παράθυρο του σαλονιού για να την βλέπει ο ήλιος. Είχε ανθίσει. Είχε βγάλει καινούργια μπουμπουκάκια. Ήταν τόσο όμορφη ορχιδέα.

15 Αυγούστου 2016 μεσάνυχτα. Είμαστε στην Σαλαμίνα. Έξω σ'ένα ωραίο μπαρ. Μαζί μας είναι τα ξαδέρφια σου.

"Πέρασε 12,χρόνια πολλά!" λέει η ξαδέρφη σου.

Κάθεσαι απέναντί μου. Φοράς μια ροζ μπλούζα κοντομάνικη. Είσαι όμορφος. Με τραβάει το δεξί σου χέρι από το λαιμό. Μου δίνεις ένα φιλί μπροστά στα παιδιά. Κάτι που έκανες σπάνια. "Χρόνια πολλά" μου λες.

"Ευχαριστώ." σου χαμογελάω και ανταποδίδω το φιλί.

~~~

Kλαιω. Κλαίω. και τα δάκρυα κυλούν. Γιατί μου ξυπνάς τις αναμνήσεις; Γιατί μου ξυπνάς τα συναισθήματα μου; Όλα κοιμόντουσαν τόοο ήρεμα τον τελευταίο ένα μήνα.

Και μου έξυσες τις πληγές. Μου τις άνοιξες. Και σαν θαρρεις μάτωσαν και ένιωσα το αίμα τους παντού πάνω μου. Ευάλωτη. Και τόσο αδύναμη σ'εσένα. Πάντα ήμουν αδύναμη σ'εσένα. Αδύναμη να σου αρνηθώ το οτιδήποτε. "Πως τον αντέχεις;" με είχε ρωτήσει μια φορά η μαμά σου. "Του έχω αδυναμία" της είχα απαντήσει.

Γιατί  όμως μου τις πειράζεις τις πληγές; Γιατί μου τις ξύνεις; Γιατί δεν τις αφήνεις να ηρεμίσουν και να σε ξεχάσουν; Έχω κάνει τόσο κόπο να τις κλείσω μόνη μου.

Μόνη μου. Γιατί μόνη μου πρέπει να το κάνω. Σχεδόν τα είχα καταφέρει. Σχεδόν ήμουν χαρούμενη και είχα ξεχάσει τα πάντα στο νησί. Μπορεί τελικά να καλύβω καμιά φορά τα προβληματά μου. Να τα κουκουλώνω. Να μην τα ξεπερνάω. Απλά να τα ξεχνάω....Δεν ξέρω. Ελπίζω πως δεν το κάνω. Δεν ξέρω. 

Καημένες μου πληγές που σας πείραξαν...Και σας ξύπνησαν. Ξύπνησαν τόσα συναισθήματα και αναμνήσεις. Τόσα πολλά που προσπαθούσα να κρύψω και να ξεχάσω. Με σχεδόν τρομαχτική επιτυχία.

Την επόμενη πήγα στην δουλειά σκεφτόμενη εάν πρέπει να απαντήσω κάτι ή όχι. Έσβησα και ξανά έγραψα το μηνυμά μου πολλές φορές. Ήθελα πολύ να γράψω ένα άντε και γαμήσου. Συγκρατήθηκα. Μετά σκέφτηκα να γράψω ότι δεν άντεξα ούτε εγώ να σε βρίσω οπότε ευχαριστώ. Αλλα ούτε αυτό μου άρεσε.

Ο χρόνος μου τελειώνε και έπρεπε να μπω στο κατάστημα. Εκείνη την στιγμή προσπάθησα να καθαρίσω την καρδιά μου. Το σύμπαν πως θα μου φερόταν καλύτερα; Ίσως εάν έδειχνα μια ανωτερότητα.

"Ευχαριστώ."  Απαντάω. Απλά και σκέτα.

Μπαίνω στο μαγαζί και λέω στην Ε. από την δουλειά τι έγινε.

"Δούλεψε τον. Πιάσε του κουβέντα. Μια ζωή την έχουμε! Δούλεμα του χρειάζεται. Και μετά στείλε σε πριντ σκριν τι γράψατε στην κοπέλα του. Εκεί να δεις!"

Χαμογελάω ειρωνικά.

"Εγώ πιστεύω στο κάρμα. Εάν είναι να χωρίσουν θα χωρίσουν από μόνοι τους. Χωρίς να κάνω κάτι εγώ."

Ωστόσο σκέφτομαι όλη την τροπή των πραγμάτων από την αρχή. Θέλω να κλάψω. Με βλέπει μαι κοπέλα στην δουλειά και μου λέει πως όλα θα πάνε καλά.

Ανεβαίνω πάνω για διάλειμμα.

"Συγνώμη αλλά δεν μπορούσα να μην στο στείλω"  μου έχει στείλει η αδερφή μου. Στο προφιλ του Σ. λέει "ελεύθερος".

Μπα; Από πότε η κατάσταση που έλεγε σε σχέση με την Β. άλλαξε σε ελεύθερος; Στο προφιλ αυτηνής λέει το ίδιο. Ελεύθερη.

Είναι χαζό όλο αυτό το ξέρω,αλλά ο Σ. είναι τέτοιος κάγκουρας που δεν θα είχε στο προφιλ του κάτι που δεν ισχύει. Και εκείνη το ίδιο. Γιατί πριν τα φτιάξει με τον Σ. είχε ελεύθερη. Μετά το έβαλε σε σχέση μαζί του(φυσικά από εγώ έφυγα από το πεδίο). Και έβαλε και φώτο προφίλ μαζί του. Είναι τόσο χαζό αλλά είμαι μεγάλη στόκερ στο fb. Μπορώ να μάθω και να ελένξω τα πάντα όταν έχω μάθει με τι ψυχολογία πάνω κάτω διαμορφώνει κάποιος το προφίλ του.

Και όπως είπα ο Σ. είναι τόσο κάγκουρας που όταν ήταν μαζί μου το "Σε σχέση" δεν το είχε πειράξει ποτέ του. Ακόμα και όταν στα νεύρα του μου είχε πει "τελειώσαμε"

Δεν ξέρω εάν ισχύει 100%...Πάντως σίγουρα απ'ότι φαίνεται δεν τα πάνε και τόσο καλά.

Άρχισα να γελάω. Εάν όντως ισχύει νιώθω πιο δικαιομένη από ποτέ. Και θα μάθω εάν ισχύει. Μέσω της κοπέλας του κολλητού του.

Γιατί για άλλη μια φορά το ένστικτο έχει πάντα δίκιο. Θα μείνεις μόνος. Δεν θα σε αντέξει καμία. Δεν υπάρχει άτομο με μεγαλύτερη υπομονή από εμένα. Ούτε και πιο αληθινό.

Πριν κάτι μέρες έλεγα πάλι το ίδιο. Ότι αληθινό είναι να μείνει μένει.

Οπότε δεν έχει νόημα να στεναχωριόμαστε. Γιατί μόνο τα αληθινά πράγματα κρατάνε σε αυτή την ζώη εξάλλου. Μόνο τα αληθινά.

Και όποιος δεν είναι αληθινός μέσα του, δεν μπορεί να διατηρήσει κάτι αληθινό.

Ρόδα είναι και γυρίζει. Στο είχα πει. Ρόδα είναι. Και στο ευχήθηκα. Να νιώσεις όπως ένιωσα. Το κακό που κάνουμε στους άλλους πάντα μας γυρνά πίσω.

Μπούμερανγκ. Το ήξερες και μόνος σου. Και το ευχήθηκα με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να σου γυρίσει μπούμερανγκ. Θεέ μου εύχομαι τόσο πολύ να σου γύρισε και ο δικός σου κόσμος ανάποδα..

Ή αλλιώς κάρμα.

Νιώθω πιο δικαιομένη από ποτέ. Ίσως να γυρίσεις και εσύ κάποτε όπως όσοι άλλοι έχουν φύγει και να ζητήσεις συγνώμη. Αλλά εγώ έχω μάθει να κοιτώ μόνο μπροστά. Και να μην γυρνάω ποτέ σε κάτι που πόνεσε.

Κάποτε έλεγα ότι είναι θέμα του πόσο διατεθημένος είσαι να πολεμήσεις για αυτή την αλλοιωμένη μαγεία. Κάποιες φορές ναι είσαι διαθετιμένος. Κάποιες άλλες όμως όχι, γιατί ίσως τελικά να μην υπήρξε και αληθινή μαγεία πότε.

Μόνο για τα αληθινά. Και τα αυθεντικά. Μόνο σε αυτά χωράνε δεύτερες προσπάθειες μαγείας.

Μία πράξη που έκανες στο παρελθόν θα έχει επίπτωση στο μέλλον.

Αιτία και αποτέλεσμα.

Ή αλλιώς δράση και αντίδραση.

Λέγεται κάρμα.

Πρόσεχε τις πράξεις σου. Θα σε βρουν στο μέλλον σου.

Μόνο που να... Έρχεται ο χειμώνας. Και το καλοκαίρι όλα είναι φωτεινά, λαμπερά, και λίγο πιο γλυκά.

Τον χειμώνα; Πως θα τον αντιμετωπίσω; Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο τελευταίος χειμώνας που ήμουν χωρίες εσένα. Νομίζω ήταν ο χειμώνας του '14.

Τι θα κάνω όταν θα κρυώνω; Το κρύο θα με χτυπάει όταν θα πέφτω στο κρεβάτι και εγώ θα αναζητήσω την ζεστασιά της αγκαλιά σου.

Θα φυσάει κρύος αέρας. Νιώθω ήδη το ρίγος του...Και Θέε μου με πιάνει τέτοια μοναξιά....

Που ξέρω πως θα μου λείπει το παπλωμα,το αερόθερμο εκείνο,το ζεστό δωμάτιο,η ασφάλεια και ο χειμώνας μαζί σου. Το χοντρό κολάν μου,το πουλόβερ μου αφημένο σ'εκείνη την καρέκλα...

Χαίρομαι που θα νιώθεις όμως την ίδια μοναξιά. Ελπίζω δηλαδή όντως να την νιώθεις. Μην λέω και μεγάλα λόγια...

Ίσως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι έγινε. Είναι κακό αλλά εύχομαι να σε κυνηγάνε τύψεις και να με βλέπεις στον ύπνο σου.

Και τον χειμώνα θέλω να νιώσεις και εσύ αυτό το αβάσταχτο ρίγος. Αυτό που ΄όταν θα κρυώνεις δεν θα είναι κανείς δίπλα σου να σε αγκαλιάσει. Να σε χαιδέψει, Και να σηκώσει το πάπλωμα μέχρι πάνω για να σε σκεπάσει.

Εύχομαι να νιώθει η καρδιά σου την ίδια παγωνιά. Το εύχομαι τόσο πολύ.

Όπως σου ευχήθηκα να νιώσεις τον ίδιο πόνο που ένιωσα.

Ρόδα είναι....

Ρόδα είναι και γύρισε...

Και μάντεψε...

Κάτι μου λέει πως θα συνεχίσει να γυρίζει προς υπέρ μου.

Γιατί πιστεύω σ'εμένα. Και σε αυτή την δικάιωση. Που αργά ή γρήγορα ήξερα πως θα ερχόταν.
Και αν δεν ήρθε όντως τώρα...Γιατί θα μάθω εάν ήρθε ή όχι και γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως γυρνάνε τα πράγματα...Θα έρθει έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή.
Λίγη σημασία έχει το πότε. Οι σχέσεις που δεν έχουν μαγεία είναι καταδικασμένες να τελειώνουν. Έτσι και αλλιώς όλα κάποτε τελειώνουν.
Και την αληθινή μαγεία ελάχιστα άτομα την κατέχουν, ελάχιστα άτομα την διατηρούν, την επενδύουν, την φροντίζουν...και την πάνε στο άπειρο.
Και ξέρω πως δεν είσαι ένα από αυτά τα άτομα. Και το λέω με μεγάλη...σχεδόν τεράστια λύπη.

~~~~~~~

Μου λείπεις. Είναι κακό. Χαζό. Και βλακώδες. Αλλά κάθε γαμημένη μέρα μου λείπεις. Νιώθω το άγγιγμά σου όταν κοιμάμαι μόνη μου.

Ακούω σχεδόν κάθε μέρα την φωνή σου στα αυτιά μου. Την ακούω τόσο καθαρά.

Και για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω.

Προσπαθώ να φλερτάρω με άτομα που δεν με γεμίζουν. Νιώθω κενή. Και σε όποιον και αν μιλήσω ακούω καθαρά την φωνή σου. 

Και κάπως έτσι ψάχνω πάλι για άμυνες. Όλο αυτό γυρνάει σ'ένα συνεχόμενο φαύλο κύκλο. Ψάχνω για άμυνες. Για επιβεβαίωση ότι αξίζω. Ότι είμαι κάτι ακριβό. Ότι υπάρχουν άτομα για τα οποία έχω κάποια αξία. Και όλα αυτά γιατί εσύ μου δημιούργησες ανασφάλειες που δεν είχα ποτέ.

Ξέρω όμως αυτό το παιχνίδι πολύ καλά. Μπορεί να βάζω τον εαυτό μου σε αυτή την διαδικασία όμως ξέρω που υπάρχουν όρια. Ξέρω που οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και που το παιχνίδι είναι παιχνίδι. Ένα παιχνίδι επιβεβαίωσης. Όμως εγώ μάτια μου μεγάλωσα με αξίες. Ηθικές. Που όσο και να θέλω κάποιες φορές να τις καταπατήσω και να κάνω και εγώ του κεφαλιού μου, τις έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου να μου φωνάζουν ότι εγώ δεν είμαι έτσι. Και όσο και να θέλω να προσπαθήσω, και να συμβαδίσω με αυτό το περιστασιακό που είναι οι άλλοι,δεν πρόκειται να γίνω. Θέλω είπα. Ναι θα ήθελα. Θα ήθελα τόσο πολύ κάποιες φορές να είμαι και εγώ μια αναίσθητη αυτής της εποχής. Να παίρνω την επιβεβαιωσή μου, και ύστερα να χαμογελάω και να φεύγω.

Όμως δεν μπορώ να είμαι έτσι. Γιατί όσες ανασφάλειες και αν μου φύτεψες ξέρω πως δυνατή θα είμαι μόνο εαν διαχειριστώ το εγώ μου μόνη μου.

Αυτό που με τρομάζει όμως είναι πως μπαίνω σε αυτή την διαδικασία. Και τα όρια είναι τόσο λεπτά. Που φοβάμαι μην τα ξεπεράσω. Όση αυτοκυριαρχία και αν θεωρώ πως έχω στον εαυτό μου. Όσο και αν χαμογελάω πως εμένα δεν με νοιάζει. Αυτή είναι η ζωή σου,και θα κάνω και εγώ την δική μου, όπως την γουστάρω, με όση περισσότερη τρέλα μπορώ. Αντίποινα βλέπεις. Τα οποία δεν θα μάθεις και ποτέ. Λες και θα καταφέρω τίποτα παραπάνω.

Το μόνο που θα καταφέρω είναι να νιώσω πιο κενή απ'ότι ήδη νιώθω.

Παροδικές χαρές. Και παιχνίδια ενός ανθρώπινου μυαλού που νομίζει πως οι τρύπες που σου αφήνουν οι άλλοι θα κλείσουν τόσο εύκολα. Με δουλειά,λεφτά, και νέα πρόσωπα.

Καημένε εαυτέ μου. Πόσο κενό μπορεί να νιώθεις, και πόσο μεγάλες μπορεί να είναι οι πληγές σου,που μάταια προσπαθείς κάθε μέρα σαν την χαζή να τις κλισεις.

Καημένες πληγές...

~~~~~~~~~~

Το μυαλό μου έχει μείνει σ'εκείνη την γλυκιά Κυριακή.

Κυριακή στις 5 Μαρτίου. Ακόμα και μετά από 5 μήνες δεν έχω χωνέψει πως γύρισαν όλα τόσο γρήγορα τούμπα. 

Είχες πάει να πλύνεις το αμάξι και εγώ κοιμόμουν στο κρεβάτι σου.

"Μωροοο μουυυυ,κοιιιτααααα τι έφεραααα" φώναζες σαν μικρό παιδί όταν γύρισες. Πίτσα, κιμαδόπιτα, και κοτόπιτα. Τα βάλαμε σ'ένα μεγάλο πιάτο και μετά είδαμε ταινία. Και μετά από αυτό αρχίσαμε να κατεβάζουμε παιχνίδια στο κινητό μας. Για να έχουμε να παίζουμε παρέα ακόμα και από απόσταση. Γελάγαμε, και γελάγαμε... Το απόγευμα με κούρεψες. Ευχαριστώ κομμωτή μου, σου είχα πει. Είδαμε θρίλερ.

Το χέρι σου κάτω από την κουβέρτα χαίδευε το δικό μου. Το βράδυ με φίλαγες. Δεν θυμόμουν πια ήταν η τελευταία φορά που με είχες ξανά φιλήσει τόσο.

Λες και ήθελες η τελευταία μας Κυριακή να είναι ξεχωριστή.

Τις επόμενες δύο Κυριακές ήσουν ψυχρός. Σε είχα ρωτήσει τι έχεις,τίποτα μου έλεγες. Εγώ όμως το ένιωθα. Κάτι δεν πάει καλά.

22 Μαρτίου. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι εκείνο το βράδυ θα ήταν το τελευταίο που θα κοιμόμασταν αγκαλιά. Ένιωθα πως μπορεί αν χωρίζαμε. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πίστευα ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο μας βράδυ.

Είχαμε πάει σινεμά. Έπαιζε το εξής τραγούδι :

Είδαμε το Logan. Όσο ακούω αυτό το τραγούδι νιώθω η καρδιά μου να σκίζεται στα δύο. Θυμάμαι που άρχιζε η ταινία και έπαιζε. Και σε ένιωθα απόμακρο. Πάντα όταν είχες κάτι και ήμασταν στο σινεμά περίμενα να δω τι θα κάνεις. Εάν θα μου πιάσεις το χέρι.

Σε κάποια φάση το έπιασες. Και το χαίδεψες.

"Φιλί;" σου είχα ζητήσει πριν ξεκινήσει η ταινία. Με κοίταξες με βλέμμα που πόναγε. Που μαρτυρούσε τύψεις. Που μαρτυρούσε προδοσία. Μου έδωσες απρόθυμα ένα φιλί.

Δεν μιλάγαμε πολύ εκείνο το βράδυ.

Όμως ως συνήθως απαίτησες τα χάδια μου. Εγώ σου γύρισα την πλάτη.

"εεε χαιδεψέ με" μου είχες πει. Όπως πάντα παραπονιόσουν. Σου γύρισα όμως την πλάτη και απλά τράβηξα το χέρι σου στην μέση μου.

Πέρασαν ακριβώς 5 μήνες από εκείνο το βράδυ. Αλλά ακόμα όταν το θυμάμαι πονάει η ψυχή μου. Πονάει και σαπίζει κάτι μέσα μου. Πόναει να θυμάμαι πόσο συνηθισμένη ήταν η τελευταία φορά. Εάν το ήξερα ίσως να σε κράταγα αγκαλιά πιο σφιχτά.
Δεν κατάλαβα πως μ'εσένα...που το μεγαλύτερο διάστημα που είχαμε περάσει χωρίς να κοιμηθούμε παρέα ήταν 3 ημέρες....ξαφνικά πέρασαν 5 μήνες.

Σίγουρα είμαι πολύ καλύτερα. Όσο ο χρόνος περνάει τόσο μικρότερη απειλή αισθάνομαι. Και τόσο λιγότερο πόνο. Όμως όλα ακόμα ζουν μέσα μου. Κάποιες φορές νιώθω σχεδόν το δικαίωμα να σε πάρω τηλέφωνο,να σε ρωτήσω πως πήγε η δουλειά, και αν αύριο θα δούμε ταινία παρέα και θα κοιμηθώ σ'εσένα. Είναι σαν να μην με άφησες ποτέ.
Όμως όλα είναι μια συνήθεια. Είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη.
Και έχω αρχίσει να συνηθίζω την ηρεμία μου. Τον ύπνο μόνη μου. Και να κοιμάμαι χωρίς κάποια καληνύχτα.
Και όταν μελαγχολώ. Έχω την δουλειά. Και δεν σκέφτομαι.

Το μόνο που με στεναχωρεί είναι που η σχολή μου έχει πάει πίσω. Είχα υπολογίσει να πάρω πτυχίο τον Ιούνιο αλλά τελικά μάλλον το βλέπω για Ιανουάριο.
Ένιωθα πως μόλις διάβαζα θα έπεφτα σε κατάθλιψη.

Αναλογίζομαι πως θα ήταν το καλοκαίρι μου εάν συνέχιζα μαζί σου. Λογικά δεν θα δούλευα. Θα έκανα μόνο πρωόθηση. Θα είχα τελειώσει με την σχολή και αν όχι θα διάβαζα. Και θα ήμασταν παρέα διακοπές είτε στην Σαλαμίνα είτε σε κάποιο άλλο μέρος.


 ΥΓ: Άραγε όντως να χώρισες;; Θα μάθω. Δεν θέλω να χαίρομαι χωρίς αποδείξεις.
Αλλά ακόμα και αν δεν χώρισες λίγη σημασία έχει. Κάποια στιγμή θα χωρίσεις. Και κάποτε θα είσαι μόνος. Κάποτε και εσύ θα καταλάβεις την αξία μου. Όπως ο Γ. που γύρισε μετά από 3 χρόνια, απογοητευμένος που δεν έχει βρει ακόμα κάτι σοβαρό, και λέγοντας ότι τότε ήταν περίεργος γιατί ήθελε να ζήσει εμπειρίες.

Ο χρόνος δείχνει την αξία μας. Βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Και σου δείχνει τι άξιζε και τι όχι.
Λίγη σημασία έχει πότε θα τελειώσει αυτή η φτηνή σου σχέση. Είτε τώρα είτε πιο μετά. Γιατί έτσι και αλλιώς κάποτε θα τελειώσει. Και βάζω και το χέρι μου στην φωτιά γι'αυτό.
Και όλες αυτές οι βλακείες που μου έλεγες ότι δεν σε κάλυπταν κάποτε θα έρθουν να σε χτυπήσουν κατακέφαλα.
Γιατί θα δεις πως αυτό που δεν σε κάλυπτε ήταν το φαίνεσθαι που ζήταγες.
Το είναι μου, ήταν υπερβολικά μεγάλο και βαθύ για να το αντέξεις.

ΥΓ2: To σώμα σου το δίνεις εύκολα αλλού. Την καρδία σου όμως;;; Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως έδωσες τόσο εύκολα αλλού την καρδιά σου. Την ψυχή σου. Μα τι λέω.... Ίσως και να μην έχεις καν καρδιά τελικά.

ΥΓ3:

I hurt myself today 

To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything

What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end 
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
Upon my liar's chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way